Monuments on Facebook

OFFICIUM TRISTE - The Death of Gaia (Transcending Obscurity Records/2019)

Wednesday, 23 October 2019 11:46
Συντάκτης:
Published in When Hard Gets Heavy
*“Γαῖα θεά, μῆτερ μακάρων θνητῶν τ᾽ ἀνθρώπων, παντρόφε, πανδώτειρα, τελεσφόρε, παντολέτειρα, αὐξιθαλής, φερέκαρπε, καλαῖς ὥραισι βρύουσα, ἕδρανον ἀθανάτου κόσμου, πολυποίκιλε κούρη, ἣ λοχίαις ὠδῖσι κύεις καρπὸν πολυειδῆ, ἀιδία, πολύσεπτε, βαθύστερν᾽, ὀλβιόμοιρε, ἡδυπνόοις χαίρουσα χλόαις πολυανθέσι δαῖμον, ὀμβροχαρής, περὶ ἣν κόσμος πολυδαίδαλος ἄστρων εἱλεῖται φύσει ἀενάωι καὶ ῥεύμασι δεινοῖς. ἀλλά, μάκαιρα θεά, καρποὺς αὔξοις πολυγηθεῖς εὐμενὲς ἦτορ ἔχουσα, σὺν ὀλβίοισιν ἐν ὥραις.” 

Ο θάνατος της Γαίας είναι το έκτο άλμπουμ των Ολλανδών και έρχεται σε καιρούς δύσκολους για την υλική υπόσταση της ανθρωπότητας. Ναι, γιατί η Γαία πεθαίνει αγαπητοί μου ως αξία, με τις πράξεις μας και ενώ εμείς γράφουμε ιστορία πάνω της. Καταγραφή των γεγονότων ενός προδιαγεγραμμένου θανάτου που κανείς δεν θα μείνει για να την διδάξει σε επόμενες γενιές έτσι όπως πάμε. Ακούγοντας το τέλος του Losing Ground και τον ήχο της συνεχούς τελείας σε κάποια εντατική, αυτό μου ήρθε δυστυχώς ως σκέψη.
Το Death of Gaia είναι ένα μαύρο κομψοτέχνημα γεμάτο συναισθήματα. Ανατριχιαστικό άκουσμα στην ολότητα του. Ο ήχος τους, αποκρούει ότι εύκολο χρειάζεται το σημερινό αυτί για να ακούγεται κοινώς αποδεκτό. Η κρίση στον χώρο μας έχει διάρκεια και οι μουσικοί ψάχνουν τρόπο να αποφύγουν τις εύλογες συγκρίσεις που θα υπάρξουν ώστε να κάνουν την δική τους επανάσταση. Όμως, η προσπάθεια τους αυτή τις περισσότερες φορές πέφτει στο κενό λόγο ανέμπνευστων συνθέσεων και ιδεών.
Οι OFFICIUM TRISTE δεν παίρνουν χαμπάρι από αυτά.
 
 
Η μπάντα παίζει ατμοσφαιρικό death/doom metal από τα γεννοφάσκια τού είδους μέχρι σήμερα με απαράμιλλη αγάπη και αφοσίωση. Έχουν μόνο φανατικούς οπαδούς και η καταξίωση τους δεν ήρθε εύκολα. Ένας απ’ τους θαυμαστές τού συγκροτήματος είναι και ο Tom Philips των While Heaven Wept και δεν το έκρυψε ποτέ.
Πέρασαν το κατώφλι των συμπληγάδων και άντεξαν κατά την σύγκρουση των μουσικών αλλαγών παγκοσμίως. Μάρτυρες και εντολοδόχοι (με την καλή την έννοια) των ενδοξότερων ημερών.
Εφάμιλλοι των Paradise Lost, Anathema, My Dying Bride, Katatonia, Celestial Season στις αρχές εκείνης της περιόδου και στις αξίες που οι παραπάνω ήρωες τής μουσικής μας δίδαξαν και χαρτογράφησαν πίσω στις απαρχές των πάντων.
Αυτές οι επιρροές του group δεν θα μπορούσαν να αφομοιωθούν εύκολα εάν οι ίδιοι δεν είχαν την ικανότητα και το ταλέντο να το εφαρμόσουν μέσα από την φύση τους.
Ο ψυχισμός τους είναι τέτοιος δε, που γράφουν τραγούδια με υποτέλεια στην δυναμική τού τότε και του τώρα. Αυτό τους έθεσε να είναι οι συνεχιστές όλης αυτής της παρέας του μαυροντυμένου κάλους αυτής της τέχνης και των μουσικών αξιών. Αυτές που σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει να συγκρίνονται με διαφορετικές και άλλου τύπου μουσικής. Χάνουμε την ουσία! Μπαίνουμε εύκολα στο λάθος και θα πρέπει να πετάξουμε από το μυαλό μας αυτές τις σκέψεις γιατί έτσι χάνεται η απόλαυση μας.
 
Θυμάμαι τον θαυμασμό μας όταν για πρώτη φορά ακούγαμε το Turn Loose the Swans από κάτι τύπους απ’ το Halifax της Αγγλίας και μας έπιανε σύγκρυο. Το ίδιο και ακόμη περισσότερο συμβαίνει και τώρα με τους OFFICIUM TRISTE. Η ίδια ατμόσφαιρα, ο ίδιος ακριβώς θαυμασμός. Τα έγχορδα πιάνουν δουλειά μαζί με τις αργά όμορφες μελωδίες. Τα φωνητικά τού Pim Blankenstein σου ανοίγουν τον δρόμο. Οι βαριές κιθάρες κεντούν στον μαύρο καμβά της νεότερης ιστορίας τού είδους. Μια ανατριχίλα που πηγάζει από μέσα σου και προσπαθεί με βία να βγει προς τα έξω. Ένα βαθύ πέπλο μυστηρίου ορθώνεται. Ακούς το Shackles και μονολογείς… πόσο και που μπορεί να φτάσει η ανάταση; Όσο και αν αυτό ακούγεται σαν σχήμα οξύμωρο, άλλο τόσο μπορεί να συμβεί.
 
 
Κάθε χτύπος των τυμπάνων και του μπάσου γίνονται ένα με σένα. Σε μεταμορφώνουν σε οπαδό τους. Θέλεις να ψάξεις την ιστορία τους και τα υπόλοιπα διαμάντια που έχουν κυκλοφορήσει στην 25χρονη πορεία τους. Θες να τους δεις ζωντανά για να νοιώσεις λίγο από την ενέργεια τους. Όντως, αυτός θα είναι ένας από τους σημαντικότερους δίσκους τής καριέρας τους.
Ένα βήμα ακόμα προς την ολοκλήρωση τής τίμιας μουσικής παρακαταθήκης τους.
Ένας ακόμα φάρος αλήθειας στη χρονιά που διανύουμε. Σημαντικός όσο και όλος ο κόσμος μας μαζί. Η ανάγκη για τα υλικά θέλω μας πρέπει να πεθάνει για να γίνουμε όλοι ένα μεγάλο ΕΝΑ.

Αυτή είναι η Γαία και η μοίρα της. Αυτός είναι ο προορισμός όλων των παιδιών της.
 
Band:
Pim Blankenstein - Vocals
William van Dijk - Guitars
Gerard de Jong - Guitars
Martin Kwakernaak - Synths (formerly Drums too)
Niels Jordaan - Drums
Theo Plaisier – Bass
 
Track list:
1. The End is Nigh
2. World in Flames
3. Shackles
4. A House in a Field in the Eye of the Storm
5. The Guilt
6. Just Smoke and Mirrors
7. Like a Flower in the Desert
8. Losing Ground
 
 
 

Halo of Thorns (ECLECTIC SHADOWS team)
 
 
 
*(Ώ θεά Γαία, συ ή μητέρα των μακαρίων θεών και των θνητών ανθρώπων, πού τρέφεις τα πάντα και δίδεις τα πάντα, πού φέρεις είς πέρας την ωρίμασιν των καρπών και τα πάντα θανατώνεις, πού βοηθείς την αύξησιν (των καρπών) καί παράγεις καρπούς και είσαι γεμάτη από ωραίες εποχές είσαι ο θρόνος του αθανάτου κόσμου, ώ κόρη πολυποίκιλε, πού κυοφορείς πολύμορφον καρπόν με τα επιλόχια κοιλοπονήματα ώ αθάνατη, πολυσέβαστη με τα βαθειά στέρνα, με την ευτυχισμένη μοίρα πού χαίρεσαι στις γλυκόπνοες χλόες, εσύ ή θεά με τα πολλά άνθη χαίρεσαι με τις βροχές, καί γύρω από σε περιστρέφεται ένας πολυποίκιλτος κόσμος από αστέρια, (που κινείται) από την διαρκώς ρέουσαν φύσιν καί από δυνατά ρεύματα. Αλλά συ ή μακαρία θεά, είθε να αύξησης τους καρπούς, πού μας δίδουν πολλήν εύχαρίστησιν καί να έχης ευμενή καρδιά μαζί με ευτυχισμένες εποχές.)
_ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ
Read 108 times