ELECTRIC JAGUAR BABY – Electric Jaguar Baby (El Diablo Records–Slice Of Wax Records/2019)

Sunday, 15 December 2019 10:39
Συντάκτης:
Published in When Hard Gets Heavy

Λίγο το εύηχο και μυστηριώδες όνομα, λίγο το προσεγμένα όμορφο vintage εξώφυλλο, λίγο μια γεύση από ότι κυκλοφορεί για τους Γάλλους στο διαδίκτυο, λίγο η διαίσθηση ότι το εννοούν αυτό που κάνουν, λίγο η κακιά συνήθεια τής περιέργειας. Λίγο απ’ όλα τέλος πάντων με οδήγησαν να ασχοληθώ με το ομώνυμο ντεμπούτο των Electric Jaguar Baby.


(Πριν ξετυλίξω το κουβάρι της μουσικής των Electric Jaguar Baby αισθάνομαι την υποχρέωση να δηλώσω μη ειδικός και σε βάθος γνώστης του συγκεκριμένου είδους της rock, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων στην "ταλαίπωρη" πορεία μου ως οπαδός του σκληρού ήχου!... ωστόσο μου κέντρισε το ενδιαφέρον ο ιδιαίτερος ήχος τους και θεώρησα υποχρέωση μου την παρουσίαση τής δουλειάς τους από το βήμα του R’n’R Monuments. Άλλωστε αν στο μέλλον καταφέρουν να επιβιώσουν και να ξεχωρίσουν στην ζούγκλα της μουσικής βιομηχανίας θα έχω να το λέω ότι συνέβαλα κι εγώ με ένα λιθαράκι στην επιτυχία τους...)

Καταρχήν πρόκειται για ντουέτο. Όσο και να έψαξα δεν βρήκα πουθενά πληροφορία για το ποιος είναι ποιος από τους δύο “D.”, τον Frank D. και τον Antonio D.
Από τα λίγα στοιχεία που συνέλεξα και το οπτικοακουστικό υλικό που υπάρχει διαθέσιμο, προκύπτει ότι έχουμε έναν κατά βάση κιθαρίστα και έναν κατά βάση ντράμερ με εκατέρωθεν ερμηνευτικές ικανότητες. Στην παρούσα φάση λίγη σημασία έχει η έλλειψη περισσότερης πληροφόρησης και εντελώς αυθαίρετα υποθέτω ότι συνειδητά αποκρύπτουν την λεπτομερή συνεισφορά του καθενός ώστε να τονίσουν την συλλογικότητα της προσπάθειας τους.

Εν συντομία, τα δύο παλικάρια ένωσαν τις δυνάμεις τους μόλις το 2015 προερχόμενα από την διάλυση των No Cure και 7 Days Before -αμφότερες άγνωστες μπάντες για τον γράφοντα- έχοντας προλάβει μέχρι σήμερα να κυκλοφορήσουν τρία E.p.’s και λίγο πριν το σφύριγμα της λήξης του 2019, το πρώτο ολοκληρωμένο τους άλμπουμ.
Οι ίδιοι αυτοσυστήνονται ως μπάντα με βαθιές ρίζες στα late 60’s και early 70’s και συγκεκριμένα στα πεδία του Rock n’ Roll / Fuzz / Psychedelic Rock με επιρροές που ξεκινούν από τις occult μπάντες τής εποχής, περνούν από τον Ozzy Osbourne, τους Black Sabbath και καταλήγουν στο σήμερα και τους Ty Segall, Jose Homme (Kyuss, Queens Of The Stone Age) και Jack White.
Όλα τα παραπάνω προσδιορίζουν λίγο έως πολύ τον χώρο δράσης των δύο Γάλλων. Επίσης είναι απαραίτητο να αναφέρω μία αρκετά μεγάλη ομοιότητα που παρατήρησα στο φωτογραφικό τους στήσιμο με τους Black Keys, με τους οποίους βέβαια δεν σχετίζονται άμεσα σε μουσικό επίπεδο… αλλά ποτέ δεν ξέρεις πως τα φέρνει η ζωή!
Προς το παρόν η όποια συσχέτιση μάλλον περιορίζεται περισσότερο σε επικοινωνιακό τέχνασμα.
 
 
Το Electric Jaguar Baby είναι ένα άλμπουμ εννέα κομματιών τα οποία κινούνται εντός των μουσικών περιοχών που προαναφέρθηκαν. Ωστόσο έχει χωνέψει στοιχεία και άλλων συγγενών ειδών τα οποία εντοπίζονται μέσα από την επανάληψη των ακροάσεων. Κυρίως μιλάμε για Stoner Rock στοιχεία αλλά και έντονες πινελιές από πρώτο-Doom περασμένες όμως από λεπτό Fuzz κόσκινο με αποτέλεσμα την πλήρη αφομοίωση τους.
Έτσι συνειδητά ή μη, οι Electric Jaguar Baby έχουν καταφέρει να πατεντάρουν έναν εντελώς δικό τους προσωπικό ήχο, ο οποίος ναι μεν δεν απέχει παρασάγγας από τις γενικές αρχές των υπο-ειδών που υπηρετούν, ωστόσο τους δίνει χαρακτήρα και ιδιαιτερότητα, βασικό ζητούμενο σε μια εποχή που όλα έχουν παιχτεί και όλα λίγο έως πολύ μοιάζουν μεταξύ τους.

Το άλμπουμ σφύζει όπως είναι φυσικό από κιθαριστικές ηλεκτρικές εκκενώσεις με το Fuzz στοιχείο να κυριαρχεί και το drumming να δίνει την αίσθηση της καταστροφικής διάθεσης. Σημαντικό ότι οι συνθέσεις διαθέτουν ποικιλομορφία και δεν ακολουθούν μονότονο μοτίβο, παγίδα συνηθισμένη στις μπάντες του είδους. Σε αυτό βοηθούν και οι φιλικές συμμετοχές που δίνουν το δικό τους στίγμα σε τρεις συνολικά περιπτώσεις χωρίς ωστόσο να τις απογειώνουν.
Επειδή όπως και να το κάνουμε πρόκειται για ντεμπούτο μιας νέας μπάντας και θα ήταν σχεδόν αδύνατο να μην υπάρχουν εκτός των θετικών στοιχείων -τα οποία υπερτερούν- και κάποια αρνητικά προς βελτίωση, αυτά εντοπίζονται σε δύο βασικούς πυλώνες.
Πρώτον ορισμένες συνθέσεις θα έπρεπε να είναι πιο μαζεμένες σε διάρκεια καθώς το είδος εκ των πραγμάτων δεν προσφέρεται για υπερβολές -συνήθως τα 3-4 λεπτά αρκούν για το ξεδίπλωμα των ιδεών- και δεύτερον η “Παριζιάνικη” προφορά η οποία κάνει αισθητή την παρουσία της στις ερμηνείες γεγονός που δεν περνάει απαρατήρητο.
Καλύτερες στιγμές του άλμπουμ τα Backstabber, Witch I Love, Geddit και Blood Lust ... άντε και εις ανώτερα!
 

Tracklist:
1. Backstabber 2. Witch I Love 3. Geddit 4. Storm (Me Against Me) – feat. Marco of Watkins/7DB 5. Goin' Thru The Blue 6. End Of Doom – feat. Gabriel Ravera of Mephistofeles 7. Blood Lust – feat. Bonnie Bloomgarden of Death Valley Girls 8. A Whole Lotta Fuzz 9. Soul Creeper

Line-up:
Frank D.
Antonio D.
 
 
 
 


Jack Syrmaleon (ECLECTIC SHADOWS team)
Read 103 times