PARADISE LOST – Obsidian (Nuclear Blast/2020)

Monday, 25 May 2020 13:50
Published in When Hard Gets Heavy

Η ποιότητα είναι ευδιάκριτη όπως πάντα. Η προσμονή για νέο υλικό από τους ιεράρχες του gothic metal, PARADISE LOST είναι ο σκοπός που ζούμε αν και δυστυχώς δεν ξεπέρασαν ποτέ τον πήχη που οι ίδιοι είχαν τοποθετήσει πολύ ψηλά με την κυκλοφορία του αξεπέραστου για μένα Draconian Times.

Γράφει ✍ ο Thanasis Tzelas / Halo Of Thorns (ECLECTIC SHADOWS team)

 

Το Obsidian θα αρέσει για πολλούς λόγους. Είναι ένα βαθύ album γεμάτο από εικόνες και νότες τής νιότης τους.
Θα έλεγα ότι είναι μια κολεκτίβα από κομμάτια που κρατούν στοργικά το παρελθόν της μπάντας. Μέσα από τον στιβαρό ιστό του άρτιου παρελθόντος τους κλέβουν τους εαυτούς τους και παρουσιάζουν για άλλη μια φορά (επιτέλους) έξοχες συνθέσεις με τον Nick Holmes στα φωνητικά πιο ελεύθερο από ποτέ. Είδαμε και πάθαμε να τους πείσουμε ο καθένας με τον τρόπο του, να προσφέρουν λίγο από την δική τους παλιά αύρα που σαγήνευε τους παλιούς οπαδούς. Καλοδεχούμενη η επιστροφή στην πατρίδα τού ποτέ, που εσείς οι ίδιοι ιδρύσατε αλλά κουράσατε όσο κανείς άλλος.

Χαιρετίζω κομμάτια όπως το Forsaken, The Devil Embraced, Serenity τα οποία βρωμάνε από τα βαριά τους θέματα στις κιθάρες και την ατμόσφαιρα των lead, ανέκαθεν σήμα κατατεθέν που τους έκανε γνωστούς σε όλη την πλάση μοιράζοντας ανατριχιαστικές στιγμές. Επίσης αναπολώ την περίεργη τοποθέτηση Anathema με την τραγουδάρα Ending Days που θες δεν θες θα την αγαπήσεις γιατί είναι κομμάτι του εαυτού σου και ρέει μες το αίμα σου σαν να το έχεις από τότε που γεννήθηκες. Κυρίως λόγο Greg Mackintosh και Aaron Aedy αμφότεροι παραμένουν σταθερή αξία για την μπάντα.


Όμως μετά τον αρχικό ενθουσιασμό που εύλογα θα υπάρξει, παραμένεις θεατής μιας ασύνδετης ροής των κομματιών. Πέφτοντας στην παγίδα τής επανάληψης δεν μπορείς να μην σκεφτείς ότι όλα ρέουν προς συμφέροντα και ευκαιριακές λύσεις.
Οι PARADISE LOST δεν θέλουν ή αν προτιμάς να κουραστούν, γράφοντας μουσική για να ανοίξουν εκ νέου οι ορίζοντες τους όπως έκαναν με τρελή επιτυχία στο παρελθόν. Έχασαν πολύτιμο έδαφος κάνοντας την μουσική τους προϊόν και όχι τροφή για μελέτη και στην τελική αντικείμενο λατρείας.
Και προσπάθησαν πολύ για να μας κάνουν να τους ξεχάσουμε.

Το Obsidian είναι μια καλή ευκαιρία για να αναθερμανθεί η σχέση τους με το αρχαίο κοινό τους και προς την σωστή κατεύθυνση. Του λείπει όμως ένα πολύ βασικό στοιχείο για μένα. Πρωτοτυπία δεν υπάρχει πουθενά στον δίσκο. Θέματα που έχουν χιλιοπαιχτεί και από τους ίδιους αλλά και από πολλούς άλλους τα χρόνια που αυτοί έλειπαν από το μαύρο πανηγύρι.
Δεν αρκεί μερικά πολύ καλά κομμάτια στον νέο δίσκο για να είναι στην κορυφή των προτιμήσεων μου για το 2020. Χρειάζεται πολύ κόπο για να μπορέσουν να συνεργαστούν τα αφτιά μου με μια μπάντα που με πούλησε για πολλά χρόνια επειδή ήταν της μόδας αυτό το στυλ που ακολούθησαν.
Καλό το Obsidian αλλά μέχρι εκεί. Εις το επανιδείν λοιπόν και μακάρι να έρθει γρήγορα ξανά η έμπνευση για πολύ ευχάριστες εξελίξεις, αν και είναι πάρα πολύ δύσκολο.
 
Tracklist:
01. Darker Thoughts
02. Fall from Grace
03. Ghosts
04. The Devil Embraced
05. Forsaken
06. Serenity
07. Ending Days
08. Hope Dies Young
09. Ravenghast
10. Hear the Night [digipak bonus]
11. Defiler [digipak bonus]
 
Line up:
Nick Holmes - Vocals,
Greg Mackintosh - Lead Guitar,
Aaron Aedy - Rhythm Guitar,
Steve Edmondson - Bass Guitar,
Waltteri Väyrynen – Drums
 
 
 
 
 
 
 
 
Read 204 times