Monuments on Facebook

THUNDER – All You Can Eat (e.a.r music/ Feelgood Entertainment)

Thursday, 21 July 2016 09:19
Published in When Hard Gets Heavy

Από το 1995 μπήκα και του λόγου μου στο χορό των διεθνών Festivals. Πόσο μάλλον, το μπόλιασα με το βιοποριστικό μου επάγγελμα, την Συναυλιακή Φωτογραφία. Ένα τιτάνιο και παντοτινό σαράκι που έτσι και το γευτείς, σε ακολουθεί μια για πάντα ως ανυπέρβλητη, επίκτητη, υλιστική μα και ψυχοθεραπευτική ανάγκη!

Γιατί τα καταγράφω όλα αυτά; Διότι, αν έχω ξενιτευτεί καμιά εικοσαριά φορές για να καλύψω ετήσιους & πολυήμερους θεσμούς τις περισσότερες από αυτές, ελάχιστες έχω ξοδευτεί για μια και μόνο μπάντα. Ποιες; Μια για τους πολυαγαπημένους μου μου Gov’ T Mule και από δυο για τους λατρεμένους Camel & Thunder! Σύνολο πέντε. Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν…
Οι Thunder είναι οι γνήσιοι απόγονοι της εποποιίας του Paul Rodgers, ή αλλιώς των Free και των Bad Company. Κι αν όταν έσκασαν μύτη φορούσαν σκισμένα jeans και είχαν ξασμένες αφάνες για μαλλιά ώστε να ενταχθούν στο star system, κι αν τους έσπρωχνε έως και χυδαία ο Αγγλικός Τύπος ως το «επόμενο μεγάλο πράγμα», εξαρχής αναπαρήγαγαν το ευθυτενές Hard Rock της Μ. Βρετανίας καλύτερα από ΚΑΘΕ άλλον στα 1990- ΤΕΛΟΣ! Το τι δούλεμα έχω φάει από τους φίλους μου τους Hammer-ίτες για αυτή μου την αγάπη μονάχα εγώ το ξέρω. Στα αρ@#$#@ια μου κιόλας, εύκολα, αφού στο τέλος πίναμε μπύρες ουρλιάζοντας!

Και να που το πλουσιότατο, χορταστικότατο by all means “All You Can Eat” αποτελεί καίριο «πυρομαχικό» στη φαρέτρα μου, αφού αποδεικνύει περίτρανα για πολλοστή φορά, πως, όπως κάθε βαρβάτο σχήμα του rock’n’roll, έτσι και τούτοι οι αμετανόητοι παλιοροκάδες είναι δέκα φορές καλύτεροι επί σκηνής, εκτεθειμένοι στα σανίδια από ότι εντός των τειχών! Fuckin’ Hell Yeah!

Ακολουθώντας το φετινό αξιολογότατο κύημά τους “Wonder Days”, εμπεριέχει α) κάποια στουντιακά κομμάτια μα και studio live εκτελέσεις που γεννήθηκαν κατά παραγγελία της δισκογραφικής τους σε ένα session στα RAK Studios, β) την secret gig ζωντανή τους εμφάνιση στο “Brooklyn Bowl” της πατρίδας τους στις 6 Νοεμβρίου του 2014 για λογαριασμό του μουσικού περιοδικού “Classic Rock”, γ) την αντίστοιχη στην μακρινή Ιαπωνία από το «Loud Park Japan” και τέλος, δ) ένα πανέμορφο ντοκιμαντέρ εβδομήντα λεπτών που εστιάζει στο making of της πρόσφατης στουντιακής δουλειάς τους με γενικό τίτλο “The Wonder Days Film” σκηνοθεσίας Tim Sidwell, με συνεντεύξεις των μελών, χωρία από τα RAK Studio Sessions και τις παραπάνω συναυλίες…

Ως εκ τούτου, χρειάζεται να καταγράψω την σημασία του για όλους τους βαμμένους οπαδούς τους; Για τους παλιοροκάδες εν γένει; Για τους αμετανόητους συνοδοιπόρους της εποποιίας των 70’ς; Χα!

 

Read 336 times