Moonsorrow - Jumalten Aika (Century Media)

Wednesday, 07 September 2016 08:24
Συντάκτης:
Published in When Hard Gets Heavy

Έπος. Μόνο αυτό.

Από τον Δημήτρη Τσέλλο

Η Εποχή των Θεών. Αυτό σημαίνει το “Jumalten Aika”. Ξέρω, ξέρω... Θα μου πεις πως κυκλοφόρησε τον Μάιο και έχουμε ήδη Σεπτέμβριο. Θα σου πω όμως την αλήθεια. Δε μου πήγαινε καν να το ακούσω μες στο κατακαλόκαιρο. Είναι κάποιες μπάντες, κάποιοι δίσκοι, που ...«μυρίζουν» μια συγκεκριμένη εποχή του χρόνου. Επειδή όμως για να πω την αλήθεια, το βαρέθηκα το καλοκαίρι (εντάξει, ωραία ήταν, καλά περάσαμε, μπάνια κάναμε, φτάνει), έβαλα να ακούσω το νέο δίσκο των θεών Moonsorrow, μπας και βοηθήσει και έρθει ο χειμώνας γρηγορότερα!

Αν τα καταφέρει; Δε ξέρω. Όσον αφορά εμένα πάντως, κατάφερε να μου χαρίσει 75 λεπτά εκπληκτικού, βόρειου, «παγωμένου» μετάλλου. Είναι πιο επικό και από το Conan. Πιο majestic και από τις καλύτερες στιγμές των Dimmu Borgir. Πιο black και από τους Marduk. Ένα μαγικό και μαγευτικό, pagan-folk αριστούργημα. Ένα αριστούργημα, για όλους! Δε μπορώ να φανταστώ πως γίνεται να υπάρξει κάποιος που να μη μείνει με ανοικτό το στόμα από αυτό το έπος. Μοναδική λεπτομέρεια, που ίσως ξυνίσει κάποιους, το ότι τα black (όσο δε πάει) φωνητικά προφέρουν αποκλειστικά φινλανδικές λέξεις και προτάσεις. Αλλά ποιος (θα πρέπει να) νοιάζεται;
Η ατμοσφαιρική εισαγωγή σε βάζει αμέσως στο πνεύμα του δίσκου, ο οποίος είναι γεμάτος από «κινηματογραφικά» τραγούδια. Μεγάλα σε διάρκεια, όπως σε κάθε δουλειά των Moonsorrow άλλωστε, ξεδιπλώνουν έναν ηχητικό καμβά που χαρακτηρίζεται από τις εντελώς Bathory-like κιθάρες, τα μεγαλειώδη πλήκτρα και το «πολεμικό» rhythm section, όλα αυτά μέσα από τις τόσο μα τόσο πλούσιες ενορχηστρώσεις. Μπορείτε να φανταστείτε τα blast-beats του ακραίου black να συνυπάρχουν με majestic black πλήκτρα, ακουστικές κιθάρες και παραδοσιακά όργανα; Αυτοί είναι οι Φινλανδοί.
Όλα τα κομμάτια είναι ένα και ένα, αλλά θα σταθώ σε δύο εξ’αυτών: Τη προσωπική μου αδυναμία που ακούει στο όνομα “Mimisbrunn”, και τη διασκευή στο “Non Serviam”, των δικών μας Rotting Christ.

Το πρώτο αρχίζει με μια παραμυθένια ακουστική κιθάρα, η οποία συνοδεύεται από διακριτικά πλήκτρα και samples από τη βόρεια φύση, καθώς το νερό που κυλά ενώνεται με μακρινούς ήχους από βροντές, μέχρι περίπου το δεύτερο λεπτό, όπου ξεκινά ένα αρχέγονο, αρχέτυπο, υπερ-επικό riff που νομίζεις ότι είναι κάποια αναξιοποίητη ιδέα του Quorthon. Χορωδίες, πομπώδεις ρυθμοί, ανελέητο black «κοπάνημα», ξανά mid tempo μαγεία και τέλος με το σφυρί να χτυπά το μέταλλο, στο αμόνι κάποιου σιδηρουργού, σε κάποιο Viking χωριό... Η διασκευή στο “Non Serviam” πάλι, είναι καταπληκτική. Οι Moonsorrow πήραν το κομμάτι-θρύλο των συμπατριωτών μας, του προσέθεσαν τα δικά τους στοιχεία, και το έκαναν δικό τους. Ο ορισμός της διασκευής.

Το “Jumalten Aika” είναι ΣΙΓΟΥΡΑ ο black-pagan-viking-folk-τέλος πάντων, δίσκος της χρονιάς, και ο ίσως ο καλύτερος στην ιστορία των Moonsorrow. Θα φιγουράρει σε περίοπτη θέση στη λίστα με τα καλύτερα του 2016.

Κάποια trolls έχουν ήδη στήσει χορό!

 

Read 214 times