Monuments on Facebook

Trees of Eternity – ‘Hour of the Nightingale’ (Svart Records)

Wednesday, 23 November 2016 09:19
Published in When Hard Gets Heavy

Αυτό το διαμαντάκι, που κυκλοφόρησε στις 11/11, έπεσε στα χέρια μου τυχαία. Πιθανότατα ήρθε σε κατάλληλη στιγμή για να το εκτιμήσω. Η αλήθεια είναι πώς είχα εκτιμήσει αυτό το άλμπουμ ήδη πριν το ακούσω. Κάτι η σύνθεση της μπάντας και οι guest μουσικοί, κάτι το background story, δεν ήθελε και πολύ.

Trees of Eternity λοιπόν, παραδοσιακό, μελωδικό doom metal από την Σουηδία. Αγνό. Από την παραγωγή στην κατανάλωση. Το γρήγορο τσεκ που έκανα πριν πατήσω το play με έκανε να πω ”Τι λες ρε φίλε;;”. Το project στήθηκε από τον κιθαρίστα των Swallow the Sun, Juha Raivio και την τραγουδίστρια Aleah, με την οποία είχαν ήδη συνεργαστεί λόγο guest συμμετοχή της τελευταίας σε άλμπουμ των Swallow the Sun. Και λίγο πιο κάτω βλέπω δύο γνώριμα ονόματα που η αλήθεια είναι πως μου είχαν λείψει. Τα αδέρφια Norman, λέει, στην δεύτερη κιθάρα και το μπάσο. Ναι ακριβώς, τα πρώην μέλη των Katatonia (προσωπικά ακόμα νιώθω το κενό τους εκεί). “Εδώ είμαστε” λέω. Πίσω από τα ντραμς ο Raivio διάλεξε τον γνώριμο συνεργάτη του από τους Swallow the Sun, Kai Hahto. Και σαν να μην φτάνουν αυτά βλέπω να ξεπηδάνε και κάτι guests που σε κάνουν να λες “ωχ αμάν;”. Δεν ξέρω αν το όνομα Nick Holmes σας λέει κάτι... Εκεί όμως σταματάει ο ενθουσιασμός και την θέση του παίρνει η ανατριχίλα. Διαβάζοντας ότι η τραγουδίστρια έχασε την μάχη με τον καρκίνο λίγο μετά την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων, νιώθω ένα ρίγος και μια περίεργη αύρα να τυλίγει αυτό το άλμπουμ.

Ξεκινάω την ακρόαση. Το κρύο πρωινό στη συννεφιασμένη πόλη της βόρειας Αγγλίας που αντικρίζω έξω από το παράθυρό μου, σε συνδυασμό με το μπάχαλο που επικρατεί στην ζωή, μου στήνουν το απόλυτο σκηνικό. Το εισαγωγικό My Requiem ξεκινάει με τους ήχους μια βροχής που ενστικτωδώς με έκαναν να κοιτάξω έξω από το παράθυρο για να δω από που προέρχονται. Δυνατά riffs συνδυασμένα με μελαγχολικές μελωδίες, σήμα κατατεθέν της σχολής που αντιπροσωπεύουν τα μέλη του γκρουπ, παιγμένα όλα κυρίως σε slow και mid tempo. Η βαθιά, γεμάτη συναίσθημα φωνή της Aleah δένει και συμπληρώνει ιδανικά το σύνολο, με παραγωγή εξαιρετική, που μόνο αναδεικνύει τις συνθέσεις. Γενικά είναι ένα άλμπουμ χωρίς μετριότητες, καλοδουλεμένο, με όλα τα κομμάτια να έχουν κάτι να δώσουν. Εναλλαγές από αργόσυρτες ατμοσφαιρικές μελωδίες έως και δυνατά doom/death περάσματα. Κορυφαίο τραγούδι για μένα είναι πιθανότατα το Gallows Bird, εκεί που συναντάμε και τον Nick Holmes των Paradise Lost σε ένα φωνητικό ντουέτο, το οποίο αποτελεί και τον επίλογο.

Στους πάσχοντες από κατάθλιψη δεν το προτείνω. Ο λόγος είναι απλός. Θα σε ρίξει πιο χαμηλά, αλλά δεν θα σου δώσει την λύτρωση. Δεν υπάρχει “φως” σε αυτό το άλμπουμ, μόνο μελαγχολία. Αν σου έχουν λείψει όμως οι Katatonia του “Last Fair Deal...”, αν θες να θυμηθείς πως ήταν τότε που άκουσες πρώτη φορά το “Alternative 4” των Anathema, δώσε μια ευκαιρία στο “Hours of The Nightnigale”, αν μη τι άλλο θα σε κάνει να νοσταλγήσεις.

Read 197 times