Monuments on Facebook

ALDARIA – Land Of Light (Pride & Joy Music)

Saturday, 04 February 2017 09:58
Συντάκτης:
Published in When Hard Gets Heavy

Οδηγός αισιοδοξίας...

Έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια από τότε που μας παρουσιάστηκαν οι Ayreon, οι οποίοι ήταν αυτοί που έκανα μόδα τα concept albums με τη συμμετοχή πολλών καλεσμένων. Ακολούθησαν οι Trans-Siberian Orchestra (όταν άφησαν στην άκρη τις χριστουγεννιάτικες ιστορίες), μέχρι που έσκασαν μύτη οι δύο metal όπερες των Avantasia του πολυπράγμονα Tobias Sammet. Ο Sammet είναι και ο κύριος υπεύθυνος της εξίσωσης metal όπερα = συμφωνικό pοwer metal. Μετά από κάποια επιτυχία όμως ο κορεσμός επήλθε φυσιολογικά και η ιδέα “metal opera” σχεδόν εγκαταλείφθηκε.

Οι Aldaria είναι το μουσικό όχημα του Frode Hovd, κιθαρίστα των νορβηγών Memorized Dreams, ο οποίος αποφάσισε εν έτει 2017 να δοκιμάσει τις δυνάμεις του και μας παρουσιάζει το “Land Of Light”, που θα κυκλοφορήσει στις 24 Μαρτίου. Η παραγωγή του δίσκου έγινε από τον ίδιο τον Hovd, ενώ στη μίξη και στο mastering συναντάμε τα ονόματα των Roland Grapow (Masterplan, ex-Helloween) και Jacob Hansen (Primal Fear, Doro, Volbeat) αντίστοιχα. Ξέρεις λοιπόν ότι ο ήχος θα είναι μπόμπα! Οι συμμετοχές είναι πολλές, αν και απουσιάζουν τα μεγάλα ονόματα, ειδικά στα φωνητικά. Ενδεικτικά αναφέρω τους Fabio Lione (Angra, Rhapsody Of Fire), Uli Kusch (ex-Helloween), Mike LePond (Symphony X), Roland Grapow (προφανώς), Todd Michael Hall (Riot V), Siegfried Samer (Visions Of Atlantis), τους Jimmy Hedlund και Mathias Blad των Falconer, μέλη της σκανδιναβικής σκηνής, αλλά η έκπληξη για μένα ήταν η συμμετοχή του Γιάννη Παπαδόπουλου (Wardrum), του Βασίλη Γεωργίου (Sunburst) και της Μίνας Γιαννοπούλου.

Πριν βάλω να ακούσω τον δίσκο, είχα την φαεινή ιδέα να ψάξω λίγο το παρελθόν του Frode Hovd και έβαλα να ακούσω την πρώτη δουλειά των Memorized Dreams. Τι το 'θελα; Φτωχό songwriting, απαράδεκτη παραγωγή και ένας “τραγουδιστής” που καταστρέφει τις λιγοστές καλές ιδέες κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του. Δεν ήμουν σίγουρος ότι ο Hovd ήταν ο κύριος υπεύθυνος για αυτό το τερατούργημα, οπότε είπα να το διαγράψω από τη μνήμη μου και να ξεκινήσω με καλή διάθεση. Είπαμε, οδηγός αισιοδοξίας!
Καταρχάς να πω δύο λόγια για το concept. Aldaria λοιπόν είναι ένα μέρος ανάμεσα στην Κόλαση και τον Παράδεισο, όπου οι νεκροί γίνονται άγγελοι και οι αμαρτωλοί είτε λυτρώνονται, είτε εξορίζονται στην Κόλαση. Εκεί φυλάσσεται και το κλειδί που ανοίγει τις πύλες του Παραδείσου. Το σκοτάδι όμως βρήκε έναν τρόπο να εισέλθει στην Aldaria και το μέλλον της ανθρωπότητας είναι αβέβαιο. Μόνη ελπίδα είναι οι κουκουλοφόροι Φύλακες του Φωτός, κανείς όμως δεν ξέρει ποιοι είναι αυτοί. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι γεννήθηκαν κάτω από το Αστέρι του Φωτός τον μήνα Απρίλιο (ρε λες;!). Υπάρχουν αρκετά κενά στο concept, αλλά η ιστορία έχει λίγη σημασία.

Το “Land Of Light” περιέχει 11 τραγούδια και διαρκεί 61 λεπτά. Με εξαίρεση το ορχηστρικό intro και το ομότιτλο τραγούδι, όλα τα υπόλοιπα κομμάτια έχουν διάρκεια 5-6 λεπτών, γεγονός που επιτρέπει στον συνθέτη τους να εκφράσει τις ιδέες του. Ξεκινάει με το ορχηστρικό “Excitare Ad Lucem”, το οποίο μας οδηγεί στο “Another Life” που αμέσως έδιωξε κάθε αμφιβολία από το μυαλό μου. Ακολουθεί το “Guardians Of The Light” με την πρώτη ελληνική συμμετοχή, αυτή του Γιάννη Παπαδόπουλου στα φωνητικά. Τον Γιάννη τον ήξερα σαν όνομα, αλλά δεν έχω παρακολουθήσει την πορεία του. Δεν είμαι μεγάλος θαυμαστής της ελληνικής σκηνής, όμως η ερμηνεία του εδώ είναι η πρώτη αφορμή για να αναθεωρήσω. Μιλάμε ίσως για την πιο μεστή απόδοση φωνητικών από όλους τους συμμετέχοντες. Εξαιτίας του Γιάννη, το κομμάτι αυτό θα μπορούσε να σταθεί άνετα και μόνο του εκτός δίσκου. Στο “Sands Of Time” που ακολουθεί ακούμε τις άλλες δύο ελληνικές συμμετοχές. Είναι μία από τις δύο μπαλάντες που περιέχει το “Land Of Light” και μακάρι να είχε τη διπλάσια διάρκεια, καθώς δεν χόρταινα το ντουέτο του Βασίλη Γεωργίου και της Μίνας Γιαννοπούλου. Από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου και σίγουρα το τραγούδι που άκουσα τις περισσότερες φορές. Από τη μία ο δυναμισμός του Βασίλη και από την άλλη το απαλό ηχόχρωμα της Μίνας. Φαινομενικά δύο διαφορετικές φωνές μεταξύ τους, αλλά δένουν τόσο όμορφα μαζί. Σε αυτό το κομμάτι παρατήρησα για πρώτη φορά και τον κιθαρίστα Jimmy Hedlund, ο οποίος ξεχωρίζει καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου. Χωρίς καμία διάθεση επιδειξιομανίας, πάντα βρίσκει το σωστό solo για να χρωματίσει τα τραγούδια.

Το “Lost In The Darkness Below” που ακολουθεί, σηματοδοτεί το τέλος του πρώτου μισού του δίσκου. Και κάπου εδώ αρχίζουν τα άσχημα. Τα τραγούδια αρχίζουν να επαναλαμβάνονται και να κουράζουν, αφού το πηγάδι των ιδεών σύντομα στερεύει. Ακόμα και το ομώνυμο κομμάτι που κλείνει τον δίσκο, στερείται ποικιλίας παρά τα 11 λεπτά που διαρκεί. Πως είναι το “Keeper Of The Seven Keys” των Helloween ή το “Visions” των Stratovarius; Απολύτως καμία σχέση! Λείπει η δραματικότητα και η ένταση που θα οδηγήσει σε μία κορύφωση, αφού αυτό είναι το ζητούμενο της όπερας. Οκτώ straight forward power metal κομμάτια και δύο μπαλάντες αδυνατούν να οδηγήσουν τον δίσκο εκεί που ενδεχομένως να ήθελε και ο ίδιος ο συνθέτης. Ίσως με 1-2 mid tempo τραγούδια με δυνατά ρεφραίν, το αποτέλεσμα να ήταν πολύ καλύτερο.
Ο δίσκος δεν είναι κακός. Το πρώτο του μισό είναι καταπληκτικό και στη συνέχεια έχει τις καλές του στιγμές. Του λείπουν όμως όλα αυτά τα στοιχεία που θα σε κάνουν να μείνεις μαζί του από την αρχή μέχρι το τέλος. Κατά τη γνώμη μου αυτό είναι το κύριο ελάττωμα του και είναι κρίμα γιατί αυτή η λεπτομέρεια θα μπορούσε εύκολα να αποφευχθεί. Το Δελτίο Τύπου αναφέρει ότι ο δίσκος απευθύνεται στους οπαδούς των Helloween και τον Avantasia. Εγώ πάντως μετά το τέλος του “Land Of Light”, έβαλα να ακούσω το “Days Of Rising Doom”, τη metal opera των AINA.

Υ.Γ. Κανείς δεν αμφιβάλει για το πόσο σκληρά δούλεψε ο Frode Hovd προκειμένου να μας παρουσιάσει αυτό το αποτέλεσμα. Το σχετικά μεγάλο κείμενο είναι μια ένδειξη σεβασμού για την προσπάθεια του.

Read 372 times