Monuments on Facebook

KALAMATA - “Disruption” (Tonzonen Records)

Tuesday, 18 April 2017 12:04
Published in When Hard Gets Heavy

Δεν τα πάω καλά με τις “ταμπέλες” και τα “είδη” στην μουσική. Δεν ήταν πάντα έτσι. Μικρότερος κι εγώ έλεγα “ακούω το τάδε είδος” ή “δεν μ' αρέσει το δείνα”. Με τα χρόνια όμως αυτό έχει καταρρεύσει μέσα μου στο βαθμό που δεν με ενδιαφέρει καν. Το πως χαρακτηρίζεται μια μπάντα ή ένας καλλιτέχνης, πιστεύω πλέον, πως είναι μια άτυπη συμφωνία μεταξύ των ίδιων και των οπαδών τους, που στην τελική μικρή σημασία έχει.

Ίσως η μόνη χρησιμότητα να είναι για ένα σύστημα κατάταξης και εύρεσης ώστε να βρεις κάτι που σε ενδιαφέρει (βλ. τις υποκατηγορίες στο site μας), παρά να βάλεις όρια στο τι ακούς. Έτσι και οι Kalamata με δυσκολεύουν αρκετά στο να τους κατατάξω αυστηρά κάπου. Ο οπαδός του post rock θα τους πει post rock, ο οπαδός του stoner θα τους πει stoner, ο παλιοροκάς θα τους νιώσει κι αυτός ίσως λίγο δικούς του και πλέον σε αυτόν τον δεύτερό τους δίσκο κάποιοι θα τολμήσουν να μιλήσουν και για ψυχεδέλεια. Και καλά θα κάνουν. Κάποιες από τις συνθέσεις τους έχουν και metal στοιχεία.

Ας πούμε λοιπόν πως έχουμε να κάνουμε με ένα instrumental heavy rock power trio με αρκετά στοιχεία ψυχεδέλειας, που όχι ΔΕΝ είναι από την Καλαμάτα της Πελοποννήσου, αλλά από την Γερμανία. Η αλήθεια είναι πως τους έμαθα από αυτόν, τον δεύτερο δίσκο τους και με τράβηξε το όνομα. Με κράτησε όμως ο ήχος τους και με κράτησε και για τα έξι τραγούδια συνολικής διάρκειας σαρανταριά περίπου λεπτών. Με κράτησε με το ενδιαφέρον μου πραγματικά αμείωτο από το εισαγωγικό “My” που θυμίζει πολύ Karma To Burn, το ψυχεδελικό “Shows” κάπου εκεί στην μέση μαζί με το “Me”, μέχρι και το κλείσιμο με το “Direction”. Εδώ μιλάμε για ένα επικό τραγούδι, Σίγουρα το αγαπημένο μου το δίσκου. Στην αρχή με την ατμόσφαιρά του σε μαλακώνει, σου ρίχνει τις άμυνες και σε αφήνει να χαλαρώσεις και να ταξιδέψεις. Για να έρθουν τα σκληρά του “μπουνίδια” καπάκι με τις riff-άρες του, που η μία από αυτές θυμίζει τόσο πολύ το Rodeo των Kyuss, να σε ρίξουν κάτω. Και για φινάλε σου πετάει ένα τζαζ πέρασμα με την συνοδεία χάλκινων πνευστών.

Έτσι για το γούστο!

Παρατήρησες κάτι; Περίεργοι τίτλοι τραγουδιών ε; Το παρατήρησα κι εγώ την πρώτη φορά που είπα “Ωπ, ωραίο κομματάκι αυτό! Πως λέγεται;”. Στη συνέχεια τα διάβασα στην σειρά και είδα αυτό: 1.My 2. Erection 3.Shows 4.Me 5.The 6.Direction. Πως σου φάνηκε;; Αν μη τι άλλο τα παιδιά έχουν φαντασία και όπως φαίνεται όχι μόνο στην συνθετική τους ικανότητα.

Θεωρώ ότι πρόκειται για ένα πολύ καλοδουλεμένο δίσκο ο οποίος μπορεί να ακουστεί ευχάριστα από κάθε οπαδό της δυνατής μουσικής. Μέσα σε λίγα λεπτά μπορεί να σε κάνει από εκεί που κοπανιέσαι, να ταξιδεύεις και πάλι πίσω στο κοπάνημα (αν δεν με πιστεύεις άκου το “The”).

Το μόνο που θέλει είναι ανοιχτά αυτιά και ανοιχτό μυαλό χωρίς “ταμπέλες” και “πρέπει”.

Κι εδώ που τα λέμε, καλό είναι όλοι οι δίσκοι να ακούγονται έτσι!...

Read 302 times