Monuments on Facebook

ATLANTIC BRIDGE – “Atlantic Bridge” (Esoteric Recordings – 1970/2017)

Sunday, 01 October 2017 08:10

Έτσι ακούγονταν οι rockers των 70’s όταν έπαιζαν jazz

Ο δίσκος αυτός κυκλοφόρησε αρχικά το 1970 από τη Dawn Records που ανήκε στην θρυλική για το progressive rock Pye Records. Πάνω του είχε γραμμένη μια σημείωση, που εξηγούσε όχι μόνο την ονομασία του συγκροτήματος, αλλά και την όλη στάση του απέναντι στη μουσική. Ανάμεσα σε άλλα, σημειώνονταν τα εξής: «Η μουσική θα έπρεπε να είναι μια γέφυρα, που ενώνει τους μουσικούς μεταξύ τους, αλλά και τους μουσικούς με το κοινό. Ποιος έχει ανάγκη να γνωρίζει αν είναι jazz, rock ή ένα απλό τραγούδι; Αυτό καλύτερα να το αφήσετε στα αυτιά σας και δε θα γελαστείτε».
Αυτή ακριβώς ήταν η προσέγγιση της μουσικής από τη Γέφυρα του Ατλαντικού και γι’ αυτό στο φερώνυμο ντεμπούτο τους τα όρια ανάμεσα στη jazz και τη rock είναι, αν όχι ανύπαρκτα, τουλάχιστον θολά. Οι Atlantic Bridge είναι ένα jazz - rock σχήμα, με την έννοια που το είδος αυτό διαμορφώθηκε από το “Bitches Brew” του Miles Davis και εξελίχθηκε αργότερα από τη μυθική σκηνή του Canterbury. Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, οι Atlantic Bridge είναι πρώτα απ’ όλα jazz. Μόνο που αγαπούν πολύ τη rock και (ευτυχώς) δε διστάζουν να το δείξουν. Και μάλιστα, χρησιμοποιώντας ένα πρώιμο fusion στυλ, που σύντομα επρόκειτο να έχει πολύ μεγαλύτερη απήχηση.

 

Ιθύνων νους της μπάντας ήταν ο πιανίστας Mike McNaught, ο οποίος πριν σχηματίσει τους Atlantic Bridge, έπαιζε στους The London Jazz Four, που είχαν κυκλοφορήσει το 1967 το άλμπουμ “Take a New Look at the Beatles”. Η εμμονή του αυτή με τους The Beatles, όπως θα δούμε παρακάτω, εξακολουθεί και στον υπό παρουσίαση δίσκο, μόνο που οι διασκευές που υπάρχουν εδώ δεν απαντώνται στο άλμπουμ της προηγούμενής του μπάντας. Στα τύμπανα είναι ο Mike Travis, που είχε παίξει αποσπασματικά με τους Gilgamesh και τον Hugh Hopper. Σαξόφωνο παίζει ο free jazz Jim Philip, που είχε προϋπηρεσία με τους Michael Garrick και The New Jazz Orchestra, ενώ μπάσο παίζει ο βιρτουόζος Daryl Runswick, που αργότερα συνέχισε στο πλευρό των John Dankworth, Elton John, The Alan Parsons Project και πολλών άλλων.

Η remastered αυτή επανακυκλοφορία από την Esoteric Recordings, που βγαίνει για πρώτη φορά ψηφιακά στη Μεγάλη Βρετανία, έχει αυτούσιο το πρωτότυπο artwork, αλλά και ένθετο βιβλιαράκι με τις συνεντεύξεις της μπάντας στα περιοδικά Mojo, Uncut, Record Collector, Classic Rock και Prog. Εδώ η μπάντα διασκευάζει ως σουίτα σε τέσσερα μέρη το "MacArthur Park" του Jimmy Webb, που τραγούδησε πρώτος ο Richard Harris (ναι, ναι, ο ηθοποιός) το 1968 και έκανε δέκα χρόνια αργότερα ευρύτερα γνωστό η Donna Summer σε disco εκδοχή. Τα σόλο στο μπάσο και το επιβλητικό τενόρο σαξόφωνο απογειώνουν τη σύνθεση, δίνοντάς της νέες διαστάσεις. Υπάρχουν όμως άλλα δύο τραγούδια του ίδιου συνθέτη, που αποτελούν τις δύο πιο προσηλωμένες στη jazz στιγμές του δίσκου, το “Rosecrans Boulevard” που σύστησαν οι The 5th Dimension's στο ντεμπούτο τους “Up, Up and Away” και το “Dreams” της ίδιας μπάντας από το άλμπουμ “The Magic Garden”.

 

Φόρος τιμής αποτίεται στο "Something" του George Harrison, που συμπεριλαμβανόταν στο “Abbey Road” (1969), το οποίο είναι ερμηνευμένο τόσο εξαιρετικά, που, αν δεν έχεις δει τους τίτλους, πρέπει να παίξει ως τη μέση για να καταλάβεις ποιο είναι. Επίσης, φτιάχνουν ένα υπέροχα διαφορετικό "Dear Prudence" που έγραψε ο John Lennon και κυκλοφόρησε το 1968, ακόμα πιο «διαφορετικό» από την εκδοχή των Siouxsie and the Banshees και σαφώς πιο επιβλητικό. Δε χρειάζεται να ψάξετε και πολύ μέσα του για να ακούσετε κάτι και από το "Hey Jude". Το “Childhood Room (Exit Waltz)” ανήκει στον ίδιο τον McNaught και είναι σαφώς η πιο συναισθηματική σύνθεση του άλμπουμ, που αφήνει άπλετο χώρο στο μπάσο για να μεγαλουργήσει..

Εκτός από τις έξι συνθέσεις που συμπεριλαμβάνονταν στην αρχική κυκλοφορία, υπάρχουν δύο bonus tracks από το ΕΡ που κυκλοφόρησε το 1971 με τίτλο "I Can't Lie to You". Το πρώτο είναι το φερώνυμο, που αληθινά κερδίζει τις εντυπώσεις με τα καθαρτικά soul φωνητικά των ανώνυμων ερμηνευτριών του, τα οποία ναι μεν θα αρέσουν σε όλους, αλλά μπορούν να γίνουν σε όλο τους το εύρος αντιληπτά μόνο από όσους έζησαν εκείνη την εποχή. Βλέπετε, κάποια απλά πράγματα είναι πολύ σύνθετα για να τα καταλάβει κανείς όταν δεν τα έχει ζήσει στην εποχή τους. Η άλλη σύνθεση, που ονομάζεται “Hilary Dixon”, μοιάζει βγαλμένη από ταινία των ‘60s και ανήκει στην κατηγορία εκείνη που γεφύρωνε την αρχοντική jazz με το mainstream pop γούστο.

Μια ημέρα πριν τελειώσει ο Σεπτέμβριος είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε το αυθεντικό και πρώιμο jazz – rock των Atlantic Bridge, σε μια εποχή που μοιάζει ακόμα πιο σημαντικό από εκείνη που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά.

 

 

Read 193 times