Monuments on Facebook

Cosmosquad – ‘’The Morbid Tango’’ (Marmaduke Records)

Tuesday, 28 March 2017 18:46

‘’Αληθινή Μουσική για Πραγματικούς Ανθρώπους’’

Οι Cosmosquad απoτελούνται από τους:

Jeff Kollman - guitars (Glenn Hughes, Hughes Turner Project, Chad Smith, Mogg/Way, Asia), Shane Gaalaas - drums (Michael Schenker, Hughes Turner Project, Yngwie Malmsteen, Uli Jon Roth, Vinnie Moore), Kevin Chown - bass (Ted Nugent, Tarja Turunen, Chad Smith, John West). Τα ονόματα των ίδιων των μουσικών που συμπληρώνουν αυτό το σχήμα, μπορεί μην σας λένε κάτι. Δεν πειράζει. Κοιτάξτε όμως καλά τα υπόλοιπα ονόματα στα βιογραφικά τους. Και θα καταλάβετε τι εννοώ. Κάτι καλό και ωραίο παίζει. Να συνεχίσω;

Αυτό εδώ το Prog/Rock/Jazz/Heavy/Fusion Trio, θα μπορούσε να ήταν το τέλειο πλήρωμα για το πολυαναμενόμενο ταξίδι στον Άρη. Στιγμιαίος Fan τους θα δηλώσω, σαν και τον κεραυνοβόλο έρωτα με την πρώτη μάτια ή και με τη πρώτη ‘’αυτιά’’ εν προκειμένω. Σαν και τον αλλήθωρο έρωτα που έχει και ο Χρήστος Κισατζεκιάν για το σπληνάντερο και τις Medium-Rare μπριζόλες. Και να ‘ταν ο μόνος. Με αγάπη και προσοχή μου συνέστησε. Βασικά με ψυχραιμία έπρεπε σωστότερα να πει. Προσοχή και δεν κουνιέμαι φύλλο με το πρώτο άκουσμα.

‘’Άβυσσος’’ ο όγκος και το μέγεθος της μουσικής ποικιλομορφίας. Η ομορφιά της ανακάλυψης νέων ήχων και νέων σχημάτων είναι σαν να κάνεις σεξ πρώτη φορά. Και τα απρόσμενα αποτελέσματα μια νέας γνωριμίας με μουσικά σχήματα που δεν γνωρίζουμε, εμπεριέχουν και πολλά ενδιαφέροντα συναισθήματα. Σαν να μπαίνεις μέσα σε μια μαύρη τρύπα. Και αν μπορούσες να ξαναβγείς από αυτήν (πράγμα αδύνατον), θα ήσουν ο σοφότερος όλων με την γνώση που θα αποκτούσες στο αστρικό αυτό ταξίδι. Ανεξάντλητος σε γνώση και σοφία, σαν το συμπάν στο ατέρμονο χάος που περιμένει να ανακαλυφθεί. Εγώ όμως προτιμώ να βρίσκομαι στη δύνη του ματιού της ‘’μαύρης μουσικής τρύπας ‘’και να ανακαλύπτω, απολαμβάνοντας με ρέγουλα όλα αυτά που θα μου κάνουν ‘’Τζάαααα!!’’ από την γωνιά.

Δεν ξέρω από πού μου ήρθε. Γνωρίζουμε ονόματα μουσικών που έχεις κατά καιρούς δει σε άλμπουμ ιδιαίτερα γνωστών μουσικών, αλλα δεν ξέρουμε όμως πολλές από τους δουλειές που παράγουν οι ίδιοι κάθε τόσο. Εδώ όμως είναι το ψωμί και το αλάτι της υπόθεσης. Αλλα όπως έχω γράψει και στο παρελθόν, αυτή είναι και η ανέλπιστη ομορφιά της μουσικής, που ξεδιπλώνεται ξανά μπροστά στα εμβρόντητα αυτιά μας, με τον ίδιο τρόπο που εμφανίζεται από το πουθενά, για να δώσει ακόμα μια ευχάριστη νότα στην ζωή μας. Την μουσική, που αγνοούσα εδώ και χρόνια με αυτό το σχήμα. Πολιτισμικό ΣΟΚ. Big Bang Theory.
Θα το ξαναγράψω. Πολιτισμικό ΣΟΚ. Ναι, είχα να πάθω τέτοιο από αυτό το πώς το λένε, το παράξενο συναίσθημα, από τα λίγα που έπαθα τα τελευταία χρόνια. ‘’Cosmosquad’’ μου είπε και μου έστειλε ο φίλος και συνοδοιπόρος Χρήστος Κισατζεκιάν, για να ακούσω ο άμοιρος το άλμπουμ τους. Τι να ακούσω ρε μάστορα!!! Με έστειλες. Αγνοούσα την ύπαρξη τους. Πόσο άδικο για τα αυτιά μου. Και για τα αυτιά σας. Σε ευχαριστώ όμως που μου τους φανέρωσες. Μικρά η μεγάλα αυτιά, δεν έχει σημασία. Ανοίξτε τα. Ακόμα μια φόρα που αγνοούσα ένα όνομα, μέσα σε όλα αυτά τα χιλιάδες που συν-υπάρχουν και δεν δίνουμε σημασία πολλές φόρες. Φύσει αδύνατον να τα παρακολουθείς όλα. Έτσι δεν είναι;

Πρέπει να είσαι και τυχερός για να τα φέρνεις κοντά σου. Να σε θέλουν και λίγο. Σαν το Karma. Όπως όταν πρωτοάκουσα τους πολυαγαπημένους μου ‘’The Tea Party’’ πριν 16 ολόκληρα χρόνια. Όταν και ‘’τσίμπησα’’ από το ράφι ενός δισκάδικου το 2001, το άλμπουμ που με έκανε να τους ερωτευτώ. ‘’Έντρομος’’ για το περιεχόμενο, εξαιτίας του περίεργου και όμορφου εξωφύλλου που αντίκρισαν τα μάτια μου. ‘’The Interzone Mantras’’ και αυτό ήταν. Μπήκα στην Μάντρα της μουσικής τους, μαγεύτηκα και δεν ξαναβγήκα ηθελημένα. Έτσι και τώρα. Τι να σας λέω, από πού να αρχίσω. Αυτό το άλμπουμ θα προσφέρει ξάγρυπνες νύχτες, σε πολλούς ανθρώπους που θα επιλέξουν να ασχοληθούν και να βουτήξουν στην πραγματικότητα του. Αληθινή μουσική για πραγματικούς ανθρώπους που δεν κοιτούν πίσω τους, που σκέπτονται και δεν αναλογίζονται. Αφήστε ότι ξέρατε, εδώ ανοίγει ένα νέο κεφαλαίο, στον ίδιο χρυσόδετο τόμο του προοδευτικού κινήματος!! Ναι θα μου πείτε, για στάσου λίγο. Δεν είναι υπερβολικό αυτό που σας λέω; Ίσως …και μάλλον είναι. Αλλα αυτό με προκαλεί να πω.

Εδώ υπάρχει χώρος για πειραματισμό. Πολύ πειραματισμό. Όχι όμως τέτοιο για να σας φοβίσει, ώστε να μην ασχοληθείτε μαζί του. Κοιτάξτε, δεν είμαι μουσικός. Αλλα αγαπώ την μουσική. Υπερβολικά πολύ. Σαν και το παιδί μου. Κι αυτό και μονό με κάνει να ακούω κάτι με ανοιχτά τα αυτιά. Εδώ συνυπάρχουν και συμπράττουν πολλά είδη και χαρμάνια. Prog, Jazz, Heavy, Rοck, Fusion, Blues, έως και Flamenco, όλα αναμειγμένα σε ένα εκρηκτικό κοκτέιλ μουσικής, που όχι μονό δεν φοβούνται τον ίσκιο τους, αλλα τολμούν να τσαλακωθούν για χάρη της. Αυτοτσαλακώνεται τόσο άνετα και ανώδυνα, δίνοντας μια άλλη διάσταση στο αποτέλεσμα. Μα τι στο καλό παίζουν;

Πρόκειται για ορχηστρική μουσική υψηλών οκτανίων, έμπνευσης, ομορφιάς, συνθετικής ονείρωξης και ωριμότητας. Πρόκειται για ΜΟΥΣΙΚΗ. Έντεκα συνθέσεις, που θα σας κάνουν να αλλάξετε χρώμα στα μαλλιά σας και να χαμογελάτε σαν βλαμμένοι κάτω από τον ζεστό Ήλιο, γλαρωμένοι μετά από μόλις ένα σφηνάκι τσίπουρο. Τα μνημόνια ούτε και που θα σας ενδιαφέρουν. Προσέξτε όμως, δεν είναι για όλα τα αυτιά. Από την άλλη μεριά, μπορεί κάλλιστα να βρείτε και μια απλότητα μέσα στην πολυπλοκότητα των συνθέσεων. Κάπως παράδοξο, αλλα η βατότητα συνυπάρχει με την με το αντίθετο της. Κυρίως όμως μιλάω για ανθρώπους, που γλυκοκοιτάζουν με λάγνο τρόπο αυτό το κατά τα αλλα ιδιόρρυθμο είδος μουσικής. Πολλοί ξενίζουν και μόνο στο άκουσμα Instrumental. Και ακόμα περισσότεροι στο δυσνόητο περιβάλλον της Fusion, ότι και αν περιέχει μέσα της, με όλα τα παρελκόμενα.

Έχει όμως μια ενέργεια και έναν παλμό, που θα σας μαγέψει αν το αφήσετε να σμιλευτεί και να αφομοιωθεί μέσα σας.

Read 564 times