Monuments on Facebook

NAD SYLVAN - “The Bride Said No” (Inside Out 2017)

Saturday, 17 June 2017 11:49
Συντάκτης:
Published in Where Prog meets Art

Ο NAD SYLAVAN έχει συμμετάσχει στο Project του STEVE HACKETT - GENESIS Revisited και αυτό από μόνο του λέει πάρα πολλά.

Ήταν και είναι ένας μεγάλος οπαδός της μιας και μοναδικής μπάντας του Progressive Rock ονόματι GENESIS. Αξέχαστη εμφάνιση πράγματι, και ντοκουμέντο εκείνο το “Live At The Royal Albert Hall” του 2013. Θαρρώ είναι ευλογία όταν ένας fan φτάσει στο σημείο να ανέβει στην σκηνή και να αποδίδει ζωντανά τραγούδια της αγαπημένης του μπάντας. Και ποιος δεν θα ήθελε να το καταφέρει αυτό.

O NAD SYLVAN εντυπωσίασε άπαντες με το θεματικό πρώτο εκείνο άλμπουμ του 2015 “Courting The Widow”. Μια βαμπιρική ιστορία – παραμύθι να διαδραματίζεται κάπου, κάπως, κάποτε μέσα στον 17ο αιώνα.
Με αυτήν την προσωπική δουλειά – project σηματοδότησε οριστικά την είσοδο του στα μουσικά δρώμενα του Progressive Rock παγκοσμίως. Αρκεί να ακούσει κάνεις το “Where The Martyr Carved His Name” για να εμπεδώσει το πόσο κοντά βρίσκεται η χροιά της φωνής του σε αυτή του Peter Gabriel και το πόσο είναι επηρεασμένος από την μεγάλη του αγάπη, τους GENESIS.

Το φετινό δεύτερο προσωπικό album του ,“The Bride Said No” είναι η συνέχεια της ιστορίας (πρόκειται περί τριλογίας) η οποία τον οδηγεί σε πιο σύγχρονους Progressive Rock δρόμους.
Αρχικά δεν ήταν στα σχέδια του να συνεχίσει στην ίδια θεματολογία στον νέο αυτό δίσκο. Αυτό που του έδωσε την αφορμή να το πράξει τελικά, ήταν το τραγούδι “The Bride Said No”. Το αστείο αλλά και συνάμα ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ότι αυτή η ιδέα προϋπήρχε στα κιτάπια του NAD από το 1989.
Για μουσικούς αυτού του βεληνεκούς δεν χρειάζεται και πολύ για να αδράξουν την ευκαιρία για μια κυκλοφορία σαν και αυτή. “Κάθε πράγμα στον καιρό του...” όπως λέει ο σοφός λαός. Ίσως εάν το είχε προχωρήσει τότε να μην έβγαινε σε καλό. Σκόρπιες μουσικές ιδέες, και στίχοι αρκούσαν να ξεκινήσει ώστε να τα βάλει σε μια τάξη. Ο στόχος λοιπόν επικεντρώθηκε στην βελτίωση τους τα οποία θέλουν πολύ χρόνο και κόπο ώστε να έρθουν σε μας έτοιμα.

Όπως χαρακτηριστικά τονίζει ο ίδιος με αυτό το album επεκτείνει τους μουσικούς ορίζοντες του. Οι επιρροές του από την μουσική της δεκαετίας των 70’ς τον στοιχειώνουν μιας και είναι παιδί εκείνων των καιρών. Είναι φυσικό το αποτέλεσμα να μας πάει προς τα εκεί, αλλά εκείνος δίνει μια άλλη διάσταση στην μουσική του. Ζητά και την προσοχή των νεότερων οπαδών του είδους. Από μόνο του αυτό είναι το πιο δύσκολο εγχείρημα. Ίσως όμως καταφέρει το ακριβώς αντίθετο. Να στρέψει το ηλικιωμένο κοινό σε ήχους του τώρα.
Πάντως ένας ανοιχτόμυαλος ακροατής δεν θα την ψάξει τόσο πολύ και θα αφεθεί στην μουσική και μόνο αυτή. Για μένα αυτό είναι το ζητούμενο στην προκειμένη περίπτωση.
Ο δίσκος ηχεί αρκετά σύγχρονος. Με την ακρόαση του εν εξελίξει το βιώνεις αυτό.

Η παραγωγή του είναι πεντακάθαρη. Θεατρική μουσική προσέγγιση. Μην ξεχνάμε ότι η έννοια τραγούδι πηγάζει από την ρίζα της λέξης τραγωδός. Στην αρχαία Ελλάδα γεννήθηκε η Τραγωδία ως μορφή τέχνης του θεάτρου. Στο album έχουμε την αίσθηση αυτή ή τέλος πάντων είναι πιο κοντά προς αυτήν την κατεύθυνση.

Ο NAD SYLVAN παίζει όλα τα πλήκτρα του δίσκου και μεγάλο μέρος των κιθαριστικών θεμάτων. Οι ηχογραφήσεις έλαβαν μέρος στο ιδιόκτητο στούντιο που διαθέτει σπίτι του (μάλισταααα…). Ολόκληρο το Φθινόπωρο του 2016 μέχρι και τον Ιανουάριο του 2017 όπου και ολοκληρώθηκε.
Οι συνεργασίες πολλές και ενδιαφέρουσες .
Εκτός από τον Nad (vocals, guitars, piano, keyboards, acoustic guitar, orchestration, programming) συναντάμε τις /τους: Jade Ell (vocals), Sheona Urquhart (vocals, saxophone), Tania Doko (vocals), Steve Hackett (guitar), Roine Stolt (guitar), Guthrie Govan (guitar), Tony Levin (Chapman stick, upright - electric bass), Jonas Reingold (bass), Nick D ́Virgilio (drums, percussion), Doane Perry (drums), Anders Wollbeck (additional sound design, keyboards, programming, orchestration), Alfons Karabuda (water phone).
Με τέτοιο lineup οι απαιτήσεις ανεβαίνουν στα ύψη. Η μουσική του άλμπουμ είναι πολυδιάστατη. Πανέμορφες μελωδίες παντού δημιουργούν ένα υπόστρωμα μυστηρίου λόγο και του concept.
Κομμάτια σαν το “The Quartermaster” με την διάθεση του σε βάζει στο κλίμα του album αμέσως. Πολύ καλό-δουλεμένο στο ύφος των GENESIS. Δυναμική σύνθεση με πάρα πολλές αλλαγές. Τα πλήκτρα έχουν το πρώτο και τελευταίο λόγο. Με ενοχλούν λίγο τα φωνητικά του Nad (σε σημεία) αλλά αυτό δεν αλλάζει πολύ την διάθεση μου στο να πάω παρακάτω.

https://www.youtube.com/watch?v=4uskABNcs14

Το “When The Music Dies” είναι αφιερωμένο σε όλους τους μεγάλους μουσικούς που έχουν περάσει στο Πάνθεον της ιστορίας κάνοντας το βήμα στην αντίπερα όχθη. Πανέμορφη σύνθεση. Μαγικά πλήκτρα στη αρχή και μπάσιμο των drums. Ένα blues progressive ποίημα. Ανατριχιαστικό σαν άκουσμα. Ένα από τα καλύτερα τραγούδια σε αυτό το στυλ που έχω ακούσει το τελευταίο διάστημα.
“The White Crown” ξεσηκώνει με το βαρύ του riff. Εμπλουτισμένο με παράφωνες μελωδικές γραμμές σε σημεία από όλα τα όργανα που συμμετέχουν. Φιλτράρει έτσι κάπως το βαμπίρ στυλ που θέλει να εμπεδώσουμε ο NAD. Αρκετά σύγχρονο σαν άκουσμα όσον αφορά την ενορχήστρωση.
Στο “What Have You Done” παρόλο την όμορφη εισαγωγή του με πιάνο, τα solo του Steve Hackett και Guthrie Govan κλέβουν την παράσταση. Καθώς πρόκειται για μπαλάντα, αξίζει να του δώσεις πολλές ακροάσεις, μόνο και μόνο για αυτούς τους μεγάλους μουσικούς. Μεγάλο σε διάρκεια αλλά και τόσο υπέροχο κομμάτι ταυτόχρονα.
Η συνέχεια ανήκει στο “Crime Of Passion”. Πομπώδες λυρικό Progressive Rock. O αργός ρυθμός του δεν ενοχλεί καθόλου. Βρετανικός ήχος που παραπέμπει σε μπάντες όπως των αγαπημένων μου GALAHAD. Δύσκολο τραγούδι για τα μη μυημένα αυτιά. Υπέροχο lead solo και εδώ.
Προτελευταίο τραγούδι είναι το “A French Kiss In An Italian Café”. Μια πολύ παράξενη σύνθεση, ευφυέστατη θα έλεγα. Θα σε παραξενέψει η εισαγωγή του αλλά καταλήγει σε ένα πανέμορφο refrain. Θα έλεγα ότι αγγίζει ένα νέο rhythm and blues χαρακτήρα. Μέχρι και σαξόφωνο μας έχει εδώ…
Το “The Bride Said No” κλείνει τον δίσκο με την μεγάλη του διάρκεια. Κρύβει τόσα πολλά αυτή η σύνθεση. Το Progressive Rock σε όλο του το μεγαλείο. Οι RUSH συναντούν τους GENESIS σε κινηματογράφο. Το πάντρεμα των μελωδιών και της περιπλοκότητας των οργάνων θα αφήσει ικανοποιημένους τους λάτρεις του είδους. Τελειότητα. Αναμφισβήτητα το high light του δίσκου.

Συνοψίζοντας το όλο εγχείρημα του NAD SYLVAN σε αυτή την κυκλοφορία, θα έλεγα ότι έχουμε ένα πολύ καλό album που σίγουρα θα ικανοποιήσει όλους εσάς που οι GENESIS είναι το Α και το Ω στην μουσική. Θα είναι όμως δύσκολο σε νεότερους οπαδούς το Progressive Rock να εισέλθουν στην οπτική του όλου δίσκου.

Νομίζω ότι αξίζει να του δώσετε μια ευκαιρία. Όσοι πιστοί προσέλθετε.

http://www.nadsylvan.com/
https://www.facebook.com/Nadsylvanartist
https://twitter.com/sylvanofficial

Read 99 times