Monuments on Facebook

STEVEN WILSON - 4 ½ (KScope)

Thursday, 25 February 2016 12:46
Published in Where Prog meets Art

Intellectual Progressive Pop

Αυτό. Εκεί καταχωρείται. Ούτε αυστηρά και μόνο προοδευτικό όπως το ανεπανάληπτο “The Raven…” του 2013 , ούτε πόσο μάλλον ευθυτενώς δημοφιλές και ραδιοφιλικό (βλέπε Pop) όπως οι Blackfield το φετινό ηχογράφημα του Wilson.

Στο κάτω-κάτω, σκεφτείτε το οι αμετανόητοι οπαδοί του: ο λατρεμένος μας Steven αυτό επιχειρεί απαρχής των Porcupine Tree. «Πολύ θα ήθελα κάποια στιγμή να αγγίξω την μοναδικότητα των Radiohead…» μου είχε άλλωστε δηλώσει κάποια στιγμή σε μια από τις δεκάδες συνομιλίες μας και συνέχιζε «…μακάρι να μπορέσω να φτάσω την ευφυή τους προσέγγιση, αυτό το ιδιαίτατο πάντρεμα που κατάφεραν και τους θέλει να τραγουδοποιούν χωρίς καμιά απολύτως έκπτωση σε ότι αφορά τη Δημιουργική Δοκιμή, το Πείραμα, τον Νεοτερισμό, μα συγχρόνως να μπαίνουν με χαρακτηριστική ευκολία στα σπίτια εκατομμυρίων μουσικόφιλων». Ε, κατά την ταπεινή μου άποψη, αργά αλλά σταθερά, τα έχει καταφέρει μια χαρά εδώ και αρκετά χρόνια! Αρκεί να ανατρέξεις σε πανέμορφες στιγμές όπως το “Trains” των Porcupine Tree μα και το ομώνυμο του σχήματος “Blackfield”… Το μόνο που απομένει είναι ένα Top-5 και ένα βραβείο Grammy. Λες;;;
Το 4 ½ είναι λοιπόν ένα πλουσιότατο έργο όντας ένα «κανονικής» διάρκειας lp. Ναι, ΔΕΝ αποτελεί ep με διάρκεια τριανταέξη λεπτά, μην τρελαθούμε! Αρκεί να έχεις γεννηθεί έστω και στη δεκαετία του ’80 και δε ξεχνάς πως μέσα σε ένα μονό δίσκο βινυλίου, παραδοσιακά & εκ των πραγμάτων, χωρούσαν έως και σαραντακάτι λεπτά μουσικής, είκοσι σε κάθε πλευρά. Με την εμφάνιση του cd η διάρκεια εκτοξεύθηκε δια παντός έως και τα εβδομηνταοκτώ, ΔΕΝ ήταν πάντα έτσι! Βάζω λοιπόν στοίχημα πως, όντας θεότρελος συλλέκτης και του λόγου του, ο Steven το έκανε συνειδητά… Καλομελέτα κι έρχεται η συνέντευξή μου μαζί του, οπότε θα το μάθουμε από πρώτο χέρι.
Έως τότε, συ που τον αγάπησες και τον ακολουθείς αλυχτώντας για τα ιδιοφυή ηχοτρόπια του όταν μας κοιτά «λοξά», μέσα από πρίσμα προοδευτικό και δη παλιομοδίτικο, βάλε στην επανάληψη τα δυο μεγαλύτερα σε διάρκεια τραγούδια του δίσκου (“My Book of Regrets” & “Don’t Hate Me”) παρέα με το σκοτεινό έως και μεταλλουργικό “Vermillioncare” που θα σε πάει πίσω στο ομώνυμο του δίσκου που τον έφερε κοντά μας, το “Signify”. Και είναι σίγουρο πως θα χορτάσεις «θέαμα»!
Συ που τον έβαλες στην καρδιά σου με τους Blackfield μα και το περσυνό του πολυδιάστατο conceptual κύημα “Hand.Cannot.Erase”, θα ευτυχήσεις στο άκουσμα του “Happiness III”. Για όλους έχει ο μπαξές. Για όλους όσους εμμένουν σε προϊόντα ποιότητας, και δη αυστηρά «οργανικής καλλιέργειας»!

 

Read 442 times