Monuments on Facebook

ATOMIC ROOSTER – "Sleeping for Years / The Studio Recordings 1970 - 1974" (Esoteric Recordings 2017)

Sunday, 15 October 2017 08:28
Published in Where Prog meets Art

Αυθεντικότατο progressive hard rock!

Να το ξεκαθαρίσω απ’ την αρχή: Οι Atomic Rooster δεν έτυχαν της αναγνώρισης που όντως άξιζαν. Τελεία και παύλα! Βέβαια, δε μπορείς να πεις πως είναι και οι ίδιοι άμοιροι ευθυνών. Η ατυχής συγκυρία ήταν ότι η καλύτερη δημιουργικά εποχή τους συνέπεσε με τις αντίστοιχες αρκετών κορυφαίων ή εξαιρετικών συγκροτημάτων της «χρυσής οκταετίας» της μουσικής (1967 – 1975), με αποτέλεσμα να μη μπορέσει να αφήσει το αληθινό αντίκτυπό της. Προσωπικά, τους έμαθα με αρκετά χρόνια καθυστέρηση, λίγο πριν το τέλος της δεύτερης εποχής τους (ενώ από πέρυσι διανύουμε την τρίτη) και δε μπορούσα να καταλάβω πώς μου είχαν διαφύγει. Δε θέλει όμως και πολλή φαντασία. Ακόμα και στις αρχές της υπέροχης δεκαετίας του ’80 ένα μεγάλο μέρος της ενημέρωσης ήταν εξαρτημένο από τις δισκοθήκες των φίλων σου και από τα μουσικά έντυπα που περνούσαν από τα χέρια σου. Μόνο που τα έντυπα, δεν είχαν… ήχο! Κι έτσι, οι γνωριμίες ήταν εκ των πραγμάτων περιορισμένες. Τώρα, όμως, που τα πράγματα έχουν αλλάξει και ζούμε στην εποχή της άμεσης πρόσβασης, όχι μόνο στην πληροφορία, αλλά και στον ήχο αυτόν καθεαυτόν, το όλο βάρος μεταφέρεται στην αξιόπιστη πληροφορία, η οποία θα σε παρακινήσει να ασχοληθείς με κάτι συγκεκριμένο, και όχι με τα πάρα πολλά άλλα που περιμένουν στις «λίστες» σου. Αυτό ακριβώς θα προσπαθήσω να κάνω στις γραμμές που ακολουθούν, για να μην την «πατήσετε» όπως εγώ. Θα προσπαθήσω να σας δείξω ότι, αν μη τι άλλο, αξίζει να αφιερώσετε στους Atomic Rooster μερικό από τον πολύτιμο μουσικό χρόνο σας και να δείτε πώς ακούγονταν τότε κάποιοι αυθεντικοί rock δίσκοι. Κι αν το όνομα «Ατομικός Πετεινός» δε σας εμπνέει ιδιαίτερα, μη βιαστείτε. Ρωτήστε πρώτα τι παίζει γύρω στο κοτέτσι και βάλτε τα ηχεία να… λαλήσουν!

Την πρώτη μέρα του φετινού χειμώνα η Esoteric Recordings θα παραδώσει στην κυκλοφορία ένα εξαιρετικό box set για τους Atomic Rooster, που αποτελείται από τέσσερα CD με τις πέντε στούντιο ηχογραφήσεις τους από το χρονικό διάστημα 1970 – 1974 re-mastered. Με άλλα λόγια, εδώ υπάρχουν οι δίσκοι “Atomic Rooster”, “Death Walks Behind You”, “In Hearing of Atomic Rooster”, “Made In England” και “Nice n’ Greasy”, εμπλουτισμένοι με έξι σπάνιες επανεκτελέσεις και demos. Το κείμενο στο βιβλιαράκι υπογράφει ο Malcolm Dome, ενώ υπάρχουν αποκλειστικές συνεντεύξεις από τους Nick Graham, Pete French, Steve Bolton και Chris Farlowe.

 

Η μπάντα των Atomic Rooster, όπως είπαμε, έζησε το δημιουργικό της αποκορύφωμα τη φερόμενη ως χρυσή εποχή της ηλεκτρικής μουσικής. Ήταν μάλιστα από τις πρώτες που πάντρεψαν το progressive rock με το hard rock, που κάθε άλλο παρά δίδυμα έμοιαζαν! Η δική τους δημιουργία ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’60 μέσα από το γεγονός της αποχώρησης του κιμπορντίστα Vincent Crane και του ντράμερ Carl Palmer από τους The Crazy World Of Arthur Brown, με τους οποίους είχαν ζήσει, μεταξύ άλλων, την επιτυχία του θρυλικού “Fire”. Όπως, μάλιστα, γλαφυρά λέει ο Palmer στη συνέντευξή του, αναγκάστηκε να φύγει λόγω των καταχρήσεων σε ποτά και ουσίες που δεν ήταν και τόσο ωφέλιμες ιδίως σε ένα δεκαοκτάχρονο, όπως ήταν τότε εκείνος. Μετά την επιστροφή τους στο Λονδίνο, οι Crane και Palmer έκαναν ακροάσεις για να βρουν μπασίστα, καταλήγοντας τελικά στον Nick Graham μέσω αγγελίας στο Melody Maker, ο οποίος παράτησε τις σπουδές του στο Portsmouth για να ενταχθεί στην πρώτη επαγγελματική του μπάντα ως μπασίστας, φλαουτίστας και τραγουδιστής.

Ύστερα ο Robert Stigwood, ως δείγμα της φιλίας του στον Palmer, μεσολάβησε για να υπογράψουν συμβόλαιο στην B&C, οπότε εντατικοποιήθηκαν οι πρόβες και οι ζωντανές εμφανίσεις, μία από τις οποίες ήταν στο πλευρό των Deep Purple. Κι έτσι προέκυψε το υπέροχο φερώνυμο ντεμπούτο τους, που κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 1970 και είχε μία εξαιρετική διασκευή του “Broken Wings” του αξιότιμου John Mayall. Το άλμπουμ αυτό έφτασε στο # 49 του UK chart και αντανακλούσε το μεγαλείο της (σκληρότερης πλευράς της) progressive rock με εκπληκτικά τραγούδια, όπως το “Winter”, που θα ήθελαν να είχαν γράψει οι Genesis και λοξοκοιτάζει προς τους Caravan, αλλά και τον ορισμό του μουσικού έπους “Banstead”, που δε γίνεται να μη σου «κολλήσει».

Ελάχιστες εβδομάδες μετά την κυκλοφορία αυτή, ο Vincent Crane, επειδή έπαιζε ο ίδιος τα bass pedals, όπως έκανε και στους The Crazy World Of Arthur Brown αποφάσισε να φέρει νέο κιθαρίστα και να απομακρύνει τον Graham, επειδή ήθελε να κρατήσει τη μπάντα ως τρίο. Κι έτσι η μπάντα έμεινε χωρίς μπασίστα καθόλα τα 70’ς, για να ξαναπάρει στα 80’ς. Σχεδόν ταυτόχρονα ο Palmer ανακοίνωσε κι αυτός την αποχώρησή του, για να ενταχθεί στους επίσης θρυλικούς Emerson, Lake & Palmer κι έτσι στη θέση τους ήρθαν ο ντράμερ Paul Hammond και ο κιθαρίστας και τραγουδιστής John Du Cann (πρώην μέλος των Andromeda).

Με τη νέα σύνθεση η μπάντα μπήκε το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς στο στούντιο και ηχογράφησε το “Death Walks Behind You”, που έφτασε στο #12 του UK chart και ταυτόχρονα μπήκε και στα εκατό πρώτα στην Αμερική. Αν και τραγούδια όπως τα κλασικά “Tomorrow Night” και “Devil’s Answer” εκτόξευσαν τη φήμη τους, ο Crane ένιωθε πάλι ανασφαλής, με αποτέλεσμα να απομακρύνει τον Cann και να φέρει στη θέση του τον Pete French (Leaf Hound). Πριν φύγει ο Cann ζήτησε από τον French να τον ακολουθήσει στο νέο του συγκρότημα, εγκαταλείποντας τους Atomic Rooster, αλλά ο French δεν το έκανε, παρά κάποιες demo ηχογραφήσεις που είχαν κάνει μαζί. Ο δίσκος αυτός είναι καταιγιστικός, σκοτεινής θεματολογίας και ολίγον στοιχειωμένος. Πάρτε για παραδείγματα τα "Gershatzer", "VUG", αλλά και το ερωτικό (υποτίθεται) "Tomorrow Night" και θα καταλάβετε.

 

Στο “In Hearing of Atomic Rooster”, που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1971, υπάρχει το επιβλητικό και σκοτεινό “Black Snake” (νομίζω πώς κάθε παραλληλισμός με το “The End” των The Doors είναι απολύτως δικαιολογημένος), που είναι τραγουδισμένο από τον ίδιο τον Crane, αποτυπώνοντας πλήρως τον ασταθή ψυχισμό του, ο οποίος τελικά τον οδήγησε μερικά χρόνια αργότερα στην αυτοχειρία. Ο δίσκος έχει πολύ περισσότερα πλήκτρα, αν και διατηρεί σαφώς το σκληρό ύφος της μπάντας, που πλέον έμοιαζε να έχει απομακρυνθεί σχεδόν πλήρως από τις progressive καταβολές της. Θεωρείται μεταξύ των φανατικών φίλων τους ως το καλύτερο, αν και προσωπικά πιστεύω πως τα δύο προηγούμενα υπερτερούν ελαφρά, ως αποπνέοντα αίσθηση πιο «ζωντανής ηχογράφησης». Αυτό, εν μέρει μπορεί να ερμηνευθεί από την πιο προσεγμένη δουλειά στη παραγωγή του Vincent. Η μπαλάντα “Decision/Indecision” είναι από τα πλέον αναγνωρίσιμα ήρεμα τραγούδια τους, ενώ το όσκαρ του δίσκου πηγαίνει αναμφισβήτητα στο “Head in the Sky”, που θα μπορούσε να ήταν μια μικρή επιτομή του ήχου τους.

Στη συνέχεια ακολούθησαν κι άλλες αφίξεις - αναχωρήσεις προσώπων, όπως των James Litherland (που μετά από λίγο πήγε στους Colosseum), Steve Bolton, Ric Parnell, Chris Farlowe (του «προστατευόμενου» του Mick Jagger, που είχε φύγει από τους Colosseum) και Johnny Mandala.Το άλμπουμ “Made In England”, που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1972, είχε έκδηλη την αγάπη τους για τη funk και τον James Brown μέσα στο "Stand by Me", είχε στοιχεία gospel στο "Introduction" ως αντιδιαστολή στο "All in Satan's Name" (είπαμε, πως ο «Γερανός» είχε κάποια θεματάκια) που θυμίζει Deep Purple, το ασυνήθιστο ορχηστρικό "Breathless", αλλά και την όμορφη μπαλάντα "Never to Lose".

Τελευταίο άλμπουμ για τη δεκαετία του ’70 ήταν το “Nice n’ Greasy”, όπου υπήρχε το πολύ καλό single “Tell Your Story (Sing Your Song)”. Με το άλμπουμ αυτό επιχειρήθηκε ένα μεγαλύτερο από ποτέ μουσικό άνοιγμα της μπάντας, η οποία έμοιαζε να επιθυμεί όσο ποτέ να αφήσει πίσω την progressive / hard rock ταυτότητά της και να προβάλλει τις αντίστοιχες blues και funk. Χαρακτηριστικό τραγούδι είναι ακόμα το “Can’t Find a Reason”, που αναδεικνύει τις φωνητικές δυνατότητες του Farlowe.

Τελικά, οι Atomic Rooster διαλύθηκαν το Φεβρουάριο του 1975, αφήνοντας πίσω πέντε δίσκους με εξαιρετικά δείγματα των ικανοτήτων του Vincent Crane. Έχουν όλα τους, λιγότερο ή περισσότερο, αποτυπωμένα και μοναδικά συγκερασμένα τα φαινομενικά ετερόκλητα μουσικά είδη του progressive rock, του blues, της soul και της ψυχεδέλειας. Κι αν αυτό δεν είναι κάτι τόσο ασυνήθιστο, στην περίπτωση των Atomic Rooster και κατά κύριο λόγο του Crane, το μείγμα μοιάζει ξεχωριστό και απόλυτα επιτυχημένο.

 

Read 133 times