Monuments on Facebook

DREAM THEATER – Distance Over Time (Inside Out Music/2019)

Sunday, 03 March 2019 14:39
Συντάκτης:
Published in Where Prog meets Art

9/10 (καθεαυτό το άλμπουμ) - 10/10 (για το comeback)
Θα βαρεθείτε να βλέπετε και να διαβάζετε τον σύνθετο όρο (Progressive) HEAVY METAL... γιατί τόσο η παρένθεση και τα μικρά γράμματα στην πρώτη λέξη όσο και τα κεφαλαία στις υπόλοιπες δύο έχουν την σημασία τους!!!
Μία αιρετική προσέγγιση του φαινομένου DREAM THEATER με αφορμή την κυκλοφορία τού καλύτερου (Progressive) HEAVY METAL άλμπουμ για το 2019.

 

Νέα στουντιακή δουλειά για τους DREAM THEATER συντομότερα της τριετίας από το διχαστικό -αλλά όχι απαραίτητα κακό- concept The Astonishing για το οποίο γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά... όπως συμβαίνει άλλωστε για όλα τα άλμπουμ των THEATER από την εποχή του Images And Words και μετά.

Αν ανατρέξουμε στην δισκογραφική πορεία τού συγκροτήματος από το μακρινό 1989 μέχρι σήμερα –αισίως 30 επίσημα έτη καριέρας– θέλετε λόγω ρητρών συμβολαίων με τις δισκογραφικές εταιρείες, θέλετε λόγω ύπαρξης έμπνευσης, θέλετε λόγω συνήθειας γιατί αυτό ξέρουν να κάνουν, στατιστικά οι THEATER ανά 2,14 χρόνια εκτίθενται στο κοινό με κάτι καινούργιο. Για του λόγου το αληθές 14 στούντιο άλμπουμ σε 30 χρόνια.
Επίσης εάν εξαιρέσουμε τον Charlie Dominici που ευθύνεται για τα φωνητικά στο ντεμπούτο άλμπουμ, μετράμε ουσιαστικά τρεις αποχωρήσεις μελών (δύο πληκτράδων Kevin Moore & Derek Sherinian) και του Mike Portnoy εκ των σημαντικότερων σύγχρονων drummers του Heavy Metal και όχι μόνο.

Όλα τα παραπάνω στοιχεία και πολλά άλλα που για ευνόητους λόγους δεν αναφέρονται σε αυτό το κείμενο, παρατίθενται για να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας ότι αναφερόμαστε σε μία μπάντα-ομάδα με αξιοζήλευτη σταθερότητα στην σύνθεση της, σοβαρότητα και δισκογραφική συνέπεια στα ραντεβού της.
Προκειμένου να μπουν τα πράγματα στην σωστή τους θέση θα τολμήσω να εκφράσω πιθανά την αιρετική άποψη ότι όποιος θέλει να κρίνει με επάρκεια τους DREAM THEATER πρωτίστως πρέπει να είναι οπαδός του (Progressive) HEAVY METAL... ούτε του Metal σκέτο, ούτε του Progressive σκέτο, ούτε καν του Progressive Metal ή πολύ περισσότερο της Progressive μουσικής γενικότερα.

Οι DREAM THEATER ήταν είναι και θα είναι κατά βάση Heavy Metal μπάντα, τα μέλη της οποίας όντας παρέα σπουδαγμένων μουσικών τόλμησαν και εισήγαγαν την άρτια υψηλή τεχνική παιξίματος φέρνοντας στην σκληρή μουσική επιρροές και κουλτούρα Ωδείου αναπτύσσοντας τις ιδέες τους με τρόπο πρωτοποριακό και παντελώς άγνωστο μέχρι τότε για τους περισσότερους... οι παλαιότεροι θυμόμαστε πόσο κάποιοι τους έχουν λοιδορήσει και γι' αυτή την υπόσταση τους ακόμη και στα χρόνια της αναγνώρισης. Οι THEATER λοιπόν αν και δεν ήταν οι πρώτοι που εισήγαγαν τον όρο Progressive στο Heavy Metal ήταν αυτοί που τον έκαναν ευρέως γνωστό ιδίως από την εποχή του Images and Words και μετά.
 
 
Και ερχόμαστε στο σήμερα και στο πολυαναμενόμενο Distance Over Time το οποίο ομολογουμένως μπήκε στο στόχαστρο πολύ πριν την επίσημη κυκλοφορία του, τόσο από τους υποστηριχτές όσο και από τους πολέμιους του συγκροτήματος.
Όλοι στην γωνία, οι μεν για να αποθεώσουν και οι δε για να αποδομήσουν.

Οι DREAM THEATER είναι εδώ με ένα ατόφιο (Progressive) HEAVY METAL δίσκο, ο οποίος είναι καταδικασμένος να μείνει στην ιστορία ως μία από τις πολλές κορυφές που έχουν πατήσει στην καριέρα τους. Και αυτό από την μία διότι σφύζει από ζωντάνια και έμπνευση και από την άλλη διότι δυστυχώς στο είδος του –επαναλαμβάνω (Progressive) HEAVY METAL ο ανταγωνισμός είναι ανύπαρκτος, τουλάχιστον για το έτος που διανύουμε.

Το Distance Over Time προσφέρεται για διασκέδαση, σκέψη, διαφυγή από την καθημερινότητα, ταξίδι σε πραγματικό και φανταστικό, δημιουργία συναισθημάτων, θετική ενέργεια και το κυριότερο... για headbanging... και αναλογιστείτε πόσοι είναι οι progressive δίσκοι που ωθούν στην ανάγκη για το έντονο επαναλαμβανόμενο κούνημα του κεφαλιού μας και δεν ανήκουν στο (Progressive) HEAVY METAL.

Κάποιοι θα βρουν ψεγάδια στο παίξιμο του Jordan Rudess, κάποιοι άλλοι λίγο και ανεπαρκή τον Mike Mangini, κάποιοι άλλοι φαμφάρα τον Petrucci ή άφωνο τον LaBrie... ίσως και να γλυτώσει σχολιασμού ο Μyung... το βιογραφικό και τα πεπραγμένα του καθενός από αυτούς στην διάθεση των αμφισβητιών!

Κάποιος πολύ φίλος είπε εντελώς αυθόρμητα: [“τελικά βγάλανε καλό δίσκο, τους είχα για “πεθαμένους”].
Οι DREAM THEATER είναι πάλι εδώ και ανταγωνίζονται μόνο τον εαυτό τους, θέτουν τους όρους του παιχνιδιού αποδεικνύοντας ότι τα ηφαίστεια δεν σβήνουν ποτέ αλλά παραμένουν ενεργά μέχρι την κατάλληλη στιγμή της έκρηξης.
Ακόμα και ένα Distance Over Time ανά δεκαετία να μας προσφέρουν, μόνο κέρδος είναι για όλους εμάς και το (Progressive) HEAVY METAL γενικότερα.

Ακούστε την επιστροφή των βασιλιάδων στις ρίζες και στην παράδοση που τους ανέβασε τόσο ψηλά, που όσο και να πέσουν πάλι ψηλότερα από τους υπόλοιπους θα βρίσκονται... μετά από τους πειραματισμούς και την “αγωνιστική κοιλιά” των δύο τελευταίων άλμπουμ, ήρθε η ώρα να προσθέσουν άλλο ένα “χαλαρό πρωτάθλημα” στην συλλογή τους.
Το περιεχόμενο του δίσκου και τις ασύλληπτες στιγμές του δεν θα σας τα υποδείξω εγώ.
Επίσης η στείρα τεχνική ανάλυση των επιμέρους κομματιών δεν προσφέρει απολύτως τίποτα στην εξεταζόμενη κυκλοφορία. Μέσα από την ακρόαση ενός πραγματικού (Progressive) HEAVY METAL κοσμήματος ας βρει ο κάθε ένας από εσάς την προσωπική του αλήθεια στο φαινόμενο DREAM THEATER... ραντεβού το καλοκαίρι!!!

Tracklist:

1. Untethered Angel
2. Paralyzed
3. Fall into the Light
4. Barstool Warrior
5. Room 137
6. S2N
7. At Wit’s End
8. Out of Reach
9. Pale Blue Dot
Bonus: Viper King

Line-up:
John Μyung (bass)
John Petrucci (guitars - backing vocals)
James LaBrie (vocals)
Jordan Rudess (keybords)
Mike Mangini (Drums)

Producer:

John Petrucci

Production:
James "Jimmy T" Meslin – recording Richard Chycki – vocal recording, additional vocal production Ben Grosse – mixing Tom Baker – mastering Hugh Syme – art direction, illustration and design Mark Maryanovich – photography

https://www.facebook.com/dreamtheater/
 
 
 
✎ Jack Syrmaleon (ECLECTIC SHADOWS team)

 

Read 168 times