Monuments on Facebook

LONELY ROBOT – Under Stars (InsideOut Music/2019)

Sunday, 21 April 2019 10:53
Συντάκτης:
Published in Where Prog meets Art

Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα.


Ο John Mitchell είναι ένας από τους πιο ταλαντούχους μουσικούς (και όχι μόνο) της γενιάς του. Βασικό μέλος του μεγαθήριου του neo-prog που ακούει στο όνομα Arena, αλλά επίσης των Kino και It Bites


Οι Lonely Robot αποτελούν το τελευταίο προσωπικό του project, με τους οποίους έχει ήδη κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ και τώρα μας παραδίδει το τρίτο μέρος της τριλογίας.
Μιας τριλογίας χαλαρής μεν αλλά απόλυτα συνδεδεμένης λυρικά και συνθετικά δε.

Ο John είναι πολυοργανίστας αλλά αυτή τη φορά έχει μαζί του τον Craig Blundell στα τύμπανα και τον Steve Vantsis στο μπάσο.
Ο ίδιος εκτός από την κιθάρα και τα πλήκτρα, έχει αναλάβει και τα φωνητικά, κάτι που έχει κάνει πολλές φορές στο παρελθόν και για τα άλλα σχήματα που συμμετέχει. Αυτός είναι και ο λόγος που ακούγεται πλέον τόσο χαλαρός και εκφραστικός μαζί.
Και περνάμε στην μουσική των Lonely Robot, που δεν είναι άλλη από το αγνό neo-prog που όμως ρέπει αρκετά προς την pop μελωδικότητα, με ambient και κινηματογραφικές αναφορές κατά καιρούς.
Η δε ένταση της μουσικής δεν φτάνει ποτέ στα επίπεδα των Arena ή των Kino, είπαμε εδώ είναι προσωπικό project και κάνει ότι αισθάνεται ο ίδιος χωρίς να δίνει αναφορά σε κανέναν.



Μετά το εισαγωγικό Terminal Earth μπαίνει το Ancient Ascendant με τα δυνατά πλήκτρα που θυμίζουν κατευθείαν Kino, όπως και η γενικότερη ατμόσφαιρα του κομματιού (καθόλου απορίας άξιο φυσικά).
Η φωνή ερμηνεύει πειστικά, τα σόλο στα πλήκτρα δίνουν και παίρνουν, ωραίο κομμάτι.
Icarus στη συνέχεια, ακόμη ένα κομμάτι σήμα κατατεθέν της συνθετικής ικανότητας του Mitchell να γράφει εύληπτα κολλητικά τραγούδια, με 80’s πλήκτρα... εκτυφλωτικό το σόλο στο τέλος.
Το Under Stars αποτελεί την πρώτη official μπαλάντα του άλμπουμ, ατμοσφαιρική, κινηματογραφική, με την κιθάρα να ζωγραφίζει στο σόλο. (γι’ αυτά ζούμε!)
Μετά το mid-tempo Authorship Of Our Lives και το κινηματογραφικό ιντερλούδιο Τhe Signal, σειρά έχει το The Only Time I Don’t Belong is Now (ουφ!), το οποίο ανεβάζει ρυθμούς ξανά, με την κιθάρα να αναλαμβάνει πρωτεύοντα ρόλο πια-καιρός ήταν.
Όχι ότι δεν υπάρχει και το απαραίτητο σόλο στα πλήκτρα…
Η pop meets neo-prog κατεύθυνση συνεχίζει με το When Gravity Fails, ένα ιδιόρρυθμο κομμάτι με περίεργες μεταλλαγές που όμως κατά ένα περίεργο τρόπο στο τέλος δένουν τέλεια.
How Bright Is The Sun? αναρωτιέται στη συνέχεια ο John, (δεν θες να μάθεις John) μια πανέμορφη μπαλάντα που συνοδεύεται από ένα φανταστικό, εξίσου πανέμορφο κιθαριστικό σόλο, σήμα κατατεθέν του κυρίου Mitchell.
Tο ambient/cinematic/prog όργιο του instru-mental Inside This Machine κάνει να πιστέψει ακόμη και ο άπιστος Θωμάς στις ικανότητες αυτού του ανθρώπινου (?) όντος που ονομάζεται John Mitchell
Και φτάνουμε στο An Ending, που μαντέψτε... είναι το τέλος του άλμπουμ-χα!

Ο John και η παρέα του μας αποχαιρετούν κλείνοντας την τριλογία.
Ποιος ξέρει προς ποια κατεύθυνση θα ταξιδέψει το Μοναχικό Ρομπότ στο μέλλον.
Όμως όπως είχε πει και κάποιος παλιός, το ταξίδι είναι που μετράει, και οι Lonely Robot μας χάρισαν ένα -αν μη τι άλλο- ενδιαφέρον ταξίδι.
Καλό σας ταξίδι λοιπόν!
 
Line-up:
John Mitchell - vocals, guitar, keyboards, bass
Craig Blundell - drums
Steve Vantsis - bass

https://www.facebook.com/LonelyRobotband/
 
 
 


✍ The White Rider (ECLECTIC SHADOWS team)
Read 87 times