WOBBLER - Dwellers of the Deep (Karisma Records/2020)

Tuesday, 22 September 2020 14:59
Published in Where Prog meets Art

Οι Νορβηγοί WOBBLER ετοιμάζονται για την πέμπτη ολοκληρωμένη επίθεση τους έχοντας στην φαρέτρα τους 4 νέα βέλη με τις αιχμές τους να είναι λουσμένες από το δηλητηριώδες προοδευτικό υγρό, που η συνταγή του κρύβεται μυστικά στα βάθη των δεκαετιών. Όταν η χορδή του τόξου τους αναπαυτεί κατά την επαναφορά της στο κύριο μέρος του τόξου, ο κόσμος θα νιώσει στο σώμα του την τελευταία ανατριχίλα επιδρώντας σε όλα τα ζωτικά του όργανα.

Γράφει ✍ ο Thanasis Tzelas (ECLECTIC SHADOWS team)

 

Υπάρχουν στιγμές που μακαρίζω τις εποχές του Myspace ιστότοπου. Εκεί γνώρισα συγκροτήματα (ένα από αυτά ήταν και η μπάντα αυτή) και φίλους που επαναπροσδιόρισαν την μουσική μου παιδεία με το έναν η τον άλλο τρόπο. Έγινε μια έκρηξη μέσα στον εγκέφαλο μου όπως ακριβώς τότε, στην εναλλαγή των 80’ς στα πρώιμα 90’ς. Όλα αυτά φαίνονται να είναι τόσο κοντινά αλλά στην πραγματικότητα έχουν περάσει αρκετά χρόνια. Χαίρομαι ιδιαίτερα να βλέπω (και φυσικά να ακούω) ότι αυτή η φλόγα δεν σβήνει στην πάροδο των ετών. Αντίθετα μάλιστα. Αυτές οι εξάρσεις στις στιγμές με κρατούν στην επιφάνεια και δεν με αφήνουν να βουλιάζω στο τέλμα ενός “τίποτα”.

Η πεντάδα αυτή των μουσικών από το Όσλο αγαπά τις ρίζες του progressive rock και το δείχνει σε κάθε της κυκλοφορία. Από όπου και εάν αρχίσεις να αφουγκράζεσαι αποσπάσματα από την δουλειά τους είναι σίγουρο ότι θα σε κάνει οπαδό της. Έτσι δεν θα είναι καθόλου κομψό από την δική μου οπτική γωνιά να πω ξεκάθαρα εάν το Dwellers of the Deep θα είναι το καλύτερο άλμπουμ τους μέχρι τώρα. Μόνο ένας τρελός θα μπορούσε να μπει στην διαδικασία να κάνει συγκρίσεις τέτοιου είδους. Η ακόμα να παρομοιάσει το τώρα των WOBBLER με το παρελθόν των μεγάλων Yes, King Crimson, Gentle Giant, Van Der Graaf Generator ή ακόμα και των Caravan εάν θέλετε. Για αυτό λοιπόν εάν είσαι κάποιος από του παλιούς λάτρεις του progressive rock και αυτό για σένα είναι μια στάση ζωής, τότε πρέπει να σκύψεις ευλαβικά το κεφάλι σου και να δεχθείς την συνέχεια αυτής της μουσικής πανδαισίας. Κανείς δεν θα χάσει από αυτή την επαφή και αυτό το υπόσχομαι σε υπερθετικά ακέραιο βαθμό.



Όπως και στο προηγούμενο δίσκο τους From Silence to Somewhere του 2017 έτσι και τώρα στο Dwellers of the Deep θα βρεις 4 τεράστια τραγούδια (βέλη) έτοιμα να σε προσηλυτίσουν ξανά στον κόσμο τής ασυμβίβαστης μελωδικής αλλά και ακατέργαστης σε σημεία άψογης τεχνικής κατάρτισης των μελών της. Χωρίς να ακούγονται σαν μια οπισθοδρομική κομπανία ή άξεστοι αντιγραφείς εκείνης της χρυσής εποχής του progressive rock (1969 - 1975), έχουν βρει τον καινοτόμο τόπο και χρόνο να ακούγονται νεανικά φρέσκοι. Δίνουν νέα πνοή με τις συνθέσεις τους αλλά και το υπέροχο μυαλό τους. Το μόνο που ίσως αντιτάσσεται σε ότι έχουν κάνει στο παρελθόν, ίσως είναι η τάση τους να δημιουργούν μια πιο χαρούμενη και αισιόδοξη ακουστική πλευρά την οποία έχουν εντάξει προσεκτικά στην δομή του φετινού τους δίσκου.
Άρτια δομημένο υλικό, προσεκτικά σχεδιασμένο, έτσι ώστε να περιλαμβάνει όλα όσα έχει προσφέρει η μπάντα μέχρι τώρα. Έχουν εύστοχα προβάλει μέσα από αυτές τις δαιδαλώδεις συνθέσεις το πνεύμα και την ικανότητα τους να γράφουν μουσική για ανθρώπους ταυτισμένους με το ιδίωμα. Θα κάμψουν κάθε ιδιότροπο και απαιτητικό ακροατή. Ακόμα και το πιο κορεσμένα αυτιά θα ανοίξουν ξανά για να υποδεχθούν μια μεγάλη μπάντα να εκτελεί θεάρεστο progressive rock. Μια μουσική που μπορεί άνετα μέσα σε λίγα χρόνια από τώρα να διδάσκετε σε σχολεία σύγχρονης μουσικής κατεύθυνσης για νέους μουσικούς. Δεν ξέρω αν θα προλάβω να ζήσω για να δω την μουσική επανάσταση που θα έρθει σε λίγο, αλλά είμαι ικανοποιημένος με αυτά που έχω τώρα και μου προκαλούν δέος.

Από το έπος του εναρκτήριου By the Banks με την διάρκεια του να ανεβαίνει περίπου στα 14 λεπτά, αντιλαμβάνεσαι ότι οι WOBBLER ξεφεύγουν από τα όρια του απλού και εύκολου ακούσματος. Θα χρειαστεί χρόνος σε όλους μας να αφομοιώσουμε τα παιχνιδίσματα τους κάτω από το δικό τους πρίσμα επιρροών. Γρήγορα θέματα εναλλάσσονται με μαεστρία με εύστοχες γέφυρες και όλο κάτι νέο ξεπροβάλλει για να σε αφήσει με το στόμα ανοιχτό. Ηχητικά βρίσκονται εκεί που ξεκίνησαν με την γέννηση του είδους. Τα βρεφικά χρόνια τής νιότης έφεραν στον κόσμο έναν όμορφο άντρα ο οποίος ψάχνει για το έτερον ήμισυ ξέροντας ότι μεγαλουργεί χωρίς να γίνεται κουραστικός στους υπόλοιπους και δεν μεμψιμοιρεί για το τι είναι ή για το τι θα συναντήσει στην πορεία της ζωής του. Έχει ταλέντο μοναδικό και το δείχνει.
Ξεφεύγουν από το γραφικά πατροπαράδοτο και γαλήνιο τοπίο προσφέροντας μουσική για μελέτη και στοχασμό. Ένας καθρέπτης απέναντι στον άλλον και εσύ στην μέση. Βλέπεις τον εαυτό σου να γίνεται πολυδιάστατος και να αρχίζεις να πιστεύεις ότι τελικά ακόμα και μια συμπαντική μουσική σαν και αυτή θα μπορούσε να ηχεί με τον ίδιο τρόπο. Ενθουσιασμός από τώρα σημαίνει ότι αυτός ο δίσκος θα μείνει στην ιστορία ως μια από της καλύτερες κυκλοφορίες τής χρονιάς που διανύουμε. Κάθε φορά που ακούω τον δίσκο από την αρχή όλο και κάτι νέο παρουσιάζεται λες και δεν το είχα προσέξει πριν.
To Five Rooms είναι πιο μικρό σε διάρκεια και φτάνει τα 8μιση λεπτά. Συναρπαστικά μελωδικό και μυστήριο άκουσμα. Εδώ μπορούμε όλοι να έχουμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε το εύρος της φωνής του Andreas Wettergreen Strømman Prestmo (σιδηρόδρομος). Το κέφι και η αποτελεσματικότατα τους σε ένα και μόνο τραγούδι να επιφέρει πολλαπλά τραύματα στον εγκέφαλο μας στην συνέχεια. Καθώς το τραγούδι αναπτύσσεται στην κορύφωση του μοιάζει λες και γδύνουν κάθε έννοια ευρεσιτεχνίας καθώς δεν υπάρχει ίχνος πειραματισμού. Υπάρχει μόνο η αγάπη τους για την μουσική που έχουν επιλέξει εύστοχα να παίζουν.


Στην παραγωγή βρίσκουμε έναν αλχημιστή του είδους. Τον έναν από τους μουσικούς των WOBBLER, Lars Fredrik Frøislie πληκτρά και με δεύτερα φωνητικά να επιτυγχάνει μια ανοιχτή, λεπτομερή, ζεστή και γεμάτη ηχογράφηση να συνδυάζει εύστοχα την κατεύθυνση που θέλει το συγκρότημα να χαρίσει στους οπαδούς του. Αξίζει να αναφέρω ότι το ο δίσκος ηχογραφήθηκε κατά τους μήνες της Ευρωπαϊκής καραντίνας έναντι στον παγκόσμιο συναγερμού κατά του “νέου ιού”.
Το Naiad Dreams αποτελεί το πιο μικρό κομμάτι μέσα στο Dwellers of the Deep άλμπουμ. Αυτή η μελωδική προσέγγιση του σου δίνει την αίσθηση ότι διαρκεί περισσότερο καταρρίπτοντας τους κανόνες των αισθήσεων σου. Ο μελαγχολικός του χαρακτήρας σε βυθίζει ακόμα πιο πολύ σε σκέψεις. Σε κάνει να αναπολείς και να φεύγεις από το σώμα σου. Ξέρεις ότι βρίσκεσαι σε καλά χέρια που αγγίζουν την ψυχή σου και απλά αφήνεσαι.
Έως ότου ξεκινήσει το τελευταίο κομμάτι του δίσκου θα έχεις προλάβει άραγε να δεθείς στο κάθισμα σου; Πρόκειται για το 19 λεπτών αριστούργημα που ακούει στο όνομα Merry Macabre. Το απόκοσμο Amon Duul ξεκίνημα με την κρούστα των Atomic Rooster στην εισαγωγή του δεν σε αφήνει να δεις το μέλλον που κρύβει αυτό το τραγούδι και την πλοκή του. θα αλλάξει η μορφή σου πάρα πολλές φορές. Η άκρατη τάση για τζαμάρισμα με τούτη εδώ την μπάντα δεν έχει τελειωμό.

Και οι μουσικές σφαλιάρες έρχονται η μια πάνω στην άλλη και τις δέχεσαι σαν ευεργετική τιμωρία. Τρομερή ζοφερή ατμόσφαιρα και πλούτος που προέρχεται από εγκεφάλους που λειτουργούν σαν ένα και το αυτό. Είμαι ανίκανος να φέρω στην οθόνη την αποτελεσματικότητα και το θράσος αυτού του συγκροτήματος. Και καλούμε να το κάνω χωρίς να φέρω επιρροές γιατί έτσι θα μειώσω την άψογη καλλιτεχνική μουσική τους. Δεν μου αρέσει και δεν είναι κόσμιο εάν θέλω να είμαι αντικειμενικός.
Θα ακουστεί αιρετικό αλλά φανταστείτε το ως μια εναλλακτική. Ένας αρθρογράφος σε εκείνες τις εποχές θα έγραφε ότι οι τεράστιες μπάντες του progressive rock είναι οι μουσική του μέλλοντος. Αντιστρέφω αυτό και λέω, μήπως οι μουσικοί του τότε με κάποιον μυστήριο τρόπο πήραν τις επιρροές τους από το μέλλον που σίγουρα ανήκει δικαιωματικά σε μπάντες όπως οι WOBBLER και ακόμα και από τους ομόσταβλους τους Motorpsycho; Στην συμπαντική πλευρά δεν υπάρχει τίποτα που να μην είναι απίθανο. Ίσως αντιστράφηκαν οι ρόλοι και οι στιγμές. Ποτέ δεν ξέρεις.



Οι στίχοι ως θεματικά χωρία στο άλμπουμ ασχολούνται με τα ανθρώπινα συναισθήματα και τον συνεχιζόμενο αγώνα μεταξύ αντικρουόμενων δυνάμεων μέσα στην ψυχή. Ένα ενδοσκοπικό ταξίδι ανάμεσα στα βασίλεια των αναμνήσεων, των συναισθημάτων και των ενστίκτων, όπου το φως είναι πιο φωτεινό και το σκοτάδι είναι πιο σκοτεινό. Οι έννοιες του θαύματος, της λαχτάρας και της απελπισίας διαπερνούν τις ιστορίες που έχουν καταγραφεί εκεί στα εσώψυχα. Αυτά ακριβώς τα ρεύματα από το εσωτερικό βάθος είναι πάντα παρόντα. Πιθανότατα και φέτος κατάφεραν να μας προσφέρουν τραγούδια με μια πιο περίεργη απόχρωση, σχεδόν έναν ιμπρεσιονιστικό διαχωρισμό θεμάτων που ταυτόχρονα παρέχει ένα μεγαλύτερο πλαίσιο εξερεύνησης για αυτούς που θα τολμήσουν να αγκαλιάσουν ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα ανεξαρτήτου είδους στις μέρες μας.

Άξιοι και άριστοι! Ένας από τους κορυφαίους δίσκους της χρονιάς που δεν χρειάζεται το δικό μου δεκάρι για να λάμψει!

Tracklist:
By the Banks
Five Rooms
Naiad Dreams
Merry Macabre

Line up:
Lars Fredrik Frøislie (on keyboards and backing vocals)
Martin Nordrum Kneppen (on drums, percussion, and recorder)
Kristian Karl Hultgren (on bass)
Andreas Wettergreen Strømman Prestmo (on vocals, guitar, glockenspiel, recorder, and percussion)
Geir Marius Bergom Halleland (on lead guitar and backing vocals)
 
 
 
Read 267 times