Monuments on Facebook

BLACKFIELD – V (Kscope)

Friday, 13 January 2017 13:19
Published in Where Prog meets Art

...Είναι στη φύση του ανθρώπου να καταφέρνει να γίνεται σπουδαίος, όταν περιμένουν σπουδαία πράγματα από αυτόν...
John Steinbeck

Κοίτα να δεις που δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά. Η πραγματική ιδιοφυΐα σαν του Steven Wilson είναι πια αποδεκτή, είναι σπουδαίος. Το ότι είχε το ταλέντο και τον τρόπο να αναδείξει και να προβάλει όλες τις μουσικές ανησυχίες του τις τελευταίες δεκαετίες και αυτό είναι ένα γεγονός, κυρίως όταν υπάρχει εκεί έξω ο κάποιος, εσύ και εγώ, οι πολλοί που περιμένουμε πράγματα από αυτόν.
Μην γελιόμαστε ο άνθρωπος είναι μεγάλη φυσιογνωμία.

17 χρόνια πριν γεννήθηκε το Blackfield το I, ακριβώς 10 χρόνια πριν βγαίνει το II, πολύ αγαπημένα άλμπουμ και τα 2... τα χρόνια περνούν και φτάνουμε στο V. Όχι, μη βιαστείτε (πάλι μερικοί..). Εδώ έχουμε απλά το δίδυμο Wilson / Geffen. Λονδίνο / Τελ Αβίβ. Έτσι γράφονται οι μουσικές, έτσι επικοινωνούν οι μεγάλοι.
Ένα έγχορδο δραματικό ξεκίνημα δίνει το αναγνωριστικό “πάμε” στο άλμπουμ V για το 2017.

Wilson / Geffen είχαν από πάντα ένα περίεργο και όμορφο μουσικό δέσιμο. (Άσχετα αν διέκοψαν κάποια χρόνια με τον Wilson να δηλώνει πως σταματά).

Εδώ έχουμε 13 κομμάτια, όμορφα, μελωδικά με φωνητικά να εναλλάσσονται, πότε του Wilson και πότε του Geffen.
Θαρρείς πως το V είναι μια “άτυπη” συνέχεια των I και II. Οι δυναμικές και το συναίσθημα είναι πολύ έντονα και οι μελωδίες και τα ρεφρέν μπορούν να σου κολλήσουν.
Ένα άλμπουμ με 13 υπέροχα κομμάτια που αγγίζουν τα 45 λεπτά και επιπλέουν μεταξύ έντονων και ήπιων κυμάτων. Κάτι σαν τη θεματολογία τους ίσως. Ένας ωκεανός που μπορείς να βουτήξεις με μια ανάσα κρατημένη και να αφεθείς στο ρεύμα του.
“Η ζωή είναι ένας ωκεανός που έχεις να κολυμπήσεις”... όμορφες πιανιστικές στιγμές με διπλά φωνητικά και κιθάρες να σε υπνωτίζουν.
Η ολότητα του άλμπουμ είναι πανέμορφη, θα μπορούσα να πω συγκλονιστική αν δεν είχα ακούσει ποτέ το Blackfield I. Και εδώ όμως υπάρχουν σημεία που σου κολλούν.

Η παραγωγή είναι υπέροχη και σε τρία από τα κομμάτια ο Alan Parsosns μοιράζει την τεχνική του στον ήχο απλόχερα.
Οι έγχορδες ενορχηστρώσεις από την London Session Orchestra βάζουν λίγες ακόμα σταγόνες ευαισθησίας σε όλη αυτή την υπερευαίσθητη δημιουργία.
Το γνωστό πια μπουκάλι στο εξώφυλλο (Lasse Hoile στο φωτογραφικό κομμάτι) που σηματοδότησε την αρχή των Blackfield είναι πάλι εδώ με το μήνυμα τους μέσα, έτοιμο να ταξιδέψει στις θάλασσες του κόσμου.
Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη μνεία το Blackfield V. Βαδίζει πάνω σε γνωστά μονοπάτια και για τους φίλους της μπάντας δεν έχω να προτείνω κάτι, αυτοί ξέρουν, θα το ακούσουν και προφανώς να το αγοράσουν. Οι υπόλοιποι μπορούν να ασχοληθούν λιγάκι. Είναι ένα εύκολο άλμπουμ, με ωραίες μεν μελωδίες αλλά στιχουργικά είναι λιγάκι βαρύ.

Ο λόγος ότι το V κάνει λιγάκι ντόρο πάρα πάνω από ότι τα Welcome to my DNA και Blackfield IV είναι πασιφανής νομίζω. Ο Wilson επέστρεψε εδώ και η απόδειξη των δυνατοτήτων του διδύμου ακόμα πιο ξεκάθαρες.
Αν ακόμα θες μια τελευταία διευκρίνηση σχετικά με τον ύφος και για το πως ηχούν σαν Blackfield η απάντηση έρχεται από τον Geffen.

“"I don't think it's prog really, it's...very melodic...but it's not prog. I don't allow Steven to play more than two-minute solos. He respects that. Blackfield is everything, it's metal, it's prog, it's pop. Blackfield sounds so special because it's a really odd collaboration. I'm not coming from the prog scene, I'm coming from the indie rock, pop scene."

 

Read 296 times