Monuments on Facebook

THE MUTED GODS – Tardigrades Will Inherit the Earth (InsideOut)

Thursday, 26 January 2017 11:39
Published in Where Prog meets Art

Dream Team on demand to AWAKE US!

Δεν χρειάζεται να είσαι αμετανόητος οπαδός του Προοδευτικού κινήματος της ηλεκτροδοτούμενης μουσικής για να σταθείς στρατιωτάκι ακούνητο, αμίλητο, αγέλαστο, προσοχή, μπροστά σε αυτή τη νέα πρόταση του αλλοπαρμένου τρίο. Τρίο επωνύμων του χώρου, με παράσημα στο πέτο. Είναι και οι τρείς τους βαρεμένοι, έχουν πάρει σασί κανονικά. Και εδώ βάλθηκαν να μας αφυπνίσουν μελοποιώντας καίρια ερωτήματα που αφορούν το αβέβαιο μέλλον της άπληστης & αυτοκαταστροφικής ανθρωπότητας…

Δύο από αυτούς είναι γνωστοί κι αγαπημένοι μεταξύ άλλων από τις συνεργασίες τους με τον πολυβραβευμένο και αστείρευτο Steven Wilson - rhythm section παγκόσμιας ολκής: Nick Beggs & Marco Minnemann. Ο τρίτος έχει επίσης συνυπάρξει με τον πρώτο συνάδελφό έγχορδο ως μέλος του σχήματος του άλλου Θεόθεου, του Steve Hackett. Ο Roger King αναλαμβάνει λοιπόν εδώ τα πλήκτρα μα και αυτή καθαυτή την ευφάνταστη, κρυστάλλινη παραγωγή.

Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Από εκεί μοσχομυρίζει επίσης όπως στην περίπτωση του “Tardigrades…”, αφού ο Beggs έχει υπάρξει όσο ελάχιστοι μπασίστες πολυπράγμων και ορθάνοικτος στα μουσικά ιδιώματα! Έτσι λοιπόν διόλου παράξενο που το έργο αυτό είναι τόσο πολυσυλλεκτικό. Ναι. Αν πρέπει να διαλέξουμε ένα ιδίωμα ως πρωτεύον ώστε να συνεννοηθούμε για το τι πρόκειται να ακούσει κανείς αποκτώντας το, σίγουρα αυτό θα είναι το progressive rock & metal.

Συνειδητά πιο σκοτεινό και «σκληρό» από το ντεμπούτο του 2016 (“Do Nothing”) τούτο εδώ, δεν αναλώνεται σε άκρατους και ανούσιους εντυπωσιασμούς μα προτιμά να είναι πλούσιο σε μουσικές ιδέες και hooks που αρπάζουν την προσοχή μας. Συνειδητά μόνοι τους επίσης φέτος οι τρείς caballeros σε αντίθεση με την πλειάδα επίτιμων καλεσμένων του προηγηθέντος.

Θυμίζει όμορφα την εποχή που οι King Crimson μας προσέφεραν το “Thrak”. Λογικό και επόμενο επίσης να παραπέμπει στα όσα ο Wilson μας έχει προσφέρει ως solo καλλιτέχνης μα και με τους Porcupine Tree στα τελευταία τους. Και μια γερή πινελιά από Genesis παρακαλώ (ωδή στον Hackett) αποτελεί η πομπώδης ορχηστρική εισαγωγή του King, αφού το εισαγωγικό “Saltatio Mortis” δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα σκοτεινό, πένθιμο εμβατήριο για το ανθρώπινο είδος της νέας χιλιετίας!...

Το soundtrack της αυτοκαταστροφής μας.

υ,γ.1: η ομώνυμη σύνθεση με ξενίζει ως....new wave style

υ.γ.2: γαμώ τα εξώφυλλα;;!!;;

 

 

 

Read 237 times