BLONDE ON BLONDE – Rebirth & Reflections on a Life (Esoteric Recordings)

Thursday, 26 January 2017 11:55
Published in Where Prog meets Art

2in1 from Whales

 

“Rebirth”

Οι δύο αυτές επανακυκλοφορίες της μπάντας Blonde on Blonde, που έγιναν από τις αυθεντικές μήτρες της δισκογραφικής εταιρείας Ember, έρχονται για να κάνουν ευρύτερα γνωστή μια αξιόλογη (κατά κανόνα) progressive rock Ουαλική μπάντα, αλλά και να γλυκάνουν τους μανιώδεις συλλέκτες που πρέπει να σπαταλήσουν μεγάλα ποσά για να αποκτήσουν τις αυθεντικές κόπιες βινυλίου τους.

Οι Blonde on Blonde σχηματίστηκαν το 1967 από μέλη της blues-rock μπάντας των Cellar Set και πήραν το όνομά τους από τον ολοκαίνουργιο τότε φερώνυμο δίσκο του Bob Dylan. Το “Rebirth” κυκλοφόρησε αρχικά το 1970 και, μέχρι τη μορφή του που παρουσιάζεται εδώ, έχει επανεκδοθεί δύο φορές, το 1996 και το 2000. Είχε κυκλοφορήσει μετά το ντεμπούτο άλμπουμ “Contrasts” και κατ’ ουσία αποτέλεσε ένα μεγάλο θετικό βήμα για τον ήχο της μπάντας, που προσανατολίστηκε μεν σαφέστερα σε progressive rock διαδρομές, αλλά δεν παρέλειψε ποτέ να ενσωματώνει σε αυτές στοιχεία από την ψυχεδέλεια, τη folk, αλλά και τη hard rock. Στα χαρακτηριστικά αυτά του ήχου τους, που απαντώνται τόσο στο “Rebirth” όσο και στο “Reflections on a Life”, προσθέστε γερές δόσεις από fuzz και reverb στις κιθάρες, μπάσο μεγατόνων, ελάχιστη παρουσία των synthesizers και του mellotron προς όφελος του πιάνου και του οργάνου, αλλά και πομπώδη φωνητικά.

Το κουαρτέτο στο “Rebirth” αποτελούνταν από τους David Thomas, Gareth Johnson, Richard John και Les Hicks. Η νέα remastered εκδοχή του δίσκου περιλαμβάνει τρία επιπλέον τραγούδια, από τα οποία τα δύο ήταν έως τώρα ακυκλοφόρητα. Στο συνοδευτικό της βιβλιαράκι θα βρείτε αποκλειστικές συνεντεύξεις των David Thomas και Gareth Johnson, καινούργιες φωτογραφίες, αλλά και το αυθεντικό εξώφυλλο και οπισθόφυλλο του άλμπουμ. Το “Rebirth” είναι σαφέστερα προσανατολισμένο στο progressive rock από ό,τι το “Reflections on a Life”. Το “Circles”, που παντρεύει αριστοτεχνικά τους King Crimson με τους Open Mind, ξεχωρίζει αμέσως και δείχνει την όλη ασυμβίβαστη φιλοσοφία του γκρουπ που αποφάσισε να το επιλέξει ως πρώτο single. Στο δε δωδεκάλεπτο έπος του “Colour Questions”, που διακρίνεται για το σόλο του Richard John στο μπάσο, αποδεικνύεται ξανά η μεγαλειώδης συνύπαρξη ψυχεδέλειας και progressive rock. Το “Heart Without a Home” είναι το πολύ καλό τραγούδι που θα περιμέναμε να βγει μπροστά, με την εθιστική μελωδία του και το καλό σόλο στην κιθάρα.

Κατά τα άλλα, στο εισαγωγικό “Castles in the Sky” βρίσκουμε ένα αξιόλογο δείγμα ψυχεδελικής pop, στο “Time is Passing” μας ανταμείβουν η εισαγωγή με το μπάσο και οι folk επιρροές του, ενώ στο καταληκτικό “You’ll Never Know Me / Release” γίνεται επιστροφή στην progressive αισθητική, κυρίως μέσα από τα πλήκτρα του πιάνου, τα οποία δημιουργούν επιβλητική και πομπώδη ατμόσφαιρα.

 

“Reflections on a Life”

Το “Reflections on a Life” ακολούθησε το “Rebirth”, κυκλοφορώντας την αμέσως επόμενη χρονιά. Ηχογραφήθηκε στα στούντιο Rockfield του Monmouthshire και έμελλε να αποτελέσει τον τελευταίο δίσκο της μπάντας από το Newport. Στο άλμπουμ αυτό συμμετείχε ο Kips Brown (Spring) παίζοντας mellotron. Και αυτή η κυκλοφορία της Esoteric Recordings, όπως και η προηγούμενη, αποτελεί νέα remastered εκδοχή του δίσκου και περιλαμβάνει επιπλέον τη single εκδοχή του “Sad Song For An Easy Lady”, αποκλειστικές συνεντεύξεις των David Thomas και Gareth Johnson, καινούργιες φωτογραφίες, αλλά και το αυθεντικό εξώφυλλο και οπισθόφυλλο του άλμπουμ. Όταν ηχογραφήθηκε ο δίσκος, ο Graham Davies είχε αντικαταστήσει τον Richard John στο μπάσο, ευτυχώς όμως ακολουθώντας πιστά την ενεργότατη συμμετοχή του και εκτός των ορίων της rhythm section, συνεισφέροντας μάλιστα και στα φωνητικά.

Το αρχικό “Gene Machine” δίνει το στίγμα του δίσκου, ερχόμενο σε «αντίθεση» με την up tempo ροκιά του “I Don't Care”. Φυσικά, με τέτοιο υπέροχο μπάσο, όχι μόνο δεν επιβεβαιώνουμε τον τίτλο του τραγουδιού, αλλά δηλώνουμε απερίφραστα πως «νοιάζομαι και παρανοιάζομαι». Η ατμοσφαιρική progressive του “Love Song” δε μπορεί να μη σε κάνει να αναλογιστείς πόσο ωραίο θα ήταν όλα τα τραγούδια αγάπης να ακούγονταν έτσι. Στο “Bar Room Blues” είναι εμφανείς οι country επιρροές, με το μπάντζο και τη φυσαρμόνικα να αναλαμβάνουν τα ηνία, ενώ στο “Ain't It Sad Too” αποτυπώνεται ένα ψυχεδελικό western feeling. Το “Sad Song For An Easy Lady”, στο οποίο αναφερθήκαμε και παραπάνω, έχει πολύ καλή εισαγωγή με ακουστική κιθάρα, την οποία διαδέχεται η φυσαρμόνικα για να ανεβάσει ακολούθως την ένταση, δημιουργώντας ένα τραγούδι που θυμίζει την πρώιμη εποχή των Deep Purple. Κι αν η δύναμη συνεχίζεται στο “Happy Families”, δε λείπει το singer songwriter ύφος του Nick Drake στο “Chorale (Forever)”, αλλά ούτε και η mid tempo ψυχεδέλεια του “The Rut”.

Κι αν ψάχνετε κάτι το τελείως διαφορετικό, δοκιμάστε την ορχηστρική ψυχεδέλεια του “No. 2 Psychological Decontamination Unit”, που εντυπωσιάζει αποτυπώνοντας κάτι που πείθει ως μουσική απόλυτα εναρμονισμένη με τον τίτλο του.

Read 359 times