Monuments on Facebook

V/A – “C 88” (Cherry Red Records)

Saturday, 17 June 2017 12:15
Published in Various

80’s British indie blast!

Η θρυλική κασέτα C86 έχει γράψει με ανεξίτηλα γράμματα την ιστορία της στη λεγόμενη ανεξάρτητη μουσική της δεκαετίας του ‘80. Η κασέτα αυτή συνόδευε τεύχος του ΝΜΕ το 1986 και περιλάβανε τραγούδια από νέα Βρετανικά συγκροτήματα, που ανήκαν στο δυναμικό ανεξάρτητων εταιρειών. Θεωρήθηκε, μάλιστα, από την αρχή ως ιδιαίτερα επιδραστική, αφού έβγαλε μαζικά στην επιφάνεια ένα φρέσκο κατά κανόνα power pop ήχο, που έδινε βαρύτητα σε πανέμορφα μελωδικές κιθάρες. Αρχικά η κασέτα αυτή επανακυκλοφόρησε σε μορφή βινυλίου από τη Rough Trade Records και ακολούθως ως τριπλό cd από την Cherry Red Records με πενήντα επιπλέον τραγούδια ανάλογου ύφους από την ίδια χρονική περίοδο. Η μεγάλη ανταπόκριση του κοινού οδήγησε την εταιρεία να κυκλοφορήσει το τριπλό C87, με εβδομήντα τέσσερα τραγούδια, για να γιορτάσει τη συμπλήρωση τριάντα ετών από την αρχική κυκλοφορία της C86. Ύστερα από όλα αυτά, φτάνουμε μάλλον φυσιολογικά στο τριπλό C88, το οποίο επιχειρεί να καλύψει -και το κάνει με απόλυτη επιτυχία- τα λίγα εναπομείναντα κενά του ήχου της εποχής.

Σε ανάλογες περιπτώσεις κυκλοφοριών τέτοιας δυναμικής, αντί κριτικής, θα μπορούσε κανείς να παραθέσει απλά τα ονόματα των συμμετεχόντων και έτσι να έχει δώσει πολλά περισσότερα από το στίγμα της. Υπάρχει, επίσης, περίπτωση κάποιος, προσπαθώντας να μεταφέρει όσο πιο αντιπροσωπευτικά γίνεται τη μουσική της, να παρασυρθεί και να πει πολλά, κινδυνεύοντας να κουράσει τον αναγνώστη εξαντλώντας τις όντως πάρα πολλές συμμετοχές. Προσωπικά, ακροβατώντας μεταξύ των δύο επιλογών, προτιμώ μια… τρίτη! Τη, σχεδόν πάντα σοφή, μέση λύση. Τώρα, αν δεν τα καταφέρω, blame it on the boogie!

Πριν δούμε όμως τα διάφορα καλούδια, κρίνω απαραίτητο να μπούμε στο μουσικό κλίμα της εποχής. Κι αυτό μπορούμε να το κάνουμε με μία μόνο πρόταση: «οι μπάντες αυτές έφτιαχναν τους δίσκους τους με προϋπολογισμό που αντιστοιχούσε σε κορδόνια παπουτσιών, συχνά μέσω μικρών εταιρειών και με χειροποίητο artwork, χωρίς να τρέφουν ιδιαίτερες ελπίδες ευρύτερης αναγνώρισης». Καλώς ήλθατε, λοιπόν, στο 1988. Ή, μάλλον, στο 1988 που εδώ μας παρουσιάζεται μέσα από εβδομήντα ένα τραγούδια. Στο πρώτο cd περιλαμβάνονται καλλιτέχνες, τους οποίους δε συναντάμε στα C86 και C87, οι οποίοι, ως επί το πλείστον, ξεκίνησαν ουσιαστικά την πορεία τους το 1988. Ανάμεσά τους διακρίνουμε τους Pale Saints, The Stone Roses και The Mock Turtles, που γνώρισαν άμεσα επιτυχία, αλλά και τους The Pooh Sticks, The Man From Delmonte και Bridewell Taxis. Την τιμητική τους έχουν διάφορες cult δισκογραφικές εταιρείες όπως η Sarah που εν προκειμένω εκπροσωπείται από τα συγκροτήματα των The Orchids, Another Sunny Day, The Sea Urchins και The Poppyheads, η Creation μέσω των The House Of Love, Apple Boutique, Pacific και Emily, η 53rd & 3rd με τους The Groovy Little Numbers και The Vaselines, καθώς και η The Subway Organization που έχει τους The Clouds, Rodney Allen, The Flatmates, και Bubblegum Splash. Στο δεύτερο cd βρίσκουμε με νεότερα singles ή B-sides αρκετές μπάντες που συμμετείχαν στην C87, όπως τους The Heart Throbs, Bob, The Darling Buds, Cud, Kitchens Of Distinction, The Shamen και The Bachelor Pad. Τέλος, στο τρίτο cd συναντάμε καινούργια για τη συγκεκριμένη «σειρά» ονόματα, μεταξύ των οποίων τους Annie & The Aeroplanes, The Snapdragons, The Wilderness Children, Fat Tulips, Choo Choo Train, Moss Poles, Thrilled Skinny και Murrumbidgee Whalers, με τραγούδια που αρκετά από αυτά δεν είχαν ποτέ κυκλοφορήσει σε ψηφιακή μορφή. Φυσικά, υπάρχει βιβλιαράκι με αναλυτικά στοιχεία για τα συγκροτήματα και τα τραγούδια, το οποίο επιμελήθηκε ο Neil Taylor.

Το ξεκίνημα γίνεται με ένα πολύ αγαπημένο μου γκρουπ, τους Pooh Sticks και το “On Tape”, ενώ η συνέχεια ανήκει στους The Stone Roses, που παίζουν το “Elephant Stone”. Τα τραγούδια που ακολουθούν είναι πολλά και καλά. Ανάμεσά τους, μεταξύ άλλων, ξεχώρισα ως αντιπροσωπευτικότερα του ήχου της εποχής τα “One Summer” των Moss Poles, “The Pennine Spitter” των King Of The Slums, τη demo εκτέλεση του “Crush the Flowers” των The Wake, καθώς και το σχεδόν άγνωστο “A Million Zillion Miles” των Annie & The Aeroplanes.

Είμαι βέβαιος πως ό,τι κι αν πω, στην επόμενη ανάγνωση θα το έχω μετανιώσει. Πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου εύκολη η επιλογή, διότι οι συνθέσεις είναι πάνω – κάτω ισάξιες. Κι είναι κι αυτή η ευχάριστη αίσθηση που οι περισσότερες εκπέμπουν, που περιπλέκει ακόμα πιο πολύ τα πράγματα. Μη έχοντας άλλη λύση, προχωρώ με κάποιες ακόμα επιλογές, αποδιώχνοντας τη σκέψη ότι θα ξαναδιαβάσω το κείμενο που γράφω. Παίρνω βαθιά ανάσα και ξεκινώ με την αυτοπεποίθηση που εκ των πραγμάτων παρέχουν οι αγαπημένοι μου The Revolving Paint Dream, που εδώ συμμετέχουν με το “Sun, Sea, Sand”. Περνώντας τώρα στους λατρεμένους The Heart Throbs, είμαι σίγουρος ότι τελικά δε μπορεί να μην αλλάξω γνώμη για κάτι. Φυσικά, το “Too Many Shadows” δεν είναι ακριβώς ισότιμο των μυθικών “Tiny Feet” και “Hooligan”, αλλά κι αυτό σε γεμίζει με ένα πανέμορφο συναίσθημα. Δε σας κρύβω ότι στο άκουσμά του έβγαλα τα βινύλιά τους για επανακρόαση! Το ίδιο έκανα και στην περίπτωση των The Sea Urchins (“Please Rain Fall”) και των The Darling Buds (“Shame on You”). Ο λόγος που δεν το έκανα για τα παρακάτω συγκροτήματα, παρά τις αφορμές που μου έδωσαν τα “The Hill” των The House Of Love και “Heaven Knows” των The Flatmates ήταν η έλλειψη χρόνου, ενώ ειδικότερα στην περίπτωση των Metro Trinity (“Michael Furey”) ήταν επειδή δεν έχω το “Die Young”!

Υπάρχουν ακόμα πολύ καλά δυνατά τραγούδια που υπερβαίνουν σαφώς τα όρια της pop. Αυτές που μου άρεσαν περισσότερο ανήκουν στις συμμετοχές των The Charlottes με το πολύ καλό “Are You Happy Now?” (ναι, είμαι και πολύ μάλιστα…), των The Prayers με το “Sister Goodbye” και των The Wilderness Children με το “Mrs Susan Spence”. Και μιας που ροκάραμε, ας μιλήσουμε λίγο για (pop) punk επιρροές, που γίνονται εμφανείς στο εξαιρετικό “So Happy to be Alive” των Thrilled Skinny και στο “Surfaround” των The Fizzbombs.

Στις όμορφες ατμοσφαιρικές και νοσταλγικές στιγμές μπορείτε να εντάξετε αφενός το “Real World” των Baby Lemonade και αφετέρου τα “The Camera Loves Me” των Would-Be-Goods και “Curry Crazy” των Bad Dream Fancy Dress, που θα μπορούσαν άνετα να βρουν θέση και στην προγενέστερη χρονικά συλλογή “Sharon Signs to Cherry Red – Independent Women 1979-1985”, αν είχαν γραφτεί λίγα χρόνια πριν. Τα πολύχρωμα ψυχεδελικά τοπία περιδιαβαίνουν οι μαέστροι του είδους Inspiral Carpets (“Heme From Cow”), οι The Vaselines (“Dying for It”), οι Another Sunny Day (“Anorak City”) και οι Apple Boutique με το καταπληκτικό “The Ballad of Jet Harris”.

Κι αν βρίσκεστε στο στάδιο εκπόνησης συγκριτικής μουσικής μελέτης στο πλαίσιο της διπλωματικής σας εργασίας, τότε δε θα δυσκολευτείτε καθόλου να βρείτε τα παρακάτω έξυπνα και δημιουργικά «δάνεια». Ακούγοντας το “Lies” των Bridewell Taxis, θα σκεφτείτε τους Keiser Chiefs, ενώ στη συνέχεια με τα “Happy Like Yesterday” των The Groovy Little Numbers και “Barnoon Hill” των Pacific θα θυμηθείτε κάποιες μουσικές που αγαπούσαν οι Belle and Sebastian. Ανάλογες ιστορίες «αγάπης» θα σας έρθουν στο νου με τα επίσης πολύ όμορφα τραγούδια των Hangman’s Beautiful Daughters (“They Fell for Words Like Love”) με τους The Cure, των The Shamen (“What’s Going Down”) με τους Happy Mondays, των The Clouds (“Village Green”) με τους Housemartins, των The Church Grims (“Plaster Saint”) με τους The Farm και των The Siddeleys (“Sunshine Thuggery”) με τους The Smiths. Παρακαλώ, τα άλλα βρείτε τα μόνοι σας!

Για επίλογο, δίνω το λόγο στους Heart Throbs, που ξέρουν καλύτερα από μένα: “We got the good vibrations, we got the song in you, we got the good vibrations, we got the soul of you”.

Read 125 times