Monuments on Facebook

V/A - "Manchester North of England: A Story of Independent Music Greater Manchester 1977-1993" (Cherry Red Records)

Saturday, 15 July 2017 06:00
Published in Various

Ο αληθινός ήχος του Manchester

Δεν τελειώνει!

Η ακρόαση του “Manchester North of England: A Story of Independent Music Greater Manchester 1977-1993” είναι ένας πολύ ευχάριστος μουσικός μαραθώνιος επτά δίσκων, οι οποίοι περιλαμβάνουν εκατόν σαράντα έξι τραγούδια! Όπως γίνεται άμεσα αντιληπτό από τον τίτλο, στο box set αυτό που κυκλοφορεί στις 28 Ιουλίου το μουσικό επίκεντρο είναι η πόλη του Manchester και το φάσμα που καλύπτεται εκτείνεται από το 1977 έως το 1993. Η συλλογή περιλαμβάνει μια αναλυτική καταγραφή της χρονικής αυτής περιόδου με τραγούδια συγκροτημάτων της πόλης που κυκλοφόρησαν σε ανεξάρτητες εταιρείες, αρχής γενομένης από το ξέσπασμα του punk με το ΕΡ “Spiral Scratch” των Buzzcocks. Η ιστορία συνεχίζεται με τραγούδια της θρυλικής Factory Records, περνάει στο post-punk, έχει δείγματα του ύφους της C86, αλλά και indie-dance, reggae, soul, singer-songwriter, hip-hop, avant-garde, techno και industrial τραγούδια, όπως και δείγματα της Britpop. Αρκετά από αυτά, μάλιστα, κυκλοφορούν για πρώτη φορά σε ψηφιακή μορφή.

 

Ο τίτλος της συλλογής είναι ακριβώς εκείνος που δόθηκε στην ανάλογου ύφους κασέτα της εταιρείας Bop Cassettes, που κυκλοφόρησε το 1988 με το ίδιο επίσης εξώφυλλο. Το box set, μάλιστα, κυκλοφορεί με τη συνδρομή της εθελοντικής online community Manchester District Music Archive. Το συνοδευτικό βιβλιαράκι, που περιέχει πολλές και σημαντικές πληροφορίες για τα συγκροτήματα και τα τραγούδια τους, έγραψε ο μουσικός δημοσιογράφος Mick Middles, ενώ ο πρόλογος ανήκει στον Mark Radcliffe. Είμαι σίγουρος πως, ακούγοντας το άκουσμα του Manchester, σας έρχονται στο νου όλα τα κλασικά ονόματα της πόλης και κυρίως εκείνα των Joy Division, New Order, The Fall, Morrissey, James, Oasis, The Charlatans, Stone Roses, Happy Mondays, A Certain Ratio, Durutti Column, 808 State κλπ. Ίσως δε χρειάζεται καν να πω ότι όλα αυτά (και πάρα πολλά άλλα) θα τα βρείτε εδώ.

Το είπαμε και πριν, αλλά αξίζει να το ξαναπούμε: Με τόσα πολλά τραγούδια που υπάρχουν εδώ, δεν είναι δυνατόν κάποιος να μη μείνει ευχαριστημένος. Θα μπορούσα απλά να αναφέρω τα πιο γνωστά από αυτά και να έχω πετύχει το σκοπό μου, που δε μπορεί να είναι άλλος από το να δώσω, κατά το δυνατόν, πιο συγκεκριμένα το στίγμα της συγκεκριμένης κυκλοφορίας. Αυτό όμως, πιστέ αναγνώστη (κατά το constant reader του μέγιστου Stephen King), εν μέρει το έκανα παραπάνω, όμως δε νομίζω ούτε πως είναι αρκετό, αλλά ούτε και πλήρες. Οπότε, ακολουθώντας μια καθαρά επιστημονική μέθοδο ανάλυσης και κατάταξης της ύλης, η οποία έχει έντονο το υποκειμενικό κριτήριο, παραθέτω τα εξής:

Καταρχήν, θα γίνει λόγος για τις στιγμές μεγαλείου. Μέσα σε αυτές μπορείτε να εντάξετε τους Joy Division και το “She’s Lost Control”, χωρίς περαιτέρω σχόλια, μια και όλοι ξέρουμε πως τα αριστουργήματα δεν περιγράφονται με λόγια. Ύστερα από αυτό, απευθύνω κάλεσμα προς ανατριχίλα μέσω του επικού “In Shreds” των The Chameleons. Η σκοτεινιά που κουβαλάει το “The Light Pours Out of Me” των Magazine, αντανακλά το μεγαλείο της μπάντας, φανερώνοντας παράλληλα τις ικανότητες των χαρισματικών Howard Devoto και Barry Adamson. Και μια και ο λόγος για τον τελευταίο, επισημαίνω το δικό του “The Man with the Golden Arm”, που υπάρχει εδώ και αποδεικνύει ότι μπορεί ακόμα να καθηλώνει τον ακροατή.

 

 

Υπάρχουν και στιγμές, που θα χαρακτήριζα ως ξεχωριστές. Σε αυτές συγκαταλέγεται το “The Flood”, με το οποίο οι εξαιρετικοί Blue Orchids παραδίδουν δωρεάν ιδιαίτερα μαθήματα (και όχι μόνο στους Inspiral Carpets) για το πώς το post-punk μπορεί να φλερτάρει με την Αμερική, χωρίς να αποβάλλει την κληρονομιά των The Fall, η οποία εν προκειμένω εκπροσωπείται με το αυθεντικό “Rowche Rumble”. Οι Tools You Can Trust με το “Working and Shopping” δείχνουν την αγάπη τους στους Suicide, τη στιγμή που οι New Order είναι απλά οι εαυτοί τους με την επτάιντση εκδοχή του “Temptation”, ενώ οι What? Noise με το “Vein”, παρά τα ανορθόδοξα φωνητικά, δίνουν ένα από τα σημαντικότερα τραγούδια στη συλλογή αυτή.

Φυσικά, υπάρχουν και διάφορες εύφημες μνείες που μπορούμε να απονείμουμε. Μεταξύ τους βάλτε το “Up and About” του Steve Miro, αλλά και το “The Kids Just Wanna Dance” των Fast Cars, που, παρά τον τίτλο του, είναι σκοτεινό και ψυχεδελικό με γερές δόσεις από τους Bauhaus. Οι Syncopation με το “Marking Time” θυμίζουν τους Sad Lovers & Giants, ενώ οι Dislocation Dance με το “Rosemary” τους Belle and Sebastian. Δε χρειάζονται πολλά λόγια για τα κλασικά “24 Hour Party People” των Happy Mondays, “What the World is Waiting For” των The Stone Roses, “The Last of the Famous International Playboys” του Morrissey, “Chain Mail” των James, “Sproston Green” των The Charlatans, όπως και του πολύ καλού “Columbia” (Demo) των Oasis. Μαζί με αυτά όμως βρίσκονται και το «παρανοϊκό» “Fanciable Headcase” των King Of The Slums, το “Getting Away with It” των Electronic και το “Perfume” των συμπαθέστατων Paris Angels.

 

Πέρα όμως από αυτά, επιβάλλεται να επισημάνουμε το “Voice in the Dark” των Frantic Elevators, δηλαδή της μπάντας του Mick Hucknall, που οι περισσότεροι γνωρίσατε μέσω των εξαιρετικών Simply Red. Το “Yesterday’s Love” των Any Trouble θυμίζει όμορφα τον Elvis Costello, ενώ το “Big Noise in the Jungle” των The Tiller Boys είναι εξαιρετικό rock instrumental. Το “Edward Fox” των Smack είναι δείγμα art rock, το “My Cherry is in Sherry” των Ludus κινείται στο ύφος της Cherry Red (και όχι Sherry Red) της δεκαετίας του ’80, ενώ το “No Forgetting” των Manchester Mekon σε εκείνο της Creation Records. Το πολύ όμορφο “Belle Vue” των Miaow μοιάζει βγαλμένο από τη μνημειώδη συλλογή “Business Unusual”, ενώ το “Garage Full of Flowers” (Flexi Version) των Inspiral Carpets προβάλλει αποκλειστικά τις ψυχεδελικές καταβολές τους. Για το “C’ est la Vie” των The Sun And The Moon δε χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, όπως και για το “Offshore” των αγαπημένων στη χώρα μας Puressence. Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και τα “Falling Upstairs” των The Monkey Run, “Man in a Suit” των Ambitious Beggars, “Pessimistic Man” των Fallover 24, “Chorus of the Lost” των The Reegs, “Hold On” των The Train Set, “Giant Sea” των Swirl και “Murder” των Kill Laura.

Οι φίλοι του punk θα βρουν εκπροσώπηση του είδους από τους κλασικούς Buzzcocks και τη demo εκδοχή του “Breakdown”, το αξιόλογο “Cranked Up Really High” των Slaughter and the Dogs, το “Does it matter Irene?” των πολύ καλών The Mothmen, το “Ain’t Bin to no Music School” των αγαπημένων The Nosebleeds και το “Just Want to be Myself” των The Drones, που λοξοκοιτάζει τον αρχέτυπο ήχο των Radio Birdman. Υπάρχει και post-punk, εκπροσωπούμενο από τα “Going Steady” των Jilted John, “Heads Down No Nonsense Mindless Boogie” των Albertos Y Lost Trios Paranoias, “The Kill” των Spherical Objects, “Manchester Boys” των Salford Jets, “Whistling in the Dark” των Easterhouse και “Discipline” των Gods Gift. Οι φίλοι της ηλεκτρονικής και της dance έχουν πολλές επιλογές, με κυριότερες τα “Cubik” (Original Mix) των 808 State, “Space Face” των Sub Sub και “Song to the Siren” των The Chemical Brothers. Τέλος, όσοι αγαπούν τη reggae, μεταξύ άλλων, θα απολαύσουν τα “English Black Boys” των X-O-Dus, “Dem a Sus (in the Moss)” των Harlem Spirit και “Acid Tabla Dub” των Suns Of Arqa.

Κι αν νομίζετε ότι τα είπα όλα, σίγουρα γελιέστε. Ή, απλά, δε διαβάσατε το κείμενο από την αρχή. Γιατί εδώ, η μουσική δεν τελειώνει!

 

Read 79 times