PILLORIAN – Obsidian Arc (Eisenwald Tonschmiede)

Tuesday, 18 April 2017 12:14
Συντάκτης:

Οι Agalloch ήταν το καλύτερο συγκρότημα του κόσμου.

Οφείλω να ομολογήσω ότι νοιώθω πολύ μπερδεμένος και μουδιασμένος γράφοντας αυτό το κείμενο. Κοντεύει να περάσει ένας χρόνος από την ανακοίνωση της διάλυσης των Agalloch και οι φανατικοί οπαδοί του συγκροτήματος εξακολουθούν να βρίσκονται σε άρνηση, αδυνατώντας να δεχθούν τα νέα δεδομένα. Ένας από αυτούς είμαι κι εγώ που ακόμη πιστεύω ότι δεν θα αργήσει η στιγμή που ο John Haughm θα τα βρει με τα υπόλοιπα μέλη και θα έχουμε την πολυπόθητη επανασύνδεση του καλύτερου συγκροτήματος του κόσμου. Και αν βρίσκετε υπερβολικό αυτόν τον χαρακτηρισμό, να σας υπενθυμίσω ότι έρωτας χωρίς υπερβολή δεν έχει γλύκα.

Τα δεδομένα που ανέφερα όμως προηγουμένως δεν άλλαξαν και μας οδήγησαν στο τώρα και στους Pillorian, το νέο συγκρότημα του John Haughm. Το “Obsidian Arc” κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες από την γερμανική Eisenwald Tonschmiede. Στο νέο του αυτό ξεκίνημα ο Haughm έχει μαζί του τον Stephen Parker (μπάσο, κιθάρες) και τον drummer Trevor Matthews των Uada, οι οποίοι πέρυσι κυκλοφόρησαν το εξαιρετικό “Devoid Of Light”. Αδυνατώ να εξηγήσω τον λόγο για τον οποίο θεωρώ τους Pillorian το συγκρότημα του Haughm και όχι μια κανονική μπάντα, αλλά σε αυτό το σημείο δεν μπορώ να διακρίνω την συμβολή των υπολοίπων στις συνθέσεις του “Obsidian Arc”. Εξάλλου το παρελθόν του Haughm είναι αυτό που στοιχειώνει τον δίσκο. Σαν να μας παρουσιάζει το δικό του όραμα για τους Agalloch.

Είναι αδύνατον να μην υπάρξουν συγκρίσεις με τους Agalloch. Οι μόνοι που δεν θα μπουν σε τέτοια μονοπάτια είναι αυτοί που δεν έχουν ακούσει νότα από αυτούς (κάπου εδώ δαγκώνομαι). Η βασική διαφορά που γίνεται αντιληπτή από τα πρώτα ακούσματα είναι ότι το “Obsidian Arc” είναι ένας black metal δίσκος. Και μπορεί οι Agalloch να είχαν ανάλογες προσπάθειες στο “Faustian Echoes” και (κυρίως) στο “Marrow Of The Spirit”, τα ατμοσφαιρικά περάσματα όμως ήταν πάντα εκεί για να διατυμπανίζουν την ηχητική τους ταυτότητα. Μπορεί οι Pillorian να έχουν την ίδια folk αισθητική, αυτή όμως βρίσκεται περισσότερο στο background και τα riffs είναι αυτά που οδηγούν τις συνθέσεις. Η καταπληκτική του παραγωγή ήταν αυτή που με έκανε να νοιώσω ότι ακούω ένα πιο black metal “The Mantle”, παρά κάτι κοντά στο “Marrow Of The Spirit”.

Το “Forged Iron Crucible” Immortal-ίζει αρκετά, ενώ δεν λείπουν οι Dissection αναφορές και τα death/doom σημεία. Όλα όμως περιστρέφονται γύρω από τον πρώτο έρωτα. Οι συγκρίσεις με τους Agalloch είναι αναπόφευκτες, αφού ο Haughm ήταν ο βασικός τους συνθέτης, έναν ρόλο που κρατάει και στους Pillorian. Η εισαγωγή του εναρκτήριου “By The Light Of A Black Sun” θυμίζει έντονα το “You Were But A Ghost In My Arms”, ενώ το “Dark Is The River Of Man” είναι το πιο Agalloch κομμάτι του δίσκου, το οποίο όμως φανερώνει και το πόσο σημαντική ήταν η παρουσία του Don Anderson. Τα πανέμορφα leads του ήταν αυτά που απογείωναν τα τραγούδια και τους έκαναν να ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα συγκροτήματα του ατμοσφαιρικού metal. Αυτή η χημεία απουσιάζει από εδώ πέρα, όσο παιχταράδες κι αν είναι ο Parker και (ειδικά)ο Matthews. Βέβαια μιλάμε για μια μπάντα που δεν έχει κλείσει ούτε τον πρώτο χρόνο της ύπαρξης της.

Και κάπου εδώ τίθεται το μεγάλο ερώτημα. Μήπως αυτή η κυκλοφορία ήταν λίγο βιαστική; Κατανοώ την επιθυμία του Haughm να αφήσει πίσω το παρελθόν και να προχωρήσει, οι συνθέσεις όμως κάπου χωλαίνουν. Λείπει αυτό το κάτι παραπάνω που θα σου κολλήσει τα τραγούδια στο μυαλό ή το μεγαλείο στο οποίο είχαμε κακομάθει τόσα χρόνια. Ναι, είναι ένας πολύ καλός δίσκος, αλλά νομίζω ότι θα ήταν ακόμη καλύτερος αν το songwriting ήταν πιο δουλεμένο. Προσπερνώ διακριτικά τις διθυραμβικές κριτικές που κάνουν λόγο για “δίσκο της χρονιάς” και αναμένω την επόμενη δισκογραφική τους απόπειρα.

Ή την επανασύνδεση των Agalloch!

 

Read 313 times