Monuments on Facebook

JOE VOLK - Happenings And Killings (Glitterhouse Records)

Sunday, 13 November 2016 11:00

..Εκεί που πράγματα όμορφα συμβαίνουν και σκοτώνουν κάθε υπόνοια ανίας...

Ακούγοντας το όνομα Joe Volk, ίσως να μην πιάσεις με το πρώτο το τι εστί.
Αν όμως σου αναφέρω ας πούμε, Crippled Black Phoenix τότε ναι, κάτι θα γίνει.
Το παλικάρι υπήρξε στην μπάντα επίσημος τραγουδιστής και ενίοτε στιχουργός για τα πρώτα 6 άλμπουμ (ξέρεις αυτά τα άλμπουμ που όλοι λατρέψαμε!).
Με το “αντίο” του, πήρε και την κοπελιά, την πληκτρού από CBP την Miriam (Wolf) και ζούνε αυτοί καλά...
Η Glitterhouse Records το έκανε πάλι το θαυματάκι της με άλλη μια όμορφη κυκλοφορία.

Το ότι το άλμπουμ Happenings And Killings κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο της χρονιάς αυτής και χάθηκε μέσα στην πληθώρα κυκλοφοριών είναι λιγάκι λυπηρό.
Όχι βέβαια ότι δεν είναι καλό. Το αντίθετο μάλιστα, αξιοπρόσεχτο, όμορφο και ιδιαίτερο, για αυτό και δεν θα το αφήσω να περάσει στα αζήτητα.
Ο Joe είναι ένα υπέροχο και ευαίσθητο πλάσμα και όλο αυτό το βγάζει στις μουσικές του.
Το Bristol μπορεί να το απαρνήθηκε και να μετακόμισε στο Bern (Ελβετία) αλλά η Εγγλέζικη καταχνιά, υγρασία και μελαγχολία μεταφέρεται στις νότες του.
Ένα άλμπουμ με 9 κομμάτια που μπορείς να γευτείς την κάθε του λεπτομέρεια σε σχεδόν ακουστικό υπόβαθρο. Η κιθάρα και η φωνή είναι τα βασικά συστατικά για να ταξιδέψεις σε υποτονικούς χρόνους και τόπους. Και επειδή όλοι έχουμε ανάγκη τις στιγμές αυτές γιατί να μην τις ευχαριστηθούμε με στυλ (τουλάχιστον) και ποιότητα.

Την μελωδία που την συνταιριάζει τόσο όμορφα με το γκρίζο συναίσθημα ο Joe, μου φέρνει στο μυαλό άμεσα τις δισκογραφικές δουλείες του Rhys Marsch. (Άλλος ένας καλλιτέχνης κάτω από την στέγη της Glitterhouse και αγαπητός)
Αυτό που θα ακούσεις στο Happenings And Killings είναι εξωτερικεύσεις ψυχικές και νοητικές και πολλές φορές λιγάκι πειραματικές.
Η μουσικές που τις περιβάλλουν εκτός από την χαρακτηριστική φωνή του Volk και το κιθαριστικό του τέμπο, συμπληρώνονται με μπάσο, ηλεκτρικές κιθάρες (που δεν θα αντιληφθείς έντονα), ζεστά αναλογικά synths, programmed drums, samples και πολλούς ηλεκτρονικούς ήχους που αυτοί είναι υπαίτιοι και για την σκοτεινή πλευρά του άλμπουμ.

Μια από τις καλύτερες στιγμές (όχι εμπορικές) μέσα εδώ βρήκα πως είναι το The Curve. To ξεκίνημα του κομματιού με μετέφερε πολλά χρόνια πίσω στους Ισλανδούς GusGus και το Dominique. (Το άλμπουμ ονομάζεται This is Normal και κυκλοφόρησε το 1999 από την 4AD Records).
To Yellow Sneak πάλι ηχεί σαν ένα μικρό αριστούργημα που έχει στολιστεί από την φωνή του Volk και την συμμετοχή της Bristol Ensemble Orchestra.
Το Soliloquy είναι ήδη το πρώτο single που κυκλοφόρησε από τα χεράκια του visual artist Craig Murray (Mogwai, Converge).

O Mr Joe Volk δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, για όσους ακολουθούν το ύφος και το στυλ ήδη τον γνωρίζουν για τους υπόλοιπους θα προτείνω να του χαρίσετε λιγάκι χρόνο.

Ίσως το μελωδικό του χρώμα είναι αυτό που μπορεί να γεμίσει κάποια από τα φθινοπωρινά σας απογεύματα.

 

Read 174 times