atmos club
spyridouls live

Monuments on Facebook

INTERVIEW : Τμήμα Εσωτερικών Υποθέσεων - Αλέξανδρος Ριχάρδος (Μέρος Πρώτο)

Monday, 12 June 2017 16:53
Συντάκτης:
Published in Interviews

Όταν ο Χρήστος Κισατζεκιάν έβγαλε στον διαδικτυακό αέρα τα Rock ‘n’ Roll Monuments, όλοι χαρήκαμε. Για τις ανάγκες του ιστοχώρου του ο Χρήστος στρατολόγησε κόσμο πολύ. Νέους συντάκτες με ανοιχτά αυτιά και φρέσκα ακούσματα, μα και αρκετές παραδοσιακές, κραταιές προσωπικότητες της ευρύτερης ροκ κοινότητας που έχουν «γράψει» χιλιόμετρα τόσο στις συναυλιακές αρένες όσο και στα δημοσιογραφικά μετερίζια. Είναι αυτοί οι δεινόσαυροι που έζησαν τις κοσμογονικές μεταβολές του rock ‘n’ roll από διάφορες θέσεις και επέζησαν για να τις διηγηθούν.

Συνομιλεί και καταγράφει η Jane Σαμπανίκου

Φωτογραφίζει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Ανατρέποντας το σύνηθες μοντέλο που τους θέλει απλούς φορείς της πληροφορίας ή εκτελεστικά όργανα της μουσικής βιομηχανίας, αποφασίσαμε να τους τοποθετήσουμε μπροστά από το δημοσιογραφικό μικρόφωνο, να τους «δώσουμε φωνή», για να μας πουν τις δικές τους ιστορίες. Δημιουργήσαμε, με άλλα λόγια, αυτό το άτυπο Τμήμα Εσωτερικών Υποθέσεων του R ‘n’ R Monuments και αρχίσαμε τις «ανακρισούλες». Η παρθενική συνέντευξη ανήκει δικαίως στον Αλέξανδρο Ριχάρδο*

 

O Αλέξανδρος Ριχάρδος δεν είναι ένας απλός άνθρωπος. Είναι ήθος κι έθιμο. Από τις θέσεις του μουσικού παραγωγού, του δημοσιογράφου, του στελέχους δισκογραφικών, του DJ κλπ, έχει αφήσει το στίγμα του στη ροκ κοινότητα και τα πεπραγμένα της. Συλλέκτης δίσκων, ερευνητής του rock, συνεπής, εμμονικός, μερακλής, μέντορας διατηρεί ακόμη και σήμερα, στα χρόνια των γκρίζων κροτάφων και της προχωρημένης πατρότητας, αυτόν τον εφηβικό ενθουσιασμό για τη μουσική, πρωτίστως ως ακροατής και δευτερευόντως ως επαγγελματίας. Ο Πατριάρχης του classic hard ‘n’ heavy rock στην Ελλάδα, για τέταρτη δεκαετία οδηγεί το ποίμνιό του -μέσα από το Rockmachine.gr- σε τόπους κατάλληλους για βοσκή και πότισμα. Δεν εμπίπτει σε συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων, είναι αυθυπόστατος, αφοπλιστικά ειλικρινής και άμεσος. Η κουβέντα με τον Αλέξανδρο δεν είναι ποτέ βαρετή, ο λόγος του είναι χειμαρρώδης και οι εμπειρίες του συναρπαστικές. Μια ιστορία του ζήτησα να θυμηθεί και τελειωμό δεν είχαμε.

Προσδεθείτε, λοιπόν, κλείστε το ατομικό σας τραπεζάκι και enjoy the ride. Αν μη τι άλλο, μιλάει ένας άνθρωπος που ήταν όντως παρών στη συναυλία του Rory Gallagher στην Αθήνα!

Ριχάρδος speaking

Υπάρχουν εκατοντάδες ιστορίες και δεν μπορώ να τις φέρω όλες στο μυαλό μου, με την έννοια ότι θα σου μιλάω μια μέρα, και φυσικά έχουν όλες ενδιαφέρον και πλάκα.

(Με Dan McCafferty ως υπεύθυνος της δισκογραφικής εταιρίας των Nazareth) 

Θα επικεντρωθώ στο Rock in Athens Festival 1985, όπου μόλις είχα απολυθεί από τον στρατό και δούλευα στη CBS τότε ως Press Officer. Η μεγάλη εμπειρία ήταν με τους Clash οι οποίοι είχαν τεράστια απήχηση την εποχή εκείνη κι εγώ δεν πίστευα ότι θα καταδέχονταν να μιλήσουν σε μένα.
Οι Stranglers ήταν ευγενέστατοι, θαυμάσιοι άνθρωποι, περάσαμε υπέροχα μαζί τους. Θυμάμαι μια καταπληκτική έξοδο, μια μέρα πριν παίξουν, με το Volkswagen του Δημήτρη Γιαρμενίτη. Εκεί μέσα κατάφεραν να στριμωχτούν ο τραγουδιστής David Greenfield, o μπασίστας Jean Jaques Burnel, η ηθοποιός Βίκυ Βανίτα, η Μαρία Μαρκουλή από τα «Νέα» και εγώ. Κάναμε πράξη το ανέκδοτο «πόσοι χωράνε σ’ένα VW». Πήγαμε στο «Αεροδρόμιο», ένα καταπληκτικό μπαρ στην καρδιά της Γλυφάδας, ένα τα ωραιότερα που έχω δει, στον παράδρομο πίσω από το παλιό αεροδρόμιο, ένα διαμορφωμένο toll με αεροπορικού τύπου διακόσμηση με έναν ευγενέστατο ιδιοκτήτη που ήθελε να τους ανοίξει σαμπάνιες. Οι Stranglers, που είχαν έρθει ντυμένοι στα δερμάτινα μες στο κατακαλόκαιρο, έπαθαν πλάκα με το μαγαζί, ενώ αρνήθηκαν ευγενικά τις σαμπάνιες. Ήπιαν απλώς καμιά 30αριά μπύρες ο καθένας.

 

Οι Clash ήταν πιο κλειστοί τύποι, πιο αλήτες αν θέλεις. Εγώ όμως τους φοβόμουν. Ήταν τέτοιο το εκτόπισμά τους εκείνη την εποχή κι ένιωθα τόσο δέος μπροστά τους που σε μια προγραμματισμένη φωτογράφιση αρνήθηκα να φωτογραφηθώ μαζί τους γιατί ντρεπόμουν! Μετά το ξεπέρασα. Γενικά, πάντως, είναι κρίμα που το Rock in Athens δεν πήρε θεσμική διάσταση, αφού ήταν πραγματικά πολύ αξιόλογο. Ήταν το πρώτο φεστιβάλ που έγινε ποτέ στην Ελλάδα, μια έμπνευση της τότε Υπ. Πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη, το οποίο ενώ φαινομενικά ταίριαζε ετερόκλητες μπάντες, συγκέντρωνε ουσιαστικά στο line up του τα συγκροτήματα που μεσουρανούσαν τότε στην pop-rock σκηνή. Αυτό δημιούργησε αντιδράσεις από κάποιους ροκάδες της εποχής που δεν ανέχονταν το διαφορετικό, αλλά ευτυχώς αυτή η άθλια, μισαλλόδοξη ελληνική νοοτροπία αμβλύνθηκε τα επόμενα χρόνια.

 

Νιώθω τυχερός που είμαι ένας από τους 18.000 ανθρώπους που πήγαν στη θρυλική συναυλία του Rory Gallagher! Η πλάκα είναι ότι γνωρίζω σημερινούς 35άρηδες που έρχονται και μου λένε εκεί στο club “Le Roi” που βάζω μουσική ότι ήταν κι αυτοί στην συναυλία! Ναι, τους κουβαλούσε στην κοιλιά της η μάνα τους, που μπορεί να ήταν όντως στη συναυλία. Για λόγους τάξης, λοιπόν, θέλω να αποκαταστήσω την αλήθεια: Την συναυλία του Rory Gallagher στη Φιλαδέλφεια την είχε διοργανώσει το Happening με επικεφαλής τον Ιωσήφ Αβράμογλου, κόπηκαν 18.000 εισιτήρια, μπήκαν και δύο-τρεις χιλιάδες τζαμπατζήδες ακόμη κι αυτό ήταν! Όλα τα σύγχρονα δημοσιεύματα περί 40.000 και βάλε θεατών είναι μυθεύματα που γράφονται από ανθρώπους που δεν ήταν παρόντες στη συναυλία, κι επειδή τα έντυπα της εποχής όπως το «Ποπ & Ροκ» και το «Μουσικό Εξπρές» δεν υπάρχουν πια για διασταύρωση πηγών, ο καθένας γράφει στο ίντερνετ ό,τι του κατέβει. Το κακό είναι πως, αντί να διατηρούν τις στοιχειώδεις επιφυλάξεις τουλάχιστον γι αυτά που γράφουν, αισθάνονται και σπουδαίοι από πάνω.

(Με Ian Gillan & συναδέλφους Σαμπανίκου, Ευθιμιάτου & Πολάτο κατά την επίσκεψή του για τη συναυλία με τον Ρακιτζή. Την φωτογραφία άραγε ποιος την έβγαλε;;;) 

Τι είχε συμβεί λοιπόν στη συναυλία του Gallagher? Δυστυχώς, εκείνη την εποχή οι ροκ συναυλίες ισοδυναμούσαν με το «πάμε να κάνουμε επεισόδια». Δεν υπήρχε λογική σε αυτό. Οι περισσότεροι πήγαιναν είτε για να πάρουν μέρος στα επεισόδια, είτε για να τα παρακολουθήσουν. Όλες οι συναυλίες της εποχής, όπως αυτές των Saxon, των Black Sabbath ή των Uriah Heep γράψανε σελίδες στο μελανό βιβλίο της γελοιότητας. Οι οπαδοί εκείνης της εποχής είχαν για κάποιον ανεξήγητο λόγο συνδυάσει το ροκ με το τζάμπα, τη βλακεία, το «να πηδήξω το φράχτη», το ότι «τα συγκροτήματα παίζουν μόνο για εμάς, γιατί μόνο εμείς οι Έλληνες είμαστε αληθινοί ροκάδες» και όλη αυτή η αηδία. Ειλικρινά δεν ξέρω πώς είχε επικρατήσει αυτή η νοοτροπία. Πώς και γιατί θεωρούσαμε εαυτούς τους κορυφαίους ροκάδες του πλανήτη. Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ νομίζω ότι κατάγομαι από άλλο πλανήτη.

(Με έναν από τους ελάχιστους εναπομείναντες του θρυλικού Monterey Pop Festival, Eric Burdon) 

Αυτή η αλαζονεία επικρατούσε και στους δημοσιογραφικούς κύκλους της εποχής, οι οποίοι ενώ ούτε αγγλικά δεν ήξεραν καλά-καλά και ούτε τους στίχους μπορούσαν να διαβάσουν, παραπονιόντουσαν γιατί οι καλλιτέχνες δεν έδιναν συχνά συνεντεύξεις στην χώρα μας. Στο μεταξύ, η πληροφόρηση ήταν αν όχι μηδαμινή, ανόητη, αφού τα πάντα βασίζονταν σε υποθέσεις των συντακτών, ενώ και τα μεγάλα ξένα έντυπα της εποχής, όπως η εφημερίδα Melody Maker, το NME ή το γερμανικό Pop, κυκλοφορούσαν με αρκετή καθυστέρηση. Ήταν μια πολύ… ρομαντική εποχή.

(Με τη μεγάλη του αδυναμία στο Terra Vibe, Lita Ford) 

Για να εξηγήσω τη διάσταση του φαινομένου της στρεβλής πραγματικότητας που βιώναμε τότε, πριν από την συναυλία των Iron Maiden το 1988 στη Νέα Φιλαδέλφεια, κι ενώ εγώ ήμουν στον ANT1 FΜ, είχε ξεκινήσει, θυμάμαι, στα Μέσα μια μεγάλη καμπάνια που καλούσε τους γονείς να μην αφήσουν τα παιδιά τους να πάνε στη συναυλία επειδή θα γίνονταν οπωσδήποτε επεισόδια! Τελικά ήταν μια εξαιρετική συναυλία, πολύ καλά οργανωμένη, και όλα πήγαν μια χαρά. Το παιχνίδι, πάντως, παιζόταν εκατέρωθεν. Και η αστυνομία πήγαινε στις συναυλίες επί τούτω. Για να παίξει ξύλο και να διαλύσει τις συναυλίες. Ήταν βεντέτα. Έτσι και στον Gallagher θεωρώ ότι η συναυλία διακόπηκε άνευ λόγου. Όλα κυλούσαν κανονικά, ο κόσμος ήταν ενθουσιασμένος και υπερεκδηλωτικός με την καλή έννοια αυτή τη φορά, μέχρι που κάποιος ανεγκέφαλος πέταξε το πρώτο δακρυγόνο, άρχισε το ξύλο και η συναυλία τελείωσε εκεί. Αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν σε σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, είναι της νεολιθικής εποχής, για πρωτόγονους. Τώρα που έχουν περάσει δεκαετίες και η ροκ κουλτούρα απευθύνεται σε όλους, μπορείς να βρεις και πολίτη και αστυνομικό ροκά. Συνεπώς, από την δεκαετία του ’90 και μετά ευτυχώς έχει σταματήσει ο ανόητος κλεφτοπόλεμος στις συναυλίες.

 

Ο Gallagher το πρωί της ίδιας ημέρας έδωσε μια συνέντευξη Τύπου στο ξενοδοχείο «Εσπέρια» στη Σταδίου, το οποίο μάλιστα απ’ ότι θυμάμαι τότε ήταν ιδιοκτησία του ΚΚΕ. Είχα βγάλει και φωτογραφία μαζί του, εγώ, ο Gallagher και ο Ιωσήφ Αβράμογλου, την οποία δυστυχώς δεν έχω πια, είναι ασύλληπτο. Ένας πάρα πολύ απλός Gallagher, ευγενέστατος, μαζεμένος, με το καρό του πουκάμισο, ένας απίθανος άνθρωπος ο οποίος δεχόταν υπομονετικά τις προβοκατόρικες ερωτήσεις μας, αν δίνει λεφτά στον IRA, λες κι είχε μια σκασίλα ο Έλληνας να μάθει αν δίνει λεφτά ο Gallagher στον IRA, αλλά μέχρι εκεί έφτανε το μυαλό μας, κι εκείνος έμπαινε στη διαδικασία να μας απαντήσει ευγενικά ο άνθρωπος. Ή τον ρωτάγαμε τι ξέρει από ελληνική μουσική, αν ήξερε τον Θεοδωράκη ή τον Χατζηδάκι, τέτοια κόμπλεξ. Τώρα που το σκέφτομαι, παρέλειψα κι εγώ να ρωτήσω τους Clash αν ήξεραν τον Χατζηδάκι (γέλια). Τέλος πάντων, εγώ του Gallagher του είχα φέρει για δώρο μια κασέτα του εξαιρετικού Μανώλη Χιώτη, επειδή η εισαγωγή του τραγουδιού “They don’t Make Them Like you Anymore” από το άλμπουμ “Tattoο” είναι ίδια Χιώτης. Τόσο, που θεωρώ ότι μπορεί από κάπου να είχε ακούσει τυχαία Χιώτη και να επηρεάστηκε χωρίς καν να τον ξέρει.

Έχω ακόμη τα contact του φωτογράφου, του Μανώλη Καλογερόπουλου, από την άφιξη του Gallagher στο αεροδρόμιο, όπου γινόταν ο κακός χαμός. Δεν μπορούσε να περάσει αυτοκίνητο. Είναι ασύλληπτο το φαινόμενο Gallagher στην Ελλάδα. Το ξέρεις ότι μόνο στην Ελλάδα και στην Γερμανία γνώρισε τέτοια τεράστια επιτυχία; Κατά τη γνώμη μου, η επιτυχία του θα έπρεπε να είναι παγκόσμιας απήχησης αφού τον θεωρώ ένα σπουδαίο κομμάτι του rock πολιτισμού. Στην Αγγλία όμως οι πωλήσεις των δίσκων του ήταν μετριότατες ενώ και οι επιδόσεις του στα charts είναι απογοητευτικές. Στην Αμερική δε, δεν τον ξέρουν σχεδόν καθόλου! Κρίμα και άδικο για έναν τόσο μεγάλο καλλιτέχνη ο οποίος, μάλιστα, όπως κάθε γνήσιος καλλιτέχνης, τον εαυτό του δεν τον θεωρούσε ιδιαίτερα καλό, όπως ακριβώς και ο Hendrix.

(*) Ο Αλέξανδρος Ριχάρδος ξεκίνησε να κάνει μεταφράσεις στο Ποπ και Ροκ το 1978-79. Η πρώτη του μετάφραση ήταν για την Kate Bush, όπου έγραψε, θυμάται, άλλα ντ’ άλλων. Του είχε δώσει ο Κώστας Ζουγρής μια σελίδα σκισμένη από ένα αγγλικό περιοδικό για να τη μεταφράσει, εκείνος δεν καταλάβαινε τίποτα από το δύστροπο κείμενο κι έγραφε δικά του. Μετά ήρθε το Metal Hammer. Επαγγελματικά, συνεργάστηκε ως στέλεχος με την CBS, την BMG, το Compact Disc Club, τη Lyra ενώ στο ραδιόφωνο πέρασε από τους Capital, Rock FM, Ant1 και Ηχώ FM. Τώρα είναι συνιδιοκτήτης και βασικός συντελεστής του επιτυχημένου διαδικτυακού ραδιοφώνου Rockmachine.gr., όπου έχει εκπομπή κάθε μέρα, Δε-Πα, 18:00 – 20:00, με τίτλο “So you wanna be a Rock ‘n’ Roll star”. Κάθε Παρασκευή και Σάββατο βράδυ αναλαμβάνει τα dexx του bar “Le Roi” στο Χαλάνδρι. Είναι πατέρας δύο παιδιών - καμαρώνει ένα κορίτσι και ένα αγόρι.

Read 478 times

Leave a comment