Monuments on Facebook

INTERVIEW: SORROWS PATH

Wednesday, 11 October 2017 13:53
Συντάκτης:
Published in Interviews

Με αφορμή την κυκλοφορία του δίσκου των Sorrows Path «TOUCHING INFINITY» που μόλις κυκλοφόρησε από την Iron Shield Records κατάφερα να συναντήσω τρία από τα πέντε μέλη του συγκροτήματος. Τον frontman Άγγελο Ιωαννίδη (AI) και τους κιθαρίστες Κώστα Σαλωμίδη (ΚΣ) και Γιώργο Βήχο (ΓΒ). Ενώ περίμενα να μιλήσουμε για τα τυπικά περί εντυπώσεων αναφορικά με την καινούρια κυκλοφορία, η εξέλιξη της συζήτησης με εξέπληξε ευχάριστα!

Συνομιλεί η Σοφία Γεωργούση 

To album ήδη ξεκίνησε να διατίθεται ενώ το Release party προβλέπεται γύρω στον Μάρτιο του 2018.

- Τι σχέση έχει το νέο σας album «Touching Infinity» με τα προηγούμενα σε μουσικό και στιχουργικό επίπεδο;

ΚΣ- Σε μουσικό επίπεδο πιστεύω ότι είμαστε λιγότερο doom. Κινούμαστε πιο πολύ στο χώρο του progressive, περισσότερο καθαρό metal και τεχνικό ίσως κατά κάποιο τρόπο. Σε στιχουργικό επίπεδο , ακολουθεί και αυτό το album ένα concept όπως τα προηγούμενα.

-Με τι έχει να κάνει το concept;

ΚΣ- Πραγματευόμαστε το πώς μπορεί ο άνθρωπος μέσω της ανακάλυψης της αυτογνωσίας και της ελευθερίας μέσα του και με τους υπόλοιπους, να φτάσει στην αρμονία, δηλαδή σε θετικά πράγματα όπως η ομορφιά, η δημιουργία, η συμπόνια, ο σεβασμός. Να έρθει, λοιπόν, σε επαφή με αυτά τα αγαθά σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν δυστυχώς η καταστροφή, η ασχήμια, το μίσος, η πρόκληση και να βελτιώσει τον εαυτό του και τον φυσικό του κόσμο.

-Άρα αυτό ξεκίνησε από το πρώτο album, συνεχίστηκε στο δεύτερο και τελειοποιήθηκε στο «Touching Infinity» που σήμανε το τέλος της τριλογίας;

ΚΣ- Ουσιαστικά ναι χωρίς να σημαίνει αυτό ότι το κάθε album έχει το ίδιο θέμα. Είναι σαν να οδηγείται συνολικά από τον κόσμο. Στο πρώτο album θίξαμε τον πόνο και την συμπόνια γενικά, στο δεύτερο κάποια αγαθά όπως η εξουσία ή η εφήμερη δόξα. Πράγματα, δηλαδή, που δε βοηθούσαν μια ύπαρξη να φτάσει στην αρμονία.

-Και η έμπνευση από πού προήλθε;

ΚΣ- Από την καθημερινότητα. Αυτό είναι η δημιουργία. Από αυτά που έχεις ζήσει και κυρίως πέρα από τον εαυτό και τις εμπειρίες του καθενός, όλοι οι άνθρωποι σε εμπνέουν με τον τρόπο που τους βλέπεις. Από τη στιγμή που κυριαρχεί η καταστροφή και όχι η ομορφιά, εμπνέεσαι από αυτά που συμβαίνουν. Υπάρχει ένα μεγάλο έλλειμμα. Δε νιώθουμε όλοι σε ένα σώμα, υπάρχει έλλειψη αυτογνωσίας.

-Άρα μιλάμε για κάτι βαθύτερο που καταρρίπτει τον μύθο ότι metal σημαίνει μόνο ουρλιαχτά.

ΚΣ- Το metal εμπεριέχει τα πάντα. Υπάρχει το εφηβικό και αυτό, όμως, που προήλθε από progressive rock που φτάνει στο ανώτερο: ψαγμένη μουσική, εγκεφαλική πολύ σοβαρή και με πολύ βαθύτερη φιλοσοφία. Γενικά, νομίζω ότι το metal είναι πιο βαθύ σαν είδος. Άλλα είδη είναι πιο επιδερμικά και επιφανειακά. Υπάρχουν πάντα και οι καφρίλες. Και αυτές ωραίες είναι, κάτι εκφράζουν.

-Ποια η συνταγή ώστε να κρατήσουν οι Sorrows Path τόσα πολλά χρόνια;

ΓΒ- Εγώ που μόλις δοκίμασα τη συνταγή, βρήκα μία μπάντα πολύ δεμένη που αγαπάει αυτό που κάνει. Έχουν μια συνέχεια και έναν σκοπό, ξέρουν τι θέλουν και αυτό μου δημιούργησε μεγάλη ασφάλεια στο μουσικό μου κομμάτι. Έχουν μια πορεία που βλέπω να μη σταματάει και υπάρχει πολύ μέλλον. Τα παιδιά έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στο να αισθανθώ οικεία και να αποδώσω μουσικά. Έχω αντιληφθεί τη ροή της μπάντας και χωρίς να θέλω να την αλλάξω, προσθέτω το δικό μου χρώμα.
ΑΙ- Υπάρχει και κάτι άλλο. Πώς είναι όταν ζεις στο σπίτι σου; Αυτό συνήθως το παθαίνεις με το πατρικό σου ή κάποιο στο οποίο ζεις συνέχεια. Δεν υπάρχει λόγος να αλλάξεις σπίτι. Μπορεί να αλλάξεις δουλειές, συντρόφους, τα πάντα αλλά το σπίτι σου δύσκολα θα σκεφτείς να το αλλάξεις. Εγώ την μπάντα την έχω σαν το σπίτι μου και προσπαθούμε όποιος γίνεται μέλος να το νιώθει αυτό. Ένα διάστημα που λόγω κάποιων προβλημάτων υγείας μείναμε εκτός, κανένας από εμάς δεν έπαιξε κάπου αλλού.

 

-Τα βιώματά σας από το 93’ που ξεκίνησαν οι Sorrows Path και ήσασταν 20άρηδες έως τώρα -24 χρόνια μετά- έχουν φυσικά αλλάξει. Μιλάμε για μια εποχή του παλιού κλασικού. Ζούμε σε μια τελείως διαφορετική εποχή όμως η μπάντα εξακολουθεί να παίζει το ίδιο. Τι είναι αυτό που τότε σας έκανε να δημιουργήσετε τον ήχο σας; Τι είναι αυτό που σας κρατάει ακόμα σήμερα;

ΚΣ- Αυτό που είχε πει αι ο Άγγελος πρόσφατα. Δεν πηγαίναμε να αντιγράψουμε κάτι που απλώς υπήρχε τότε. Ως πιτσιρικάδες είχαμε τα είδωλά μας. Βλέπαμε σαν θεούς τους Candlemass ή την μεγαλύτερη μπάντα του είδους τους Black Sabbath. Αλλά όταν έχεις μια συγκεκριμένη ευαισθησία και κάποια πράγματα να πεις, κοιτάς μέσα σου οπότε δε χρειάζεται να αντιγράψεις κάτι. Είσαι απλώς ο εαυτός σου.
ΑΙ- Τη δική μας δεκαετία ήταν πολύ της μόδας να παίζεις σε μία μπάντα. Ήταν και μια εποχή με πολλά live, εσύ δεν την έχεις ζήσει. Δεν υπήρχε κορεσμός. Υπήρχε πολύς κόσμος που πήγαινε να δει συναυλία- όχι συγκρότημα. Αυτό από μόνο του ήταν μια μορφή επικοινωνίας οπότε υπήρχε το καθαρόαιμο κίνητρο να γράψει κανείς μουσική για να την ακούσει ο άλλος και όχι να παίξεις σε μια πρόβα Metallica.
Από την άλλη, όταν ηχογραφείς κάτι, είναι ένα μήνυμα που θα συνεχίσει να ταξιδεύει ψηφιακά ακόμα και όταν εμείς δεν υπάρχουμε. Είναι σαν να βάζεις ένα μήνυμα στο μπουκάλι και να το πετάς στη θάλασσα. Κάποιος κάποτε θα το βρει, είτε τώρα είτε μετά από χρόνια. Εξάλλου έχουμε ανακαλύψει μουσικές χρόνων πίσω και με την rock είναι σαν μια απέραντη δεξαμενή. Η μουσική είναι μια μορφή τέχνης που ταξιδεύει, όχι όπως οι άλλες. «Τρέχει» πιο γρήγορα διότι είναι πιο δημοφιλής στον κόσμο. Δε χρειάζεται ιδιαίτερο μέσο για να έρθεις σε επαφή μαζί της. Οπότε μόνο και μόνο αυτός ο λόγος είναι ικανός να σε κάνει να γράψεις μουσική.

 

-Όμως μετά από 24 χρόνια γράφετε την ίδια μουσική. Τα βιώματά σας έχουν σχέση με το τι παίζετε και τι ακούτε.

ΑΙ- Ναι, αλλά πέρα από την μουσική, οι στίχοι μας αναφέρονται σε πανανθρώπινα νοήματα. Οι στίχοι δεν αφορούσαν την δεκαετία του 90’ και τις ανησυχίες της αλλά προβληματισμούς που θα μπορούσε να έχει κάποιος και τώρα. Υπάρχει η ίδια φιλοσοφία, απλώς προχωράμε. Η μουσική εκσυγχρονίζεται.
ΚΣ- Όπως ωριμάζεις το πλάθεις.
ΑΙ- Αυτά δηλαδή που είπε ο Κώστας, οι βλακώδεις αξίες όπως η εναπόθεση χρημάτων σε πολυτέλειες, περνώντας ηλικία φεύγουν.
ΓΒ- Καλά είναι όλα αυτά αλλά όχι ως αυτοσκοπός.
ΚΣ- Να μη γίνεσαι σκλάβος.
ΑΙ- Θα σου δώσω ένα παράδειγμα. Τις πιο ωραίες συζητήσεις τις έχω κάνει στο ΕΚΑΒ με ασθενείς με έμφραγμα. Ξέρεις γιατί; Η ζωή του ασθενή κρατιέται από μια κλωστή αλλά έχεις την πολυτέλεια να έχει πλήρεις τις αισθήσεις του και να μπορεί να συζητά. Αυτό που θα σου πουν λίγο πριν πεθάνουν είναι «δεν πρόλαβα να δω αυτό, να ζήσω το άλλο», πράγματα που δεν έχουν σχέση με δεκαετίες. Μου έχει κάνει τεράστια εντύπωση ότι στο τέλος ο άνθρωπος αναζητά πράγματα που δεν κοστίζουν και θα μπορούσε να τα είχε οποιαδήποτε στιγμή. Ακούγεται κοινότυπο αλλά είναι ένα μικρό θαύμα.

-Ασχέτως με τις άριστες κριτικές που έχει πάρει, ποια είναι η προσωπική σας άποψη για το καινούριο σας album;

ΚΣ- Θα πω σίγουρα, με το χέρι στη φωτιά ότι είναι το καλύτερο album μέχρι τώρα.
ΓΒ- Η δουλεία είναι φανταστική. Το όλο concept των παιδιών που ολοκληρώθηκε δίνει άλλη προοπτική, νέους δρόμους. Σε σχέση με τα προηγούμενα που έχω ακούσει βλέπω ότι υπάρχει ανοδική πορεία.

 

-Άγγελε, που σε έβαλαν να τραγουδήσεις λίγο διαφορετικά στο «Touching Infinity»;

AI- Ειδικά η φωνή δεν είναι κάτι προκατασκευασμένο όπως η κιθάρα που θα παίξεις το συγκεκριμένο riff.
ΓΒ- Σε παρακαλώ!
ΑΙ- Η φωνή έχει την ιδιαιτερότητα ότι φαίνεται. Επειδή ως άνθρωποι επικοινωνούμε, μπορεί κανείς να καταλάβει ακούγοντάς σε αν το κάνεις με την ψυχή σου ή σε έβαλαν. Έτυχε την περίοδο που γράφαμε να είναι για μένα η κατάλληλη να εκφραστώ στο 100%. Για μένα είναι σαν να έχει φύγει το υλικό από τα χέρια μου και να ακούω έναν καλό δίσκο από μια άλλη μπάντα. Πρώτη φορά μου συμβαίνει. Προσέξαμε πράγματα και το πήγαμε πιο πέρα. Είναι για εμένα πολύ πιο κοντά στο ιδανικό.
ΓΒ- Γενικά, ο μουσικός ποτέ δεν είναι ευχαριστημένος. Πάντα έχει ανησυχία για κάτι διαφορετικό και εξελίξιμο. Αν έβαζα τους δίσκους με τη σειρά, αυτός θα ήταν ο πρώτος.
ΚΣ- Ως τώρα κανένας δεν έχει πει ότι είναι χειρότερος. Ακόμα και οι Γερμανοί που είναι λίγο αυστηροί είχαν βάλει 6 σε προηγούμενο και 9 σε αυτόν με άριστα το 15.
ΓΒ- Σχετικά με χειρότερες κριτικές, διάβασα μια που έλεγε ότι ο δίσκος είναι αντιγραφή Candlemass. Αν κρίνει κάποιος ότι είναι θα ήθελα να το συζητήσουμε. Εντάξει, ίσως οι νότες να είναι οι ίδιες γιατί ούτως η άλλως 7 είναι στο σύνολο. Απλώς ίσως να είχε ακούσει προηγούμενο υλικό και να είδε ότι η μπάντα είχε παίξει 2 φορές με Candlemass. Διότι, συνθετικά σε νότες ή ενορχηστροτικά δεν έχει καμία σχέση.
-Με τον νέο drummer που έχετε μόλις λίγες μέρες κλείσει τη συνεργασία σας πώς προβλέπονται τα πράγματα;
ΓΒ- Είχαμε παίξει λίγο πριν το καλοκαίρι μαζί σε μια πρόβα και είχαμε εντυπωσιαστεί με την τεχνική του. Είναι επαγγελματίας, δηλαδή βιοπορίζεται από αυτό όπως και εγώ. Είναι σωστός μουσικός, του αρέσει το όλο concept των Sorrows Path και βλέπω τον εαυτό μου όταν πρωτομπήκε στην μπάντα, με την ίδια σπίθα στα μάτια και την επιθυμία για δημιουργία.

-Άρα το νέο σχήμα του συγκροτήματος, ο Άγγελος Ιωαννίδης (vocals), Ο Κώστας Σαλωμίδης (guitar) , ο Σταύρος Γιαννάκος (bass), ο Γιώργος Βήχος (guitar) και ο Θοδωρής Χριστοδούλου (drums). Σας ευχαριστώ πολύ παιδιά, καλοτάξιδο το «Touching Infinity».

 

 

 

Read 127 times

Leave a comment