Monuments on Facebook

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΘΑΣ : «Εις μνήμην - Μια τρίωρη κουβέντα εφ’ όλης της ύλης με το Ιερό Τοτέμ της ηλεκτρικής κιθάρας» (B' Μέρος)

Monday, 30 September 2019 18:30
Published in Interviews

Συμπληρώθηκαν κιόλας τρεις μήνες από τον πρόωρο χαμό του μεγάλου μουσικοσυνθέτη. Ο αδίστακτος Χρόνος δε χαμπαριάζει. «Τα Πάντα Ρει, μηδέποτε κατά τα’αυτό μένειν»…

Συνέντευξη από τον Χρήστο Κισαζτεκιάν

Επανερχόμαστε λοιπόν με το δεύτερο μέρος της συνέντευξης που είχα την τιμή και την τύχη να μου παραχωρήσει ο αείμνηστος Σπάθας, αφού το πρώτο καθώς φαίνεται έπιασε τόπο! Για όσους τυχών δεν το διάβασαν, υπάρχει διαθέσιμο και θα το βρείτε πάραυτα από το πεδίο της αναζήτησης μας (search). Οι υπόλοιποι, διαβάστε εδώ για τις απανωτές…. σφαλιάρες που ώθησαν τον αγαπημένο μας ήρωα να επιστρέψει μια για πάντα στην Ελλάδα πάνω που οι Plaza θα άνοιγαν τα φτερά τους! Θα ακολουθήσει και το τρίτο μέρος εν καιρώ. 

 

…Πέρα όμως από τα εγκώμια των κιθαριστών των U.F.O. Γιάννη μου, θα ήθελα πολύ να ακούσω την πραγματική ιστορία πίσω από την θρυλική συνάντηση που ζήτησε να έχει μαζί σας ο αείμνηστος Lemmy των Motorhead, αφού πλέον αποτελεί έως και αστικό μύθο!...

«Βέβαια, ναι! Μέσα, στα παρασκήνια… Λοιπόν. Στο φινάλε της περιοδείας…»

Για μισό λεπτό, άρα δεν την «κόψατε» την περιοδεία σας με τους U.F.O. όπως νομίζουν μερικοί; Ολοκληρώθηκε κανονικά;;;

«Βέβαια. Εικοσιτρείς βραδιές, κανονικά! Και για το τέλος, για το φινάλε της περιοδείας αυτής, παίξαμε δυο βραδιές συνεχόμενα στο “Hammersmith Apollo”…»

Α, καλά, θρυλικό στέκι του Λονδίνου!...

«…Μα το ξέρω! Η πλάκα ποια είναι;;; Αφού παίξαμε την πρώτη μέρα ας πούμε, με το που τελειώσαμε έρχεται ο Lemmy, αλλά εγώ δεν τον ήξερα…. Ήταν όμως κι ο Αντώνης εκεί και ο Lemmy μιλούσε αρχικά με κάτι άλλους εκεί, μα εμείς είχαμε παίξει πολύ καλά και ήτανε αν θυμάμαι καλά το 1981… Κάπου εκεί. Γυρνάει λοιπόν αυτός και μου λέει εμένα, που, σου είπα, οκ, δεν ήξερα καλά Αγγλικά μα είχα μάθει, ήξερα πέντε πράγματα, λοστρόμος που λέμε (σκάει στα γέλια), αλλά καταλάβαινα τι μου έλεγε… Καραβίσια. Τέλος πάντων, με πιάνει και μου λέει “look man”, εάν πάτε στην Αμερική, με έναν Αμερικάνο τραγουδιστή, “you will be the fuckin’ band of the World”! Η πλάκα ποια είναι όμως;;; Την ίδια ακριβώς περίοδο μας είχαν πλησιάσει από τη Warner Brothers…»

 

 

…Ναι, ναι, μου το είχες πει στην προηγούμενη συνέντευξη μας!... Με μια προσφορά καταπληκτική, με πολλά φράγκα…

«…Για πενήντα χιλιάδες λίρες μιλάμε!!! Και για παραγωγό θα μας έφερναν αυτόν που είχε αναλάβει και τους The Jam εξαρχής, τον Vic Coppersmith-Heaven!... (σ.σ.: και όχι μόνο, αφού ο θρυλικός αυτός παραγωγός δούλεψε και με Judas Priest, Black Sabbath, Cat Stevens κ.α.). Και μεις δεν πήγαμε…»

Τι λες τώρα;;;

«…Το σκέφτομαι καμιά φορά ρε συ… Δεν πήγαμε. Σκέφτομαι τώρα και λέω θα μπορούσα να πάω… Πόσο ήμουν τότε; Τριαντατριών χρονών;…»

Μα μου είχε πει κάποτε ο Αντώνης…

«Ο Αντώνης ήθελε, ναι!»…

Μα σου λέω, όταν τον ρώτησα γιατί δεν φύγατε για Αμερική, γύρισε και μου είπε «ρώτησε τον Γιάννη να σου πει γιατί!»…

«Μα έχει δίκιο…»

…Ναι, αλλά δεν ξεχνώ επίσης τι μου είχες πει και εσύ για αυτί το θέμα!... Μου είχες πει πάνω-κάτω «κάτσε ρε φίλε, εγώ είχα απίστευτα στρωμένη δουλειά στην Ελλάδα και έβγαζα ένα σωρό λεφτά!»…

«Ακριβώς! Λοιπόν, κάτσε να στην πω πάλι την ιστορία. Πήγαμε καταρχάς στην Αγγλία. Εκεί, πήγαμε! Ήρθε λοιπόν ο παραγωγός…»

…Ο οποίος από όσο ξέρω ήταν και εκείνος που σας πρότεινε έως και επέβαλε την αλλαγή του ονόματός σας σε Plaza, σωστά;

«Ναι! Αυτός τα έκανε όλα αυτά. Μας πήγε λοιπόν σε ένα τεράστιο κτήριο το οποίο ήταν γεμάτο με μεγάλα δωμάτια, και εκεί το κάθε συγκρότημα έπαιζε και ερχόντουσαν κυνηγοί ταλέντων από τις πολυεθνικές δισκογραφικές εταιρίες και άκουγαν ώστε να δουν τι τους αρέσει!»

 

 

Τι λες τώρα;;; Ακροάσεις δηλαδή!

«Ναι σου λέω. Και ο Vic ήταν πολύ καλός μαζί μας, μας πρόσεχε πολύ, ήθελε να μας δει να ανοίγουμε τα φτερά μας!... Μας έλεγε λοιπόν τη μια μέρα «έλα, σηκωθείτε, πάμε, θα έρθουν από την…την…γαμώ την Πα@#[email protected]@...., πώς τη λέγανε ρε συ;»

(γελώ) Ποια από όλες;;; Την ΕΜΙ, την Polygram, την Electra, την Vertigo, την Virgin…

«Ναι, αυτήν, την Virgin!!! Την επομένη, μια από όλες αυτές που ανέφερες… Και άλλη μια είχε ενδιαφερθεί πολύ για εμάς! Για πες και καμιά άλλη…»

…Είναι τόσο πολλές… Την Atlantic; Polydor; Chrysalis; Harvest, Bronze;;;;

«Μια άλλη;;;»…

Ποια άλλη ρε συ;

«Αυτή που είχε τότε και τους Jethro Tull;;;»

Ε, ναι, οι Tull τότε είχαν κυκλοφορήσει το “A” στην Chrysalis αν θυμάμαι καλά….

«Τέλος πάντως, μια από αυτές τις μεγάλες εν πάση περιπτώσει! Ήρθαν λοιπόν από τη Virgin και αυτοί ήταν τότε οι πιο «προοδευτικοί», δηλαδή οι πιο «μοντέρνοι» για την εποχή… Ο ιδιοκτήτης έγινε και ιδιοκτήτης της αντίστοιχης αεροπορικής εταιρίας αργότερα όπως θα ξέρεις…»

Πράγματι! Ο Richard Branson…

«…Ναι. Α! Θυμήθηκα!!! Ενδιαφερόταν και η Vertigo!!!”

Μα την ανέφερα (γελώ), οκ, δεν το συζητώ, κι δυο τους τιτάνιες!...

«Όμως η Virgin μας προσέφερε δεκαπέντε χιλιάδες λίρες για το studio, ενώ η Vertigo αισθητά λιγότερα, ξεφτίλες, αν θυμάμαι καλά γύρω στις δέκα χιλιάδες λίρες… Όπως καταλαβαίνεις επιλέξαμε την Virgin. Πάμε λοιπόν μια μέρα σε ένα γραφείο και βλέπουμε μπροστά να είναι τίγκα στις κασέτες, γεμάτο σου λέω! Σκέφτηκα τότε, λέω, θα είναι ντεκόρ αφού είναι η δουλειά του τέτοια… Του λέμε λοιπόν «τι ωραίο ντεκόρ είναι αυτό;» και μας απαντά «μα δεν είναι ντεκόρ, είναι πραγματικά demos από τα συγκροτήματα που μας στέλνουν υλικό ώστε να τα ακούσω!». Έμεινα άναυδος. Γυρνώ και του λέω λοιπόν «καλά, δηλαδή αυτός εδώ που είναι κάτω-κάτω, τι τύχη έχει ο φουκαριάρης;;;» (γελά γοερά), και κείνος μου απαντά «ε, τι να κάνουμε Γιάννη, έτσι είναι η ζωή! Εσείς όμως μου αρέσατε πάρα πολύ. Και κάτι ακόμα πιο σημαντικό: εσείς παίζετε οι ίδιοι τα όργανά σας, πού το πας αυτό;;;»…

Δηλαδή;;;

«Οι άλλοι όλοι παίρνανε για τις ηχογραφήσεις των τραγουδιών τους session μουσικούς!!! Άντε πού και πού κανένας να έπαιζε και ένα μέρος…»

 

 

Ήμαρτον!...

«Κι όμως. Κατόπιν τούτου, ξεκινήσαμε. Ο Vic τα έκανε όλα λέμε!»…

…Πάντως ήταν αυτός που σας πρότεινε να αλλάξετε όνομα σε Plaza...

«Και όχι μόνο αυτός. Όλοι τους εκεί ήθελαν να μας αλλάξουν το όνομα, και τούτο επειδή εκείνη την εποχή ήταν στα πάνω του το New Wave!... Είχε προηγηθεί το Punk, και μετά αμέσως ήρθε και η… πώς την λένε μωρέ τη μουσική που χορεύαμε… ο Travolta και όλοι αυτοί…»

Η Disco!...

«Η Disco! Έτσι λοιπόν ενώ θέλανε να παίξουμε αυτό το rock που παίζαμε εμείς στα τραγούδια του “Plaza”, όμως από εκεί και πέρα να είμαστε και μέσα στα κόλπα! Κατάλαβες; Είχανε αρχίσει και «πέφτανε» τα αμιγή rock σχήματα… Τέλος πάντων, αφού το θέλανε το κάναμε. Ποια είναι η πλάκα όμως;;; Αφού φάγαμε την πρώτη σφαλιάρα με τις κασέτες που σου είπα πριν, ξεκινήσαμε και γράφαμε το δίσκο σε ένα, δυο, τρία, τέσσερα διαφορετικά studios. Ξεκινήσαμε από εδώ, από το Sierra. Γράψαμε τα τύμπανα εδώ!...»

Μάλιστα! Ο Αντύπας;

«Ναι, ο Αντύπας! Τρίο παίζαμε τότε, εγώ ο Αντώνης και ο Αντύπας. Κατόπιν πάμε στο Olympic και κάνουμε κι εκεί τρία τραγούδια, όχι παραπάνω (σ.σ.: τα Αγγλικά studios όπου ηχογραφήθηκε το Plaza ήταν τα Town House, Jam, PRT & Chipping, όχι το Olympic), μετά πάμε σε ένα… όχι στο Nottingham, σε εξοχή πάντως (σ.σ.: αναφέρεται προφανώς στα Chipping Norton Studios της Οξφόρδης), κοιμόμασταν εκεί, είχε μπιλιάρδα, από όλα, και μάλιστα μας είχανε πει να μπαίνουμε ένας-ένας, όποιος ηχογραφούσε, ενώ οι υπόλοιποι το διασκέδαζαν… Εκεί δεν είχε σου μιλώ, μου μιλάς, να γίνει χάβρα, ένας-ένας. Και όταν ήθελε κάτι ο ηχολήπτης και πόσο μάλλον ο παραγωγός, εκείνος σε ρωτούσε, όχι εσύ!... Δεν έχει τέτοια εκεί! Ο παραγωγός είναι Top, τέλος!
Μπαίνω λοιπόν κι εγώ να παίξω τα δικά μου και εκεί μου ζητά ο Vic κάτι. «Θέλω να δοκιμάσεις κάτι εδώ» και αναφερόταν νομίζω στο “Stray Dogs”…ναι, σε αυτό! «Θέλω Γιάννη μου να το παίξεις απλωτό… ξέρεις, να μην είναι σφιχτό, όχι…»

…Στακάτο;

«Ναι, στακάτο! Όμως όταν παίζεις το θέμα ανοιχτό, τη φράση, υπάρχει πάντα μεγάλος κίνδυνος να ξεφύγεις εύκολα από το ρυθμό και να μην είσαι ακριβώς επάνω, ξέρεις!… Όμως!!! Μπορείς να το κάνεις όπως μερικοί τραγουδιστές. Είναι μερικοί που το «τραβάνε» λιγάκι πίσω, μα δεν αισθάνεσαι άσχημα!... Πρέπει όμως να ξέρεις να το κάνεις αυτό, αυτοί το κάνουν από γεννησιμιού τους που λέει ο λόγος!... Τέλος πάντων, το παίζω μια φορά ανοιχτό όπως μου είπε, το ακούει, του άρεσε. Μετά μου λέει «για παίξτο και μια τελείως σφιχτό», το παίζω, του άρεσε και τούτο. «Για παίξτο τώρα και μια μισό έτσι και μισό αλλιώς να το δούμε», του άρεσαν και τα δυο, κατάλαβες;;; Το παίζω λοιπόν και έτσι και αλλιώς, και με φωνάζει από τα ακουστικά «για άσε την κιθάρα και έλα λιγάκι εδώ». Πάω λοιπόν και τι μου λέει;;; «Ρε Γιάννη, αν καθόσουν στην Ελλάδα, πόσα λεφτά θα έβγαζες πάνω-κάτω το μήνα;;;». Μα το Θεό σου λέω, αυτό με ρώτησε. Περιττό να σου πω πως τότε εγώ έφτανα και πεντακόσια χιλιάρικα το μήνα Χρήστο….»

…Μα ναι, μου το έχεις εκμυστηρευτεί ξανά, ξέρω! Που ο βασικός μισθός πόσος να ήταν τότε, ε; Καμιά εξηνταριά; Και πολλά λέω....

«…Άστα. Δέκα φορές πάνω τουλάχιστον. Γάμησέ τα! Πέφτανε τα τηλέφωνα το ένα μετά το άλλο λέμε… Το αποτέλεσμα; Γυρνά και μου λέει στα μούτρα: «και τι ήρθες να κάνεις εδώ;;;»… Δεύτερη σφαλιάρα!»

 

 

…Έλα ρε, ο ίδιος λοιπόν σε προσγείωσε!...

«Ε, βέβαια, αυτό σου λέω! «Πες μου τι ήρθες να κάνεις εδώ εσύ;» μου ξαναλέει… Αυτό ήταν. Περνάει αυτό. Μου μπαίνει εμένα. Εμείς νομίζαμε τότε ότι πήγαμε… Πάμε μια άλλη μέρα λοιπόν σε ένα μπαράκι με τον Vic να πιούμε τις μπύρες μας, είχαμε γίνει σιγά-σιγά κολλητοί…»

…Τα λέτε καθόλου από τότε ή χαθήκατε εντελώς;;;

«Μπααα, τίποτα, ούτε ξέρω αν ζει ο άνθρωπος (σ.σ.: από όσο μπόρεσα να ψάξω, δεν πρέπει να έχει «φύγει» και αυτός»…). Τέλος πάντων, σκάει μύτη ένας τραγουδιστής γνωστός, ο John Warman, Ιρλανδός, και μόλις ήρθε χαιρετιούνται και του λέει «να, είμαι εδώ παρέα με τους Έλληνες» του λέει και γελάνε. Έλα όμως που γυρνά αυτός και μας λέει «λοιπόν, ελάτε μαζί μου να κάνουμε δυο αρπαχτές στο Oslo και τη Στοκχόλμη»! Δεχθήκαμε. Τα συμφωνήσαμε. Και με το που φεύγει ρωτώ τον Vic “ρε συ, μου ‘πε πως θα είναι και άλλος ένας κιθαρίστας μαζί μας… Ξέρεις ποιος;». Και μου απαντά «ναι, βέβαια, ο κιθαρίστας των Dexys Midnight Runners (σ.σ.: εκείνη την περίοδο έπαιζε κιθάρα ο Kevin “Billy” Adams). Θυμάσαι; Μόλις τότε είχαν κάνει ένα μεγάλο σουξέ στην Αγγλία, hit single με το “Come On Eileen”!... Τρίτη σφαλιάρα! Μα καταλαβαίνεις;;; Σκέφτηκα «μα καλά, αυτοί δε θα έπρεπε να περιοδεύουν σε όλο τον πλανήτη με αυτή την επιτυχία, να παίζουν το δίσκο τους; Και θα έρθει ο κιθαρίστας τους για δυο αρπαχτές μαζί μας;;;». Ήταν μεγάλη επιτυχία, παιζόταν παντού!... Κι όμως. Γυρνάει ο Vic και μου απάντα «κι όμως Γιάννη μου, όχι, αν δεν περάσεις απέναντι, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού με μια επιτυχία, δεν κάνεις τίποτα!»…

Και ο Lemmy λοιπόν μου είπε το ίδιο αν θυμάσαι, με άλλα λόγια! Μας είπε ότι άλλο Ευρώπη, άλλο Αμερική, καμία σχέση! Αν κάνεις ένα νούμερο ένα στην Αμερική, τέλος, παίρνεις τα λεφτά και σου φτάνουν για όλη σου τη ζωή… Η πλάκα ποια είναι; Ο Vic έστειλε για αυτό το λόγο όχι ένα, μα τέσσερα τραγούδια σε ένα φίλο του στη Νέα Υόρκη. Τα ακούει αυτός και τον παίρνει τηλέφωνο να του πει «τα άκουσα φίλε και είναι όλα τους γαμάτα, οπότε τι θα κάνω; Δε θα τα αναλάβω εγώ, θα τα στείλω στη μαμά εταιρία που βρίσκεται στο San Francisco!»…

 

 

Τι λες τώρα; Θέλω να μου πεις ποια ήταν αυτά τα τέσσερα σε παρακαλώ, έχει σημασία!...

«Βέβαια, κάτσε να δω το οπισθόφυλλο να τα θυμηθώ… Λοιπόν, ένα ήταν σίγουρα το “F.F.F.F.Fashion”, ήταν instrumental, και θυμάμαι μάλιστα που αυτό στην Ιταλία ήταν νούμερο δύο παρακαλώ, κάτω από το (“Rockit” του) Herbie Hancock (σ.σ.: μου τραγουδάει τη μελωδία). Αυτό ήταν το ένα. Το άλλο ήταν το “Baby I’m Leaving”, ναι. Το “Living in a Hot Town” νομίζω… Τέλος πάντων στείλαμε αυτά τα τέσσερα και μετά από εικοσιπέντε μέρες, σχεδόν ένα μήνα, έρχεται ένα τέλεξ που έλεγε τα εξής, μετά τις σφαλιάρες που σου είπα πριν: θέλουμε α) την μπάντα να μετακομίσει (στην Αμερική), β) Αμερικάνο τραγουδιστή…»

…Αυτά που είπε και ο Lemmy με άλλα λόγια!...

«Μα ναι ρε συ, αυτοί όλοι ξέρουν! Με τον Αντώνη δεν είχαμε πάει ποτέ εμείς ξανά Αμερική, εμείς φτιάχναμε μαζί τα τραγούδια οι δυο μας, έγραφε αυτός τους στίχους… Εντάξει, εδώ στο “Plaza” είχαμε και έναν του Elton John για στίχους, τον Gary Osborne. Μάλιστα τραγούδησε και η Kiki Dee…»

…Που είχε συνεργαστεί και αυτή επίσης με τον Elton…

«Ναι, όλοι αυτοί. Και ο Francis Haines έπαιξε πλήκτρα, είχε συνεργαστεί με τους Duran Duran αυτός… Όπως και ο Louis Bertigmac έπαιξε στα “Hot Town” & “Because of You”, κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος των Telephone από την Γαλλία. Βάλανε επίτηδες διάφορους γνωστούς ώστε να πιάσουμε όλη την Ευρώπη…»

Μάλιστα! Άρα λοιπόν για να επανέλθουμε λιγάκι στα της Αμερικής, αυτοί θέλανε ουσιαστικά να «φιμώσουν» τον Αντώνη ως τραγουδιστή, λόγω προφοράς να φανταστώ…

«Ε, ναι…»

…Και τι άλλο;

«Να πάμε εκεί! Από κείνη τη μεριά, στο San Francisco. Μάλιστα έγραφε (το τέλεξ) πως με το που έρθουν εδώ, την ίδια μέρα, θα γίνει κυκλοφορία σε όλο τον Πλανήτη!... Ήταν έντεκα η ώρα το πρωί Κυριακής. Μας είπε λοιπόν (σ.σ.: ο Vic προφανώς) «κύριοι σας αφήνω, σκεφτείτε το και θα έρθω ξανά το απόγευμα»… Εκεί λοιπόν ήταν που εγώ κι ο Αντύπας είπαμε όχι…»

Α, ΚΑΙ ο Αντύπας είπε όχι! Αυτό δεν το γνώριζα!...

«Ναι, και αυτός!»

Αυτός γιατί; Για τους ίδιους λόγους; Είχε πολύ στρωμένη δουλειά εδώ;

«Ε, ναι, κι αυτός είχε πολύ δουλειά…»

Κατανοητό… Τεράστιο βήμα, πάντα ήταν ρίσκο…

«Ήταν υπερβολικό το ρίσκο Χρήστο! Ήταν υπερβολικό… Θα μπορούσαν να περάσουν δυο χρόνια, ένας χρόνος, δυο χρόνια το πολύ… Κάτι θα παίρναμε κι από εκεί, βεβαίως κάτι θα παίρναμε! Αλλά… Και ο Βαγγέλης μου είπε να πάμε να παίξουμε μαζί… μαζί με τους… με τους Yes…»

Όπα! Μισό λεπτό! Για τον Παπαθανασίου το ήξερα, για σένα πρώτη φορά το ακούω!... Σοβαρολογείς;;; Στη θέση του Steve Howe;;;

«Ναι, μάλλον εκεί. Κοίτα, ο Βαγγέλης ήταν κολλητός με τον Anderson…»

Μα ναι, έχω σχεδόν ότι έχουν ηχογραφήσει μαζί οι δύο τους, το ξέρω!...

«…παρόλα αυτά όταν φτάσαμε στην Αγγλία δεν πήραμε το Βαγγέλη τηλέφωνο, εντάξει, θέλαμε…»

 

 

…Γιατί θέλατε να σταθείτε στα πόδια σας μοναχοί σας!...

«…Ακριβώς. Είχαμε παραγωγό, είχαμε τα πάντα, είχαμε εταιρία, είχαμε λεφτά… Όμως εγώ μια μέρα τον πήρα, φίλοι ήμασταν. «Τι, εδώ είσαι;;; Θα στείλω να σας πάρουν να έρθετε εδώ!» μου λέει. Τελικά βαριόταν (σ.σ.: ήμαρτον!) να έρθει και ο Αντύπας και ο Αντώνης παρέα, οπότε πήγα μόνος μου. Τι να σου πω; Πρέπει να κάτσαμε να παίξαμε πέντε-έξη ώρες μόνοι μας, τζαμάραμε ώρες…»

Πες μου πως έχουν ηχογραφηθεί όλα αυτά να τρελαθώ τελείως!!!...

«(γελά) Όχι , όχι, δε νομίζω. Πάντως αυτός δεν ήξερε τίποτα. Δεν ήξερε πως είχαμε παραγωγό, πως είχαμε κλείσει περιοδεία, πως είχαμε ξεκινήσει να γράφουμε στο studio, οπότε γυρνάει και μου λέει «ρε μαλάκα, γιατί είσαι χαζός;;; μπορείς να παίζεις με τους Socrates, και συγχρόνως να παίξεις και με εμένα, και με τον Anderson και τους Yes!». Ρε Βαγγέλη του απαντώ, δεν προλαβαίνω… Δεν ήθελα να του τα πω κιόλας… Στο τέλος του ξεφουρνίζω «κοίτα, έλα να σου πω κάτι, έχουμε ξεκινήσει με τη Virgin και έχουμε κανονίσει και περιοδεία και είμαστε άστα, ούτε αυτοκίνητο έχω να κινούμαι εύκολα…». Και απαντά «Έλα ρε! Μπράβο! Όμως και τι έγινε ρε συ; Παίξε και με εμάς!». Αλλά όπως ξέρες, δεν έγινε ποτέ»

Ναι, αλλά ούτε αυτός δέχθηκε εν τέλει την πρόσκληση των Yes!

«Ναι. Κοίτα, αυτός ήθελα να πάει Αγγλία»

…Τώρα είναι όμως μόνιμος κάτοικος Γαλλίας…

«Ναι, αλλά έρχεται και εδώ συχνά. Την άλλη φορά ήρθε και καθίσαμε από τις οκτώ το βράδυ έως της οκτώ το άλλο πρωί!»

Α, μια χαρά, άρα τα λέτε ακόμη.

«Βέβαια. Δεν έχει δώσει καμιά συνέντευξη εδώ ,ε;»

Ξέρεις πόσο καιρό πολεμάω να του μιλήσω, χρησιμοποιώντας μάλιστα και μια γνωριμία της μητέρας μου, μα δεν δίνει καθόλου συχνά συνεντεύξεις, θα το ξέρεις…

«Ναι, το ξέρω»

 

 

Concert photos, Yiannis Spathas  & Socrates band shot 2005 by Chris Kissadjekian

 

 

 

 

Read 158 times

Leave a comment