Monuments on Facebook

INTERVIEW: NIK TURNER (HAWKWIND, HAWKLORDS, SHPYNX, INNER CITY UNIT, NEW SPACE RITUAL)

Wednesday, 20 April 2016 10:22
Published in Interviews

Αναγράφοντας την λέξη ΜΟΡΦΗ με όλα τα γράμματα κεφαλαία, θα μπορούσα να σταματήσω ευθύς αμέσως τον πρόλογο αυτό, θεωρώντας τον ολοκληρωμένο! Και τούτο διότι ο εβδομηνταεξάχρονος πλέον μουσικοσυνθέτης παραμένει μια ιδιαίτατη περίπτωση στον ευρύτερο χώρο της δημιουργικής μουσικής αυτού, μα πόσο μάλλον του προηγούμενου αιώνα όπου μεγαλούργησε με τους Hawkwind.

Δυο είναι οι σχετικά πρόσφατες αφορμές που πλούτισαν καίρια το δημοσιογραφικό μου αρχείο με τούτη την πανέμορφη τηλεφωνική συνδιάλεξη που πραγματοποιήθηκε αρχές Γενάρη: α) Η πολυτελέστατη έκδοση της ιστορίας της σημαντικότερης περιόδου του θρυλικού θιάσου του Dave Brock με τίτλο “Spirit of Hawkwind 1969-76” από την δισκογραφική εταιρία Cleopatra Records το Νοέμβριο του 2015, μέσα από τη ματιά του Turner και την πένα του συναδέλφου Dave Thompson, και β) το απρόσμενα αποσβολωτικό solo project “Space Fusion Odyssey”, ένα μοναδικό μουσικό καλειδοσκόπιο που παντρεύει λατρεμένα μας μουσικά ιδιώματα - progressive rock, jazz fusion & psychedelia!

Στην άλλη πλευρά της τηλεφωνικής γραμμής, ο γηραιός Turner ακούγεται πρόσχαρος, λαλίστατος, με μια εμφανέστατα χιουμοριστική διάθεση που εν τέλει αποδείχθηκε πολλάκις και αυτοσαρκαστική. Κι όσο σκέφτομαι ότι συνομιλώ με έναν «πυλώνα» της εποποιίας των Hawkwind, ανατριχιάζω…
Όλα ξεκίνησαν για αυτόν όταν, ως ιδιοκτήτης van, προσέφερε τις υπηρεσίες του στους τότε νεοσύστατους Βρετανούς ψυχεδελάριους. Κάτι σαν roadie, τους πηγαινόφερνε, κουβαλούσε, έστηνε-ξέστηνε και τα συναφή. Σύντομα όμως ο διακαής πόθος του για το σαξόφωνο αναδύθηκε στην επιφάνεια και να που εν τέλει, η ιδιόμορφη προσέγγιση του αυτοδίδακτου Nik προσέδωσε μια επιπλέον αναγνωρίσιμη ιδιαιτερότητα στο αλλόκοσμο ύφος του σχήματος… Αργά αλλά σταθερά ο ρόλος του αναβαθμίστηκε τόσο, που πλέον θεωρείται συνυπεύθυνος της ιστορικότερης σύνθεσης των διαρκώς μεταβαλλόμενων Hawkwind, συνθετικά, ερμηνευτικά μα και σκηνικά, αφού οι μεταμορφώσεις του έχουν γράψει ιστορία!!! Και ήταν ο ηγετικός μα συγχρόνως επιβλητικά αλλόκοτος χαρακτήρας του που το Νοέμβριο του 1976 τον ήθελε εκδιωγμένο από τους υπολοίπους…

Αυτό που βίωσα ως συνομιλητής του ήταν μοναδικά αλλόκοτο! Ο πρωτομάστορας συχνά-πυκνά ξέφευγε από την ερώτηση, από το θέμα, από την επιφάνεια της Γης θα έλεγα… Σε λίγο λιγότερο από μια ώρα, προβλήθηκε μπροστά μου μια ταινία επιστημονικής φαντασίας δίχως αρχή και τέλος, δίχως ήρωες και πλοκή. Ο Turner γέλασε γοερά, απήγγειλε στίχους, μίλησε με τη γυναίκα του ώσπου στο τέλος, μου δήλωσε πως σε λίγη ώρα πετά για Αμερική και μόλις συνειδητοποιούσε πως δεν είχε ετοιμάσει την βαλίτσα του… Μιλάμε για επικές καταστάσεις που δεν χωρούν εδώ, μα σε εγκυκλοπαίδεια!
Να ξεκινήσω ταπεινά λοιπόν, με ένα πρώτο μέρος της κουβέντας; Πάμε.


Δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω και πού να τελειώσω με την περίπτωσή σου Nik… Είναι τόσα αυτά που θα ήθελα να μάθω που δε χωρούν σε δέκα ερωτήσεις. Κι όμως θα αναγκαστώ να ξεκινώ με μια αναμενόμενη ερώτηση που όμως αφορά την πλουσιότατη πολυτελή έκδοση του “Spirit of Hawkwind 1969-76”. Απίστευτη δουλειά!!! Τριακόσιες σελίδες βιβλίο σκληρού εξωφύλλου με ανέκδοτες φωτογραφίες, τράπουλα Galactic Tarot, επτάιντσο single “Sonic Attack” σε πάνινη θήκη, ανατύπωση του προωθητικού booklet από το 1971, μια συλλεκτική κάρτα, μα και του προσωπικού σημειωματάριου σου από την Αμερικάνικη περιοδεία σας το 1975… Μιλάμε για απόκτημα!!!

Χαίρομαι που το βλέπεις έτσι…

Μα έτσι είναι! Δεν κάνω λάθος να θεωρώ ως έναυσμα του βιβλίου την ανακάλυψη του συγκεκριμένου σημειωματάριου, σωστά;

Φυσικά. Αναμοχλεύοντας το αρχείο μου από την εποχή που υπήρξα μέλος του σχήματος, ανάμεσα σε άλλα πολλά, βρήκα και τούτη την ατζέντα όπου σημείωνα μέρα με τη μέρα τις εμπειρίες μου μαζί τους… Ξεφυλλίζοντάς την, οι θύμισες μια-μια με παρακίνησαν να ξεκινήσω να γράφω καταρχάς μόνος μου ένα βιβλίο. Όμως πολύ γρήγορα μπήκε στο χορό και ο φίλτατος Dave Thompson ως ειδήμων. Ήταν μια ορθή πρόταση της δισκογραφικής μου εταιρίας, ώστε να μου πάρει μια σειρά συνεντεύξεων και στη συνέχεια να τις καταγράψει μεθοδικά σε μορφή βιβλίου, το οποίο θα συνυπέγραφα μα και θα συμπλήρωνα καίρια με αμέτρητες φωτογραφίες εποχής. Όπως κι έκανα.
Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, παρότι το τελικό αποτέλεσμα με ικανοποιεί, θα προτιμούσα να το είχα γράψει όλο εγώ ο ίδιος για τον εαυτό μου, και μάλιστα χρησιμοποιώντας τρίτο ενικό πρόσωπο. Ξέρεις τι εννοώ… «Ο Nik έκανε αυτό, ο Nik έκανε εκείνο…». Είναι ένας ολόδικός μου τρόπος. Με αυτό τον τρόπο νιώθω να περιγράφω τον εαυτό μου απ’ έξω από τον εαυτό μου, όντας το alter ego του Nik Turner… Έτσι το ξεκίνησα άλλωστε καταρχάς. Ήμουν στο Μεξικό όταν έγραψα τις πρώτες μου γραμμές. Σε τρίτο ενικό, ώστε να μπορώ να με «παρακολουθώ», να με περιγράφω, έως και να με κριτικάρω απελευθερωτικά. Κάτι που δεν θα έκανα αν έγραφα στο πρώτο ενικό, πάω στοίχημα, αφού θα ένιωθα άβολα όλη την ώρα, νιώθοντας πάνω από όλα ότι περιαυτολογώ! Κουλό, ε;;; (σκάει στα γέλια).
Το αστείο είναι πως δεν έχω παραλάβει ακόμη κόπια του! (σ.σ.: η συνέντευξη έγινε 6 Ιανουαρίου 2016).

Δεν το πιστεύω! Είναι θέμα χρόνου, είμαι σίγουρος… Πριν μπω στα «βαθιά», νιώθω αναγκαίο να σε ρωτήσω για το καταπληκτικό δίσκο που μας χάρισες, αφού το “Space Fusion Odyssey” μιλά κατευθείαν μες την καρδιά μου Nik! Δεν σου χαϊδεύω τα αυτιά. Τυχαίνει να είμαι συγχρόνως αμετανόητος λάτρης του Προοδευτικού Rock και της Jazz-Rock Fusion, και τούτο το προσωπικό σου έργο παντρεύει μοναδικά αυτά, μα και χίλια-δυο άλλα στοιχεία & ιδιώματα… Κι αν πετάξουμε στην άκρη ταμπέλες & χαρακτηρισμούς, αυτό που εν τέλει μας χάρισες πέρυσι είναι Πρωτοποριακή έως και Προκλητική Μουσική!...

Πολύ χαίρομαι που το ακούω αυτό… Και μένα μιλούν στην καρδιά μου αυτά τα ιδιώματα που ανέφερες. Μεγάλωσα ακούγοντας Miles Davis, Charlie Parker, John Coltrane, Dizzy Gillespie, Billy Holiday… Στην αρχή όπως αντιλαμβάνεσαι λοιπόν ήθελα να παίξω Jazz. Όμως όταν δοκίμασα, είδα πόσο δύσκολο ήταν κάτι τέτοιο… Μου ήταν πολύ δύσκολο να αλλάζω διαρκώς κλειδιά όπως συνηθίζεται. Κατάφερα κάποια στιγμή να φτάσω να παίζω το βασικό κορμό από κάποιες συνθέσεις του Charlie Parker, όμως όταν ερχόταν η στιγμή του αυτοσχεδιασμού, σήκωνα τα χέρια ψηλά. Τώρα πλέον θεωρώ πως τα έχω καταφέρει, όμως τότε έκανα πίσω και αποφάσισα να το ρίξω στην απόλυτη ελευθερία έκφρασης μέσα από το όργανό μου, δημιουργώντας πολλές φορές έως και σκέτο θόρυβο! Θυμάμαι ανθρώπους στο Βερολίνο να μου λεν «δε χρειάζεται σώνει και καλά να είσαι άρτιος τεχνικά, το θέμα είναι να εκφράζεσαι ελεύθερα και να περνάς καλά!» (γελά γοερά). Εγώ το έχω πάει πλέον ακόμη πιο μακριά ως στάση ζωής και φιλοσοφία. Λέω «πέρνα καλά και δε γαμιέται!!!» (γελά γοερά).

Μια χαρά στάση! Εδώ βρίσκουμε ως συνεργάτες και συμβαλλομένους αγαπημένους μουσικούς των παραπάνω ιδιωμάτων, θρύλους όπως οι Billy Cobham, Robby Krieger, Steve Hillage, John Etheridge, John Weinzierl των Amon Düül II… Ήταν δική σου η πρόσκληση προς όλους αυτούς, ή ήταν υπόθεση της Cleopatra Records;

Τα κανόνισε όλα η δισκογραφική μου εταιρία. Όλα ξεκίνησαν όταν η Cleopatra Records μου κανόνισε ταξίδια στην Αμερική ώστε να συνεισφέρω στους πιο πρόσφατους δίσκους του Billy Sherwood, πρώην μέλους των YES. Το ένα έφερε το άλλο και κάποια στιγμή πέρυσι μου πρότειναν ένα ταξίδι, τούτη τη φορά ώστε να ηχογραφήσω ένα προσωπικό έργο που, όπως ανέφεραν, θα επαναπροσδιόριζε τα όρια του Space Rock στη νέα χιλιετία. Κάτι σαν το προηγηθέν “Space Gypsy” θα έλεγα πιο σωστά εγώ με τη σειρά μου… Όπως αντιλαμβάνεσαι χάρηκα πολύ και δέχθηκα αμέσως. Βρέθηκα λοιπόν στο Los Angeles να προβάρω για ζέσταμα όλο το “Space Ritual” σε ένα προβάδικο (σ.σ.:!!!!!!), και στη συνέχεια πήγαμε σε ένα στούντιο ηχογραφήσεων όπου βάλαμε το σύστημα να γράφει, και επιδοθήκαμε σε αυτό που λεν progressive rock αλλά εγώ ονομάσω δημιουργικό space rock… Όταν οι υπεύθυνοι της δισκογραφικής άκουσαν τα ηχογραφημένα δείγματα, ενθουσιάστηκαν και μονομιάς μου πρότεινα να δημιουργήσω ένα space/fusion δίσκο. Με έβαλαν λοιπόν να ακούσω μα και να παίξω πάνω σε ηχογραφημένα κανάλια της μπάντας του Billy Cobham, μετά του Chris Polland των Megadeth και πάει λέγοντας. Για να είμαι ειλικρινής, αγνόησα εντελώς τα προηχογραφημένα, παίζοντας τα δικά μου…! Προτίμησα να δοκιμάσω εντελώς δικά μου πράγματα.

Όταν λοιπόν στη συνέχεια μου έστειλαν δείγματα από αυτές τις ηχογραφημένες δοκιμές, τους δήλωσα το εξής: «αν πρόκειται να παίξω δίπλα στον Billy Cobham τον οποίο κατατάσσω ανάμεσα στους σημαντικότερους τυμπανιστές του κόσμου, θα πρέπει να παίξω κάτι αντάξιο της περίστασης, και όχι απλά να γεμίζω το δικό μου κανάλι με πνευστά!». Πήρα λοιπόν τις μαγνητοταινίες των Cobham & Polland πίσω στο σπίτι μου και βάλθηκα να δω τι καλύτερο μπορώ να κάνω. Τις πήγα σε ένα στούντιο που βρίσκεται μόλις είκοσι μίλια από το σπίτι μου, στη Νότια Ουαλία, και ανήκει τον Mario (σ.σ.: αν άκουσα καλά) Griffith, τον drummer που συνεργάζομαι εδώ και χρόνια, όπου και έσβησα ότι κι αν είχα ηχογραφήσει στην Αμερική ώστε να ξαναγράψω τη νέα μου εκδοχή απαρχής! Πολλαπλά κανάλια σαξοφώνου, φλάουτο… Κάτω από τη συνεχή πίεση της δισκογραφικής, προσπαθούσα όσο πιο συχνά μπορούσα να ηχογραφώ, τρεις-τέσσερεις φορές την εβδομάδα, όμως ο συνομήλικος φίλος μου είχε δουλειές και δεν μπορούσε για παραπάνω. Να τον κρατώ από το απόγευμα έως τα μεσάνυκτα, τη στιγμή που την επομένη σηκωνόταν στις έξη το πρωί να οδηγήσει;;;
Όταν όμως αισίως ολοκλήρωσα και το έστειλα να το ακούσουν, κυριολεκτικά ενθουσιάστηκαν! Και ήταν τότε που άρχισαν να προσκαλούν όλους αυτούς τους επώνυμους συνεργάτες όπως τον Robbie Krieger των Doors…

Μα μιλάμε για Dream Team! Νόμιζα πως ήταν δικοί σου προσκεκλημένοι… Τους συνάντησες όλους, έναν-έναν;

Όχι, καμία σχέση. Ηχογραφούσαν τα μέρη τους αλλού, όπως έκανα κι εγώ. Και η πλάκα είναι πως δεν μου ανέφεραν καν σε τι κλειδί είναι γραμμένες οι ιδέες του καθενός εξ’ αυτών… Έπρεπε εγώ να υποθέσω, ή να το ανακαλύψω μόνος. Δύσκολο. Εκεί που είχα να κάνω με το κλειδί του ΜΙ, όλα καλά, το γνωρίζω. Όμως στις ιδές του Billy Cobham πρόσεξα πως οι πληκτράδες του προτιμούσαν κλειδιά μη προφανή, αν θες, όπως το κλειδί του ΦΑ, του ΣΟΛ, του ΣΙ ύφεση… Ήταν μια πολύ απαιτητική κατάσταση για ένα αυτοδίδακτο σαν κι εμένα, όμως το τελικό αποτέλεσμα κρίθηκε απόλυτα ικανοποιητικό.

Δεν είναι μόνο ικανοποιητικό…είναι μοναδικό! Άλλωστε εσύ κι αν έχεις περάσει αμέτρητες περιπτώσεις που θα χαρακτηρίζαμε «μετ’ εμποδίων» στην μακρόχρονη καριέρα σου..!

Σίγουρα. Με θυμάμαι μόλις είχα πρωτομπεί στη φάση των Hawkwind να πειραματίζομαι διαρκώς. Ήταν στο πρώτο κιόλας μακρόσυρτο jam session που επιχείρησα μαζί τους, όταν σε κάποια φάση πήρα το μικρόφωνο που οδηγούσε ένα από τα πιατίνια του drummer μας και από την άκρη το έβαλα να κοιτά το κέντρο, δημιουργώντας ένα εφέ που έμοιαζε πρωτόγνωρο και αλλόκοτο για την εποχή. Στο καπάκι, άρχισα να απαγγέλω ένα ποίημα της στιγμής αραδιάζοντας λέξεις (αρχίζει και απαγγέλει!): “out searching for the land bridge, we come to take you miles away/ you know just what we’re after, we’ve came back for our property/ we know exactly who you are, we been here ten million years ago/ when time was the icon, and sound….we are going to take it now, now, now”…. (σ.σ.: κυριολεκτικά κραυγάζει τις επαναλαμβανόμενες λέξεις «τώρα, τώρα, τώρα, τωωωρα»!!!).
Πάντοτε με συνάρπαζε η απαγωγή από εξωγήινους!

Λατρεύω την Επιστημονική Φαντασία σε κάθε της έκφανση!...

Κι εγώ. Μάλιστα η δισκογραφική μου μου πρότεινε επίσης μεταξύ άλλων να φτιάξω μια ταινία που να πραγματεύεται τις απαγωγές Γήινων από εξωγήινους…

Σοβαρολογείς;;; Αυτά είναι σπουδαία νέα για μας!!!

Ναι, ναι. Σοβαρά. Το δουλεύω ήδη και αυτό στο μυαλό μου. Από ότι μου έχουν πει, τον ερχόμενο Μάρτιο θα ξεκινήσουν τα γυρίσματα στην Αμερική (σ.σ.: θυμίζω, η κουβέντα έγινε 6 Γενάρη). Παράλληλα, μου πρότειναν και άλλο ένα σενάριο να δω αν με ενδιαφέρει. Πρόκειται για ρόλο που με θέλει Αρχιερέα. Αρχιερέα μιας παγανιστικής ομάδας αιρετικών που ασχολούνται με τη Μαύρη Μαγεία και τον Θάνατο. Ξέρεις, με θυσίες γυμνών παρθένων μες τα δάση και τα σχετικά, άρα μιλάμε και για κάποιο βαθμό «αισθησιασμού» να το πω έτσι… Όπως αντιλαμβάνεσαι, τους είπα ήδη πως κάτι τέτοιο δε με ενδιαφέρει. Ταινίες τρόμου της σειράς; Θέλω να πάρω μέρος σε ταινίες που θα μου αρέσουν και εμένα του ιδίου! Βέβαια αυτούς τους ενδιαφέρει να με βάλουν κάπως στη μεγάλη οθόνη ώστε να δημιουργήσουν μια επιπλέον αναγνωρισιμότητα γύρω μου… Όμως έχω και γω τους ηθικούς μου φραγμούς, όπως και τις αξίες μου να διαφυλάξω.

Read 455 times

Leave a comment