Monuments on Facebook

INTERVIEW: STEVEN WILSON

Wednesday, 04 May 2016 09:33
Published in Interviews

Με το μικρό μα περιεκτικότατο “4 ½” στις αποσκευές του, ο άσβεστος δημιουργός & πλέον παγκοσμίως καταξιωμένος Steven Wilson κάνει την πολυαναμενόμενη στάση του στην Αθήνα με τον μελωδό Dave Kilminster να γεμίζει τα παπούτσια του κολλητού του Guthrie Govan και τον προφέσορα Craig Blundell να κάθεται στο σκαμπό του Marco Minnemann. Σιγά μην άφηνα τούτη την ευκαιρία για κουβέντα ανεκμετάλλευτη!!!
Κι αν ένα από τα ατού του παγκόσμιου συστήματος διασυνδεδεμένων δικτύων υπολογιστών (βλέπε Διαδίκτυο) σε σχέση με τα αγαπημένα μας έντυπα είναι ο ατέρμονος χαρακτήρας του, η απομαγνητοφώνηση σαρανταδυό(!) λεπτών συνέντευξης δημιουργούν ένα ατέλειωτο «σεντόνι» που παραμένει «δύσπεπτο». Επιτρέψτε μου λοιπόν τον τεμαχισμό της 16ης μας συνέντευξης (ναι, από το 1995 τόσες μετρώ μαζί του!) εις το όνομα της υγειούς συμμετοχής σας…

Steven! Πόσο χαίρομαι, όπως πάντα… Επιτέλους! Τον Φεβρουάριο αναβλήθηκε η κουβέντα μας λόγω εκτάκτων καιρικών συνθηκών στον Καναδά, τον Μάρτιο αρρώστησες και έμεινες στο κρεβάτι ματαιώνοντας συναυλίες σου…

Χρήστο! Τι κάνεις φίλε μου (σ.σ.: how are you mate); Ναι, ναι, μετ’ εμποδίων τούτη η φορά, τι να πει κανείς…

Πράγματι! Κι αν σκεφτείς πως τούτη είναι αισίως η 16η μας φορά, ε; Λογικό και επόμενο, αφού σε παρακολουθώ και σε στηρίζω από το 1995…

Τι λες τώρα;;; Πλησιάζουμε τις είκοσι με το καλό! Αναρωτιέμαι λοιπόν εύλογα, υπάρχει κάτι άραγε που μπορώ να σου πω και δεν το γνωρίζεις ήδη;;;;

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα αναρωτιόμουν και εγώ, όμως η δική σου είναι μοναδική στα χρονικά της εποποιίας του rock’n’roll αφού είσαι κυριολεκτικά αυτό που λέμε Αστείρευτος!!!

Οκ, το δέχομαι, να’σαι καλά.

Απόλαυσα το “4 ½”. Τίτλος που δείχνει ξεκάθαρα πως πρόκειται για το ενδιάμεσο κύημά σου μεταξύ του “Hand. Cannot. Erase” και του επερχόμενου studio album. Παρόλα αυτά, ως 50χρονος πλέον συλλέκτης, επέτρεψε μου να σημειώσω για τους νεότερους που μεγάλωσαν στην καλύτερη των περιπτώσεων με CD’s και στην χειρότερη με ωχρά, κιτρινόχρωμα φακελάκια, πως τούτη η κυκλοφορία σου δεν πρέπει να θεωρηθεί ως E.P.! Ως συνομήλικοι εμείς (σ.σ.: είμαι ένα χρόνο μεγαλύτερός του), δεν ξεχνάμε πως οι μονοί δίσκοι ουδέποτε ξεπερνούσαν συνολικά σε διάρκεια τα σαρανταπέντε λεπτά!...

Πάρα πολύ σωστά! Πόσο μάλλον όταν υπήρξαν και μεγάλης διάρκειας έργα όπως π.χ. το “Pink Moon” του Nick Drake που δεν ξεπερνούσε τα εικοσιέξη λεπτά της ώρας… Ή το “Nashville Skyline” του Bob Dylan που ήταν κάτι λιγότερο από μισή ώρα. Είναι αναρίθμητα τα παραδείγματα και δεν θα συνεχίσω. Για μένα προσωπικά πάντως, εάν κάποιος επιμείνει να θεωρεί το “4 1/2” κάτι μεταξύ ενός mini album κι ενός E.P., θα τον δικαιολογήσω όσον αφορά το περιεχόμενό του αυτού καθαυτού. Και τούτο γιατί τα τραγούδια δεν συγγράφηκαν αποκλειστικά για τις ανάγκες του, μα είναι…όχι, δε θα πω «απομεινάρια» (σ.σ.: leftovers) γιατί θα τα αδικήσω. Η λέξη απομεινάρια εγκυμονεί εν μέρει μια άλφα «απαξίωση», αφού ο καθένας μπορεί να υποθέσει πως, για να παραμείνουν στο συρτάρι, δεν τους άξιζε εξαρχής δημοσιοποίηση, άρα είναι κατ’ άτι «κατώτερα». Οι εν λόγω συνθέσεις έμειναν έξω από το “Hand.Cannot. Erase.” Μονάχα επειδή δεν μπορούσα να τα εντάξω στη θεματική ενότητα που συνέθεσαν αβίαστα τα υπόλοιπα!
Άρα ναι, έχεις απόλυτο δίκιο να το εκλαμβάνεις ως ένα ολοκληρωμένο L.P. αφού η διάρκειά του είναι τριανταεπτά λεπτά. Απλά, ως concept, πάντα θα το βγάζω έξω από τα full albums της προσωπικής μου πορείας του συνολικού μου καταλόγου… Και αυτό γιατί η μουσική του για μένα παραμένει «παλιά», όχι φρέσκο δημιούργημά μου.

Κατανοητότατο! Παρόλα αυτά, βάζω στοίχημα τη δισκοθήκη μου πως έχεις πολλά ακόμη «απομεινάρια» στα συρτάρια σου. Οπότε θα ρωτήσω και το εξής τελευταίο όσον αφορά την διάρκεια του “4 ½”: το ότι δεν συμπεριέλαβες κι άλλα από αυτά έχει να κάνει με το Αρχαιοελληνικό ρητό «ουκ εν τω πολλώ το ευ»;;;

Θα είμαι ειλικρινείς μαζί σου, όπως άλλωστε υπήρξα από το 1995…

Και πολύ καλά θα κάνεις!!!...

Όχι, δεν το σκέφτηκα έτσι. Βλέπεις, ξεκίνησα την όλη ιδέα με τέσσερα μονάχα κομμάτια στο μυαλό μου για τούτο το κυκλοφόρημα. Μονάχα τέσσερα! Απλά, κατά τη διάρκεια της αυστηρής μου επιλογής, προέκυψαν στο δρόμο άλλα δυο, τα οποία και αύξησαν τη συνολική διάρκεια της συλλογής αυτής. Το ένα όπως γνωρίζεις φυσικά ήταν η μακροσκελής εκτέλεση του παλιού & αγαπημένου “Don’t Hate Me” από την εποχή των Porcupine Tree. Αυτό και μόνο, αν το σκεφτείς, προσέθεσε δέκα ολόκληρα λεπτά διάρκειας!... Αντιλαμβάνεσαι; Κάτι που καταρχάς ξεκίνησε ως E.P., κατέληξε ξάφνου σε L.P. εκπλήσσοντας ακόμη κι εμένα τον ίδιο αν θες!

Μάλιστα, έτσι λοιπόν! Πάντως, είναι αδύνατον να πιστέψω πως δεν έχεις δεκάδες ακυκλοφόρητα κομμάτια στο αρχείο σου, καθόλα έτοιμα προς δημοσιοποίηση…

Εννοείται. Μιλάμε για εκατοντάδες συνθέσεις, είτε μισοτελειωμένες, είτε καθόλα ολοκληρωμένες! Απλά δεν με «ενθουσιάζουν» θα έλεγα όσο οι δημοσιευμένες, οπότε και παραμένουν στο σκοτάδι… Αντιθέτως, τραγούδια (κυρίως) από το “Hand.Cannot.Erase.” μα και ένα-δυο από το “The Raven…” για τα οποία κυριολεκτικά νιώθω εξαρχής υπερήφανος, έμειναν έξω απλά και μόνο επειδή δεν «ταίριαζαν» στην εκάστοτε θεματική (σ.σ.: album concept).

Αναρωτιέμαι ποια από τα τραγούδια του πρόσφατου δίσκου είναι της εποχής του “Hand…” και ποια του “Raven…”…

Για να είμαι ακριβής, δεν θα τα χώριζα σε δυο, μα σε τρεις κατηγορίες. Τα “My Book of Regrets”, “Sunday rain Sets In” & “Happiness III” είναι από τις ηχογραφήσεις του “Hand…”. Το “Year of the Plague” ανήκει στις δοκιμές του “Raven…”. Το “Don’t Hate Me” το θυμάσαι από Porcupine Tree εποχές. Τέλος, υπάρχει και το ολόφρεσκο “Vermillioncore” από την τρίτη και τελευταία κατηγορία, αφού γεννήθηκε μαζί με την φετινή, πολυσυλλεκτική κυκλοφορία μου. Ναι μεν υπήρξε ως σκέτη μπασογραμμή του “Hand…”, η οποία απλά δεν «χώρεσε» τότε πουθενά… Άρα εν τέλει μιλάμε για ένα νέο τραγούδι, αφού ολοκληρώθηκε πολύ πιο πρόσφατα από κάθε άλλο εδώ.

Αναφέρθηκες στους πολυαγαπημένους μας Porcupine Tree, γεγονός που με θέλει να σε ρωτήσω αν αληθεύουν οι φήμες μιας ενδεχόμενης επανένωσης σας…

Όχι. Και αναρωτιέμαι πού το άκουσες αυτό…μπορείς μήπως να θυμηθείς;;;

Πού αλλού; Στο διαδίκτυο. Εξού και σε ρωτώ αφού εκεί τα πράγματα είναι πλέον κυριολεκτικά ανεξέλεγκτα!

Πράγματι. Το τι σκαρώνει & σκαρφίζεται ο καθένας πλέον, δεν χωρά σε λέξεις, είναι απλά απίστευτο… Πού διάολο ξεκίνησε τούτη η φήμη; Στον κυβερνοχώρο όλα είναι πιθανά. Και δυστυχώς είναι εκεί που ένα ψέμα μετατρέπεται σε φήμη, η οποία κάποιες φορές με τη σειρά της μετατρέπεται σε «γεγονός». Όταν ανακαλύπτω λοιπόν πως ένα ψέμα που ξεκινά από τον τάδε ανίδεο μεταμορφώνεται σύντομα σε «γεγονός», κουνώ το κεφάλι μου! Τρανό παράδειγμα λοιπόν αποτελεί και τούτη η φήμη. Δεν σκοπεύω να πορευτώ «ανάποδα» Χρήστο, προς τα πίσω. Ειλικρινά. Παραμένω πολύ υπερήφανος για ότι έκανα με τους Porcupine Tree, όμως ότι έγινε, έγινε, ανήκει στο παρελθόν. Και εγώ προτιμώ να κοιτώ μπροστά, να επιχειρώ πάντοτε το επόμενο βήμα μου κι όχι να επαναλαμβάνω τον εαυτό μου ξανά και ξανά… Το να αποκλείσω βέβαια κάθε περίπτωση άλλης μιας επανένωσης κάποια ανύποπτη μέρα για άλλον ένα, τελευταίο δίσκο μαζί τους, θα ήταν εξίσου αυτοπεριοριστικό! Όμως άλλο αυτό και άλλο κάθε τόσο να ακούγονται αυτές οι φήμες. Αυτή τη στιγμή άλλωστε δουλεύω ήδη πάνω στο υλικό του πέμπτου προσωπικού μου album που ευελπιστώ να κυκλοφορήσει το 2017, οπότε τι να λέμε… Περνάω μια από τις πιο απολαυστικές περιόδους ολάκερης της μουσικής μου καριέρας εδώ και κάποια χρόνια. Ίσως την πιο απολαυστικά δημιουργική! Και δεν αναφέρομαι μόνο στην μουσική που γεννώ αυτή καθαυτή, μα και στους συνεργάτες που έχω πλέον δίπλα μου. Δηλώνω ευτυχισμένος!

Και μεις μαζί σου Steven. Οι αμετανόητοι οπαδοί σου παραμένουμε δίπλα σου, με το ενδιαφέρον μας στα «κόκκινα»! Και είναι τα δικά σου λόγια που μετρούν φυσικά, όχι κάθε λογής πληροφορία του αχανούς internet, για αυτό και ζήτησα την διευκρίνιση.

Και πολύ καλά έκανες. Τώρα ξέρεις την αλήθεια και θέλω να την μεταδώσεις.

Να είσαι σίγουρος!!! Κατέχοντας το “4 ½” σε βινύλιο, να σε ρωτήσω κάτι για την ευφάνταστη χαρτοκοπτική του: μήπως επηρεάστηκες από το αντίστοιχο artwork του “A Grounding In Numbers” των Van Der Graaf Generator; Και σε ρωτώ αφού γνωρίζω τον θαυμασμό σου για τα έργα και τις ημέρες των Βρετανών πρωτοπόρων…

Με πιάνεις αδιάβαστο (σ.σ.: εγώ, τον Steven;;; ΧΑ!)… Για ποιο μιλάς;

Για το δίσκο που κυκλοφόρησαν το 2011.

Α, μάλιστα, μιλάς για πολύ πρόσφατο album τους… Όχι. Δεν το ήξερα καν όπως ανακάλυψες. Η έμπνευση για αυτό το μοναδικής αισθητικής εξώφυλλο του “4 ½” με τις κομμένες λωρίδες που αποκαλύπτουν μέρος της εσωτερικής φωτογραφίας ανήκει στον μόνιμο συνεργάτη μου σε θέματα δημιουργικής σχεδίασης, τον Carl Glover. Από ότι μου είπε δε, πέρα από το θαυμασμό του για το “Physical Graffiti” των Led Zeppelin, είχε επιχειρήσει κάτι παρόμοιο παλαιότερα για τους The Durutti Column (σ.σ.: έψαξα και το βρήκα, μιλά για το album “LC” του 1981). Ψάχναμε να βρούμε κάτι που θα μεταδίδει την έννοια του αριθμού 4 ½ μέσω της γραφιστικής τέχνης, το οποίο μάλιστα θα αναδεικνύει/ξεσκεπάζει και την πανέμορφη φωτογραφία του εσωφύλλου που τράβηξε ο Lasse Hoile. Δε θέλαμε με τίποτε να τη «θάψουμε»! Οι 4 ½ κομμένες λωρίδες του Carl ήταν η καλύτερη επιλογή λοιπόν…

Πράγματι! Πάμε τώρα στην συμμετοχή και των δυο τελευταίων σου κιθαριστών, αφού το “4 ½” όπως είπαμε αποτελεί ουσιαστικά μια συλλογή διαφορετικών εποχών. Είχα μάλιστα την τύχη να πάρω συνέντευξη και στους δυο τους πολύ πρόσφατα…

Σοβαρά; Πολύ χαίρομαι…

Εγώ να δεις! Έτσι ανακάλυψα μάλιστα και την πολύχρονη φιλία τους…

Ναι, ναι, ήταν παιδικοί φίλοι και μάλιστα συνυπήρξαν και στην ίδια μπάντα κάποια στιγμή!

Μου το αποκάλυψαν! Αν σε ρωτήσω λοιπόν τι θεωρείς πως χάρισε ο κάθε ένας τους στη Μουσική σου ως κιθαριστική μονάδα, ως καλλιτέχνης, τι θα ανέφερες ανά περίπτωση;;;

Τι να λέμε τώρα,,, Καταρχάς το προφανές: και οι δυο τους απέχουν παρασάγγας από μένα ως κιθαρίστες! Κάνουν πράγματα που εγώ ούτε να φανταστώ δεν μπορώ… Τώρα. Ο Guthrie είναι απίστευτος όταν αυτοσχεδιάζει. Ο Dave από την άλλη μεριά είναι αυτό που λέμε κιθαρίστας με ανεπανάληπτη φρασεολογία. Ο Guthrie δεν πρόκειται σχεδόν ποτέ να παίξει το ίδιο πράγμα για δεύτερη φορά. Κάθε νύχτα που παίζουμε επι σκηνής, σε κάθε τραγούδι, θα παίξει ένα εντελώς πρωτόγνωρο solo. Πράγμα που θεωρώ πανέμορφο από τη μια. Από την άλλη ο Dave θα ψάξει να σου βρει το πιο αξιομνημόνευτο, μελωδικό solo, το οποίο στη συνέχεια θα σεβαστεί απόλυτα για το υπόλοιπο της περιοδείας μας. Για να είμαι ειλικρινής, τούτη η δεύτερη προσέγγιση είναι πιο κοντά στα δικά μου γούστα και τις επιλογές μου ως κιθαρίστα μα και ως συνθέτη… Πιο «κλασικός» και «ουσιαστικός» στις επιλογές του.

Όμως και ο Guthrie μετέδιδε μια απρόσμενα ευφυή κιθαριστική ενέργεια με τα «εξωγήινα» καμώματά του! Άρα στο πηλίκο, και οι δυο τους καταφέρνουν να αναγάγουν τα τραγούδια μου σε ένα δυσθεώρητο επίπεδο τεχνικής και μουσικότητας, απλά με τρόπο διαφορετικό- τον ολόδικό τους. Εδώ που τα λέμε, όλοι οι συμμετέχοντες στην πρόσφατη σύνθεση του σχήματός μου αυτό καταφέρνουν, ένας-ένας. Βλέπεις, ως συνθέτης, ενορχηστρωτής και παραγωγός των προσωπικών μου έργων, αποζητώ από αυτούς τους Παγκόσμιας κλάσεως μουσικούς το στοιχείο της Έκπληξης. Αυτό το κάτι τις που θα εξάρει, θα εξυψώσει και θα αναγάγει την αρχική ιδέα σε έμπνευση! Πρώτα εγώ ο ίδιος θέλω να μου τινάξουν τα μυαλά στον αέρα…να με αφήσουν άναυδο. Ε, λοιπόν, όπως όλοι τους, έτσι και οι Guthrie & Dave τα καταφέρνουν με τα χέρια «δεμένα»!...

Συμφωνώ απόλυτα. Ήρθε τώρα η ώρα να σε ρωτήσω το εξής ως πιστός ακόλουθος σου εδώ και είκοσι χρόνια… Σε θυμάμαι να δηλώνεις πως αν κατάφερνες ποτέ να είσαι ταυτόχρονα τόσο αχαλίνωτα δημιουργικός και συνάμα δημοφιλής & εμπορικός όσο οι αγαπημένοι σου Radiohead, θα δήλωνες απόλυτα περήφανος. Με το “Hand…” να είναι πλουσιότατο μουσικά και συνάμα ότι πιο εμπορικό έχεις κυκλοφορήσει έως και σήμερα, μπορώ να θεωρήσω πως είσαι πιο κοντά από ποτέ στις παραπάνω προσδοκίες σου;;;

Ναι, θυμάμαι. Δεν νιώθω ακριβώς έτσι, όμως αναγνωρίζω τα λεγόμενά μου. Άρα λοιπόν κατά μια άποψη ναι, εδώ και αρκετά χρόνια κάνω ακριβώς ότι μου κατέβει ως καλλιτέχνης, δίχως αναστολές! Έχω αγγίξει αρκετά από τα πιο τρελά μου όνειρα θα μπορούσα να πω… Την ίδια στιγμή, όλο και περισσότερο, η παγκόσμια αποδοχή & εκτίμηση που απολαμβάνω γιγαντώνεται. Και ως αποτέλεσμα αυτού, οι συναυλιακοί χώροι που εμφανίζομαι γίνονται όλο και πιο μεγάλοι, οι ατζέντηδες που με ζητούν είναι όλο και περισσότεροι, περισσότερα και τα εισιτήρια, όπως και όλα τα συμπαρομαρτούντα. Παρόλα αυτά θεωρώ πως ακόμη, απέχω πάρα μα πάρα πολύ από το να απολαμβάνω αυτό που αποκαλούμε Διεθνή Επιτυχία!!! Οι Radiohead έχουν πουλήσει ήδη εκατομμύρια albums ανά την Υφήλιο, δεν ξέρω και γω πόσα, έχω χάσει το μέτρημα! Δεν υπάρχει άνθρωπος που να αγαπά σήμερα την Μουσική, να δηλώνει έστω και επιφανειακά φίλος της pop & rock και να μην γνωρίζει ποιοι είναι οι Radiohead, έστω από ένα-δυο τους τραγούδια, το “Creep”, κάτι. Αντιστοίχως λοιπόν, πιστεύω ακράδαντα πως ακόμη και σήμερα, η συντριπτική πλειοψηφία των παραπάνω δεν γνωρίζει καν την ύπαρξή μου στα Μουσικά πράγματα!... Δεν έχουν την παραμικρή ιδέα του ποιος είναι ο Steven Wilson, δεν ξέρουν να τραγουδήσουν ούτε μια νότα από κάποιο κομμάτι μου. Και αυτή ακριβώς είναι η κραυγαλέα διαφορά ανάμεσα σε καλλιτέχνες σαν κι εμένα και σχήματα με τη δημοτικότητα των Radiohead: εμείς οι «πολλοί» έχουμε μια σταθερή και αξιόπιστη βάση ακόλουθων που αυξάνεται σιγά αλλά σταθερά, οι άλλοι κατέχουν διεθνή αναγνώριση-τέλος!
Παρόλα αυτά, δηλώνω απερίφραστα ευτυχής- μην παρεξηγηθώ. Και ξέρω πως υπάρχουν εκεί έξω πολλοί ακόμη που θα γούσταραν πολύ τη μουσική μου, μα δεν έτυχε ακόμη να γνωρίσουν καν ότι υπάρχω ως καλλιτέχνης…

Καταλαβαίνω. Είναι και θέμα προώθησης και διαφήμισης από ένα σημείο και μετά…

Ακριβώς! Θέλει διαρκή δουλειά. Όμως δεν φτάνει ούτε αυτό! Είναι και το ότι η μουσική που γράφω αντιμετωπίζει από τη φύση της κάποια «οδοφράγματα» όταν φτάνει στα χέρια των ανθρώπων που διαχειρίζονται αυτά τα κανάλια δημοσιοποίησης. Οι ραδιοφωνικοί & πόσο μάλλον οι τηλεοπτικοί παραγωγοί δύσκολα θα παίξουν ένα δεκάλεπτο τραγούδι μου, πώς να το κάνουμε, είναι δυστυχώς αναμενόμενο. Ιδιώματα όπως το art & progressive rock, το classic rock δεν χαίρουν της δημοσιότητας που οι Radiohead εξαρχής απόλαυσαν ως σχήμα του καταρχάς ανεξάρτητου, εναλλακτικού rock. Εγώ προέρχομαι από ένα χωράφι της rock που δεν ήταν ποτέ της μόδας! Είναι τόσο πολλά λοιπόν τα στεγανά που έχω να καταρρίψω μπροστά μου, που μοιάζει αδύνατον ακόμη να σταματήσω να τα πολεμώ… Ειδικά στις Η.Π.Α. και στο Ηνωμένο Βασίλειο! Παραμένουν αμέτρητα.

Έτσι είναι και από ότι όλα δείχνουν, έτσι θα είναι πάντα… Αναφέρθηκες όμως στα αγαπημένα μου ιδιώματα και δράττω της ευκαιρίας ώστε να αναφερθώ στο απολαυστικότατο «διαγωνισμό γνώσεων» που κυκλοφορεί στο YouTube και σε θέλει να κερδίζεις τελικά τον φίλτατο Mikael Akerfeldt με score 14-2!!! Ε, λοιπόν, παρότι ο άνθρωπος είναι επίσης δεινός γνώστης & συλλέκτης, εσύ μοιάζεις με Εξωγήινο μα το Θεό!!! Μα, πού στο δαίμονα τα θυμάσαι όλα αυτά Steven, είναι ποτέ δυνατόν;;;

Σοβαρά; Πότε;

Πάει καιρός που έχει ανέβει, μιλάμε για εβδομηνταεπτά χιλιάδες θεάσεις στο YouTube, όχι αστεία!!! Ένα quiz για θέματα που αφορούν το Progressive Rock που διοργάνωσε μάλιστα η δισκογραφική Roadrunner… Ο άμοιρος ο Mikael ηττήθηκε κατά κράτος! Μιλάμε για οικτρή διαφορά…

Πωωω! Ναι, ναι. Πού το θυμήθηκες βρε συ, το είχα ξεχάσει εντελώς… Πράγματι. Ναι. Το ομολογώ. Είμαι αυτό που λέμε ανεκδιήγητος σπασίκλας (σ.σ.: nerd) σε θέματα γνώσεων που αφορούν τη μουσική αυτή… Ανέκαθεν ήμουν και με τα χρόνια γίνομαι ακόμη χειρότερος. Αρρωστημένη κατάσταση. Θυμάμαι και τις πιο ηλίθιες λεπτομέρειες από τη δισκοθήκη μου… Και το χειρότερο από όλα είναι πως ακόμη κι αν το quiz δεν αφορούσε το progressive rock μα οποιοδήποτε άλλο μουσικό ιδίωμα, το ίδιο σπασίκλας θα γινόμουν απέναντι σε οποιονδήποτε «αντίπαλο». Πολύ φοβάμαι λοιπόν ότι είμαι τρομερά κι αρρωστημένα κολλημένος με όλα αυτά…

Μα είναι προφανές (σκάω στα γέλια)! Όμως για αυτό σε αγαπάμε ακόμη περισσότερο Steven, μα το Θεό!!! Αλήθεια, έχεις ποτέ μετρήσει πόσα albums, CD’s & Vinyls αποτελούν τη δισκοθήκη σου;

Πιστεύω πως έχω φτάσει πλέον τα επτά με οκτώ χιλιάδες albums… Όμως πρέπει την ίδια στιγμή να έχω πουλήσει στο διάβα της ζωής μου άλλα τόσα περίπου. Βλέπεις, μου αρέσει να κρατώ μονάχα ότι κερδίζει το ενδιαφέρον μου, δεν κρατώ τα πάντα όπως ο Mikael, ο οποίος αντιθέτως, επιμένει να συλλέγει και να κρατά ως κόρη οφθαλμού τα πάντα, αφού στο δικό του μυαλό, ακόμη και δίσκοι που δεν του αρέσουν, συμπληρώνουν καίρια τη δισκοθήκη του…

Το ίδιο ακριβώς κάνω κι εγώ, τον καταλαβαίνω απόλυτα, όμως καταλαβαίνω απόλυτα και τη δική σου τακτική, δεν το συζητώ!...

Αλήθεια; Μάλιστα. Οπότε αντιλαμβάνεσαι τη διαφορά μας. Εγώ αν ακούσω κάτι και δεν μου αρέσει, το πουλώ σύντομα ώστε αν το αντικαταστήσω με κάτι που θα με κερδίσει! Λειτουργώντας όπως εσείς οι δυο, όπως αντιλαμβάνεσαι θα είχα σίγουρα τους διπλάσιους τουλάχιστον. Αλήθεια, πόσους έχεις μαζέψει εσύ;

Άστα… Μετρώ δεκαέξι χιλιάδες εννιακόσια δεκαέξι albums…

Ορίστε λοιπόν. Είδες; Επειδή δεν πουλάς/ανταλλάσσεις τίποτε, ακόμη κι να δεν σου αρέσει…

Ακριβώς. Πάντως το πόσο ανοιχτόμυαλος είσαι μουσικά, είναι Ηλίου φαεινότερων απαρχής της πορείας σου! Κοιτώντας την πρόσφατη λίστα των αγαπημένων σου στο website σου, είδα το κύκνειο άσμα του αείμνηστου Bowie να στρογγυλοκάθεται στην κορυφή των προτιμήσεών σου. Θα ήθελα δυο λόγια από σένα για το “Blackstar”& τον από σκηνής φόρο τιμής που του έκανες με το “Space Oddity” από τη μέρα που έφυγε…

Ήθελα να κάνω κάτι… Κοίτα. Έπαθα σοκ από τον χαμό του. Και θεωρώ πως δεν ήμουν ο μόνος φυσικά. Όμως άκου τι συνέβη όταν ξεκινήσαμε την εν λόγω περιοδεία μας, άκου συγκυρία: στις 11 Ιανουαρίου ήταν η πρεμιέρα της, στις 11 Ιανουαρίου πέθανε ο David! Τι ξεκίνημα ήταν αυτό; Πώς θα τα έβγαζα πέρα;;; Ήμουν κυριολεκτικά σοκαρισμένος συθέμελα! Ο Bowie ήταν πάντα «εκεί». Υπήρξε μόνιμη πηγή έμπνευσής και πραγματικός ήρωάς μου, ένα απτό παράδειγμα προς μίμηση για μένα! Γιατί; Όχι τόσο για αυτή καθαυτή την ανυπέρβλητη Μουσική του κληρονομιά, μα πιο πολύ για τον τρόπο που διηύθυνε την προσωπική του καριέρα!!! Δες λοιπόν πού κολλάνε αυτά που είπαμε πιο πάνω για τους Porcupine Tree: ο David ήταν ένας καλλιτέχνης που ακόμη και στις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες του όπως π.χ. το μνημειώδες “Ziggy Stardust” που πούλησε τα κέρατά του, δεν επέτρεπε στον εαυτό του τον καθησυχασμό και την επανάληψη! Θα μπορούσε άνετα να επαναλαμβάνει τον εαυτό του ηχογραφώντας συνέχειες της πετυχημένης συνταγής για ολάκερη την υπόλοιπη καριέρα του… Κι όμως. Αυτός επέλεγε ως το τέλος να παραμένει νεωτεριστής, δημιουργικός, αστείρευτος!...

Έτσι! Ίσως ο σημαντικότερος Χαμαιλέων στην εξηντάχρονη εποποιία του Rock’n’Roll…

Αυτό ακριβώς! Βέβαια δεν αναφερόμαστε στο άλλο είδος χαμαιλεωντισμού, δηλαδή σε κείνο που γίνεται συνειδητά, στρατηγικά, ώστε να αποφέρει οφέλη! Ξέρεις, αυτούς που μεταμορφώνονται ανάλογα το εκάστοτε συμφέρων τους…

Επ ουδενί!

Ναι. ΟΤΙ κι αν έκανε, παρέμενε αυθεντικός Bowie! Ένας πραγματικός καλλιτέχνης που διαρκώς έως και διακαώς επαναπροσδιόριζε τον εαυτό του σε ΟΤΙ τον αφορούσε: άλλαζε την όψη του, την μουσική του, τον ήχο του, τη στάση του απέναντι στη μουσική βιομηχανία ξανά και ξανά. Κι όμως. Την ίδια στιγμή, η προσωπικότητά του έλαμπε πάνω από κάθε του μεταμόρφωση, και ΕΚΕΙ ήταν η μοναδική ομορφιά του!
Τι άλλο να περιμέναμε λοιπόν από αυτό τον άνθρωπο παρά ένα “Blackstar”; Για άλλη μια φορά κι εδώ, μας φανέρωσε έναν ολοκαίνουργιο εαυτό που ουδέποτε είχε «επισκεφτεί»! Πήρε jazz μουσικούς ρε συ, τι να λέμε… Ο άνθρωπος αυτός υπήρξε πραγματικά ένα ακατέργαστο μοντέλο καλλιτέχνη για μένα Χρήστο. Όπως και ο Frank Zappa. Αυτοί οι δυο. Από τότε που έσκασα από το αυγό, εσύ το ξέρεις, δεν κάνω κάτι άλλο λοιπόν από το να διευθύνω τοιουτοτρόπως τη δική μου δημιουργικότητα και τη δική μου πορεία στα μουσικά πράγματα, έχοντας πάντα στο νου μου την αποφυγή της «επανάληψης». Όπως επίσης να παραμένω κι εγώ αναγνωρίσιμος ως Wilson, ακόμη κι αν δοκιμάζω ιδιώματα παράταιρα μεταξύ τους όπως το heavy metal, η ambient, το progressive rock, της industrial έως και την pop τραγουδοποιία. Ή τουλάχιστον, θέλω να το πιστεύω πως τα έχω καταφέρει, αν και δεν είναι καθόλου εύκολο αυτό…

Κατά την ταπεινή μου άποψη τα έχεις καταφέρει άψογα έως τώρα σε αυτό το επίπεδο!...

Σε ευχαριστώ, νομίζω πως ναι, τα έχω καταφέρει σε μεγάλο βαθμό… Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν το σοκ που έπαθα κείνο το βράδυ με αυτή την είδηση… Με το που πρότεινα λοιπόν στην Ninet Tayeb να τον τιμήσουμε δεόντως, μονομιάς συμφώνησε και σκαρώσαμε αυτή την ευφάνταστη διφωνία που προβάλλεται παντού. Όταν την δοκιμάσαμε για πρώτη φορά μπροστά σε Γερμανικό κοινό, οι αντιδράσεις ήταν έως και απρόσμενα θετικές! Οπότε αποφασίσαμε να το κρατήσουμε ως μέρος του show. Άρα λοιπόν θα το ακούστε και σεις στην Ελλάδα, απλά δεν γνωρίζω ακόμη αν θα είναι μαζί μας στην Αθήνα και η Ninet…

Read 704 times

Leave a comment