Monuments on Facebook

INTERVIEW: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΠΑΚΗΣ

Wednesday, 29 June 2016 08:38
Συντάκτης:
Published in Interviews

Έχοντας κυκλοφορήσει πρόσφατα το άκρως δυναμικό “War Brigade” με το κύριο συγκρότημά του, τους Mystic Prophecy, ο συμπατριώτης μας Δημήτρης Λιαπάκης δέχθηκε με μεγάλη του χαρά, αλλά και δική μας, να υποστεί το μαρτύριο μιας συνέντευξης - ανάκρισης. Μαρτύριο; Συνέντευξη; Ανάκριση; Καμμία σχέση. Όταν συζητάς για παραπάνω από δύο (!) ώρες για μουσική, ιστορία, πολιτική, και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς, ο σωστός ορισμός είναι «κουβέντα εφ’ όλης της ύλης, έξω καρδιά».

Από τον Δημήτρη Τσέλλο

Δημήτρη καλησπέρα, και συγχαρητήρια για το νέο σας άλμπουμ. Εύχομαι να σε βρίσκω σε μια καλή περίοδο όσον αφορά τη προσωπική σου ζωή και τα πράγματα να πηγαίνουν κατά το δυνατόν όπως τα θες, γιατί επαγγελματικά αυτό είναι φανερό!

Σ ’ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια Δημήτρη! Τίποτα όμως δε γίνεται στη τύχη, όλα ξεκινούν από το πως βλέπει κανείς τη μουσική. Δουλεύω τόσα χρόνια εντατικά, καθώς Mystic Prophecy, Devil’s Train και Valley’s Eve με κάνουν να ασχολούμαι με τη μουσική από το 1998, με αναλογία «ένας δίσκος ανά έτος», έτσι; Δεν είναι μικρό πράγμα αυτό. Και είμαι πολύ τυχερός, που ενώ είμαι σε αυτό το τρόπο ζωής, γιατί το Rock N Roll ΕΙΝΑΙ τρόπος ζωής, έχω δίπλα μου δύο ανθρώπους που ανέκαθεν με στήριζαν και χρωστώ τα πάντα σε αυτούς: πρώτα απ’ όλα στη γυναίκα μου που με γνώρισε και με δέχτηκε με αυτό το τρόπο ζωής και η οποία μου συμπαραστέκεται σε ό,τι κάνω, και έπειτα στον εργοδότη μου που σέβεται τα θέλω μου και ποτέ δε με έχει πιέσει να κάνω κάτι που δε θέλω.

Να μια μεγάλη διαφορά με την εγχώρια σκηνή... Εδώ τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για κάποιον να συνδυάσει τη μουσική με μια καθημερινή εργασία, που θα του προσφέρει τα προς το ζην...

Θεωρώ πως είναι καθαρά τρόπος του πως το βλέπει το αφεντικό σου. Εγώ όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη μουσική, ήμουν νέος στη δουλειά μου, αλλά ο εργοδότης μου είδε πως ήμουν εξίσου αφοσιωμένος σε αυτή και δε την έβαζα σε δεύτερη μοίρα...

Προσπαθούσες δηλαδή να τα φέρεις σε μια ισορροπία...

Ακριβώς! Όπως και τώρα! Ηχογραφήσεις, περιοδείες, εργασία, όλα σε μια ισορροπία, όσο μπορούμε βέβαια! Κάνω ό,τι κάνω χωρίς άγχος, και μάλιστα σε μια αγορά που δεν είναι όπως ήταν πριν 20-25 χρόνια, για να μη πω και παλαιότερα. Πλέον ο άλλος μπορεί να μη θέλει να αγοράσει το δίσκο σου, αλλά να τον κατεβάσει για παράδειγμα. Οπότε, αλλάζει η πραγματικότητα που ήθελε τον μουσικό να μπορεί να ζει από τη δουλειά του και μόνο. Βλέπεις μεγάλες μπάντες, όπως πχ οι Grave Digger ή οι Rage εδώ στη Γερμανία, που ενώ ακόμη ζουν από τη μουσική τους, πλέον ο πρωταρχικός σκοπός τους είναι να κυκλοφορήσουν έναν δίσκο, που θα τους οδηγήσει σε περιοδεία. Καταλαβαίνεις λοιπόν τη πίεση...

Η οποία περνάει και στη σύνθεση των τραγουδιών...

Έτσι! Βλέπεις πόσο δύσκολο είναι πια να κυκλοφορήσουν “hits”. Και αυτό σε μας, τους Mystic Prophecy, ευτυχώς δεν ισχύει. Δεν έχουμε το άγχος του να βγάλουμε κάποιο κομμάτι που θα πρέπει να λειτουργήσει ως “hit”, και αυτό είναι φανερό. Δουλεύουμε με άνεση. Και έτσι, υπάρχουν και περισσότερες πιθανότητες να βγάλουμε ένα πιασάρικο κομμάτι. Ας μη ξεχνάμε Δημήτρη, πως άλλες μπάντες σε αυτά τα 16 χρόνια που εμείς υπάρχουμε, έχουν διαλυθεί και δυο φορές!

Ήθελα να σε ρωτήσω για αυτό, με πρόλαβες! Ως Mystic Prophecy κάνετε παραπάνω από αισθητή τη παρουσία σας από το 2000, αισίως φέτος κλείνετε τα 16 χρόνια, και μετράτε 9 στούντιο δίσκους και μία συλλογή. Και μάλιστα, σε σταθερά καλό επίπεδο, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο.

Ευχαριστώ πολύ! Ναι, κλείνουμε 16 χρόνια. Θα σου πω τώρα επ’αυτού... Όταν βγάλαμε το “Ravenlord” για παράδειγμα, όλοι μας έλεγαν «Εξαιρετικός δίσκος, τώρα πως θα κυκλοφορήσετε κάτι ισάξιο ή ακόμη και πως θα το ξεπεράσετε;». Λοιπόν, δεν είχα ποτέ τέτοιο άγχος. Κάτσαμε κάτω με τα παιδιά, και βγάλαμε αβίαστα το “Killhammer”. Και πάλι έλεγαν οι φίλοι μας τα ίδια, πως αυτή τη φορά φτάσαμε σε top επίπεδο κλπ. Για μένα, υπάρχει μόνο ένας κίνδυνος, να το πούμε έτσι. Πώς μια μπάντα μετά από τόσους δίσκους, να παραμένει αυθεντική και το κυριότερο να μην επαναλαμβάνεται. Αυτό πρέπει να προσέχει κάποιος.

Όταν ξεκινούσες τη μπάντα, ποιοι ήταν οι στόχοι σου;

Οι στόχοι μου; Κανένας! (γέλια)

Δηλαδή, απλά ξεκινάμε μια μπάντα με παιδιά που γνωριζόμαστε και όπου αυτό μας βγάλει;

Χμμμ... Περίπου! Ήξερα τον Martin (σ.σ: Albrecht, μπάσο και επίσης ιδρυτικό μέλος των MP) από τους Valley’s Eve…

(σ.σ: τον διακόπτω) Οι οποίοι είναι ενεργοί;

Ναι, είναι ενεργοί! Και μάλιστα υπάρχουν και γύρω στα 15 κομμάτια έτοιμα, εδώ και καιρό, αλλά απλά ανάμεσα σε Mystic Prophecy και Devil’s Train πρέπει να βρω χρόνο να μπω στο studio. Εντάξει, δε μας βιάζει κανείς, ο κόσμος μας περιμένει σχεδόν 15 χρόνια, ας περιμένει λίιιιγο ακόμη! (γέλια)

Υπάρχει και η άποψη πως όσο περισσότερο αργεί ένας αναμενόμενος δίσκος, τόσο περισσότερο «κρότο» κάνει!

(Γέλια) Ναι, ίσως. Οι Valley’s Eve όταν είχαν κυκλοφορήσει το 1998 το πρώτο τους δίσκο, «έδωσαν» το ντεμπούτο της χρονιάς στη Γερμανία. Οι δίσκοι που ακολούθησαν ήταν καλοί, και δημιουργήσαμε ένα καλό όνομα. Μετά φτιάξαμε τους Mystic Prophecy, ήρθε και ο Gus G, οι δίσκοι μας πήγαν καλά, βγήκαμε σε πετυχημένες περιοδείες, προχωρήσαμε τη μπάντα και πάντα προσπαθούμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε. Αυτό όμως που θέλω να σημειωθεί, είναι πως πάντα θέλω να δίνω ένα καλό αποτέλεσμα στον οπαδό, γιατί τον εκτιμώ, τον σέβομαι και για να λέμε την αλήθεια, οι οπαδοί μας κρατούν τη μπάντα στη ζωή. Και μάλιστα σε δύσκολες εποχές.

Εμπορικά, πως τα πάτε;

Εξαιρετικά! Είμαστε στα charts της Γερμανίας τρεις βδομάδες τώρα, μπήκαμε στα Ελβετικά charts, σε αυτά της Αυστρίας και ανεβαίνουμε συνεχώς. Αυτό που με παραξενεύει βέβαια, είναι πως πολύς κόσμος, τώρα μας έμαθε!

Που νομίζεις οφείλεται αυτό;

Πφφφ... Δε ξέρω φίλε! Αλήθεια! (Γέλια) Βγήκε το άλμπουμ, βγάλαμε τα κομμάτια “Metal Brigade” και “The Crucifix” σε video clip, και πολύς κόσμος που κατά τ’άλλα είναι βαθειά χωμένος στο metal δεν μας ήξερε καν, και ερχόταν και μας έλεγε πόσο θετική εντύπωση κάναμε! Και πριν, με προηγούμενές μας δουλειές είχαμε μπει στα charts, αλλά να σου πω την αλήθεια, δεν περιμένεις να γίνεις γνωστός σε μια μεγάλη μερίδα κόσμου μετά από τόσα χρόνια...

... και 7-8 δίσκους!

Ακριβώς! Τα παράξενα του χώρου μας είναι αυτά!

Ως τώρα λοιπόν τι feedback έχετε πάρει για το “War Brigade”; Ποιες οι κριτικές από τον Τύπο, τα Media και κυρίως τους οπαδούς σας;

Έχουμε λάβει πάρα πολύ καλές κριτικές! Σε σημείο που έχουμε μείνει έκπληκτοι! Δε ξέρω, μπορεί να είναι και θέμα τύχης. Σωστού timing δηλαδή. Ίσως έτυχε να βγάλουμε έναν καλό metal δίσκο, σε μια περίοδο που δεν κυκλοφορούσε κάτι ανάλογο. Αλλά όπως είπαμε, αυτό που μας ενδιαφέρει πρωτίστως είναι να δώσουμε στον οπαδό κάτι καλό. Από το εξώφυλλο, ως τη τελευταία νότα. Και αυτό γίνεται διότι έχουμε “die hard” οπαδούς, που μας ακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια, και οι οποίοι όταν πάρουν στα χέρια τους ένα δίσκο των Mystic Prophecy, πρέπει να ακούσουν Mystic Prophecy και όχι κάποιο άλλο συγκρότημα. Υπάρχουν μπάντες που ξεκίνησαν με ένα συγκεκριμένο στυλ, και στη πορεία μετά από 2-3 δίσκους δεν υπάρχει κάτι που να θυμίζει αυτό το στυλ. Χωρίς να σημαίνει πως δεν είναι ποιοτικό αυτό που κάνουν, κάθε άλλο. Εμείς δε θέλουμε να καταλήξουμε έτσι.

Πού οφείλεται αυτό άραγε; Βίτσιο του μουσικού; Προσωπικά απωθημένα;

Ναι, καθώς και πίεση από τις εκάστοτε εταιρείες. Εδώ ξέρουμε μπάντες που από power metal έχουν φτάσει να παίζουν American rock n roll! Καταλαβαίνεις τί εννοώ...

Συμμερίζεσαι την άποψή μου πως κάθε power metaller, κατά βάθος είναι αυτό που λέμε «ποζεράς»;

Α μπράβο! Έχεις απόλυτο δίκιο (σ.σ: να τα ακούνε αυτά ορισμένοι δύσπιστοι)! Και να σου πω γιατί ισχύει αυτό. Όταν βγάλαμε το πρώτο Devil’s Train, διάβαζαν όλοι τα ονόματά μας (σ.σ: Οι Devil’s Train αποτελούνται εκτός από τον Δημήτρη, από τους Jorg Michael στα τύμπανα, Jari Kainulainen στο μπάσο και Λάκη Ραγκαζά στις κιθάρες, καταλαβαίνετε...) και έλεγαν πως θα βγει ένας τρομερός power metal δίσκος. Όταν όμως άκουσαν αυτό το αμερικάνικο bluesy hard rock, έπαθαν πλάκα, και μάλιστα έφτασαν οι Devil’s Train να περάσουν σε πωλήσεις τους Mystic Prophecy!

Μήπως χωρίς να το έχετε σκοπό, στοχεύσατε σε ευρύτερο κοινό;

Χμμμ... Όχι. Πρόσεξε. Όλοι όσοι είμαστε άνω των 40-45, μεγαλώσαμε με ακούσματα όπως Badlands, Dokken, Cinderella, Tesla και κάθε τι που φέρνει προς αυτό τον ήχο, και είναι νοσταλγικό, κερδίζει αυτές τις ηλικίες. Επίσης, κακά τα ψέμματα, αυτές οι ηλικίες είναι που έχουν πλέον την αγοραστική δύναμη. Ο νεαρός μεταλλάς δε θα αγοράσει το δίσκο, θα τον «κατεβάσει». Θες γιατί δεν έχει δουλειά; Θες για άλλους λόγους; Οι Devil’s Train λοιπόν πούλησαν καλά ακριβώς επειδή ο 45άρης νοσταλγός της όλης φάσης, θέλει στα χέρια του το cd.

Κατανοητό. Ας περάσουμε πάλι στη καινούργια σας δουλειά. Προσωπικά, τη βρήκα ως μια από τις καλύτερές σας κυκλοφορίες, και ίσως τη «σκληρότερη» απ’όσες προηγήθηκαν. Συνειδητή επιλογή η επιπλέον... ενίσχυση του ήχου, ή απλά έτσι σας βγήκε στο στούντιο;

Μπορείς να πεις και τα δύο! Η διαφορά του “War Brigade” με τον προκάτοχό του, είναι πως ενώ ο νέος δίσκος είναι ακόμη «σκληρότερος», εν τούτοις έχουμε περισσότερες μελωδίες, και πιο catchy refrains...

Πιο 80’s συναίσθημα θα έλεγα εγώ.

Ακριβώς! Αυτός ήταν λοιπόν ο πρωταρχικός μας στόχος. Να δώσουμε στον οπαδό μας ένα δίσκο που θα έχει καλό songwriting, 80s συναίσθημα αλλά σύγχρονο, δυναμικό ήχο. Επίσης, ποτέ δεν καθόμαστε να συνθέσουμε ένα κομμάτι που πρέπει να είναι «έτσι», ένα άλλο που πρέπει να είναι «αλλιώς» κλπ. Η διαδικασία είναι η εξής: Καθόμαστε με τον Λάκη ή τον Markus, τους λέω πως έχω στο μυαλό μου τη βασική ιδέα, την επεξεργαζόμαστε, και την αφήνω στην άκρη για 1-2 βδομάδες. Αν όταν την ξανακούσω νιώσω την ίδια ανατριχίλα, τότε το κομμάτι θα πάει παραπέρα γιατί θα βγει καλό. Αν όχι, πετάω την ιδέα στη γωνία. Τόσο απλά.

Αυτό όμως το υλικό το οποίο πετάς στη γωνία, μπορεί να είναι ανακυκλώσιμο; Δηλαδή, μπορεί να το ξαναπιάσεις κάποια άλλη στιγμή και να σου δώσει ένα ωραίο κομμάτι;

Όχι, δε πιστεύω. Αν όταν το ξανακούσω πάλι, μετά από αυτές τις 10-15 μέρες, δε με κάνει να γουστάρω και να κουνήσω το κεφάλι να στο πω έτσι, τότε τέλος. Και αυτό ισχύει κατά ένα μεγάλο βαθμό διότι πάντα, μα πάντα Δημήτρη, και με τους Mystic Prophecy και με τους Devil’s Train, συνθέτω μουσική σαν οπαδός...

... γιαυτό άλλωστε και στοχεύεις στο καλό refrain και στην ωραία μελωδία!

Αυτό! Κοίταξε, το να σου γράψω ένα σύνθετο κομμάτι, είναι εύκολο. Θα ενώσω 5-10 riffs, θα βάλω 4-5 διαφορετικούς ρυθμούς, και έτοιμο. Αλλά αυτό είναι πολύ πιο εύκολο, από το να συνθέσω ένα κομμάτι το οποίο θα κερδίσει τον οπαδό, θα είναι μελωδικό, πιασάρικο, δε θα θυμίζει άλλες μπάντες, δε θα έχει επαναληφθεί 300.000 φορές...

... και θα ακούγεται φρέσκο!

Πολύ σωστά! Και θέλω με τους Mystic να γράφω κομμάτια που κυρίως θα είναι συναυλιακά, και όχι καθαρά στουντιακά. Βλέπεις ας πούμε διάφορες μπάντες και δίσκους που ενώ στο στούντιο ακούγονται απίστευτες, ζωντανά χάνεται αυτό το live feeling και ουσιαστικά ακούς κάτι άλλο! Όταν συνθέτω, ψάχνομαι με τα riffs, ψάχνομαι με τα solos, με τους ρυθμούς, και θέλω να δώσω ένα άμεσο αποτέλεσμα στον φίλο που θα ακούσει το δίσκο. Γιαυτό όπως έχεις παρατηρήσει πάντα σε όλα μας τα κομμάτια θα υπάρχουν σημεία καθαρά για να γουστάρει ο κόσμος, να το πω έτσι. Και είναι επίσης σημαντικό να ...εξετάζεις μεγάλους δίσκους της μουσικής μας, πχ το “Black Album”, το “Screaming for Vengeance”, για να δεις τί έχουν αυτοί οι δίσκοι και κέρδισαν το κόσμο, ποια τα χαρακτηριστικά τους και κυρίως ποιος ο λόγος που ακούγονται όπως είπες «φρέσκοι», ακόμη και μετά από 20-30 χρόνια... Got it?

Απόλυτα! Άλλο θέμα τώρα που σηκώνει συζήτηση: Σε όλους σας τους δίσκους έχεις αναλάβει τη παραγωγή, με τη πολύτιμη συνεισφορά του Christian Schmid, και επιπλέον του Fredrik Nordström από το “Savage Souls” του 2006 και μετά. Έχει δημιουργηθεί ομάδα που «κερδίζει και δεν αλλάζει», όπως λένε οι προπονητές στον ομαδικό αθλητισμό;

Ναι μπράβο, έχουμε αυτή τη φιλοσοφία. Κάνω πάντα τη παραγωγή με τον Christian στα δικά μας studios, τα Prophecy Studios, γιατί ξέρω τί θέλω και πως το θέλω ακριβώς, και μετά δίνω το υλικό στον Fredrik ο οποίος με ξέρει σχεδόν 15 χρόνια και γνωρίζει τις ιδέες μου. Πρώτα, έκανα τη παραγωγή μόνος μου, αλλά θα σου πω Δημήτρη ποιο το πρόβλημα εδώ: Ηχογραφούσα ένα κομμάτι, το άκουγα στο σπίτι, πήγαινα την άλλη μέρα στο studio το άλλαζα. Το άκουγα ξανά στο σπίτι, πάλι το άλλαζα την επόμενη μέρα. Δηλαδή στο τέλος αντί να το κάνω καλύτερο, το «σκότωνα» μετά από τις τόσες αλλαγές, οι οποίες γίνοταν λόγω άγχους περισσότερο, άγχους για το τέλειο αποτέλεσμα. Τώρα, δουλεύω τις ιδέες μας με τον Christian, και μετά θα έχω 5 μέρες καιρό με τον Fredrik να βγάλουμε ακριβώς το αποτέλεσμα που θέλουμε. Φυσικά, όλα είναι θέμα υλικού, έτσι; Ο παραγωγός δεν είναι μάγος. Αν οι «πηγές» δεν είναι σωστές, δεν κάνεις κάτι.

Ασχολείσαι με τη παραγωγή μόνο επειδή θεωρείς πως εσύ ξέρεις ποιος πρέπει να είναι ο ήχος των Mystic Prophecy, ή σε ενδιαφέρει γενικά το πόστο αυτό; Να περιμένουμε, αν κάποια στιγμή βαρεθείς το μικρόφωνο, να αναλαμβάνεις το ρόλο του «άρχοντα των κουμπιών»;

Όχι, όχι, δεν έχω τέτοιο σκοπό, άλλωστε με παραγωγές δίσκων ασχολούμαι χρόνια τώρα. Έχω δουλέψει με Steel Prophet, Suicidal Angels, InnerWish, έχω αποκτήσει κάποιο όνομα ως παραγωγός, αλλά δε με ενδιαφέρει να κάνω παραγωγές απλά για τα χρήματα. Αν η μπάντα ή ο καλλιτέχνης γενικότερα δε μου αρέσει, δε θα ασχοληθώ.

Πάντως ο ήχος σας πλέον, είναι trademark στο χώρο. Ακούς και λες «Αυτοί είναι οι Mystic Propecy”.

Ναι, γιατί αυτός ήταν και είναι ο πρωταρχικός μας στόχος στο τομέα αυτό. Ξέρεις, υπάρχουν μπάντες που πηγαίνουν σε παραγωγούς και αξιώνουν να ακουστούν σαν κάποια άλλη μπάντα. Ναι, μα το υλικό σου και ίσως οι δυνατότητές σου δεν είναι αυτά που πρέπει για να ακουστείς ως ένα άλλο συγκρότημα. Πως να το κάνουμε...

Οι Mystic Prophecy ακούγονται ως ένα βέρο Αμερικάνικο power metal σχήμα, καίτοι ανήκετε στη Γερμανική σκηνή. Δεν έχετε καμία σχέση με τους Helloween και τους Blind Guardian, αλλά με τους Jag Panzer, τους Metal Church και τους Vicious Rumors. Από μικρός λάτρης της αμερικάνικης σκηνής λοιπόν; Ομοιοπαθής;

Ε, μα ναι ρε φίλε, ναι! Ειδικά τα πρώτα άλμπουμ των Vicious Rumors ήταν θεϊκά! Και όπως και με τους Devil’s Train είχαμε σκοπό να ακουστούμε με έναν καθαρά αμερικάνικο ήχο, έτσι και με τους Mystic θέλαμε να υπηρετήσουμε αυτόν τον τεράστιο power metal ήχο. Και το μεγαλύτερο κομπλιμέντο, είναι όταν μας έγραφαν και μας γράφουν Αμερικανοί πως δίνουμε την εντύπωση πως όντως είμαστε αμερικάνικη μπάντα! Και με τους Mystic συμβαίνει αυτό, και με τους Devil’s Train. Και για μένα αυτό είναι απόδειξη πως κάνουμε το σωστό. Και είναι ένας ήχος Δημήτρη που δεν έχει «βαλτώσει» να το πω έτσι, σε αντίθεση με τον ευρωπαϊκό. Βλέπεις πως ακόμη και οι Helloween για παράδειγμα, έφτασαν σε σημείο να βάλουν πολλά «Αμερικανιζέ» στοιχεία σε κάποιες δουλειές τους.
Ξέρεις γιατί συνέβαινε και συμβαίνει αυτό; Σε μεγάλο βαθμό ευθύνονται οι παραγωγοί. Υπήρχαν 3-4 παραγωγοί οι οποίοι στην ουσία κινούσαν την αγορά, και γιαυτό έβγαινε αυτός ο ήχος - κονσέρβα, να τον πούμε έτσι. Στιγμάτησαν λοιπόν τη σκηνή. Σαν μουσικός είναι πολύ καλό να έχεις πρότυπα, αλλά είναι πολύ κακό να προσπαθείς να τα αποτυπώσεις στη μουσική σου φίλε μου...

Πάμε λίγο στα δικά σου, καθαρά προσωπικά «χωράφια». Παλαιότερα, η Ελληνική metal σκηνή «έπασχε» από καλούς τραγουδιστές. Πλέον, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Ως τραγουδιστής, έχεις μια πολύ καλή φωνή, η οποία είναι, το κυριότερο, άκρως αναγνωρίσιμη. Τί πρέπει να προσέχει ένας τραγουδιστής λοιπόν; Ποια τα εφόδια που πρέπει να αποκτήσει;

(σ.σ: ακούγεται κάπως ντροπαλός) Σ’ευχαριστώ... Θα σου πω όμως τί λέω στον Christian ας πούμε, όταν είμαστε στο studio και ηχογραφώ τα φωνητικά μου. Δε με ενδιαφέρει τόσο να είμαι άψογος στις νότες, όσο η φωνή μου να βγάζει συναίσθημα. “Feeling” φίλε, είναι η λέξη-κλειδί. Όσο πιο τεχνικός και σωστός προσπαθείς να γίνεις, τόσο χάνεται η «μαγεία» σου! Όσο για τα εφόδια; Σίγουρα θα πρέπει κάποιος πρώτα απ’όλα να γνωρίζει τις δυνατότητές του. Φυσικά οι όποιες σπουδές πάντα βοηθούν, αλλά δεν είναι το παν.

Θα πρέπει λοιπόν ο τραγουδιστής να γνωρίζει το γήπεδο στο οποίο μπορεί να παίξει μπάλα δηλαδή, με πολύ απλά λόγια...

Όπως το’πες! Και αυτό δεν ισχύει μόνο στους τραγουδιστές. Πάρε παράδειγμα τους κιθαρίστες. Έρχεται κάποιος που θέλει να ακουστεί σαν τον Malmsteen. Και είναι φανερό πως δεν έχει το ταλέντο του, και πως για να έρθει στο 50% του επιπέδου του, θέλει άλλα 10 χρόνια. Αυτός θα αποτύχει, αυτό είναι βέβαιο. Θέλω να πω πως όταν κάποιος πιέζει τον εαυτό του να φτάσει κάποιο επίπεδο πέρα από τις δυνάμεις του, είναι καταδικασμένος να αποτύχει. Επίσης, για να επανέλθουμε στους τραγουδιστές, θα πρέπει να είναι σίγουροι για τον εαυτό τους και κυρίως, να προσπαθούν να τοποθετήσουν τη φωνή τους στο κομμάτι. Όχι να βγούν μπροστά. Ο καλός τραγουδιστής θα φανεί, θέλει δε θέλει. Έρχονται πολλοί και μου λένε για ποιο λόγο η φωνή μου στους Mystic δεν είναι πιο μπροστά από τα υπόλοιπα όργανα, αν και η μπάντα είναι δική μου. Όχι φίλε, ο εγωισμός δεν οδηγεί πουθενά. Πρέπει η μπάντα να λειτουργεί ως πραγματική ομάδα, και όχι ως ένα απλό σύνολο μονάδων.

Εσείς ακούγεστε εξαιρετικά δεμένοι. Ως πραγματική ομάδα, όπως είπες. Χημεία, κοινό όραμα, κοινά ακούσματα, πολλές ώρες πρόβας; Ή όλα αυτά μαζί; Και τί πρέπει να έχει μια μπάντα τελικά για να παρουσιάσει ένα καλό αποτέλεσμα;

Θέμα πρόβας δεν είναι με τίποτα. Θέμα χημείας είναι, και κατανόησης. Τα παιδιά ξέρουν ακριβώς τί θέλω. Επίσης, πάντα στη μπάντα κοιτάω να είναι μπροστά ισόποσα και οι κιθάρες, και η φωνή, και το rhythm section. Γιαυτό και βγαίνει αυτός ο δυναμικός ήχος. Δε θα μπορούσα να φανταστώ τις κιθάρες για παράδειγμα να είναι απλά βοηθητικό μέρος και να ακούγονται στην ουσία μόνο στα solos… Για μένα πάντα heavy metal μουσική είναι “in your face” κιθάρες,” in your face" τύμπανα και ο τραγουδιστής στη μέση.

Δεν έχεις και αυτή την απολυταρχική συμπεριφορά...

Όχι, κάθε άλλο! Τα πάντα είναι θέμα ομαδικής δουλειάς σε μας, και υπάρχει δημοκρατία. Απλά τη τελική-τελική απόφαση, πρέπει να τη λάβει ένας, και αυτός εκ των πραγμάτων είμαι εγώ (γέλια). Είμαι τυχερός που έχω να κάνω με άτομα που ξέρουν τη θέση μου στη μπάντα και δείχνουν απόλυτη κατανόηση, μακριά από βεντετισμούς. Και έτσι βγαίνει το συγκρότημα και στη σκηνή, σε σημείο που πολλοί εδώ στη Γερμανία μας... «φοβούνται». Ο κόσμος που θα μας δει στο Chania Rock Fest, θα το διαπιστώσει!

Εγώ το ξέρω, σας έχω δει εξάλλου...

(σ.σ: Ολίγον έκπληκτος) Πού;!;

Το 2006, μαζί με Bonfire και InnerWish. Από τότε σας έχω σταμπάρει αγαπητέ.

(Γέλια) Ναι, ναι, θυμάμαι! Πάει καιρός από τότε. Βέβαια άλλη εκείνη η μπάντα, αλλά πραγματικά, σε αυτή μας τη φάση νιώθω πως έχουμε ένα εξαιρετικό line up.

Ωραία πάσα για την επόμενη ερώτηση! Ο Laki στις κιθάρες δίνει πραγματικό ρεσιτάλ άμεσου και συνάμα βιρτουόζικου παιξίματος. Μοιραία, το μυαλό πηγαίνει σε έναν άλλο μεγάλο Έλληνα shredder που πέρασε από τη μπάντα, τον Gus G, αλλά και σε άλλους συμπατριώτες μας που έχουν ανεβάσει ψηλά τα standards. Πού οφείλεται αυτή η άνοδος των Ελλήνων μουσικών, κατά τη γνώμη σου;

Κοίταξε, η Ελλάδα πάντα είχε καλούς μουσικούς φίλε Δημήτρη, γιατί οι Έλληνες πάντα είχαμε τη μουσική στο αίμα μας. Το κακό είναι πως στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ομάδες, αλλά μονάδες μέσα σε μπάντες. Και παλαιότερα αλλά και τώρα, υπήρχαν και υπάρχουν φοβερά ταλέντα. Αυτά όμως τα ταλέντα χάνονται καθώς είναι αναγκασμένα να παίζουν μαζί με κάποιους άλλους ...άμοιρους (γέλια), οι οποίοι αν και το παίζουν ταλαντούχοι στην ουσία είναι μέτριοι ως και κουλοί, και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να παρασυρθεί στο βούρκο και το πραγματικό ταλέντο. Αυτό συνέβη και με τον Λάκη, που όταν τον πήρα εγώ στους Devil’s Train στα 40 του, στην Ελλάδα δε τον ήξερε κανείς!

Πως ήρθες σε επαφή μαζί του λοιπόν;

Μου τον σύστησε ο Χρυσάφης από τους Crystal Tears. Τους είχα κάνει εγώ τότε τη παραγωγή, και ήρθε η συζήτηση στο αν γνωρίζει κάποιον κιθαρίστα για τους Devil’s Train που ήθελα να ξεκινήσω. Μου απάντησε πως ξέρει «έναν εξαιρετικό κιθαρίστα που δεν έχει παίξει ακόμη σε κάποια σημαντική μπάντα. Ήρθαμε σε επαφή, του ζήτησα να μου στείλει υλικό του και όταν τον άκουσα είπα «Θεέ μου, πού ήταν αυτό το ταλέντο κρυμμένο τόσο καιρό;;;».

Ήταν στο βούρκο με τους υπόλοιπους άμοιρους να υποθέσω...

(γελάει) Ναι, κάπως έτσι φίλε!

Θα ήθελες να μας πεις λίγα λόγια για τους υπόλοιπους συνεργάτες σου; Ποια είναι τα υπόλοιπα μέλη των Mystic Prophecy στο δίσκο αυτό; Είχαμε και αλλαγή της τελευταίας στιγμής...

Στο μπάσο, βέβαια! Στο νέο δίσκο έχουμε μια κοπέλα από την Ελβετία, τη Joey, η οποία πραγματικά «σκοτώνει», έχει ηχογραφήσει αυτή τα μέρη του μπάσου στο νέο δίσκο και θα ακολουθήσει κανονικά και στα live. Εκτός του ότι είναι μια εξαιρετική μουσικός όμως, είναι πολύ καλός χαρακτήρας και πολύ καλή επαγγελματίας, και φέρνει και μια αρμονία στη μπάντα. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως ο προηγούμενος μπασίστας μας δεν ήταν ανάλογη περίπτωση, έτσι; Πάντα κοιτώ οι συνεργάτες μου να είναι καλοί και ως μουσικοί, και ως επαγγελματίες, και ως χαρακτήρες.

Ο Markus είναι ο σταθερότερος συνεργάτης σου, καθώς μετρά πάνω από 10 χρόνια στη μπάντα. Ο Connie βρισκόταν στο συγκρότημα από το 2008 ως και το νέο δίσκο, ενώ ο Laki και ο Tristan από το 2012. Έχεις δει πολλές αλλαγές στη σύνθεση των Mystic Prophecy. Πόσο επηρέασαν, αν επηρέασαν, οι αλλαγές αυτές το δικό σου σχήμα;

Όσον αφορά τον Markus, μπήκε στη μπάντα μαζί με τον Gus, στις αρχές, και έμεινε ως το τέλος. Θα ήθελα να πω ειδικά για αυτόν, πως τον θεωρώ ανάμεσα στους 5 καλύτερους riff κιθαρίστες αυτή τη στιγμή, και το αποδεικνύει κάθε φορά σε οποιοδήποτε δίσκο. Οι αλλαγές που όντως ήταν πολλές, δεν επηρέασαν καθόλου τη μπάντα. Νομίζω θα το έχεις ίσως προσέξει και εσύ. Και αυτό, διότι πρώτον όλοι μου οι συνεργάτες ήταν εξαιρετικοί, και δεύτερον διότι υπήρχε κοινό όραμα. Για παράδειγμα ο Λάκης ξέρει πως με τους Mystic Prophecy θα πρέπει να παίξει metal, ενώ με τους Devil’s Train hard rockin’ blues. Είναι ανοικτόμυαλος και προσαρμόζεται αμέσως, κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό.

Θεωρείς πως μια μπάντα πρέπει να έχει σταθερή σύνθεση, όσο το δυνατόν, ή μπορεί να υπάρχει ένας σταθερός πυρήνας 1-2 μουσικών που θα «οδηγούν»;

Καλό είναι φυσικά να έχεις όσο το δυνατόν τους ίδιους συνεργάτες, αλλά αυτό δε γίνεται. Παράδειγμα σε μας, όσοι έφυγαν, το έκαναν διότι είχαν οικογένειες, υποχρεώσεις, είχαν εργοδότες που δεν έδιναν άδεια για να βγεις σε περιοδεία ή να παίξεις στο τάδε μέρος, ξέρεις καθημερινά προβλήματα που όμως δεν αφήνουν τον άλλο να δώσει το 100% του εαυτού του. Φτάνεις λοιπόν σε μια φάση και σε μια ηλικία, που άλλα πράγματα φέρνουν τη μουσική σε δεύτερη, μη πω τρίτη, μοίρα.

Ποιες οι δικές σου επιρροές όσον αφορά το τρόπο που τραγουδάς, αλλά και γενικότερα ως frontman;

(σ.σ: από μια μεγάλη συζήτηση περί αγαπημένων και μη τραγουδιστών και συγκροτημάτων, παραθέτω το «ζουμί») Αααα! Εύκολο φίλε! Από hard rockin’ blues o Glenn Hughes, Ray Gillen (σ.σ: ακούτε ορισμένοι;), o Brian Howe, o Mercury και από metal φυσικά ο Dio, o Tate, o Ray Alder, o Eric Adams, φυσικά ο Halford ιδιαίτερα της πρώτης, progressive rock περιόδου, αν και στο “Painkiller” ο άνθρωπος πραγματικά διέλυσε τους πάντες. Όπως επίσης παραδέχομαι τον Byford των Saxon, ως γενικότερη persona. Τώρα από νέους καλλιτέχνες, υπάρχουν αρκετοί, αλλά θα ήθελα να σταθώ σε κάποιον που ενώ δεν έχει ιδιαίτερα καλή φωνή, ακούγεται εξαιρετικός, και αυτός είναι ο Joe Bonamassa (σ.σ: και τέζα ο Κισατζεκιάν). Και γιατί ακούγεται εξαιρετικός; Γιατί ξέρει να γράφει τραγούδια που θα αναδείξουν ΚΑΙ τη φωνή του φίλε μου…

Επιστροφή στους Mystic Prophecy. Η μουσική σας ταυτότητα είναι σταθερή. Αντίθετα, οι στίχοι σας, καταπιάνονται με διάφορα θέματα. Τί σε εμπνέει να γράφεις;

Θέματα και προβλήματα της ζωής μου, και της ζωής στο πλανήτη γενικότερα. Για παράδειγμα, στο νέο άλμπουμ το κομμάτι “Follow the Blind” μιλάει για τις δύο οικογένειες που στην ουσία ακολουθούμε εδώ και πόσα χρόνια στη πολιτική, Καραμανλή και Παπανδρέου. Ό,τι πουν αυτοί, και τα πρόβατα από πίσω! Το “Metal Brigade” είναι αφιερωμένο στους οπαδούς μας, ενώ το “The Crucifix” μιλάει για τη διαφθορά στους κόλπους της Εκκλησίας και την αισχρή αντιμετώπιση πολλών παιδιών στα λεγόμενα «Εκκλησιαστικά Σχολεία» απ΄τους ίδιους τους ιερείς. Το “10.000 Miles Away” το έχω γράψει για το γιό μου. Είχα δέκα χρόνια και παραπάνω να γράψω μια μπαλάντα, το έκανα τώρα, και μάλιστα σε ένα σημείο τραγουδώ γερμανικά, ώστε όταν μεγαλώσει να καταλάβει ακριβώς τί θέλω να πω για αυτόν. Στο κομμάτι “Burning Out” αναφέρομαι στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων, ενώ στο “Good Day to Die” ήθελα να ασχοληθώ με τους αρχαίους Σπαρτιάτες και τις πολεμικές τους αρετές...

... το οποίο “Good Day to Die” γιατί μου θυμίζει έντονα Μανώλη Χιώτη στη μελωδία του;

(Γέλια) Μα γιατί είναι τέρμα ελληνική! Και πρόσεξε, δεν είναι κομμάτι δικό μου και του Λάκη αυτό, αλλά του Markus! Βάζω φίλε τον Γερμανό, να γράψει μια ελληνική μελωδία! Ξεκινώ και τη τραγουδώ, τη «πιάνει» αμέσως και τη δίνει ολοκληρωμένη στη κιθάρα. Και είναι τόσο εύκολο να μπει αμέσως στο κλίμα, γιατί είναι όπως σου είπα και πριν ένας εξαιρετικός, και χωρίς ίχνος εγωισμού, μουσικός. Στο κομμάτι αυτό λοιπόν, εξυμνώ τη σπαρτιατική πολεμική αρετή και τον τρόπο ζωής τους, γιαυτό ακούς και τον στίχο για παράδειγμα “Let start begin the mass, Ytan I epitas”. (σ.σ: ακολουθεί μακροσκελής συζήτηση επί ιστορικών θεμάτων, κάπου ξεφεύγουμε και επανερχόμαστε)

Θεωρείς πως ένας μουσικός πρέπει πάντα να επηρεάζεται από τις εξελίξεις γύρω του, ή κάποιες φορές οι στίχοι μπορούν να έχουν το ρόλο «διεξόδου», όπως για παράδειγμα αυτοί που καταπιάνονται με φανταστικά ή ιστορικά θέματα;

Όπως του βγαίνει του καθενός Δημήτρη. Εγώ βρίσκω ενδιαφέρον στο να ασχολούμαι με θέματα κοινωνικοπολιτικά και ιστορικά, δηλαδή καθαρά ρεαλιστικά. Δεν είμαι καλός «παραμυθάς», να το πω έτσι, ώστε να γράψω για δράκους και ξωτικά, χαχαχα! Διαβάζω πολύ γενικά, και για διάφορα πράγματα, και από εκεί επηρεάζομαι.

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό στοιχείο της μπάντας, οι πολλές διασκευές. Manowar, Black Sabbath, Ozzy, Iron Maiden και τώρα Tom Jones! Χαβαλές και ωραία ατμόσφαιρα στο στούντιο που περνά στο δίσκο , ή φόρος τιμής σε αγαπημένους καλλιτέχνες;

Να σου πω. Κάναμε συνέχεια metal διασκευές. Είπα λοιπόν στα παιδιά, να κάνουμε κάτι διαφορετικό αυτή τη φορά. Ο Tom Jones είναι φωνάρα (σ.σ: «αυτό το παιδί πραγματικά έχει γούστο!» αναφωνεί ο Κισατζεκιάν), και μάλιστα αυτό το κομμάτι είναι απο τα δυσκολότερα που έχω τραγουδήσει (σ.σ:!!!). Απορείς, έτσι;

Ναι, για να είμαι ειλικρινής, διότι πως γίνεται να είναι αυτό το κομμάτι δυσκολότερο για σένα από το “Delilah”, το “I’ll Never Fall In Love Again” ή το “You’ll Never Walk Alone” για παράδειγμα;

Είναι δυσκολότερο γιατί ο τρόπος που τραγουδάει με bluesy τεχνοτροπία ένα beat pop κομμάτι, είναι πολύ ιδιαίτερος. Λίγο να φύγεις από το ρυθμό, ξέφυγες εντελώς. Επίσης διάλεξα αυτό το τραγούδι διότι είναι το πιο γνωστό του ίσως, το ξέρουν ακόμη και όσοι ακούν επιφανειακά μουσική, και θα είχε ενδιαφέρον να του αλλάξω τον αδόξαστο! (γέλια). Και φυσικά, δεν ήθελα ξανά ένα metal κομμάτι, είναι βαρετό αυτό από ένα σημείο και μετά.

Οι διασκευές άλλωστε που ξεφεύγουν από την αρχική μορφή του αυθεντικού τραγουδιού είναι οι πιο ενδιαφέρουσες, όχι οι επανεκτελέσεις.

Εννοείται αυτό! Ποιος ο λόγος να διασκευάσεις ένα κομμάτι και να είναι ακριβώς όπως το πρωτότυπο; Το έχουν κάνει αυτό άλλωστε τόσες και τόσες μπάντες. Δε θα ήθελα να γίνω ένας ακόμη από τους «πολλούς».

Βλέπω με χαρά πως τρίτωσε η ελληνική παρουσία στους Mystic Prophecy, με τον Ανέστη Γούδα ο οποίος επιμελείται το layout!

Ο Ανέστης είναι εξαιρετικός καλλιτέχνης και επαγγελματίας, χρόνια συνεργάζομαι μαζί του. Επίσης, έχει ένα πολύ θετικό σημείο: Καταλαβαίνει τί πρέπει να σχεδιάσει, ανάλογα με τη μπάντα με την οποία δουλεύει. Δε μπορεί δηλαδή να ζωγραφίζεις λουλούδια στο εξώφυλλο μιας thrash μπάντας. Και αν κοιτάξεις τα εξώφυλλα, έχουν απίστευτη λεπτομέρεια επάνω, δεν είναι απλά «πειραγμένες» φωτογραφίες όπως συνηθίζεται σε πολλές άλλες περιπτώσεις...

Σταθερά εδώ και αρκετά χρόνια, στη Massacre Records...

Σε λίγες μέρες μάλιστα ανανεώνουμε το συμβόλαιο! Οι άνθρωποι της Massacre είναι ακριβώς ό,τι θα ήθελε ένας μουσικός. Μας στηρίζουν σε ο,τιδήποτε κάνουμε, είναι ανοικτοί σε προτάσεις, δεν μπλέκονται στα πόδια μας, μας εμπιστεύονται πλήρως και αφήνουν τον καλλιτέχνη ελεύθερο. Μεγάλο πράγμα αυτό. Ήμουν και σε μεγαλύτερη εταιρεία φίλε, αλλά πίστεψέ με σε μικρότερη είναι καλύτερα. Όταν ήμασταν στη Nuclear Blast, ήμασταν μαζί με Helloween, Slayer κ.α. Τί να κάνει ο Μήτσος με τους Mystic; Τους έλεγα κάτι, και μου έλεγαν «Σκάσε και κολύμπα» (γέλια). Ήμουν όπως λέμε εδώ στη Γερμανία, «ο πέμπτος τροχός του αυτοκινήτου». Καλύτερα πρώτος στο χωριό, παρά τελευταίος στη πόλη!

Συναυλίες. Ανακοινώσατε ευρωπαϊκή περιοδεία με τους Grave Digger και Victorius από το νέο έτος. Άλλα σχέδια;

Nαι! Ετοιμάζουμε και μια co-headline περιοδεία με τους Δανούς Artillery, θα πάμε Γερμανία, Ελβετία, Αυστρία, Βέλγιο, Ολλανδία και Λουξεμβούργο, μέχρι να ξεκινήσουμε τη περιοδεία με τους Digger.

Να σας περιμένουμε από τα μέρη μας; Εννοώ Αθήνα - Θεσσαλονίκη, γιατί ως γνωστόν θα εμφανιστείτε στο Chania Rock festival τον Ιούλιο.

Πφφφ... Δε ξέρω φίλε. Αν κάποια διοργανώτρια εταιρεία μας κάνει πρόταση, με μεγάλη μας χαρά. Αλλά όπως ξέρεις, είναι λίγο περίεργα τα πράγματα με τις ελληνικές μπάντες. Και εμείς, θεωρούμαστε ελληνική μπάντα. Στη Κρήτη για παράδειγμα, κάνουν αυτό που έπρεπε να γίνεται στην Αθήνα κάθε χρόνο. Πόσα χρόνια έχεις να δεις στην Αθήνα ένα τέτοιο festival; Και όπως είπαμε πιο πριν, υπάρχουν πολλά καλά ελληνικά συγκροτήματα, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα billing, και μάλιστα να μαζέψουν και πολύ κόσμο! Rotting Christ, Septic Flesh, InnerWish, Firewind και πόσα ακόμη συγκροτήματα που είναι top notch. Άνετα θα μιλούσαμε για ένα διήμερο festival. Αλλά πού...

Καταλαβαίνω... Με ποιους καλλιτέχνες θα ήθελες να μοιραστείς τη σκηνή; Δηλαδή να συμμετέχεις με το συγκρότημά σου στην ίδια συναυλία, περιοδεία κλπ;

Ε, δε το συζητώ! Με τους αυθεντικούς «βροντόσαυρους» φίλε! Sabbath, Priest, Purple… Τέτοιες μπάντες! Και να είμαι ας πούμε σε μια γωνία, για να βλέπω τον Glenn Hughes να σαρώνει τον Coverdale! (γέλια)

Δικά σου τα τελευταία λόγια!...

Θα ήθελα να πω κάτι για την ελληνική σκηνή γενικότερα. Η Ελλάδα Δημήτρη τρώει τα παιδιά της, να το ξέρεις. Μπορεί να υπάρχει μια άνοδος σε ποιότητα κυρίως, και όχι μόνο σε ποσότητα, αλλά τα πράγματα απέχουν πολύ από το να συγκριθούν με την υπόλοιπη Ευρώπη. Μη παραμυθιαζόμαστε. Στη Γερμανία, πρέπει πρώτα η γερμανική μπάντα να γίνει μεγάλη εντός, για να σταθεί έξω. Στη Φινλανδία για παράδειγμα οι Stratovarius πρώτα έγιναν «μεγάλοι» εντός, και μετά έκαναν όνομα έξω. Στην Ελβετία οι Gotthard το ίδιο, για να αναφέρω άλλο σχετικό παράδειγμα. Εδώ στη Γερμανία με ρωτούν συνέχεια, πως γίνεται και δεν είμαστε μεγάλοι στην Ελλάδα. Εδώ ρε φίλε μιλάω με Έλληνες, και υπάρχει κόσμος που θάβει τον Gus G ας πούμε. Ποιον; Τον Gus G! Τί περιμένεις; Αλλά δεν είναι θέμα μόνο κόσμου. Είναι κυρίως εταιρειών. Από εκεί ξεκινά το κακό.

Δημήτρη ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου, και ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα, με τη πρώτη ευκαιρία!

Ευχαριστώ και εγώ για την πολύ ωραία συζήτηση φίλε μου, και αν σας φέρει ο δρόμος στα Χανιά, μη ξεχάσεις να έρθεις να με βρεις!

Laki Ragazas Studio Photo by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com 

 

Read 588 times

Leave a comment