Monuments on Facebook

INTERVIEW: INNERWISH - "The Rehersal Studio Report"

Wednesday, 02 November 2016 14:40
Συντάκτης:
Published in Interviews

Κυριακή 23/10 και κατηφορίζω προς το Ελληνικό, ώστε να συναντήσω τους InnerWish στο Artworks Music Studios, “στρατηγείο” της μπάντας και μέρος όπου προβάρουν τα τραγούδια τους.

Γράφει ο Δημήτρης Τσέλλος

Ένας εξαιρετικός χώρος τουλάχιστον όπως τον είδα εγώ, για να τον προτιμούν όμως τόσοι και τόσοι καλλιτέχνες όλων των μουσικών φασμάτων, σίγουρα δεν κάνω λάθος. Μπαίνω, κάθομαι στους αναπαυτικότατους “έναν υπνάκο τον έριχνα εύκολα” καναπέδες του σαλονιού και μετά τις πρώτες χαιρετούρες ξεκινώ χαλαρή συζήτηση με τους Αντώνη Μαζαράκη (μπάσο), Γιώργο Εικοσιπεντάκη (φωνή) και Φραγκίσκο Σαμοΐλη (τύμπανα) που ήταν ήδη εκεί, περιμένοντας τους Θύμιο Κρίκο (κιθάρα), Μανώλη Τσίγκο (επίσης κιθάρα) και Γιώργο Γεωργίου (πλήκτρα). Όταν συμπληρώνουμε το roster της παρέας, είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε τη συνέντευξη.

Συνέντευξη; Ποια συνέντευξη;;; Για διαβάστε παρακάτω...

Η έκπληξη!

Καθόμαστε ωραία-ωραία, βγάζω μαγνητόφωνα, σημειώσεις κ.λ.π. και τους βλέπω να σηκώνονται και να με αφήνουν στα κρύα του λουτρού!
“Πού πάνε ρε...;” λέω με το μέσα μου. Μετά το λέω και με το έξω μου.
“Πού πάτε ρε παιδιά, η συνέντευξη;;;;”
“Μήτσο πάμε για πρόβα, έχει καρέκλα δική σου μέσα, έλα να μας ακούσεις και να πεις τη γνώμη σου και τα λέμε μετά”, μου λέει ο Μανώλης. Κόκκαλο εγώ αλλά τί να κάνω ...ακολουθώ. Με το ζόρι (λέμε τώρα).
Κάθομαι... “Έτοιμοι;” Ο Φραγκίσκος ξεκινά... Τς τς τς το πιατίνι και μαρς! Ολόκληρο το setlist, όχι ακριβώς με τη σειρά που θα ακουστεί στη συναυλία, αλλά τί να το κάνεις αυτό... Ποιος νοιάζεται. Για το επόμενο 2ωρο και βάλε, τα κομμάτια διαδέχονται το ένα το άλλο και κάθε τόσο τα παιδιά με ρωτούν τη γνώμη μου, πως μου φαίνεται η όλη φάση κλπ... Από τη μία να έχω μία εμφανέστατη συστολή, από την άλλη να αισθάνομαι ο πιο τυχερός metalhead εκείνη τη στιγμή, τουλάχιστον στην ελληνική επικράτεια και να έχω έτοιμη και καλοκουρδισμένη την “air guitar” μου! Σαν prive συναυλία ήταν! Μικρές ή και μεγαλύτερες παύσεις για νερό, καφέ, κατούρημα, συζήτηση, πλάκες και ο (μη χέσω) “συντάκτης” σας, να αισθάνεται κάτι σαν μέλος της μπάντας! Τί ωραία εμπειρία!
Πρόβα τέλος, άραγμα στους καναπέδες για μερικές ανάσες και βουρ για τη συνέντευξη με όλα τα μέλη, πλην του Φραγκίσκου που έφυγε λόγω υποχρεώσεων και του Γιώργου Γεωργίου ο οποίος είναι ευγενέστατος, διακριτικός αλλά υπερβολικά λιγομίλητος... Βασικά, “καθολουμίλητος” είναι, αλλά οκ, τον αγαπάμε!

The Interview

Χαλαροί οι InnerWish, απίστευτα αγχωμένος ο γράφων και περνάμε στο ζουμί...

Υπάρχει η άποψη πως όσο περισσότερο αργεί ένας αναμενόμενος δίσκος, όπως τον δικό σας που τον περιμέναμε έξι χρόνια, τόσο περισσότερο «θόρυβο» κάνει! Συμφωνείτε μ ‘αυτό;

Αντώνης: Αυτό διαφέρει από κυκλοφορία σε κυκλοφορία, έχουμε παραδείγματα με μπάντες που επιβεβαίωσαν τη φήμη τους και επιβράβευσαν τον κόσμο τους για αυτή την αναμονή, ενώ άλλες απογοήτευσαν. Είναι καθαρά θέμα έμπνευσης και του πως δουλεύει κάθε γκρουπ. Αλλά τίποτα δε πρέπει να θεωρείται ως δεδομένο.

Ποιο είναι το feedback που έχετε λάβει ως τώρα, από τον κόσμο κυρίως;

Μανώλης: Υπάρχουν δύο πράγματα από τα οποία κάποιος καταλαβαίνει αν ένα άλμπουμ είναι καλό... Το πρώτο είναι το εμπορικό κομμάτι, δηλαδή οι πωλήσεις και το δεύτερο είναι αυτό που λαμβάνουμε από τις αντιδράσεις του κόσμου. Υπάρχει και ένα τρίτο κομμάτι, το οποίο έχει να κάνει με τον Τύπο και τις κριτικές που λαμβάνουμε από εκεί, αλλά αυτό δε συνάδει πάντα με τις πωλήσεις ή το πως δέχονται οι οπαδοί μια κυκλοφορία. Στα πρώτα δύο κομμάτια λοιπόν τα οποία και μας αφορούν περισσότερο, το “InnerWish” πάει καλύτερα απ’ όλα τα προηγούμενά μας άλμπουμ, πάντα αναφερόμενοι στο πρώτο εξάμηνο της κυκλοφορίας του. Ειδικότερα οι απόψεις οπαδών μας, παλιών αλλά και νέων, είναι ως και αποθεωτικές!

Έχετε διαπιστώσει πως έχετε κερδίσει μια νέα γενιά οπαδών με το δίσκο αυτό;

Αντώνης: Αυτό ισχύει. Αλλά δεν έχει να κάνει μόνο μ ‘αυτό ο δίσκος, υπό την έννοια της αξίας των κομματιών. Για να γυρίσω σε αυτό που είπες πως ο δίσκος ήταν αναμενόμενος, θεωρώ πως έτσι κι αλλιώς επειδή ακριβώς υπήρχε η αναμονή και η αγωνία όσων μας ακολουθούν εδώ και χρόνια, για νέο υλικό, αυτό έδωσε μια τεράστια ώθηση. Επαληθεύτηκαν δηλαδή όσα άκουγαν οι νέοι, οπότε αυτό λειτούργησε προσθετικά.

Με το “InnerWish” έχετε ένα νέον ήχο, ο οποίος διαφέρει από αυτόν των προηγούμενών σας δίσκων προς το καλύτερο. Όπως συμβαίνει άλλωστε με κάθε κυκλοφορία σας. Πού οφείλεται αυτή η αλλαγή;

Αντώνης: Να μιλήσει καλύτερα γι’αυτό ένα στοιχείο της “αλλαγής”!
Μανώλης: Να εδώ (σ.σ: δείχνει τον Εικοσιπεντάκη), ο Ήλιος ο Πράσινος, η Αλλαγή, το ΠΑΣΟΚ! (γέλια)

Πες μας λοιπόν “Ανδρέα”! (γέλια)

Γιώργος: Αισθάνομαι πως στο ιδίωμα που είμαστε εμείς, σε κάθε μπάντα, η φωνή παίζει σημαντικότατο ρόλο στο πως αυτή θα χαρακτηριστεί, από το πιο σκληρό ως το πιο μελωδικό κομμάτι της. Νομίζω πως έχω βάλει ένα λιθαράκι (σ.σ: μάλιστα, έτσι τη λέμε τώρα τη πέτρα από τα Κυκλώπεια Τείχη, “λιθαράκι”...) στον τελικό ήχο των InnerWish και στο ότι έχουν σκληρύνει αρκετά, με τη σωστή έννοια πάντα. Μαζί με τον Φραγκίσκο είμαστε θεωρώ οι πρεσβευτές αυτής της “αλλαγής”. Βέβαια και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας, επειδή ο δίσκος κατά ένα ποσοστό γραφόταν ήδη πριν μπω εγώ για παράδειγμα στην “οικογένεια”, σίγουρα θα είχαν στο μυαλό τους τη κατεύθυνση που θα ήθελαν να πάρει. Πιθανότατα λοιπόν να περίμεναν να δουν πως θα “κουμπώσει” το όλο πράγμα (σ.σ: κοιτά τους υπόλοιπους οι οποίοι δείχνουν πως συμφωνούν), οπότε και βγήκε αυτό το αποτέλεσμα.

Να ρωτήσω λοιπόν και τις “παλιοσειρές”, πόσο καλά “κούμπωσαν” τα νέα μέλη; Περιμένατε να βαδίσει έτσι καλά το νέο line-up ή είχατε μικρές έστω αμφιβολίες;

Αντώνης: Τα νέα μέλη έδεσαν μαζί μας ε-ξαι-ρε-τι-κά! Βέβαια με τον Φράγκι είχαμε ήδη μια συνεργασία έξι ετών, έστω σε επίπεδο εμφανίσεων και προβών, οπότε ξέραμε την αξία του. Ο Γιώργος θα μπορούσε κανείς να πει πως ήταν ένα στοίχημα, υπό την έννοια πως όσο καλή και να είναι η μουσική, αν η φωνή είναι κακή ή απλά δε ταιριάζει με το ύφος του συγκροτήματος, το πράγμα δεν πάει πουθενά. Ξέραμε πως ο Γιώργος έχει πολύ καλή φωνή. Ο ίδιος όμως εκτός από αυτό, είχε θέληση, δούλεψε πολύ ειδικά σε νέες τεχνικές και ήταν απόλυτα συνεργάσιμος όχι μόνο στο συνθετικό-εκτελεστικό κομμάτι, αλλά και στο τομέα της παραγωγής με τον Θύμιο και των Φώτη (σ.σ: Γιαννακόπουλος aka Benardo). Γενικά Μήτσο να ξέρεις, αν υπήρχε το παραμικρό ζήτημα, αμφότεροι δεν θα βρίσκονταν στη μπάντα.

Ήχος. Ικανοποιημένοι, ή θα αλλάζατε κάτι εκ των υστέρων; Προσωπική μου άποψη είναι πως εδώ έχουμε να κάνουμε με τον καλύτερο ήχο που είχατε ποτέ. Όγκος και μελωδία αγκαζέ σε ίσες αναλογίες!

Μανώλης: Ο ήχος Δημήτρη είναι αποτέλεσμα τριών πραγμάτων – σύνθεσης, ενορχήστρωσης και παραγωγής...
Αντώνης: ... και όπως πολύ σωστά παρατήρησες, ο ήχος των InnerWish έχει “σπονδυλωτό χαρακτήρα” και διαφέρει από δίσκο σε δίσκο, πάντα προς το καλύτερο. Επομένως, υπάρχει πάντα χώρος για κάτι “φρέσκο”...

Αυτός είναι και ένας στόχος σας;

Αντώνης: Αυτοσκοπός δεν είναι, αλλά μπορείς να πεις πως ναι, το αποζητάμε.

Τα γούστα σας περνούν στη μουσική κάθε φορά;

Μανώλης: Για να σου εξηγήσω τί εννοούσα ακριβώς πριν, με το τρίπτυχο σύνθεση-ενορχήστρωση-παραγωγή... Στο συνθετικό κομμάτι ξέρουμε πολύ καλά τί θέλουμε να κάνουμε, οπότε δεν έχει να κάνει με τα ακούσματά μας αυτό. Διαφέρουμε μόνο στο ότι έχουμε γίνει πιο συμφωνικοί. Στο κομμάτι της ενορχήστρωσης διαφέρουμε αρκετά και γι’αυτό ευθύνεται κατά πολύ ο Φραγκίσκος, ενώ στο τομέα της παραγωγής έχουμε πια το “know how” και επιπλέον έχουμε βρει και τους ανθρώπους που θα μας βοηθήσουν να βγάλουμε ακριβώς τον ήχο που θέλουμε. Τα ακούσματά μας έχουν διαμορφώσει αυτό που εμείς θέλαμε να κάνουμε όσον αφορά τη μουσική στην αρχή, και αυτό φτάνει. Δεν είναι όμως αυτά που καθορίζουν πια το τρόπο της σύνθεσης. Πλέον η πορεία όλων αυτών των ετών, η εμπειρία και το γεγονός πως θέλουμε να παίζουμε κάθε φορά διαφορετικά, στα δικά μας πάντα πλαίσια, καθορίζουν τον ήχο των InnerWish.

Δεύτερος δίσκος μέσω της Ulterium Records. Πως κρίνετε τη συνεργασία μαζί της; Σας οριοθετεί; Προτείνει πράγματα; Επεμβαίνει;

Μανώλης: Η Ulterium Records είναι μια εταιρεία που ξεκίνησε δειλά δειλά πριν κάποια χρόνια, αναπτύσσεται ταχύτατα και έχει κατά τη γνώμη μου μερικά από τα καλύτερα και αντιπροσωπευτικότερα συγκροτήματα του ήχου.

Ξεχωρίζετε κάποιους από τους “ομόσταυλούς” σας;

Μανώλης: Μα νομίζω πως ξεχωρίζουν από μόνοι τους. Οι Theocracy για παράδειγμα (σ.σ: εξαιρετική power-prog μπάντα)...
Γιώργος: ... οι Sinbreed που ήταν μαζί μας μέχρι πριν λίγο καιρό.

Οι Millenial Reign (σ.σ: μπαντάρα, όχι αστεία);

Αντώνης: … ναι, ναι... οι Signum Reis. Όλες οι μπάντες αξίζουν, πραγματικά.
Μανώλης: Οι Harmony... Γενικά η Ulterium είναι απόλυτα συνεργάσιμη, σου δίνει απόλυτη ελευθερία, έχει το καλό πως δεν είναι μια πολυεθνική που πρέπει να μιλήσεις με διακόσια πρόσωπα αλλά έχει λίγους ανθρώπους που δουλεύουν για τις μπάντες... Επίσης έχει συγκεκριμένο και σχετικά μικρό αριθμό συγκροτημάτων στη λίστα της και μάλιστα οι InnerWish για αυτήν είναι προτεραιότητα, οπότε αυτό μας ανοίγει διάπλατα το δρόμο ώστε να δουλέψουμε και να κινηθούμε όπως θέλουμε. Άρα, είμαστε απόλυτα ευχαριστημένοι ως τώρα.
Θύμιος: Όσον αφορά τη συνεργασία μας μαζί τους, εμείς θέσαμε από πριν τα standards τα οποία και έγιναν εξαρχής δεκτά. Δεν μας ενδιέφερε απλά να υπογράψουμε. Άλλωστε το έχουμε ζήσει το έργο, με τον Limb. Όταν ήμασταν στην εταιρεία του, είχαμε εντελώς άλλη αντιμετώπιση. Ο Limb ήταν επεμβατικός στα πάντα. Από το εξώφυλλο ως τη μουσική και μέχρι το πού και με ποιους θα παίξεις ζωντανά. Έτσι είναι όλες οι μεγάλες δισκογραφικές. Όταν υπογράφεις συμβόλαιο με τέτοιες εταιρείες, θα πρέπει να έχεις και έναν καλό δικηγόρο, για να σου πει από πόσες μεριές θα φας τη φάπα (σ.σ: δεν είπε φάπα, αλλά το ΕΣΡ καραδοκεί και οι καιροί είναι δύσκολοι)! Η Ulterium αυτό που κάνουμε το σέβεται. Έχει βρεθεί η χρυσή τομή μεταξύ της καλλιτεχνικής και εμπορικής υπόστασης της μπάντας και των δίσκων της, να το πω αλλιώς. Γιατί μπορεί να είμαστε καλλιτέχνες, αλλά δεν παύει ο εκάστοτε δίσκος να είναι ένα εμπορικό προϊόν, εκτός από καλλιτεχνικό. Ο υπεύθυνος λοιπόν της Ulterium, δεν έβλεπε τη δουλειά μας ως ένα σακί πατάτες που πρέπει να το πουλήσει. Το καταλαβαίνεις πως στο λέω;

Απόλυτα Θύμιο. Πάνω στα τραγούδια τώρα... Δεν μπορώ να βρω κάποιο “filler” στο “InnerWish”, παρά τα 70 λεπτά διάρκειάς του. Αυτό δείχνει πως τα κομμάτια ήταν μελετημένα μέχρι τη παραμικρή λεπτομέρεια. Έμεινε υλικό στον “πάγκο”, ή όσα κομμάτια συνθέσατε μπήκαν όλα στο δίσκο;

Θύμιος: Υπάρχουν 2-3 κομμάτια στην άκρη, ναι.
Γιώργος: Σωστότερα, υπάρχουν 2-3 κομμάτια που δεν ολοκληρώθηκαν. Η δομή τους υπάρχει, με λίγη δουλειά παραπάνω θα ήταν έτοιμα, όμως τώρα μένουν στο συρτάρι. Ίσως χρησιμοποιηθούν στο μέλλον, ποιος ξέρει...

Ποια συνθέσατε πρώτα, θυμάστε;

Θύμιος: Το “Tame the Seven Seas” ως βασική ιδέα.
Γιώργος: Το “Roll the Dice” ήταν αυτό που παίξαμε ολοκληρωμένο πρώτο πρώτο στο studio. Μετά τα υπόλοιπα πήραν τη μορφή τους σιγά σιγά.
Αντώνης: Με τη διαφορά πως τη φορά αυτή δε δουλέψαμε όπως στα προηγούμενα άλμπουμ μας. Δε φέραμε τα κομμάτια στο “προβάδικο”.

Δηλαδή;

Αντώνης: Δεδομένου ότι έχουμε πλέον το δικό μας χώρο όπου ηχογραφούμε, όλες οι ιδέες μας δουλεύτηκαν εκεί. Με τα τύμπανα που θεωρούσαμε κατάλληλα, με το riffing που έπρεπε να έχει ο δίσκος... Δεν είχαμε κανένα μα κανένα άγχος. Ένα ένα τα κομμάτια του παζλ έμπαιναν στη θέση τους επιτόπου.

Θα αλλάζατε κάτι, έτσι όπως ακούτε τώρα τον δίσκο;

Μανώλης: Τον τραγουδιστή και τον ντράμερ! (γέλια)
Αντώνης: Για τον τραγουδιστή δε ξέρω, τουλάχιστον εγώ είμαι υπό σκέψη, αλλά τον ντράμερ σίγουρα!

Τελικά κάτι συμβαίνει με τον ντράμερ σε αυτή τη μπάντα, πολύ του τη λέτε του παιδιού και είναι κρίμα! (γέλια)

Μανώλης: Πάντα φταίει ο ντράμερ, σε όλες τις μπάντες, να το ξέρεις.
Θύμιος: Μα τί περιμένεις από έναν άνθρωπο που ήρθε να ηχογραφήσει την επίσημη διασκευή μας στο “Alexander the Great” με σορτσάκι;!; Ούτε καν βερμούδα! (νέος κύκλος γέλιων)
Μανώλης: Όχι, δεν θα αλλάζαμε τίποτα. Το “InnerWish” είναι αυτό που θέλουμε, από τη πρώτη νότα ως τη μίξη και το mastering.

Έχετε δύο video clips για το νέο δίσκο, ένα για το “Modern Babylon” και ένα για το “Machines of Fear”. To δεύτερο έχει γυριστεί στο Fuzz, στο live party του περιοδικού Metal Hammer, τα Χριστούγεννα του 2015. Το πρώτο;

Αντώνης: Σε ένα παλιό εργοστάσιο λιπασμάτων , κάπου στη Δραπετσώνα.

Και ο γλυκούλης σκυλάκος που πρωταγωνιστεί ποιανού είναι;

Μανώλης: Του Γεωργίου! (γέλια). Βασικά, στην αρχή είχαμε δύο σκυλιά, αυτό που βλέπεις στο video και ένα άλλο από το Frangelico (γέλια), αλλά κρατήσαμε το πρώτο, ήταν πιο συνεργάσιμο (σ.σ: τί διαβάζετε και εσείς, έτσι;)!
Αντώνης: Μετά ήρθε και ένα τρίτο και...
Μανώλης: Να σου πω, ειδικά αυτά θα τα γράψεις όλα, έτσι;

Χαχα, εντάξει πες πως έγινε!

Γιώργος: Συγγνώμη, να πω; (γέλια και πάλι). Τα σκυλιά ήταν δύο όντως, από μια ακαδημία εκπαίδευσης. Απλά ο ένας σκύλος, μικρότερος σε ηλικία καθώς ήταν, φοβόταν με τον ήχο και το όλο σκηνικό, φαινόταν ανήσυχος, οπότε κρατήσαμε μόνο τον μεγαλύτερο σε ηλικία. (σ.σ: μικρή παύση) Αυτά, χαχαχα (σ.σ: δεν άντεξε, λύγισε και τούτος)!

Οι στίχοι του Modern Babylon αφορούν γενικότερα τη παγκόσμια κατάσταση, ή ειδικότερα την Ελλάδα; Ρωτώ λόγω του έντονου κοινωνικού περιεχομένου που έχουν.

Μανώλης: Αφορούν γενικότερα τον κόσμο, όχι την Ελλάδα μόνο.

Ο Φραγκίσκος ανέλαβε κυρίως τους στίχους. Δεν συνηθίζεται αυτό από drummers. Πως και έτσι;

Μανώλης: Ναι... Βασικά υπάρχουν δυο drummers οι οποίοι γράφουν στίχους. Ο Neil Peart των Rush ο οποίος είναι ο καλύτερος του πλανήτη και ο Φραγκίσκος ο οποίος είναι ο χειρότερος. Ε, εμείς έχουμε τον δεύτερο! (απίστευτα γέλια που δεν φαντάζεστε)

Δε γίνεται, δε θα αναφέρω ξανά αυτό το όνομα, αισθάνομαι ήδη άσχημα! Φραγκίσκο συγγνώμη! (τα γέλια συνεχίζονται)

Μανώλης: Δε συνηθίζεται όντως, αλλά ο Φραγκίσκος οπωσδήποτε έχει ένα χάρισμα και μια ικανότητα στο να γράφει στίχους. Εκτός του “No Turning...” όπου βοήθησε αρκετά ο Μπάμπης (σ.σ: Αλεξανδρόπουλος, ο πρώην τραγουδιστής της μπάντας), τους στίχους τους έγραφαν κατά κύριο λόγο ο Θύμιος και ο Αντώνης. Ο Φραγκίσκος λοιπόν έδωσε το κάτι παραπάνω στο τομέα αυτό και μας έβγαλε από τα “τετριμμένα”. Γιατί έτσι γράφαμε λίγο πολύ, τετριμμένα.
Θύμιος: Ο Φραγκίσκος ήταν “υπό κρίση” στην αρχή. Περνούσε ένα τεστ. Όταν είδαμε πως ήταν λες και τον είχαμε κάνει παραγγελία, δηλαδή πως έγραφε στην ουσία όπως σκεφτόμασταν εμείς, είπαμε “οκ, προχωράμε”.

Άρα λοιπόν θα μπορούσαμε να πούμε πως το “InnerWish” είναι ένα νέο ξεκίνημα σε όλους τους τομείς για το group και γι’αυτό ονομάστηκε έτσι;

Μανώλης: Ξεκάθαρα. Ακόμη και στις μεταξύ μας σχέσεις, είμαστε πιο δεμένοι από ποτέ πια. Θα θέλαμε μάλιστα, η σύνθεση αυτή να φτάσει ως το τέλος τη μπάντα όταν αυτό πρέπει να γίνει.

Εδώ έχω τους τρεις σωματοφύλακες των InnerWish, τους Μανώλη, Θύμιο και Αντώνη. Είστε ο αδιάσπαστος πυρήνας που παίρνει από κοινού αποφάσεις για τη μπάντα, ή υπάρχει περισσότερη πολυφωνία; Δημοκρατία ή Αριστοκρατία-Ολιγαρχία;

Θύμιος: Γενικά στα περισσότερα θέματα λειτουργούμε ομαδικά. Είναι πολύ καλό να ακούς και την άποψη του άλλου, μπορεί να πει κάτι που δεν έχεις σκεφτεί εσύ. Αλλά όταν υπάρχει έντονη διχογνωμία και πρέπει να ληφθεί μια απόφαση, κάποιος πρέπει να βγει μπροστά. Μετά, έχει να κάνει αυτό και με την “ειδικότητα” του καθενός στο συγκρότημα. Για παράδειγμα, στο τομέα της παραγωγής εγώ είμαι αυτός που έχω τον τελευταίο λόγο, λόγω εξειδίκευσης. Όχι επειδή το απαίτησα εγώ, αλλά κυρίως επειδή τα υπόλοιπα παιδιά μου έχουν δώσει το ρόλο αυτό. Ο Αντώνης ασχολείται κυρίως με τα live, κ.ο.κ.
Μανώλης: Εγώ είμαι ο γιατρός της μπάντας, όπως ξέρεις! (γέλια)

Όταν ξεκινούσατε τί στόχους είχατε; Θεωρείτε πως μετά από 20 χρόνια πορείας, έχετε πετύχει ως καλλιτέχνες;

Αντώνης: Να πάρουμε πληκτρά τον Γεωργίου! (σ.σ: αφήσαμε τον ντράμερ, πιάσαμε τον πληκτρά τώρα...Ρε τι τραβάω!)
Θύμιος: Όταν ξεκινούσαμε, θέλαμε να κάνουμε μουσική και να περάσουμε καλά. Φαντάσου όταν κυκλοφορήσαμε το ντεμπούτο μας, πετούσαμε στα σύννεφα, νομίσαμε πως βγάλαμε το νέο “Painkiller”, για τέτοια φάση μιλάμε... Ο ενθουσιασμός αυτός βέβαια ισχύει σε όλες τις μπάντες. Όσον αφορά τους δικούς μου στόχους, τους έχω ξεπεράσει εδώ και χρόνια. Θεωρώ πολύ σημαντικό το ότι το μαγαζί των InnerWish είναι υγιές, το ότι δεν έχουμε κανέναν πάνω από το κεφάλι μας να μας πρήζει τα συκώτια... Κάθε τόσο κάνουμε με τα παιδιά μια συζήτηση, για το πού έχουμε φτάσει, ποια η κατάσταση τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, πως θα συνεχίσουμε κλπ. Το έχουμε φέρει λοιπόν το γκρουπ στα μέτρα μας και όλως παραδόξως, αν και κάνουμε τα πάντα για να μη (!) πάμε καλά, δηλαδή δεν κάνουμε συχνές πρόβες, δε βγάζουμε συχνά δίσκους, δε δίνουμε συχνά συναυλίες κλπ, πάμε καλύτερα από πριν! Όπως σου είπα, είναι μεγάλο πράγμα να δουλεύεις όπως θες, όποτε θες και αυτό έχει τελικά θετικό αποτέλεσμα.
Μανώλης: Όταν κάποιος ακούει ένα συγκρότημα, δεν τον ενδιαφέρει αν αυτό αποτελείται από φοιτητές, ανθρώπους με πρωινές δουλειές, με παιδιά και άλλες υποχρεώσεις ...Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η αξία αυτού που ακούει. Και οι InnerWish, έχουν το προνόμιο να θεωρούνται μια μπάντα που κάθε δίσκος της, όπως σωστά έγραψες και εσύ, είναι καλύτερος από τον προηγούμενο, σε όλα τα επίπεδα. Αναλογικά λοιπόν με το τί έχουμε στη ζωή μας ως προτεραιότητα, έχουμε εισπράξει πολλά περισσότερα απ’ όσα ίσως μας αναλογούν. Ο κόσμος όμως πρέπει να ξέρει πως έχουμε ακόμη πολλά να δώσουμε, με τον τρόπο μας και το χρόνο μας βέβαια.

Έχετε σκεφτεί να επανηχογραφήσετε κομμάτια; Το ντεμπούτο σας για παράδειγμα, το οποίο αδικείται απίστευτα από την άθλια παραγωγή...

Αντώνης: Δεν υπάρχει λόγος πιστεύω. Είχαμε σκεφτεί κάτι τέτοιο στο παρελθόν για το ντεμπούτο που όντως ο ήχος του το απαιτούσε, αλλά με την επανακυκλοφορία του 2005 με το remastering που έγινε, νομίζω έκλεισε ο κύκλος αυτός.
Μανώλης: Η καλλιτεχνική πορεία χαρακτηρίζεται πάντα από το να δίνεις καινούργια πράγματα. Άρα ακόμη και αν θεωρήσουμε πως αυτή η σύνθεση είναι η καλύτερη, είναι προτιμότερο να δώσουμε στον κόσμο μας κάτι νέο, παρά κάτι που έχει ήδη ακούσει, έστω και υπό καλύτερες συνθήκες.
Θύμιος: Ξέρεις τί γίνεται; Μπαίνεις στο “τριπάκι” να το κάνεις, γιατί σκέφτεσαι πως αυτά τα κομμάτια έχουν αδικηθεί κατάφορα. Δηλαδή αν τα ηχογραφούσαμε εμείς, όπως ξέρουμε τώρα, θα είχαν μια εντελώς άλλη δυναμική. Όμως κάθε δίσκος, καθρεπτίζει μια συγκεκριμένη εποχή... Όσο τέλειο και να έβγαινε το αποτέλεσμα τώρα, δε θα μπορούσε να αποτυπωθεί η εποχή εκείνη ξανά, όπως τότε.
Αντώνης: Εγώ το βλέπω και λίγο απαξιωτικό όλο αυτό, υπό την έννοια πως αναιρείς τη προσπάθεια έξι ανθρώπων που έδωσαν ό,τι μπορούσαν για εκείνα τα τραγούδια...
Θύμιος: Όπως και να το κάνουμε ο πρώτος δίσκος είναι ένας πολύ κακός δίσκος, όσον αφορά τη παραγωγή του ΚΑΙ ΜΟΝΟ, γιατί ως προς το συνθετικό κομμάτι, έχει πλέον μεγάλη αξία. Αλλά η αξία του εν μέρει, οφείλεται και σε αυτό. Το είδαμε με τη διασκευή μας στο “Black Mass” των Warlord. Ηχητικά είναι τέλειο, αλλά το πρωτότυπο είναι ρε παιδί μου ...το κάτι άλλο! Έστω και η παραγωγή του είναι κακή.

Live cd/dvd;

Μανώλης: Αυτό υπάρχει ως σκέψη εδώ και χρόνια και νομίζω πως θα μπορέσει να γίνει πραγματικότητα μόνο με αυτή τη σύνθεση.
Αντώνης: Αν το δεις βάσει υλικού, από αυτόν εδώ το δίσκο που είναι ο πέμπτος και έπειτα, θα υπάρχει και ο κατάλληλος αριθμός τραγουδιών για κάτι τέτοιο. Ναι, ωραία, ζωντανό δίσκο μπορείς να κυκλοφορήσεις και μετά από δύο και από τρείς δίσκους για παράδειγμα, αλλά για μας είναι εγωιστικό αυτό.
Μανώλης: Εμένα πάντως μου αρέσει να γράφω και να καταθέτω καινούργια κομμάτια και ιδέες. Το θεωρώ πολύ προτιμότερο από ένα live cd/dvd.

Μιας και μιλάμε για τη σκηνή... Είστε βετεράνοι πια. Έχετε στο βιογραφικό σας εμφανίσεις με μεγάλα ονόματα. Θα θέλατε να μοιραστείτε τις καλύτερες και γιατί όχι και τις χειρότερες εμπειρίες σας; Με ποιες μπάντες το διασκεδάσατε απίστευτα και είχατε καλή συνεργασία, ποιες δε θέλετε ούτε να βλέπετε;

Θύμιος: Ακόμη και οι κακές εμπειρίες μας, δεν έχουν να κάνουν με τις μπάντες, αλλά με το management. Γενικά όμως, επειδή έχουμε μάθει και στα δύσκολα, θεωρώ πως τα έχουμε καταφέρει. Αν ρωτήσεις όμως εμένα, θα σου πω πως ως “άρρωστος” με Accept και UDO, όσες φορές έπαιξα μαζί τους, ήταν μια μοναδική εμπειρία. Φαντάσου να παίζεις με τους παιδικούς σου ήρωες στο ίδιο σανίδι...
Μανώλης: Το να παίζεις πάντως με μεγάλες μπάντες, μόνο θετικό είναι. Ανεξάρτητα από τις παραξενιές του καθενός. Αυτό που σου δίνει κάθε συναυλία με ένα μεγάλο όνομα, καλλιτεχνικά και εμπορικά, είναι ένα μεγάλο μάθημα. Δεν έχει νόημα να τους κριτικάρεις. Οφείλεις να πάρεις μόνο τα καλά από αυτούς. Τον επαγγελματισμό τους, τη στάση τους, το πως βγαίνουν στη σκηνή κλπ... Άλλωστε ο κόσμος έρχεται να ακούσει εκείνους, όχι εσένα.
Αντώνης: Αυτό ακριβώς. Άσε που αυτοί είναι στο δρόμο ήδη, ενώ εμείς θα κάνουμε ένα show και τέλος. Παράδειγμα, όταν θα παίζαμε με τους Judas Priest to 2008, εμείς πετούσαμε στα σύννεφα που θα παίζαμε με μια τέτοια μπάντα και αυτοί απλά έβλεπαν τη συναυλία ως άλλη μια στο μακρύ τους πρόγραμμα. Να δώσω και ένα άλλο παράδειγμα, όσον αφορά τη στάση του support: Το πρώτο support σε μεγάλο σχήμα που κάναμε εμείς, ήταν στο ΡΟΔΟΝ το 2001, βγαίνοντας πριν τους Therion. Καταλαβαίνεις λοιπόν πως το κοινό ήταν εντελώς διαφορετικό, τί σχέση είχαμε εμείς με τους Therion; Και όμως, η στάση του κοινού μας εξέπληξε. Ακούγαμε να τραγουδούν τις μελωδίες μας εκείνη ακριβώς τη στιγμή, επαναλαμβάνοντας μετά τη μπάντα. Δεν μας ήξεραν καλά καλά, τότε μας μάθαιναν. Δεν ήταν ένα μελωδικό power metal κοινό. Το κερδίσαμε όμως, γιατί θελήσαμε να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό, όπως και να ήταν η κατάσταση στα παρασκήνια ή κάτω στο κόσμο!

Μιας και μιλάμε για “sing along” μελωδίες, είναι αυτός σκοπός σας όταν γράφετε μουσική;

Μανώλης: Ξεκάθαρα όχι. Υπάρχουν μπάντες που συνθέτουν τραγούδια με το σκεπτικό αυτά να αλλάξουν μορφή πάνω στη σκηνή. Εμείς, συνθέτουμε ακριβώς αυτό που έχουμε στο μυαλό μας εκείνη την ώρα. Δεν έχει σχέση αυτό. Άλλωστε, υπάρχουν κομμάτια που έχουν τρομερή συναυλιακή “αύρα” και στο studio δεν σου πήγαινε καν το μυαλό πως θα εξελιχθούν έτσι.

Η μουσική σας ταυτότητα έχει δημιουργηθεί με την ένωση πολλών διαφορετικών σχολών ή κατά βάση ακολουθείται έναν ηχητικό δρόμο; Γιατί ακούμε straight forward power metal κομμάτια, συμφωνικά μέρη, thrashy, ακουστικά, ανατολίτικες επιρροές...

Αντώνης: Τώρα μιλάς με μια μπάντα έξι ανθρώπων, με πολλά κοινά αλλά και πολλά διαφορετικά ακούσματα...
Γιώργος: Πάντα πρέπει να είναι κυρίαρχη η μελωδία, σε οποιοδήποτε σημείο ενός τραγουδιού. Αυτό είναι το ζητούμενο.
Θύμιος: Το ένα πόδι μας είναι στην Αμερική και το άλλο στην Ευρώπη, δημιουργώντας μάλιστα ένα κάποιο πρόβλημα στη διαδικασία της παραγωγής. Φαντάσου τώρα το ένα κομμάτι να είναι thrashy, και το άλλο προς το hard rock... Βγάλε άκρη εσύ με αυτόν τον αχταρμά! (γέλια)

Εσείς βγάζετε όμως! Το Machines of Fear έχει έντονο το ανατολίτικο στοιχείο. Είναι ο επόμενος κρίκος σε μια αλυσίδα κομματιών όπως το Kingdom Of The Prime, το Gates of Fire ή το Sirens; Σας κεντρίζει η ανατολή γενικά; Ή τελικά απλά ταιριάζει με το metal;

Μανώλης: Ο Dickinson είχε πει πως όλες οι μπάντες κάποια στιγμή, θα ασχοληθούν με την Ανατολή. Σε μας αυτό το στοιχείο βγαίνει αν το κομμάτι το ζητά ή όχι.

Επειδή ακριβώς έχετε πολλά διαφορετικά ακούσματα, κάνετε χατίρια μεταξύ σας;

Θύμιος: Με τίποτα! Είμαστε πολύ αυστηροί, σε σημείο παρεξηγήσεως. Μπορεί δηλαδή να έρθει με ένα κομμάτι ο Μανώλης και να του πω “Ξέχασέ το, ξερνάω, είναι χάλια” (γέλια). Και τα υπόλοιπα παιδιά το ίδιο είναι, μη νομίζεις.

Και ας επιμένει ο άλλος;

Θύμιος: Εκεί, αν υπάρχει πια τόση σιγουριά, το παίρνει ο άλλος πάνω του και το δουλεύουμε. Ας πούμε πάνω στο refrain του “Needles...”, είχαμε μεγάλη κόντρα. Μόνο εγώ με τον Μανώλη θεωρούσαμε πως είναι refrain-άρα. Οι υπόλοιποι δεν... Το πήρα λοιπόν πάνω μου, γιατί ήμουν σίγουρος. Φαντάσου όμως, ακόμη και αυτό το παιδεύαμε μήνες, μέχρι να πάρει τη τελική του μορφή. Στο τέλος, βγήκε αυτό που βγήκε.
Μανώλης: Όσον αφορά εμένα και τον Θύμιο, που είμαστε οι βασικοί συνθέτες, ξέρουμε από πριν ποια κομμάτια θα λειτουργήσουν σωστά, και ποια όχι. Ξέρουμε ποιος είναι ο InnerWish δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουμε...

Ξέρετε και το κοινό σας πια...

Μανώλης: Θα προτιμούσαμε να ΜΗ το ξέραμε.
Θύμιος: Αν ξέρεις ποιος θέλει τι, περιορίζεσαι.
Μανώλης: Και το χαρακτηριστικότερο ατού της μπάντας, είναι πως αν και όλοι συνεργαζόμαστε ή έχουμε συνεργαστεί στο παρελθόν με διάφορες άλλες μπάντες και καλλιτέχνες, όταν βρισκόμαστε ως ομάδα ξέρουμε καλά πως όλες οι άλλες συνεργασίες μένουν έξω από τη πόρτα. Ποτέ κανείς μας δεν έχει φέρει μια ιδέα που δουλεύτηκε υπό το πρίσμα μιας άλλης μπάντας. Οι InnerWish έχουν το δικό τους ήχο.

Όταν γράφατε το δίσκο, πιάσατε τον εαυτό σας να λέει “Αυτή θα είναι η μεγάλη στιγμή του δίσκου”; Αγαπημένα τραγούδια δικά σας και του κόσμου, έχετε ξεχωρίσει;

Αντώνης: Υπάρχουν τραγούδια που εσύ ως δημιουργός θεωρείς σημαντικά, αλλά ο κόσμος δεν τα βλέπει έτσι... Αλλά όπως και να το κάνεις, σε κάθε δίσκο φαίνεται ποιο τραγούδι θα ξεχωρίσει. Στο “Silent Faces” είχαμε το ομώνυμο. Στο “No Turning Back” υπάρχει το “Burning Desires”. Στο “Inner Strength” μόνο δεν μπορείς να πεις πως...

Μπορείς. Υπάρχει και εκεί Η στιγμή.

Θύμιος: Ναι, εντάξει, ξέρουμε, το “Dreamer of the Night”!
Όλοι μαζί: Λύσσαξες! (σ.σ: παλαβά γέλια και ο Αντώνης παίρνει ένα ύφος “παραιτούμαι τώρα”)
Αντώνης: To “Inner Strength” είναι όμως ο μόνος δίσκος που όλα του τα κομμάτια έχουν παιχτεί ζωντανά! (σ.σ: να ξαναπω περί της αξίας του εν λόγω δίσκου ή το καταλάβατε πως είναι ΥΜΝΟΣ;)
Μανώλης: Τις μεγάλες στιγμές κάθε δίσκου τις ξέρουμε από πριν. Πάντα ισχύει αυτό. Αυτό που μερικές φορές έρχεται σε αντίθεση με αυτό που νομίζουμε, είναι το γεγονός πως ο κόσμος μπορεί να αγαπήσει περισσότερο ή λιγότερο κάποια κομμάτια που εμείς δεν έχουμε σκεφτεί... Εμείς ας πούμε θεωρούσαμε πως το “Modern Babylon” είναι ένα τετριμμένο κομμάτι. Η Ulterium όμως πρότεινε να το γυρίσουμε ως video clip, και έπεσε μέσα. Το κομμάτι έκανε τρομερό “γκελ” στον κόσμο και εμείς πέσαμε 100% έξω!Θύμιος: Δημήτρη όταν κάναμε το “Rain...” βάλαμε σε αυτό το κομμάτι πολλά πράγματα. Ήταν ανάμεσα στα κομμάτια που είπαμε “εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι μεγάλο”...

Επίσης το “Tame...” και το “Needles...” να υποθέσω...

Θύμιος: Έτσι! Αυτά τα τραγούδια τα κάναμε για μας. Δε σκεφτόμασταν αν θα αρέσουν ή όχι. Aπό τη στιγμή που εμείς είχαμε ενθουσιαστεί με το τόσο αυστηρό κριτήριο που έχουμε, ξέραμε πως θα σαρώσουν.
Γιατί Marauder και Sunburst;
Θύμιος: Γιατί έχουν βγάλει επίσης πρόσφατα νέο δίσκο αμφότεροι...
Αντώνης: ...και γιατί γ@μ@νε! Γράψτο!
Μανώλης: Ήταν δύσκολη η επιλογή και μεγάλη η τιμή που μας έκαναν όσοι θέλησαν να παίξουν μαζί μας.

Τί θα περιμένουμε από τους Innerwish στις 5/11;

Θύμιος: Αν όλα πάνε βάσει προγράμματος, θα είναι μια πολύ δυνατή βραδιά. Όχι μόνο από τη μεριά μας, αλλά και απ’ όλες τις μπάντες.
Μανώλης: Σημαντικό ρόλο θα παίξει και ο χώρος, που είναι ό,τι καλύτερο αυτή τη στιγμή στην Αθήνα.
Θύμιος: Παίζουμε στην Αθήνα ως headliners μετά από 6 χρόνια, οπότε έχοντας και τα κατάλληλα “εργαλεία” στα χέρια μας, θέλαμε να παρουσιάσουμε κάτι το εξαιρετικό. Και ο συγκεκριμένος χώρος αποτελούσε τη πρώτη μας επιλογή, όσον αφορά το μέρος που θα δίναμε τη συναυλία.

Είναι ρίσκο ο μεγάλος χώρος, αυτή τη στιγμή; Στο Gagarin 205 τα είχατε πάει περίφημα, αλλά εδώ μιλάμε για αρκετά μεγαλύτερο venue.

Θύμιος: Για μας δεν υπάρχει ρίσκο. Εμείς θα κάνουμε αυτό που ξέρουμε. Θα παίξουμε το ίδιο είτε μπροστά σε 50, είτε μπροστά σε 2.000 άτομα. Πάντως η προπώληση δείχνει πως, τηρουμένων των αναλογιών , πάει περίφημα.

Ο επόμενος δίσκος θα πάρει άλλα 6 χρόνια;

Θύμιος: Θα πάρει όσο χρειαστεί. Όπως έχουμε πει, το να μη χρειάζεται να κάνεις δίσκο για να ζήσεις, είναι και ευλογία αλλά και κατάρα. Δεν μας τρέχει και η εταιρεία, η οποία δε κοιτά τη ποσότητα αλλά τη ποιότητα, οπότε είμαστε άνετοι...
Αντώνης: Τα χρόνια που μεσολαβούν από τη μία κυκλοφορία στην άλλη, έχουν αυξηθεί πια. Εμείς πάντως, μέσα στο 2017, έχουμε ήδη κανονίσει μια ευρωπαϊκή περιοδεία για τη προώθηση του νέου μας δίσκου, οπότε υπολόγισε ήδη έναν χρόνο εκτός studio.
Γιώργο, δικές σου οι τελευταίες λέξεις!
Γιώργος: Ραντεβού στις 5/11, να γεμίσουμε το μαγαζί!
Αντώνης: Να το γεμίσουμε και να το γκρεμίσουμε!

Ομολογώ πως το να περάσω 5 (!) ώρες με μια αγαπημένη μου μπάντα ήταν κάτι το μοναδικό για μένα, εκτός από απρόσμενο. Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν από καρδιάς στους InnerWish, που με καλοδέχτηκαν και μοιράστηκαν μαζί μου τόσες ώρες. Τώρα εσείς θα μου πείτε, πέντε ώρες ρε χαμένε και δε βγήκατε μια φωτό να μας κοτσάρεις να δούμε; Δίκιο θα έχετε, αλλά δείτε, ρεφάρω με φωτό του Χρηστάρα μας από το “σανίδι”, που τα φώτα είναι καλύτερα! ΧΑ! Να είστε έτοιμοι για κάτι το εξαιρετικό στις 5/11. “Θεού θέλοντος και συνθηκών ἐπιτρεπουσῶν”, θα παραμιλάμε για καιρό...

Προσωπικά, σταυρώνω δάκτυλα και περιμένω! Θα τα πούμε τότε!

Photos by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com 

 

Read 523 times

Leave a comment