Monuments on Facebook

INTERVIEW : JIM MATHEOS

Tuesday, 07 February 2017 10:44
Published in Interviews

«Ελέγχοντας κάποια ακούσματα από τον Γιάννη Ξενάκη που μου πρότεινες, ανακάλυψα πράγματι πως υπήρξε παράξενος μα πολύ ενδιαφέρον! Όμως αυτό μου θύμισε το εξής και δεν θυμάμαι αν στο έχω πει τόσα χρόνια Χρήστο: το ξέρεις πως είμαι μακρινός απόγονος ενός άλλου σπουδαίου Έλληνα μουσικοσυνθέτη & διευθυντή ορχήστρας, του Δημήτρη Μητρόπουλου;;; Ο παππούς μου ήταν ξάδελφός του!» (Jim Matheos - Fates Warning / OST )

Συνομιλεί & καταγράφει ο Χρήστος Κισατζεκιάν 

Σέκος ο Κισατζεκιάν. Μα έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να το λέω, και να που κάθε τόσο αποδεικνύεται περίτρανα: «Ο Τολμών Νικά». Αν δεν είχα τολμήσει να παρακινήσω τον αγαπημένο μας Μαθιό να ψαχτεί με τον αλλόκοσμο Ξενάκη ως αμετανόητα ανήσυχος καλλιτέχνης, δεν θα είχα μάθει τούτο το ανέκδοτο μυστικό! Η σαρανταπεντάλεπτη τηλεφωνική μας συνομιλία υπήρξε για πολλοστή φορά αποκαλυπτική & πηγαία. Ανυπομονώντας με καρδιοχτύπι της επερχόμενη συναυλία των λατρεμένων μας Fates Warning στις 12 Φεβρουαρίου, θέλω να μοιραστώ μαζί σας τούτη τη μοναδική εμπειρία ώστε να…ανθοφορήσει!

 

Το “Theory of Flight” για όσους δηλώνουμε αμετανόητοι οπαδοί των Fates Warning σφηνώθηκε μονομιάς αν όχι ανάμεσα στα τρία κορυφαία σας έργα, τουλάχιστον στα πέντε πιο αγαπημένα μας! Κεραυνός εν αιθρία Jim. Υποκλίνομαι κι εγώ με τη σειρά μου και ξεκινώ θέλοντας να μάθω από πρώτο χέρι για αυτό που διάβασα στο δελτίο τύπου: ο Ray αναφέρει πως υπήρξαν αρκετές εναλλακτικές εκδοχές σε κάθε σύνθεση που ακούμε στο εν λόγω album. Θες να μας το εξηγήσεις;

Ναι, σίγουρα υπήρξαν πολλές εκδοχές ενορχήστρωσης στην πορεία κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων, όμως προφανώς ο Ray δεν εννοεί πως ολοκληρώθηκαν όλες τους μέχρι τέλους και απλά επιλέξαμε την πιο αγαπημένη μας. Αυτό που έγινε βασικά είναι αυτό που γίνεται κάθε που μπαίνουμε για ηχογράφηση: επιτόπου ψαχνόμαστε πάνω σε πολλές εκδοχές ταξιδεύοντας πάνω σε πολλές και διαφορετικές «λεωφόρους», όμως αυτό δεν σημαίνει πως ολοκληρώνουμε κάθε ένα από αυτά τα ταξίδια μας. Απλά δοκιμάζουμε την μια αυτό, την άλλη εκείνο και στο τέλος όλες οι υπόλοιπες εκτός της επιλαχούσας παραμένουν ανολοκλήρωτες. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ εκατό διαφορετικές ηχογραφήσεις για κάθε τραγούδι και μετά να επιλέγουμε μια, θα ήταν σκέτη τρέλα! Άρα αυτό που ακούς εδώ είναι στην πραγματικότητα η μια και μοναδική ολοκληρωμένη εκδοχή που υπήρξε ποτέ, απλά για να φτάσουμε εκεί δοκιμάσαμε πράγματι πάρα πολλά μονοπάτια.

Είναι πασιφανές, το αποτέλεσμα είναι αριστοτεχνικό. Όσο για την παραγωγή, έχω να πω απλά πως έμεινα κυριολεκτικά άφωνος. Ξεπέρασες τον ίδιο σου τον εαυτό στα δικά μου αυτιά!... Το ότι το πήρες όλο πάνω σου είχε να κάνει με τον απόλυτο έλεγχο που αναζητούσες, με το κόστος που π.χ. ένας Steven Wilson θα σήμαινε για σας, ή και με τα δυο;

Να’σαι καλά. Θα έλεγα και με τα δυο. Ούτως ή άλλως εγώ όλα αυτά τα βλέπω σαν μέρος μιας συνολικής δημιουργικής διαδικασίας: να συνθέσω, να ηχογραφήσω τις κιθάρες μου, να ισορροπήσω τα κανάλια όλων των συμβαλλομένων, να κάνω την παραγωγή, όπως και να εξάρω από τον καθένα μας τον καλύτερο εαυτό του! Στο δικό μου το κεφάλι όλα τα παραπάνω είναι ένα πράγμα. Άρα νιώθω πως πρέπει να τα επιμεληθώ. Άλλωστε αυτό κάνω τόσα χρόνια. Έχω αποκτήσει μια ολόδική μου εικόνα για το πώς ακριβώς θέλω να ακουγόμαστε, την οποία θεωρώ πως, αν φέρω έναν εξωτερικό συνεργάτη/παραγωγό, όσο καλός και να είναι, δεν θα μπορέσει ποτέ να την αποδώσει στα μέγιστα. Δεν θα χωρέσει ακριβώς στα παπούτσια μου ώστε να απολαύσω εξίσου το τελικό αποτέλεσμα. Δεν θα έχει να προσθέσει κάτι ουσιαστικό σε όλα όσα είναι ήδη έτοιμα εκ μέρους μας. Ίσα ίσα που θα μπορούσε να μου προκαλέσει πιθανά προβλήματα και περισσότερες άυπνες βραδιές ως μη ικανοποιημένου πλήρως… Αντιθέτως νιώθω πολύ άνετα να παραδίδω τον έλεγχο σε κάποιον απ’ έξω όσον αφορά το τελικό κομμάτι της μείξης! Εδώ επέλεξα τον Jans ως ειδικό και πεπειραμένο (σ.σ.: Jens Borgen, συνεργάτης των Opeth & Symphony X μεταξύ άλλων) αφού ήδη ο κύριος κορμός του έργου έχει παραδοθεί στα χέρια του όπως ακριβώς τον ονειρευτήκαμε. Και αυτός απλά του χώνει άλλη μια τονωτική ένεση στον κώλο ώστε να ρολάρει ακόμη περισσότερο! Εκεί ναι, είμαι οκ. Όμως σε όλα τα προηγούμενα στάδια θέλω να είμαι δίπλα στο νεογέννητο μωρό μου αυτοπροσώπως προσφέροντάς του ότι καλύτερο!...

Απόλυτα κατανοητή και όμορφη η όλη στάση σου, όπως και θαυματουργή άλλωστε. Να ακούσω τώρα τους λόγους που σας θέλουν εδώ τέσσερεις και όχι πέντε;

Αν το καλοσκεφτείς, πάει πολύς καιρός που είμαστε πλέον τέσσερεις!... Υπάρχει πράγματι μια θολούρα πάνω σε αυτό το θέμα από αρκετούς… Κι όμως. Ακόμη και στα albums “Perfect Symmetry”, “Parallels” & “Inside Out” ηχογραφούσαμε έτσι, τέσσερεις. Ο Frank για παράδειγμα προσέφερε στο “Parallels” τους καταπληκτικούς, ευφάνταστους κιθαριστικούς αυτοσχεδιασμούς του μόνο. Μέσα στο studio, ουσιαστικά τέσσερεις ήμασταν ανέκαθεν, με εμένα στις κιθάρες. Η μοναδική φορά που ηχογραφήσαμε άλλον ένα κιθαρίστα ξεχωριστά ήταν στα πολύ πρώιμα έργα μας, πριν το “Perfect Symmetry”. Ναι. Εκεί ήταν υπόθεση δύο μουσικών. Όμως για τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια, προτιμάμε αυτή τη φόρμα διότι λειτουργεί άψογα.

Σεβαστότατο. Και όπως λες άλλωστε, για πολλοστή φορά η συμβολή του Frank παραμένει πολυτιμότατη, δίπλα σε κείνη του Michael…

Ακριβώς. Και οι δυο τους προσφέρουν πράγματα που εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να προσφέρω σε τούτο το έργο. Η τεχνική τους κατάρτιση και η φαντασία τους είναι αποσβολωτική στους κιθαριστικούς αυτοσχεδιασμούς τους οι οποίοι αγγίζουν τα όρια του shredding! Όμως συμβάλουν τόσο όσο το θέλω, όχι παραπάνω, δεν θα το άντεχα όπως ξέρεις. Σε μικρές και μόνο δόσεις αυτό το show off. Τόσο, που να μην υπερκαλύπτει την μουσικότητα της εκάστοτε σύνθεσης, μα αντιθέτως, να την εμπλουτίζει καίρια όσο αυτοί οι δυο καταφέρνουν άψογα! Το αποτέλεσμα είναι εν τέλει φανταστικό.

 

Πράγματι, όπως το λες – ζωγραφίζουν «τόσο όσο». Και είναι αυτή σου η στάση που με θέλει αμετανόητο οπαδό των Fates τόσες δεκαετίες: ανέκαθεν πρωταγωνιστούσε η Μουσική και το Συναίσθημα, με την τεχνική να συνηγορεί τόσο όσο!... Όμως διάβασα πως και πέρυσι υπήρξαν στιγμές που ο τρόμος της μη έμπνευσης για νέες συνθέσεις σε καθήλωσε… Μα σοβαρολογείς;;; Εκ του αποτελέσματος είναι πολύ δύσκολο να το πιστέψουμε αυτό. Εδώ μας άφησες άφωνους για πολλοστή φορά Jim!!!

(γελά) Ναι, κι όμως, έτσι είναι και έτσι ήταν πάντοτε! Κάθε φορά που ξεκινώ τη συγγραφή ενός νέου έργου, προσωπικού ή μη, περνώ κάποιες δύσκολες στιγμές. Καταρχάς εδώ και τόσα χρόνια νιώθω πως υπάρχω ως μουσικός με δύο μορφές: την μια περίοδο είμαι ο περιοδεύων μουσικός που παρουσιάζει το υλικό του στο κοινό, την επόμενη είμαι ένας εργάτης που καλείται να γεννήσει νέες, αξιόλογες ιδέες. Έλα όμως που καμιά φορά η πρώτη περίοδος είναι έως και πολύ μακρόχρονη, τουλάχιστον ένας χρόνος, έως και δύο. Συνηθίζοντας το ρόλο μου αυτό λοιπόν, μου είναι πολύ δύσκολο να μπω στον άλλον αυτομάτως με το που έρθει η ώρα της συγγραφής υλικού! Σε πληροφορώ λοιπόν ότι ξεβολεύομαι αγρίως, κι ας επαναλαμβάνεται αυτή η διαρκής μεταμόρφωσή μου εδώ και τριαντατρία χρόνια… «Και τώρα;;; Τι διάολο να γράψω; Θα είναι καλό ή θα ‘ναι υποδεέστερο των προηγουμένων;» είναι κάποιες από τις σκέψεις που περνούν αδιάκοπα απ’ το μυαλό μου μέρα-νύχτα για λίγο καιρό. Δεν έχω διακόπτη, άνθρωπος είμαι!
Κάτι αντίστοιχο λοιπόν παθαίνω και όταν έρθει η ώρα όπως τώρα να βγω από το studio και να ανέβω στη σκηνή μετά από τόσους μήνες…σου μιλώ για τρόμο, όχι αστεία! Ειδικά στις πρώτες δυο συναυλίες κάθε νέας περιοδείας μας, είμαι κυριολεκτικά χεσμένος από το φόβο μου απέναντί σας (γελά). Μη τυχών και κάνω λάθη, μην είναι χάλια ο ήχος μου, μην το ένα, μη το άλλο. Εφιάλτης. Τι να κάνω όμως, αυτός είμαι μαζί με όλα τα άλλα μου…

…Αυτός είσαι και για αυτό σε λατρεύουμε Jim! Είσαι Καλλιτέχνης. Και ως τέτοιος, είσαι αξιωματικά Ευαίσθητος…

Σε ευχαριστώ πολύ Χρήστο… Κάπως έτσι είναι… Μην το δραματοποιούμε πιο πολύ από ότι χρειάζεται όμως. Στο κάτω-κάτω αυτό κάνω για να ζω εδώ και τόσα χρόνια οπότε ξέρω τι με περιμένει πλέον και το διαχειρίζομαι κατάλληλα. Κάθε που θα ιδρώσω μπροστά σε μια λευκή σελίδα ή μια κενή οθόνη υπολογιστή ώστε να την γεμίσω επάξια, νιώθω αρχικά όλη μου την ενέργεια να με εγκαταλείπει. Ειδικά μετά από έναν δίσκο σαν κι αυτό, ειλικρινά, τα πράγματα θα είναι ακόμη πιο ζόρικα για μένα στη συνέχεια αφού θα έχω να ανταγωνιστώ τον καλύτερο εαυτό μου όπως αντιλαμβάνεσαι, ας μου επιτραπεί να λέω κάτι τέτοιο…

Για το Θεό, έχεις κάθε δικαίωμα να είσαι περήφανος για τούτο το θησαυρό! Τι να πούμε για τον Bobby δε; Ειδικά στο “From the Rooftops” ο άνθρωπος μας δουλεύει! Κι όπως λες, για άλλη μια φορά καταντά…εξωγήινος! Ρε λες να είναι;;;

(σκάει στα γέλια) Ξέρω γω; Είναι απίστευτος πραγματικά, έξαλλος, άπιαστος. Ναι, το “From the Rooftops” ξεκίνησε ως ιδέα για μένα από τα ρυθμική του μέρη σε πληροφορώ. Αρκετές φορές ζητώ στον Bobby να μου στείλει δικές του ρυθμικές ομοβροντίες μέσω internet, δίνοντάς του απλά να καταλάβει τι τέμπο θα ήθελα από αυτόν, γρήγορο, μέσο, αργό. Έτσι έγινε κι εδώ. Μου έστειλε καμιά δεκαριά διαφορετικές ιδέες ο αθεόφοβος, δεν ήξερα ποια να διαλέξω. Για άλλη μια φορά με έστειλε αδιάβαστο. Γενικώς, είναι απόκτημα! Ανταλλάσσουμε ιδέες καλωδιακά και βήμα-βήμα γεννιούνται συνθέσεις σαν κι αυτή.

 

Είναι εξωγήινος, τέλος! Και τα λες εσύ αυτά που όπως γνωρίζουμε όλοι μας, ήσουν απίστευτα τυχερός πάντοτε έχοντας ιερά τέρατα στα μετόπισθεν ως ρυθμικούς στυλοβάτες, κάτσε καλά: Mark Zonder, Nick D’Virgillio & Gavin Harrison με τους OSI!

Ακριβώς, έτσι είναι!

Κι όμως. Τούτος εδώ είναι από άλλο ανέκδοτο. Για μένα μετά εκείνο το αλλόκοσμο κύημα των Spastic Ink το 1997 έχει καταλάβει θέση κορυφαία, μια για πάντα. Το έχεις ακούσει να φανταστώ…

Φυσικά. Αν θες το πιστεύεις, τα έχω όλα τους σε κασέτες, τις έχω κρατήσει όλες! Ακόμη. Το “Spastic Ink” είναι ανάμεσά τους. Είναι αλλόκοσμο, δεν υπάρχει. Ειλικρινά δεν ξέρω τι τρέχει με αυτή την οικογένεια!

ΕΤΣΙ! Αλήθεια, πώς ήρθες σε επαφή μαζί του ώστε να προσχωρήσει στο σχήμα;

Καλή ερώτηση κι αυτή… Κοίτα. Ούτως ή άλλως γνωριζόμαστε πολλά χρόνια αφού γνωρίζομαι ακόμη περισσότερα με τον αδελφό του τον Ron. Δεν ξέρω μάλιστα αν το γνωρίζεις, ο Ron είχε περάσει από ακρόαση για τους Fates Warning πολύ πίσω…

Σοβαρολογείς;;;

Ναι, ναι, δεν θυμάμαι καλά, είτε ο ίδιος είτε κάποιος εκ μέρους του μας είχε στείλει να ακούσουμε τότε ένα πρώιμο demo του. Αν δεν κάνω λάθος πρέπει να ήταν το “Ants on my Windshield”…

Πώς και δεν του είπατε ναι τότε;;;

Κοίτα, από τότε κιόλας ήταν μακράν ξεχωριστός έως και εξωγήινος όπως πολύ σωστά λες για να σταθεί ανάμεσα στους υπόλοιπους Fates Warning. Το στυλ του ήταν πρωτοποριακό. Θα μας επισκίαζε όλους! Εμείς τότε ψάχναμε έναν μόνιμο συνεργάτη που θα έρθει να «δέσει» με την ομάδα. Αυτός ήταν ήδη τότε Αυτόφωτος Αστέρας, θα του ήταν πολύ δύσκολο να παίξει τον ρόλο ενός απλού μέλους μιας μπάντας σαν τη δική μας.
Όσο για τον Bobby, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα η εκ νέου γνωριμία μας πρέπει να έγινε όταν έφυγε ο Mark ενώ ξεκινούσαμε περιοδεία με τους Queensryche & τους Dream Theater τις χρονιές 2003-2004, οπότε τον φωνάξαμε ως αντικαταστάτη μετά από πρόταση και προτροπή του Mike Portnoy. Το γιατί εν τέλει δεν κάθισε η παντρειά τότε μάλλον έχει να κάνει με τις υποχρεώσεις του Bobby. Όμως κάτι που δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι οπαδοί μας είναι πως ηχογράφησε αργότερα για μας κάποια δοκιμαστικά για τις ανάγκες του “FWX”, αφού δεν ξέραμε αν ο Mark θα παρέμενε μαζί μας στο studio.

Σοβαρολογείς; Δεν το ήξερα!...

Ναι, ναι, και μάλιστα θυμάμαι ποια τραγούδια έγραψε: ήταν τα “Another Perfect Day” & “Simple Human”. Τελικά τα έπαιξε όλα ο Mark όπως ξέρεις όμως λίγο αργότερα και για τις ανάγκες της εν λόγω περιοδείας μας, ο Bobby μπήκε στο παιχνίδι για τα καλά!

 

Πολύ όμορφα. Τι να πούμε πάλι για τον Ray; Μαγευτικός. Όσο ποτέ ίσως;;;

Θα συμφωνήσω. Μου τίναξε τα μυαλά στον αέρα. Θεωρώ πως πράγματι στο “Theories of Flight” πραγματοποίησε μια από τις καλύτερες ερμηνείες όλης του της ζωής!

Πες τα! Έτσι πιστεύω κι εγώ! Και θα τολμήσω να πω ότι βρίσκεται σε απίστευτη φόρμα γενικώς Jim, αφού κορυφαία είναι και η ερμηνεία του στο τελευταίο κύημα των Redemption...

Θα είμαι ειλικρινέστατος μαζί σου, δεν το έχω ακούσει ακόμη.

Κατανοητό. Θα σταθώ τώρα στους στίχους που εσύ έγραψες για το “The Ghosts of Home” αφού όπως έχει δηλώσει, αποτελεί καταγραφή προσωπικών σου αναμνήσεων. Οι μετακινήσεις της οικογένειάς σου ήταν πολύ συχνές τα πρώτα εννιά χρόνια της ζωής σου…

Πράγματι…

…Επέτρεψε μου να ομολογήσω πως μια και μόνο φορά μου ζητήθηκε να αλλάξω σχολείο και ο τρόμος μου να χάσω τους φίλους συμμαθητές μου ήταν τόσος που οι γονείς μου αναγκάστηκαν να με αφήσουν εκεί που ήμουν…

Ναι, είναι τρομακτική εμπειρία για κάποιον τόσο μικρό. Φαντάσου εμένα. Το πέρασα αυτό οκτώ φορές- αν είναι δυνατόν!!! Για αυτό και οι στίχοι αυτοί είναι τόσο προσωπική μου υπόθεση. Μου ήταν δύσκολο πολύ να χωρέσω αυτή την ιστορία και πόσο μάλλον αυτά τα έντονα συναισθήματα σε καταγεγραμμένους στίχους. Ακόμη και στον βαθμό που τους παρέδωσα στον Ray δίνοντάς του το ελεύθερο να τους διευρύνει κατά βούληση φυσικά, πράγμα που έκανε αριστοτεχνικά. Η πραγματικότητα της παιδικής μου ηλικίας είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση όπως αντιλαμβάνεσαι και ηθελημένα την εξέθεσα «τόσο όσο» σε αυτούς τους στίχους, οπότε επέτρεψε μου να μείνουμε εκεί αν δε σε πειράζει, ζητώ συγνώμη…

Δεν χρειάζεται καν, κατανοητό όσο δεν πάει Jim! Να λοιπόν γιατί καταρχάς ήταν αυτός και ο γενικός τίτλος του νέου σας δίσκου, και για την ακρίβεια, όταν ακόμη ο τίτλος του ήταν “Home Again”.

Ακριβώς!

…Έως ότου ψάχνοντας για εξώφυλλο, έπεσες πάνω σε αυτή την όμορφη ζωγραφιά που κοσμεί το “Theories…” και όλα άλλαξαν…

Ναι, αυτή τη φορά επέλεξα να ψάξω στο διαδίκτυο αντί να χτυπήσω την πόρτα κάποιου καλλιτέχνη ως είθισται και να του πω τι ακριβώς έχουμε στο μυαλό μας ώστε να μας στείλει έξυπνες προτάσεις/προσχέδια μπλα μπλα μπλα, ξέρεις… Αν και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, έτσι έπραξα καταρχάς. Γρήγορα όμως είπα να ψάξω μόνος μου για κάτι ενδιαφέρον στο χώρο των εικαστικών τεχνών, ασχέτως του γενικού τίτλου ή του όλου concept που επιχειρούμε εδώ. Αυτό και έκανα εκτεταμένα, εξερευνώντας, έως ότου έπεσα πάνω σε αυτό το ζωγραφικό έργο. Μονομιάς με συντάραξε ως εικόνα. Και πρόσεξέ με: πριν ακόμη δω τον τίτλο του παρακαλώ, και μόνο ως σχέδιο, με καθήλωσε! Με του που ανακάλυψα λίγο μετά και τούτο τον όμορφο τίτλο, “Theories of Flight”, είπα οκ, εδώ είμαστε! Να και ο γενικός τίτλος. Ιδανικός για όσα πραγματεύονται οι στίχοι των τραγουδιών που περιέχει.

Πράγματι. Κι εδώ επέτρεψε μου να σε ρωτήσω το εξής ως πενηντάρης πλέον και του λόγου μου: ήσουν κι εσύ σαν κι εμάς που πηγαίναμε στα δισκάδικα και εις το όνομα του πειραματισμού, επιλέγαμε δίσκους δίχως να ξέρουμε καν το συγκρότημα και μόνο επειδή μας ενέπνεε το εξώφυλλο;;; Οι θησαυροί που είχα πετύχει κατά αυτό τον τρόπο, αμέτρητοι!...

Εννοείται πως είμαι κι εγώ τέτοιος!!! Μα δεν νομίζω να υπήρχε κάποιος τότε που να μην επιχειρούσε τέτοιου είδους «ρίσκα», ήταν πολύ συχνό φαινόμενο. Και ναι, οι θησαυροί που έχω ψαρέψει κι εγώ έτσι παραμένουν μονάκριβοι! Ο πρώτος που μου έρχεται στο μυαλό ξέρεις ποιος είναι;

 

Ήμουν σίγουρος! Ποιος;;;

Το “Chase the Dragon” των Magnum! Μόλις είδα το εξώφυλλο έπαθα πλάκα. Όπως τρελάθηκα επίσης με το που άκουσα το μουσικό περιεχόμενό του- αγαπημένο album!

ΕΤΣΙ!

Αντιθέτως, ήταν ελάχιστες οι φορές που έπεσα έξω. Να αγοράσω κάτι επειδή μου άρεσε πολύ το εξώφυλλο δηλαδή και να βγει άνισο το μουσικό περιεχόμενο… Ελάχιστες, τόσο, που δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε μια.

Κι εγώ το ίδιο! Κάποια άλλα από τα πετυχημένα πειράματά σου;

(ξεφυσά) Πφφφφφφφφφφφ, είναι τόσα και τόσα. Μην κοιτάς, το Magnum το ανέσυρα πρόσφατα να το ξανακούσω και συζήτησα με φίλο το πώς το απέκτησα. Επίσης κακά τα ψέματα, συνήθως αγόραζα γνωρίζοντας το συγκρότημα που θα επένδυα τουλάχιστον…

Κατανοητό. Αν και κείνες οι Μαγικές μέρες εδώ και χρόνια αποτελούν παρελθόν, ευτυχώς υπάρχει παγκοσμίως ένα come back στα αγαπημένα μας βινύλια, έστω σε μικρές ποσότητες που όμως είναι πολύ προσεγμένες ως εκδόσεις από κάθε άποψη.

Ναι, συμφωνώ, κι ας ακουστώ σαν γεροξεκούτης στους νεότερους. Πώς θα γίνει; Οι νέες γενιές χάνουν μεγάλο μέρος από όλο το νόημα του να αγοράζεις ένα νέο δίσκο. Εδώ πλέον φτάσαμε σε σημείο να αγοράζουν μονάχα τραγούδια ξεχωριστά, σε ηλεκτρονική μορφή, μέσω internet. Ούτε καν albums. Και καλά να τα αγοράζουν κι αυτά. Κάποιοι τα κατεβάζουν τζάμπα. Να μην πω οι περισσότεροι… Όπως πολύ σωστά είπες, όλη η Μαγεία έχει επι τω πλείστων χαθεί πια. Πρόοδος λέγεται αυτό στις μέρες μας. Κι ας είναι τόσο λυπηρό.
Όσο για την επιστροφή των βινυλίων, ναι, από τη μια είναι ελπιδοφόρο το γεγονός, όμως από την άλλη επέτρεψε μου να είμαι την ίδια στιγμή καχύποπτος απέναντι σε όλη αυτή τη Νέα Μόδα. Καταρχάς δεν την θεωρώ «αληθινή». Κι αυτό γιατί θεωρώ πως ένα μεγάλο μέρος των νέων αγοραστών το κάνουν για να νιώσουν πως κάνουν κάτι που τους θέλει ξεχωριστούς, ξέρεις. Κι αν πάω ακόμη πιο βαθιά, αφού κι εσύ ασχολείσαι σοβαρά με τη Μουσική, θα γνωρίζεις πως πάρα πολλές από τις επανεκδόσεις ΔΕΝ προέρχονται από τα master tapes, μα είναι απλή μεταφορά από το προηγηθέν cd!... Αν είναι δυνατόν. Μας κοροϊδεύουν κανονικά! Ως μόδα επιφανειακή λοιπόν, αν δεν αλλάξει ριζικά σε σημεία σαν κι αυτό, θα περάσει όπως ήρθε, είναι θέμα χρόνου, δυστυχώς, οι μέρες οι παλιές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί…

Αντιλαμβάνομαι τι λες, αυτές οι μεταφορές από τα προγενέστερα cds είναι πραγματικό φιάσκο και με οργίζει κι εμένα! Απλά απεύχομαι την προφητεία σου ελπίζοντας…
Να ρωτήσω τέλος αν υπάρχει κάποιο νέο από το στρατόπεδο των OSI…

Τίποτε απολύτως. Λογικό και επόμενο όμως αφού και ο Kevin και εγώ είμαστε διαρκώς πολύ απασχολημένοι με τα άλλα μας σχέδια, όμως θα ήταν πάρα πολύ καλή φάση να κάναμε άλλο ένα δίσκο! Μιλήσαμε προσφάτως μεταξύ μας για αυτή την πιθανότητα όμως χρειάζονται πόροι και χρόνος, και αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει τίποτε από τα δυο.

 

Photos by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ FATES WARNING

• 19:30 Doors
• 20:30 - 21:15 Need
• 21:45 Fates Warning


Τιμή εισιτηρίου: 23e (τα πρώτα 200), 26e προπώληση , 28e ταμείο)
Σημεία προπώλησης: Public, Ticket House, Metal Era, No Remorse Records, Reload Stores
ON – LINE: www.viva.gr

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Read 729 times

Leave a comment