Monuments on Facebook

INTERVIEW: MIKE VARNEY (Part 1)

Friday, 07 April 2017 07:34
Published in Interviews


Πριν δυο μήνες κατάφερα να μιλήσω με το λατρεμένο μου Eric Gales που κυνηγούσα χρόνια τώρα. Λίγο πριν κλείσουμε την σαρανταπεντάλεπτη κουβέντα μας (ετοιμαστείτε για One by One!) του ζητώ να με φέρει σε επαφή με τον Mike μιας και έχουν συνεργαστεί στενά. Όνειρο Ζωής. Την επομένη κιόλας μου στέλνει το e-mail address του, στέλνω αίτημα, και ο Varney μου απαντά θετικά «υπογράφοντας» κάτω-κάτω “Socrates Drank the Conium”!!!

Συνομιλεί & καταγράφει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Όμως περίμενε, έχει κι άλλα κουλά η όλη φάση. Ξεκινάμε την τηλεφωνική μας συνομιλία Τετάρτη 8 Μαρτίου και την ολοκληρώνουμε Πέμπτη 9 του μηνού!!! Καλό;;; Παρότι τα εβδομήντα λεπτά της Τρίτης τον βρήκαν ξημερώματα δική του ώρα εξαντλημένο, ο ΙΔΙΟΣ μου λέει «επειδή απόλαυσα κάθε λεπτό, αν θες πάρε με λίγο νωρίτερα αύριο να συνεχίσουμε, τώρα πρέπει να πάω στο κρεβάτι γιατί η γυναίκα μου θα με χωρίσει»!!!... Σιγά μην άφηνα την ευκαιρία. Εξηνταεπτά λεπτά ακόμη παρακαλώ μιλήσαμε την Τετάρτη. Ο τύπος είναι ανεξάντλητος, μην λέμε τα αυτονόητα.
Το έκανα κι αυτό στη ζωή μου!...

Όμως έχει κι άλλο! Τι; Με το που ξεκινάμε την κουβέντα μου εκμυστηρεύεται το εξής: «έλαβα ένα μήνυμα τις προάλλες από τον Gus G και του είπα πόσο στεναχωρήθηκα που μου ξέφυγε το πακέτο που μου είχε στείλει πάνω από δέκα χρόνια πριν ώστε να τον ακούσω…τι να πω, κρίμα, όμως σου μιλώ για κούτες από demos στην αποθήκη μου, λογικό κάποια να μην φτάσουν στα αυτιά μου…».
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν τι άκουσαν ακόμη τα αυτιά μου.

Το τελευταίο κουλό όμως δεν το αποκαλύπτω σε τούτον τον μακροσκελέστατο πρόλογο γιατί στο τέλος θα με πάρετε για…ψώνιο! Σας αφήνω να το ανακαλύψτε μόνοι σας.
Λοιπόν. Κιθαρίστες και μη, σας προσκαλώ. Πάμε σιγά-σιγά και σταδιακά να ξετυλίξουμε τις ιστορίες του μυθικού παραγωγού που ξεπέρασε τις επτακόσιες κυκλοφορίες ως μέντορας, εξερευνητής, εμπνευστής και συμβουλάτορας αμέτρητων ηρώων της νιότης μας.

Ξεκινάμε όπως αυτός το θέλησε λοιπόν: με τις Ελληνικές του αναζητήσεις & προτιμήσεις!

Από τον Χρήστο Κισατζεκιάν

 

 

Όντας γεννημένος το 1966, είμαι σε θέση να σου δηλώσω με βεβαιότητα πως έχεις γεννήσει δεκάδες χιλιάδες επίδοξους κιθαρίστες στη μακρινή σου Ελλάδα Mike! Και αν δεν κάνω λάθος, είναι η πρώτη σου φορά που απευθύνεσαι στα Ελληνόπαιδά σου μέσω του μουσικού μας ιστότοπου, ή μήπως κάνω λάθος;;;

«Πράγματι. Και για την ακρίβεια έλαβα ένα γραπτό μήνυμα τις προάλλες από τον Gus G και του είπα πόσο στεναχωρήθηκα που μου ξέφυγε το πακέτο που μου είχε στείλει πάνω από δέκα χρόνια πριν ώστε να τον ακούσω…τι να πω, κρίμα, το θεωρώ απώλειά μου, ήταν απώλεια! Όμως σου μιλώ για δεκάδες κούτες από demos στην αποθήκη μου, λογικό κάποια να μην φτάσουν στα αυτιά μου… Το δικό του παράπεσε…»

 

Είναι φύσει αδύνατον να μην σου ξεφύγει κάτι κάποτε, λογικό και επόμενο, κρίμα για τον Gus βέβαια!... Πάντως όλοι οι ηλεκτρικοί κιθαρίστες κι εδώ πίνουν νερό στο όνομά σου να ξέρεις, μας γαλούχησες τότε με όλες αυτές τις πρωτοποριακές κιθαριστικές κυκλοφορίες σου...

«Εγώ πάλι άκουγα τότε Socrates Drank the Conium! (γελά)»…

Αυτά είναι! Μα τι να λέμε. Πρεσβευτές της χώρας μας όσον αφορά το rock, μαζί με τους Aphrodite’s Child!...

«Πρόσφατα παρέλαβα μια μεγάλη παραγγελία μου, κάποια box sets που περιέχουν δεκάδες Ελληνικά σχήματα της pop & rock. Περιέχουν οκτώ με δέκα cds το κάθε box set, οπότε δεν έχω προλάβει να τα ακούσω εξολοκλήρου εδώ και δυο βδομάδες αλλά ανυπομονώ»

 

Πάντως εφόσον στο e-mail που μου έστειλες χαριτολογώντας υπέγραψες ως Socrates Drank the Conium δράττω της ευκαιρίας και σε ρωτώ το εξής ως τον απόλυτο γνώστη : συμφωνείς πως ο Γιάννης Σπάθας υπήρξε μοναδικό φαινόμενο παγκοσμίως ως κιθαρίστας και ως εκ τούτου, είναι εγκληματικά υποτιμημένος, ή μήπως όχι;

«Ναι. Λοιπόν, στην California είχα βρει και είχα αγοράσει όλα τους τα αυθεντικά βινύλια της Ελληνικής Polydor Records, όμως ήθελα να βρω και να αγοράσω και το συλλεκτικό box set των Socrates. Το αγόρασα αφού γνώριζα πως, πέρα από όλα τα albums της μπάντας περιείχε και ένα ακόμη πέμπτο cd που συμπλήρωνε καίρια τη συλλογή μου αφού εμπεριείχε bonus tracks που δεν συμπεριλαμβάνονταν στους αυθεντικούς δίσκους. Όμως το αστείο ήταν πως όταν αποφάσισα να παραγγείλω άλλο ένα box set, ανακάλυψα πως σε τούτη τη δεύτερη “version” η Polydor δεν είχε τούτο το cd! Το πρώτο είχε, το άλλο όχι. Κουφό; Όπως αντιλαμβάνεσαι χάρισα το δεύτερο σε ένα καλό μου φίλο να πιάσει τόπο και κράτησα εγώ το πλήρες (γελά). Πάντως θα συμφωνήσω με σένα αφού με το που άκουσα τα όσα απίστευτα έπαιζε στα 70’ς αυτός ο άνθρωπος σκέφτηκα πως αν τυχών είχε γεννηθεί σε μια άλλη χώρα θα είχε τεράστιες ευκαιρίες!... Για παράδειγμα θυμάμαι ακόμη σε πόσο μικρή και άσημη δισκογραφική εταιρία της Αμερικής είχε κυκλοφορήσει το “Phos”, έτσι δεν το λένε;…»

 

Ναι, πράγματι.

«…Μιλάμε για ισχνή διανομή, από μια πάρα πολύ μικρή εταιρία, οπότε δυστυχώς τούτη η μπάντα πέρασε στα ψιλά γράμματα για τη συντριπτική πλειοψηφία των μουσικόφιλων της χώρας μας, μόνο οι πολύ ψαγμένοι τους ανακαλύψαμε. Κρίμα, διότι μιλάμε για μεγάλη μπάντα! Και οι άλλοι ήταν πολύ καλοί, οι Apocalypsis…»

Φυσικά! Progressive Rock σχήμα διεθνούς κλάσεως! Οπότε πάω στοίχημα πως γνωρίζεις και τους Aphrodite’s Child…

«…Φυσικά, όπως και τους Axis…»

Είσαι απίστευτος! Πόσο χαίρομαι που έχεις γνώση της Ελληνικής σκηνής των 70’ς. Μα τι να λέμε, ξέρω πολύ καλά σε ποιόν μιλώ! Πέρα από όλα τα άλλα, γνωρίζω πως είσαι και συ μανιώδης συλλέκτης κατέχοντας πάνω από σαράντα χιλιάδες albums στη συλλογή σου, σωστά;;

«Και συνεχίζω! Μα σου είπα, μόνο πρόσφατα έλαβα είκοσι cds με Ελληνικά σχήματα των 60’s-70’s προς ακρόαση, δυο box sets που περιέχουν το καθένα δέκα cds. Επίσης αγόρασα και άλλο ένα box set με Ελληνική Psychedelic Folk! Πάντως για αυτό που με ρώτησες, πράγματι, ο Σπάθας είναι μοναδικός και πράγματι υποτιμημένος».

Έχω την τιμή και τη χαρά να επικοινωνώ μαζί του εδώ και χρόνια οπότε να είσαι σίγουρος πως θα μάθει τα όσα είπες. Πάμε όμως τώρα σε μια κοινή μας «αρρώστια»… Κατέχοντας δεκαεπτάμιση χιλιάδες albums στη δισκοθήκη μου, γνωρίζω πως μου ρίχνεις στο κεφάλι για τα καλά, αφού εσύ έχεις υπερδιπλάσια!... Γνωρίζω λοιπόν ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να απαντήσεις στις δυο επόμενες ερωτήσεις μου, όμως εγώ θα στις κάνω. Ξεκινώ με την πρώτη. Ποιο album θεωρείς πολυτιμότερο και γιατί;

«Ω Θεέ μου! Είναι πάρα πολύ δύσκολο, πράγματι, διότι έχω μερικά πάρα πολύ γαμάτα πράγματα (σ.σ.: I have some really cool stuff). Αλλά ένα που μου έρχεται στο νου ας πούμε είναι ο πρώτος δίσκος που ηχογράφησε ποτέ ο Steve Morse με τους Dixie Dregs όταν ακόμη ήταν στο Κολλέγιο και δεν κυκλοφόρησε ποτέ!... Αυτός είναι πράγματι ανεκτίμητος δίσκος. Έχω πολλούς τέτοιους θησαυρούς. Πριν «φύγει» ο Ronnie (Dio) επίσης μου τηλεφώνησε και μου έστειλε ένα mini album με τέσσερα τραγούδια που δεν είδε ποτέ το φως της δημοσιότητας. Τύπωσε μονάχα πεντακόσια αντίτυπα για να τα δώσει χέρι με χέρι σε φίλους του… Αντιλαμβάνεσαι… Γενικώς με τιμά αφάνταστα που έχω υπάρξει αποδέκτης ακυκλοφόρητων θησαυρών που μου έχουν εμπιστευτεί δεκάδες επώνυμοι της πιάτσας. Και όλα τους αποτελούν απίστευτα μοναδικά & πολύτιμα κομμάτια της συλλογής μου. Σημαίνουν πάρα πολλά για μένα όλα τους. Πάντως μαζεύω τα πάντα. Έχω πάρα πολλά albums και από την Ελληνική doom metal σκηνή (σ.σ.: ώρες είναι να μας πει πως έχει και τα δικά μας με τους Infidel!)! Και από Ιταλία επίσης (σ.σ.: δεν αντέχω, θα τον ρωτήσω!)…»

Τυγχάνω ιδρυτικό μιας Ελληνικής doom metal μπάντας και προλάβαμε να κυκλοφορήσουμε δυο albums, μη μου πεις πως τα έχεις και αυτά;…

«Είναι πολύ πιθανόν. Πώς σας λέγανε;»

 

Infidel!

«Είναι πολύ πιθανό σου λέω… Θα το κοιτάξω»

Τι λες τώρα;;; Πες μου τη διεύθυνσή σου να σου στείλω και το δεύτερο μας!

«Αυτό θα είναι φανταστικό!»

Τιμή και καμάρι μας! Και η δεύτερη ερώτηση όμως είναι εξίσου δύσκολη: υπάρχει σίγουρα και κάποιος δίσκος που απέβει τόσο κακή επιλογή αγοράς, που η μόνη του αξία θα ήταν να παίξεις frisby με δαύτον!...

«(γελά) Δυστυχώς δεν είναι μόνο ένας, είναι αρκετοί. Όταν έχεις τόσο πολλούς, είναι πολύ δύσκολο να μην κακοπέσεις μερικές φορές. Και δε μιλώ για υποκειμενικές περιπτώσεις που πολύς κόσμος έχει εκτιμήσει ενώ εμένα δε μου έχουν πει κάτι. Μιλώ για άλλους που ούτε πρόκειται να τους ξαναβάλω ποτέ να τους ακούσω, όμως δεν θέλω να τους ονοματίσω…»

Σεβαστό!

«Α, να σου πω, έχω το “I Oathbreaker”. Βλέπω εδώ τα τραγούδια...."The Mourning Demon"... Εσύ είσαι αυτός;;; Είναι το πρώτο σας ή το δεύτερό σας;»

Είναι το ντεμπούτο μας!

«Μόλις το ανέσυρα, το έχω! Φαντάζομαι σε εξέπληξα αρκετά, σωστά;;; (γελά)»

(σ.σ.: ανατριχίλες!) Δεν το πιστεύω λέμε! Το “King of Cynical Control” το έχεις μήπως;;;

«Όχι. Αν θες στείλε μου αυτό, θα το εκτιμήσω!»

 

Το συζητάς;;; Εννοείται! Δεν το πιστεύω ρε συ. Χαχαχαχαχα. Έγινε! Πάμε όμως τώρα σε κάτι άλλο που από θέσεως είσαι από τους καταλληλότερους ανθρώπους στον Πλανήτη Γη να το απαντήσεις: πες μας ποιους κιθαρίστες του 20ου αιώνα θεωρείς ως «κομβικά σημεία» της εξέλιξης της ηλεκτρικής κιθάρας και τους λόγους για τον καθένα από αυτούς! Να σε προλάβω: μην περιοριστείς στο hard rock ή το heavy metal χώρο. Από τα ηλεκτρικά blues, τη jazz, το fusion, έως και το ακραίο metal!...

«Θα ξεκινούσα με τον Alan Holdsworth. Και μετά θα έλεγα τον Frank Gambale για αυτά που έχει προσφέρει. Επίσης όπως γνωρίζεις ήδη έβγαλα στη φόρα πολλούς πιτσιρικάδες που απετέλεσαν κάτι πρωτοφανές στα χρονικά της εξέλιξης της ηλεκτρικής κιθάρας κείνη την περίοδο. Σκέψου μονάχα την περίπτωση του Jason Becker. Ήταν μόλις δεκαέξη χρονών όταν κυκλοφορήσαμε το ντεμπούτο του! Απίστευτο κι όμως αληθινό. Μια σειρά από χαρισματικούς έφηβους όπως ο Paul Gilbert, o Marty Freedman, o Yngwie Malmsteen που άλλαξαν τον τρόπο προσέγγισης του οργάνου ριζικά… Του λόγου μου ήμουν πάνω από εικοσιπέντε. Βγαίναμε σε bars και τους έβλεπαν δίπλα μου και με ρωτούσαν «ποιος από όλους τους είναι γιός σου;». Νιώθω περήφανος που οι περισσότεροι από αυτούς έχουν διαπρέψει από τότε. Και νιώθω πάρα πολύ τυχερός, αφού έχω δει και έχω απολαύσει τόσο σημαντικούς μουσικούς και τόσο πρωτοποριακές μουσικές, που μου ήταν εξαρχής πολύ δύσκολο πλέον να εντυπωσιαστώ με κάτι που θα αντιμετώπιζα… Όμως ακόμη ψάχνω και ψάχνομαι! Για του λόγου το αληθές, λίγες μόλις ημέρες νωρίτερα κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του Dario Lorina από την εταιρία μου, τον ξέρεις; Ο δεύτερος κιθαρίστας των Black Label Society είναι στις περιοδείες τους. Ο τίτλος του είναι “Death Grip Tribulations” και έχει πολλούς γνωστούς μουσικούς που συμμετέχουν σε αυτόν»

 

Μάλιστα, ενδιαφέρον. Πάντως όλοι αυτοί που ανέφερες ως «γιούς» σου και άλλοι τόσοι, σου χρωστούν πάρα πολλά!...

«Αυτό ισχύει και από τις δυο πλευρές, άρα και εγώ τους χρωστώ πολλά!... Πάντως αν θες να ξέρεις παρότι είμαι αυτός που φταίει για όλη αυτή τη γενιά των shredders, η συντριπτική πλειοψηφία της δισκοθήκης μου αποτελείται από δίσκους της δεκαετίας του ’60 και του ’70, και κυρίως από το χώρο της ψυχεδέλειας, του proto-metal, του fusion, των ηλεκτρικών blues και του προοδευτικού rock»

Πράγματι, έτσι είναι! Όμως το γεγονός παραμένει. Πολύ χαίρομαι που ακούω τα γούστα σου αυτά αφού είναι και δικά μου γούστα εξαιρουμένης της ψυχεδέλειας. Πάντως διάβασα κάπου πως έχεις λίγο λιγότερα από οκτακόσια albums στο ενεργητικό σου- αν είναι δυνατόν, το νούμερο αυτό δεν υπάρχει!!!

«Δεν νομίζω να είναι τόσο πολλά, δεν νομίζω να είναι αλήθεια… Να πούμε λίγο περισσότερα από πεντακόσια, ίσως, όμως οκτακόσια είναι πάρα πολλά. Ξέρεις, καμιά φορά μετρούν και τις επανεκδόσεις, τις έκτακτες συμμετοχές, όπου αναφέρεται το ονοματεπώνυμο μου όπως κάνει π.χ. το All Music Guide. Για αυτό βγαίνει τόσο…»

Οκ, σωστά, όμως και πάλι, το νούμερο παραμένει αστρονομικό!

«Ναι, δε λέω. Πάντως δεν ξέρω αν έμαθες πως κυκλοφόρησε εδώ και κάνα μήνα ένα εκτενές αφιέρωμα στην Shrapnel Records και την Tone Center ως ειδική έκδοση ενός κιθαριστικού περιοδικού. Εκατόν πενήντα σελίδες, λέγεται “The Shrapnel Story” ή κάτι τέτοιο! Γεμάτο με τα εξώφυλλα ένα-ένα, με πληροφορίες, φωτογραφίες, συνεντεύξεις, τα πάντα. Χάρηκα πάρα πολύ.»

Ω Θεέ μου, δεν το ήξερα και με ενδιαφέρει πολύ! Πού το βρίσκω;;;

«Το έχει το Amazon.com σίγουρα, και αν θυμάμαι καλά κοστίζει κάπου στα σαράντα δολάρια…»

(σ.σ.: παίδες έφαγα τον κόσμο, είκοσι λεπτά έρευνα έκανα διαδικτυακά και δεν κατάφερα να το βρω!... Αν τυχών κάποιος από εσάς γνωρίζει πού το βρίσκουμε, ας με ενημερώσει στο This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. ώστε να το προσθέσω εδώ για τους αναγνώστες)

 

Φωτογραφίες Γιάννη Σπάθα & Gus G: Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com 

 

 

 

 

Read 637 times

Leave a comment