Monuments on Facebook

Οι άτονες, μονότονες καθημερινές (ημέρες) εξοντώνονται εύκολα αρκεί να έχεις το σωστό οπλισμό μαζί σου. Και εγώ είχα. Εισιτήριο, κάμερα, διάθεση και τη σωστή θέση στο “Pustervik” rock stage για να αντιμετωπίσω μια (ίσως) από τις καλύτερες συναυλίες της ζωής μου.

Και πήρα το δρόμο του γυρισμού έχοντας γεμάτες αισθήσεις σε κάθε εκατοστό της ύπαρξης μου. Έφυγα με γεμάτη αγκαλιά από αγκαλιές. Χαμόγελα κι αστεία. Φωνές και κραυγές. Ήχους στα αυτιά μου που δεν σβήνουν, ερωτήσεις κι απαντήσεις, υποσχέσεις που πάλι θα υλοποιηθούν με τον καιρό. Οι Πολωνοί Riverside δεν είναι άλλη μια μπάντα. Είναι Η μπάντα που λάτρεψα από την αρχή τους. Η μπάντα που σαν ευχή και κατάρα θα με τραβάει από την καρδιά μια ζωή.

«Πόσα κιλά κόκα»;;;

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

Ένας σύγχρονος (μουσικός) φιλόσοφος σε κίνδυνο.

Γράφει ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

«Μα καλά, Πέμπτη; Τέτοια συναυλία και γίνεται μια οποιαδήποτε καθημερινή; Χάθηκαν οι Παρασκευές και τα Σάββατα;». «Μα δεν τη λες και οποιαδήποτε καθημερινή, είναι 14 Φλεβάρη, του Αγίου Βαλεντίνου, ένα μικρό Σάββατο». «Ένας λόγος παραπάνω, είναι μέρα αυτή για να τραγουδήσεις με το ταίρι σου τον ύμνο “I don’t believe in love”;».

Γράφει η Jane Σαμπανίκου