Monuments on Facebook

OMEN, FYRECROSS, MADRAKE - An Club, Αθήνα, Κυριακή 14 Μαΐου 2017

Tuesday, 16 May 2017 11:44
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

“Πόσες μπάντες υπάρχουν εκεί έξω που παίζουν ΕΤΣΙ; Και για πόσο ακόμα;”

Γράφει ο Δημήτρης Τσέλλος

Η ώρα είναι 00: 20, Κυριακή προς Δευτέρα. Έχω ήδη γυρίσει σπίτι, και δεν έχω ύπνο με τίποτα. “Πάρε μια βαλεριάνα να ηρεμήσεις ρε μάστορα”, θα μου πείτε. Τι να μου κάνει η βαλεριάνα… Ούτε υπνωτικό για ελέφαντες δεν με πιάνει απόψε. Θα σας πω ευθύς αμέσως το γιατί. Θα το καταλάβετε και μόνοι σας εξάλλου.
Αν διαβάσατε το αφιέρωμα που ανέβηκε πριν λίγες μέρες στο μουσικό μας «χωριό» πάνω στις κλασσικές κυκλοφορίες των Omen, θα διαπιστώσατε πως οι Αμερικανοί αποτελούν μεγάλη αγάπη για τον γράφοντα, σε βαθμό υπερβολικό ίσως. Το παραδέχομαι για μια ακόμη φορά, υπάρχουν συγκροτήματα και καλλιτέχνες που όσο και να προσπαθώ, δεν θα μπορώ ποτέ να δω 100% αντικειμενικά. Από την άλλη, είμαι από εκείνους που δεν μασάνε τα λόγια τους και δεν χαρίζουν κάστανα. Τα κακώς κείμενα τα θίγω, ο κόσμος να χαλάσει. Όσο αποθεωτικός μπορώ να γίνω σε μια καλή στιγμή, τόσο ισοπεδωτικός μπορώ να υπάρξω σε μια κακή.

Οι Omen θα εμφανίζονταν στη χώρα μας στα πλαίσια της προώθησης του τελευταίου τους δίσκου, “Hammer Damage”, ο οποίος μπορεί να ήταν καλύτερος των δύο που είχαν προηγηθεί (του μετρίου “Eternal Black Dawn” και του άθλιου panter-ικού “Reopening the Gates”), αλλά και πάλι δεν μπορούσε να σταθεί δίπλα στις ένδοξες στιγμές του παρελθόντος. Τι θα έπαιζαν όμως στη συναυλία; Ποιο θα ήταν το setlist; Θα έδιναν βάρος στο νέο δίσκο, ή θα σέβονταν τη βαριά κληρονομιά τους; Και η απόδοσή τους; Θα ήταν αντάξια του ονόματός τους, όσο το δυνατόν, ή θα κλαίγαμε τα χρήματά μας; Με τέτοιες σκέψεις να με τριγυρίζουν ανεβαίνω μέχρι τα Εξάρχεια μαζί με τον φίλο Λευτέρη Τσουρέα ο οποίος έχει αναλάβει τη φωτογράφηση, ερχόμενος στο live ως περίεργος που έχει ακούσει καλά λόγια για τη μπάντα και περιμένοντας να συναντήσω τους επίσης εκλεκτούς συνοδοιπόρους Αλέξανδρο Ριχάρδο και Παναγιώτη Γεωργόπουλο.

 

Φτάνουμε στην ώρα μας, σε ένα ΦΥΣΙΚΑ άδειο An. Εντάξει, γνωστά αυτά. Δηλαδή αν η μπάντα δεν λέγεται Firewind, Rotting Christ κ.λ.π. δεν πάει κανείς. Κατά τ ’άλλα, στηρίζουμε την ελληνική σκηνή, έτσι; Τρομάρα μας…
Τους heavy/power metallers Madrake από τη Θεσσαλονίκη που τελικά άνοιξαν το χορό, ενώ στην αρχή είχαμε ακούσει για τους Electric Shock και μετά τους Strikelight (ή το ανάποδο, δεν θυμάμαι) δεν τους ήξερα. Έμεινα όμως πολύ ευχαριστημένος με αυτό που είδα και άκουσα. Της ρυθμικής κιθάρας το ανάγνωσμα, πρόσχωμεν! Πολύ δυναμικός ήχος, ωραίο rhythm section και τραγουδιστής που στα δικά μου τουλάχιστον αυτιά, ακουγόταν πολύ επηρεασμένος από τον μεγάλο Chuck Billy των Testament, αλλά στο πιο μελωδικό. Καλά τραγούδια (ειδικά το “Innocence” και το ομώνυμό τους), πάθος, ένταση, αλλά και τρακ δικαιολογημένο. Ο ήχος δεν ήταν καλός, αφού η φωνή έπρεπε να είναι πιο ψηλά και τα όργανα πιο χαμηλά, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τους πέντε Θεσσαλονικείς να αποδώσουν καλά. Διασκευή στο “Between The Hammer And The Anvil” των θεών (τι ποιων θεών;;;;;;) και αποχώρηση εν τω μέσω ειλικρινέστατων χειροκροτημάτων.

 

Συνέχεια με το δεύτερο εγχώριο γκρουπ της βραδιάς. Οι Fyrecross στο πρόσφατο EP τους “Burn Them To The Ground” παίζουν ένα θρασύ, φωνακλάδικο, πατροπαράδοτο speed metal. Ξέρετε, οι Iron Maiden στις 78 στροφές, τσίτα γκάζια, κάργα δισολίες, τσιρίδες και ούγκα μπούγκα δεύτερες. Και από στυλ, δεν πάνε πίσω. Κολλητά τζιν, δερμάτινα, παπούτσια Nike Air model 1986, ζώνες μεταλλιζέ και πάει λέγοντας. Μέχρι εδώ, καλά. Διαβάζοντας κάτι τέτοιο, θα έλεγε κανείς πως ήταν τρομεροί. Όχι, δεν ήταν. Έχουν θράσος, έχουν τσαμπουκά, αλλά δυστυχώς στη σκηνή δεν ήταν αντίστοιχα καλοί με το EP τους. Δεν ξέρω τι φταίει. Ίσως το ότι ήταν πολύ πιο «χύμα» κατά τη διάρκεια της συναυλίας απ’ ότι στο στούντιο; Και να πεις πως δεν είχα ευχαριστηθεί την ακρόασή του… Ίσως ο ήχος που ακόμη δεν ήταν σε καλό επίπεδο; Περίμενα να γουστάρω, αλλά όχι. Ρώτησα και τους γύρω μου, την ίδια άποψη είχαν όλοι τους, οπότε δεν είμαι εγώ ο περίεργος... Πιτσιρικάδες είναι, θα (να) δουλέψουν, περιμένω σημαντική βελτίωση στο μέλλον. Όσο για την άτυχη στιγμή με το δυστύχημα που έγινε στο Άδενδρο Χαλκηδόνος, πιστεύω να κατάλαβαν και οι ίδιοι πως δεν έπρεπε να αναφέρουν καν το συμβάν με αυτό τον τρόπο!... Για το τέλος, μια «συμβουλή» προς κάθε ενδιαφερόμενο: το speed metal δεν είναι εύκολο είδος και ας νομίζουν πολλοί το αντίθετο. Υπάρχουν πολλές παγίδες, που μόνο οι καλοί τις αποφεύγουν.

 

Και ερχόμαστε στον κύριο λόγο που το An γέμισε. Οι Omen στην ώρα τους, ανεβαίνουν στη σκηνή του θρυλικού club και η μάχη ξεκινά. Μάχη όμως, όχι αστεία. Ο ήχος πλέον πολύ καλύτερος, δεν θάβει την απόδοση της μπάντας. Μια απόδοση, που ούτε στα πιο τρελλά μου (μας) όνειρα δεν τη περιμέναμε. Στο μισό μέτρο ο θρύλος Kenny Powell, σε απίστευτα κέφια και δείχνοντας να έχει αφήσει πίσω του τα προβλήματα του παρελθόντος. Ο Kevin Goocher, στη καλύτερή του βραδιά πίσω από το μικρόφωνο εδώ και πολύ καιρό. Οι νιούφηδες Roger Sisson (μπάσο) και Reece Stanley (τύμπανα), σφιχτοδεμένοι σαν μια γροθιά, να έχουν μείνει με ανοικτό το στόμα με όσα έβλεπαν να διαδραματίζονται γύρω τους. Πίσω και δίπλα από τη μπάντα, οι δικοί τους άνθρωποι, να βιντεοσκοπούν συνεχώς και αυτοί με τεράστια χαμόγελα στα χείλη! Ο κόσμος δε… τι να γράψεις; Πώς να περιγράψεις όσα είδες; Μόνον εδώ, σε μας, τέτοιες καταστάσεις, όπως είπε ο Kevin Goocher. Χτυπιόταν, ανέβαινε στη σκηνή και αγκάλιαζε τους μουσικούς(!), ξελαρυγγιαζόταν να τραγουδά μέσα σε ποτάμια ιδρώτα! Stage diving, crowd surfing, μια βραδιά βγαλμένη από τα καλύτερα 80s όνειρα του πιο τρελλαμένου πιτσιρικά που τώρα ξεκινά το ταξίδι του στη μαγική χώρα που ονομάζεται HEAVY METAL! Οι ύμνοι διαδέχονται ο ένας τον άλλο, ακούμε δύο πρόσφατα κομμάτια (το ομότιτλο από το “Hammer Damage” και το “Up From The Deep” από το split με τους δικούς μας Battleroar), στο “Warning Of Danger” διαλύεται το σύμπαν, στο αιώνιο, απέθαντο “Teeth Of The Hydra” o Powell δίνει τη κιθάρα στον γιο του Greg και κατά τη διάρκειά του τραγουδά και χαιρετά τους πάντες στις πρώτες σειρές μέσα σε ντελίριο ενθουσιασμού εκατέρωθεν, στα “Battle Cry” και “Die By The Blade” το An είναι πιο «αιματοβαμμένο» και από το Κολοσσαίο…
“Kenny, what is best in life?”. “To crush your enemies, to see them driven before you, and to hear the lamentations of their women!”

Η αναφορά στη ρήση αυτή από το “Conan the Barbarian” είναι το κερασάκι στη τούρτα, δεν χρειάζομαι κάτι άλλο. O Powell κάνει stage diving, o Γεωργόπουλος «απογειώνεται» προς άγνωστη κατεύθυνση μονολογώντας συνεχώς «Τρομεροί! Τρομεροί!», ο Ριχάρδος με ρωτά αυτό που διαβάσατε στην επικεφαλίδα. “Πόσες μπάντες υπάρχουν εκεί έξω ρε συ Δημήτρη που παίζουν ΕΤΣΙ; Και για πόσο ακόμα;” Και όταν αυτό το αναρωτιέται ένας άνθρωπος που τα μαλλιά του άσπρισαν μέσα στο rock και στις συναυλίες, καταλαβαίνει κανείς πως δεν υπερβάλλει. Το εννοεί. Ο Τσουρέας ο οποίος επαναλαμβάνω ΔΕΝ είναι οπαδός καθώς έχει άλλα ακούσματα (μας χωρίζει το αυλάκι που λέγεται thrash, με άλλα λόγια είναι κάφρος), έχει μείνει ξερός και δηλώνει πως ανατρίχιασε με το όλο σκηνικό. Τι άλλο λοιπόν να προσθέσω εγώ; Μόνον αυτό: Την επόμενη φορά, όσοι δεν πήγατε γιατί “έλα μωρέ τώρα με τους Omen…”,

ΜΗ τους χάσετε.

ΥΓ1: Η βραδιά πάει καρφί για συναυλία της χρονιάς. Μόνο κάτι συνταρακτικό θα μπορέσει να τη κοντράρει. Μπορεί να είχα ελάχιστα παραπονάκια καθώς δεν άκουσα κάποια πολύ αγαπημένα μου τραγούδια, αλλά στη τελική τι να παίξουν και τι να αφήσουν στην ώρα που είχαν στη διάθεσή τους…;
ΥΓ2: Το setlist των Omen ήταν το παρακάτω. Συγχωρήστε μου πιθανή παράλειψη, αλλά δεν ήμουν και πολύ στα καλά μου ξέρετε.

1. Death Rider
2. Last Rites
3. The Axeman
4. Up From The Deep
5. Ruby Eyes (Of The Serpent)
6. Hammer Damage
7. Dragon's Breath
8. Warning Of Danger
9. Hell's Gates
10. Termination
11. Teeth Of The Hydra
12. Battle Cry
13. Die By The Blade

ΥΓ3: H συνέχεια δόθηκε στα παρασκήνια, με τη μπάντα να μιλά σε όλο τον κόσμο, να υπογράφει τα πάντα, να φωτογραφίζεται και να πλέει σε πελάγη ευτυχίας. Ειδικά ο μπασίστας Roger Sisson και ο Greg Powell, δεν ήθελαν να φύγουν από το An.
ΥΓ4: HEAVY METAL ΡΕΕΕ!

 

Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας

 

Read 441 times

1 comment

  • Comment Link Billy
    Billy Posted 16.05.2017 in 19:01
    Ευχαριστούμε πολύ Δημήτρη ,μια διευκρίνιση ομως το όνομα του συγκροτήματος είναι Madrake.

Leave a comment