Monuments on Facebook

THE LAST DRIVE, BAZOOKA - Gagarin 205 Live Music Space, Αθήνα, 20 Μαΐου 2017

Monday, 22 May 2017 16:06
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Προτελευταίο Σαββατόβραδο του Μάη και οι The Last Drive να παίζουν στο αγαπημένο στέκι της οδού Λιοσίων – δεν ήθελε και πολλή σκέψη για να αποφασίσουμε πού θα ήμασταν αυτό το ζεστό (μετά από αρκετά με ψύχρα) βράδυ. Ειδικά όταν τα τελευταία τρία χρόνια, θέλω να τους δω ζωντανά, αλλά κάθε φορά, κάτι τύχαινε τις μέρες των συναυλιών τους. Οπότε, τώρα, επιβαλλόταν να είμαι εκεί, να διαπιστώσω με τα ίδια μου τα μάτια (και τα αυτιά) αν επιβεβαιώνονται οι εκφράσεις λατρείας προς το συγκεκριμένο συγκρότημα.

Ανταπόκριση: Πάνος Σταυρουλάκης

Ας πάρουμε τα πράγματα εξαρχής όμως. Έφτασα στο Gagarin κατά τις 21:15, ενθουσιασμένος που θα έβλεπα τους Last Drive επί σκηνής, ένα συγκρότημα με τόσο μεγάλη ιστορία στην Ελληνική, Αγγλόφωνη rock σκηνή. Ένας ακόμα λόγος που πρόσθετε ένταση στον ενθουσιασμό, ήταν το γεγονός πως τη συναυλία θα άνοιγαν οι Bazooka, ένα εγχώριο garage συγκρότημα που την τελευταία δεκαετία έχει κάνει αίσθηση στον χώρο (και όχι αδίκως!). Τους είχα ξαναδεί πριν μερικούς μήνες και χάρηκα με την προσθήκη τους στη χθεσινή συναυλία. Θεώρησα πως ήταν ίδανική. Πρωτίστως μουσικά και εν συνεχεία, ως ενδιαφέρουσα ηλικιακή αντίθεση. Από τη μια οι ειδικοί του είδους, με τόσα χρόνια στην πλάτη Last Drive και από την άλλη, οι νεαροί Bazooka, με φρέσκα, χαρούμενα πρόσωπα. Και οι δύο μπάντες, με κοινούς παρονομαστές την αγάπη για τη μουσική και τη διάθεση να τα σπάσουν όλα για αυτήν, σαν να μην υπάρχει αύριο – κάτι το οποίο και έκαναν, άλλωστε. Την ώρα της άφιξης μου τα πράγματα ήταν ακόμα πολύ χαλαρά, λίγος κόσμος διάσπαρτος στον χώρο, μερικές παρέες από εδώ κι από εκεί, με χαμόγελα και όρεξη να περάσουν καλά. Δε φοβήθηκα όμως ούτε στιγμή αφού είχα ακούσει για το πόσο κόσμο μαζεύουν οι Last Drive.

 

Η ώρα πέρασε γρήγορα και μέχρι τις 22:00, που βγήκαν στη σκηνή οι Bazooka, αρκετός κόσμος είχε μαζευτεί γεμίζοντας με την πρώτη ματιά, και τον κάτω, αλλά και τον επάνω χώρο. Στις 22:05, η πεντάδα είχε πάρει τις θέσεις της και ήδη ακούγονταν οι πρώτες νότες από το ‘Tingle’ (ενός από τα τρία κομμάτια με Αγγλικό στίχο που ακούστηκαν). Συνέχισαν με τα ‘Κορίτσι Στην Ακτή’ και άλλα τρία με Ελληνικό στίχο. Ασταμάτητοι, ασυγκράτητοι, ατρόμητοι. Μόνο έτσι θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αυτούς τους τύπους, που κοπανιούνταν στη σκηνή και περνούσαν από το ένα τραγούδι στο άλλο, με τέτοια ζωηράδα και παλμό, σαν να μην υπάρχει αύριο. Δυστυχώς όμως, όση ενέργεια διέθεταν οι Bazooka, άλλη τόση έλειπε από το πλήθος, το οποίο φάνηκε αμέτοχο σε όλο αυτό, τουλάχιστον αρχικά. Σιγά σιγά, οι νεότεροι άρχισαν να κινητοποιούνται, με το πέρασμα από τραγούδι σε τραγούδι και ξεκινώντας με ένα κούνημα του κεφαλιού, έφτασαν να ακολουθούν τον ρυθμό της μπάντας και να τους αρέσει κιόλας. Οι μεγαλύτεροι, της βραδιάς, παρατηρώντας τους ως το τέλος, έμειναν ασυγκίνητοι και ίσως και κάπως έκπληκτοι από τη μπάντα(;), τα τραγούδια τους(;), την προσθήκη τους στη βραδιά; Δεν ξέρω… Τουλάχιστον, κανείς δε στέρησε το χειροκρότημα σε αυτά τα παιδιά, που το αξίζαν και με το παραπάνω. Συνεχίζοντας ακατάπαυστα, οι Bazooka συνέχισαν να μας λένε ιστορίες για τα κορίτσια, τον έρωτα και την γενιά τους. Με στίχους που κάνουν την απογοήτευση και τη θλίψη να μη μας ενοχλούν αλλά να μας φαίνονται αποδεκτές και προτιμητέες μάλιστα. Εκκωφαντικός ήχος, ακραίο punk, χτύπημα μέχρι τέλους.

O τραγουστής, να δίνει κυριολεκτικά show! Για το κοινό που πλέον γούσταρε τρελά, για τους φωτογράφους, παίροντας κωμικές πόζες, για τον εαυτό του τον ίδιο βασικά! Γούσταρε και το έδειχνε. Παρά το γεγονός πως στην μέση του σετ τους αντιμετώπιζε κάποιο θέμα στον ήχο, αυτό επιλύθηκε και η όλα κύλησαν κάτι παραπάνω από καλά (τουλάχιστον για εμάς), μεχρί το τέλος. Εκεί όπου, καθώς το τελευταίο τραγούδι ακουγόταν, ο front man έδινε ρέστα φτύνοντας τους στίχους του τραγουδιού, πλησιάζοντας το κοινό των πρώτων σειρών, σερνόταν στα γόνατα και ξάπλωνε κάτω, σαν σε έκσταση. Όταν πια τελείωσε το σετ τους οπότε και ευχαρίστησαν τους Last Drive για την πρόσκληση, το ρολόι έδειχνε 23:05 και ούτε που είχα καταλάβει ότι πέρασε μια ολόκληρη ώρα ακούγοντας τους.

Είκοσι λεπτά χρειάστηκαν για να γίνουν οι ετοιμασίες για τους Last Drive στη σκηνή, και μέχρι τότε, ο συναυλικαός χώρος, είχε πια γεμίσει ασφυκτικά. Για την ακρίβεια, δεν έπεφτε καρφίτσα, ούτε πάνω, ούτε κάτω και νομίζω, ότι στον συγκεκριμένο χώρο, είναι η πρώτη φορά που βλέπω τόσο κόσμο μαζεμένο (σε live που να έχω παρευρεθεί εγώ). Όχι και τόσο σπάνια εικόνα πλέον για Ελληνικά σχήματα πλέον! Πόσο μάλλον για τη συγκεκριμένη που έχει χτίσει φανατικό κοινό μέσα στις τρεις της δεκαετίες και μέσω των οκτώ της δίσκων. Και κάτι που μου άρεσε σε αυτό το κοινό (εκτός φυσικά από την αθρόα προσέλευση του) ήταν η ανομοιογένεια του. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, άντρες και γυναίκες, έφηβοι, μεσήλικες και κάποιοι ακόμα παραπάνω. Το έχουμε πει: η μουσική δεν έχει ηλικία (ούτε για τον καλλιτέχνη, ούτε για τον ακροατή), αλλά τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται μια κατηγοριοποίηση μουσικών και κοινού με μοναδικό κριτήριο, αυτήν, πράγμα σίγουρα αρνητικό.

 

23:25 η τετράδα ανέβηκε στη σκηνή (με τα δύο μέλη, μαυροντυμένα, και τα άλλα δύο, με blue jean και vintage πουκάμισο) εν μέσω χειροκροτημάτων και επευφημιών και με μουσική στο background. Έπιασαν σταν χέρια τους τα όργανα ενώ από πίσω τους δέσποζε ένα τεράστιο πανό που έγραφε LAST DRIVE. Ξεκίνησαν αμέσως, με το ‘Final Kick’ – ένας τίτλος που είχε και κυριολεκτικό αντίκρισμα στο κοινό το οποίο ευθύς εξαρχής, βρέθηκε σε μουσικό ντελίριο. Συνέχισαν με τα ‘Bite’, ‘Overloaded’ και ‘Chain Train’. Το θέμα είναι, πως όσο περνούσε η ώρα, τόσο αυξανόταν η διάθεση και από τις δυο πλευρές (τόσο, που αναρωτιόσουν ως που μπορεί να φτάσει). Αυτοί κι αν έπαιζαν ασταμάτητα! Όσο για τις παύσεις ανάμεσα σε δυο τραγούδια, εκεί ο Άλεξ ευχαριστούσε: το κοινό, για τη στήριξή του όλα αυτά τα χρόνια (και για από όταν ‘γεννήθηκε’ η μπάντα, αλλά και για από όταν ‘ξαναγεννήθηκε’), το Gagarin, που τους φιλοξενεί τόσα χρόνια και όπου έλαβε χώρα το live της επανένωσης προς δεκαετίας (που οδήγησε σε ένα τριπλό sold out), τους Bazooka, που άνοιξαν τη συναυλία, στους οποίους αφιέρωσαν και ένα τραγούδι τους, αλλά και στον αγαπημένο τους φίλο, Νίκο Τριανταφυλλίδη (σκηνοθέτη, και ιδιοκτήτη του Gagarin, που 'έφυγε’ πριν από περίπου ένα χρόνο), ο οποίος και τους στήριζε πάντα ‘και συνεχίζει να το κάνει, ακόμα κι αν δεν είναι εδώ’, όπως είπε χαρακτηριστικά. Ακόμα, προλογίζοντας ένα τραγούδι που έγραψαν για ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με τον φασισμό, μίλησε για αυτόν και είπε πως δεν πρέπει να ξεχνάμε τις θηριωδίες που σημειώθηκαν πριν μερικές δεκαετίες εξαιτίας του…

Συνέχισαν λοιπόν με αμείωτη ένταση, χαρίζοντας μας κομμάτια τους από διάφορες φάσης της καλλιτεχνικής τους πορείας, αλλά και τρία νέα κομμάτια, τα ‘Snake Charmer’, ‘White Knuckles’ και ‘Always The Sun’. Ο κόσμος βρέθηκε διαβασμένος, γνωρίζοντας σχεδόν όλων των τραγουδιών τους στίχους απέξω και δε δίσταζε να τους τραγουδήσει παράλληλα με τη μπάντα, να κραυγάζει τα refrain και να χορεύει σε αυτή τη μεγάλη γιορτή που στήθηκε χθες στη Λιοσίων και χαρακτηρίζεται από αγάπη, χαμόγελα, ευχαριστίες, καπνό, μπύρα και rock’n’roll – και πάλι, και από τις δυο πλευρές. Μετά από 18 κομμάτια, το συγκρότημα αποχώρησε και το κοινό παραληρούσε χειροκροτώντας, φωνάζωντας και ζητώντας τους πίσω, μια επιθυμία στην οποία εκείνοι δε θα μπορούσαν να αρνηθουν. Γύρισαν λοιπόν για το καθιερωμένο encore, με το τσιγάρο στο στόμα και τις μπύρες στα χέρια, έπιασαν τα όργανα και ξεκίνησαν σαν να μην είχαν σταματήσει λεπτό να παίζουν τα ‘Pablo Picasso’, ‘Night Of The Phantom’, ‘Poison’ και να κλείνουν με το ‘ I Love Cindy’ απογειώνοντας τους πάντες. Χέρια στον αέρα, στόματα ανοιχτά, νεαροί να κάνουν moshing και έναν γενικότερο χαμό που υπογράμμιζε απλώς πόση αλληλοεπίδραση υπήρχε μεταξύ μπάντας και κόσμου, πώς κάποια τραγούδια δεν ξεχνιούνται ακόμα και μετά από πολλά χρόνια και πόσο καλά περνούσαν όλοι.

Κοιτώντας ξανά το ρολόι, όταν η μπάντα έφυγε πια, αφού υποκλίθηκε τρεις φορές, χαιρέτησε και ευχαρίστησε πάλι, είχαν περάσει ήδη δυο ώρες και ούτε τώρα, είχα καταλάβει πώς πέρασαν – αυτό είναι απόδειξη του γεγονότος ότι περνάς κάπου καλά. Στη συγκεκριμένη βέβαια περίπτωση, δεν ήταν απλώς καλά, αλλά τέλεια. Αυτό πιστεύω ότι θα επιβεβαίωναν και όσοι βρέθηκαν χθες στο Gagarin και γέμισαν κάθε σπιθαμή του (ακόμα και στις σκάλες καθόταν κόσμος), αλλά και οι ίδιοι οι μουσικοί, αν τους ρωτόύσαμε – φαινόταν στα πρόσωπά τους. Έλαμπαν.
1.30 η ώρα το βράδυ και βγαίνοντας ηδονικά διαλυμένοι από τον χώρο, με τους πάντες να λένε πόσο υπέροχα πέρασαν και θαυμάζοντας το μουσικό, rock μεγαλείο των Last Drive, πήρα τον δρόμο της επιστροφής, λέγοντας στον εαυτό μου πώς δεν ξαναχάνω live τους, ούτε για πλάκα. Και το ίδιο λέω και σε όποιον διαβάζει τώρα αυτές τις γραμμές. (Υπενθυμίζω ότι σε λίγες μέρες θα παίξουν και στην Πλατεία Νερού, στο Παλαιό Φάληρο – κανονίστε το πρόγραμμά σας και να είστε όλοι εκεί!). Εν ολιγοις, ήταν μια τόσο ωραία βραδιά, και η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν σίγουρος ως προς το τι να περιμένω πριν πάω. Όμως, μου επιφυλάσσονταν οι καλύτερες εκπλήξεις, όπως φάνηκε. Ένα ιδανικό τελείωμα της Χειμερινής συναυλιακής σεζόν, ως προς τα δεδομένα ελληνικών μπαντών και ένα επίσης ιδανικό, για το ξεκίνημα της θερινής.

Ας ετοιμαστούμε λοιπόν για αυτήν, με τις δυνάμεις που πήραμε χθες!

Setlists:

BAZOOKA

1. Tingle
2. Κορίτσι Στην Ακτή
3. Σειρά
4. Κάτι έχω προδώσει
5. Γυναίκα
6. Hypnophobia
7. George
8. Φύση
9. Άχρηστη Γενιά
10. Οθόνη
11. Ψέμα
12. Ζούγκλα
13. Ψυχοθήκες
14. Επανάληψη.
15. Δεμένος
16. Ravening Trip

THE LAST DRIVE

1. Final Kick
2. Bite
3. Overloaded
4. Chain Train
5. Desert Rose
6. Bad Roads / Gone Gone Gone
7. Cool Spine
8. Slave To The Wave
9. Holy War
10. Sweet Thing
11. Fleshdriver
12. Snake Charmer
13. White Knuckles
14. Always The Sun
15. Devil May Care
16. Blood From A Stone
17. Glass Of Broken Dreams
18. Killhead Therapy
19. Pablo Picasso
20. Night Of The Phantom
21. Poison
22. I Love Cindy

Photos by Iren Rys

Read 628 times

Leave a comment