Monuments on Facebook

UP THE HAMMERS FESTIVAL DAY ONE / Ross the Boss, Tyrant, Night Demon, Attacker, Diviner, Resistance, Monasterium - Gagarin 205 Live Music Space, Αθήνα, 26 Μαΐου 2017

Monday, 29 May 2017 16:35
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

“But always there remained, the discipline of steel!”

Ανταποκρίνεται ο Δημήτρης Τσέλλος

Η ετήσια βαρυμεταλλική λαίλαπα, όπως πολύ εύστοχα χαρακτήρισε το Up the Hammers Festival ο Χρήστος μας, είχε από καιρό φέρει τις γνωστές τις αναταράξεις στις τάξεις των οπαδών του ακραιφνούς (χωρίς επιθετικό προσδιορισμό) metal. Μήνες πριν τα εισιτήρια είχαν εξαφανιστεί, το Κύτταρο απεδείχθη μικρό και επιστρατεύτηκε το Gagarin 205 με εκ νέου έκδοση εισιτηρίων για να μας χωρέσει.

 

Φτάνοντας στο «ναό» της οδού Λιοσίων κατά τις 18:00+, αφού δυστυχώς η δουλειές μας δεν καταλαβαίνουν κάποιες φορές από συναυλίες κλπ δευτερεύοντα κατ’ αυτές ζητήματα, βρίσκω τον καλό φίλο Παναγιώτη Γεωργόπουλο μαζί με την υπόλοιπη εκλεκτή παρέα, ο οποίος μου δίνει αναφορά περί των Monasterium και Resistance που προηγήθηκαν. O Παναγιώτης γνωρίζει καντάρια μπάλ… ε, μουσική, οπότε η άποψή του λαμβάνεται υπόψη χωρίς πολλά πολλά. Οι πρώτοι προσκυνούν τον επικό doom ήχο των Candlemass και Solitude Aeturnus, ενώ οι δεύτεροι κινούνται στα heavy - power metal μονοπάτια της χώρας καταγωγής τους (καταλαβαίνετε, Metal Church, Vicious Rumors και τα καθέκαστα - ΗΠΑ γαρ). Αμφότεροι σύμφωνα με τα λεγόμενα του Παναγιώτη αξιοπρεπέστατοι, με σχετικό και δικαιολογημένο τρακ, απέδωσαν καλά και κέρδισαν το χειροκρότημα του κόσμου, ο οποίος ναι μεν δεν είχε γεμίσει από νωρίς το Gagarin, αλλά αυξανόταν όσο η ώρα περνούσε.

 

Συνέχεια με τους συμπατριώτες μας Diviner. Η μπάντα των Παπανικολάου - Μαρούλη - Φοίτου - Μπουζιώτη - Σαμοΐλη κανονικά δεν έπρεπε να βγει μια τέτοια ώρα. Είναι για πολύ μεγαλύτερα πράγματα, αφού όλοι τους είναι σημαντικά ονόματα της εγχώριας σκηνής, με εξαιρετική παρουσία και εκτός συνόρων. Αλλά πως αλλιώς να χωρέσουν τόσα συγκροτήματα, κάποιοι θα πρέπει να βγουν πριν κάποιους άλλους δυστυχώς. Άψογοι λοιπόν οι Diviner, με ήχο που σε άλλους φαινόταν καλός σε άλλους όχι (ανάλογα που βρίσκεσαι, το γνωστό ζήτημα του Gagarin αν δεν υπάρχει αστέρι ηχολήπτης), στηρίχτηκαν στο εκπληκτικό τους άλμπουμ “Fallen Empires” και έδωσαν ένα show αντάξιο των παρασήμων που φέρουν στο στήθος. Τρομερές κιθάρες, τεχνικό και ισοπεδωτικό ταυτόχρονα το rhythm section και φυσικά ένας Παπανικολάου στη φωνή στα γνωστά του, υψηλά επίπεδα. Η αλήθεια ήταν πως βρίσκονταν λίγο εκτός κλίματος λόγω ύφους, αλλά όλα πήγαν καλά. Ανυπομονώ να τους δω ξανά!

 

Ο κόσμος πυκνώνει και στις ανάπαυλες εξαφανίζεται ως δια μαγείας, είτε για να χαζέψει τους πάγκους με τα «καλούδια», δηλαδή το merchandise, είτε για να πάρει τη μπύρα του από το μπαρ, είτε για να κάνει επιδρομή στη καντίνα έξω από το club. Όσον αφορά την «αγορά», υπάρχει συνεχής ροή στους πάγκους, ο κόσμος χαζεύει, κοιτά πιο προσεκτικά, ενδιαφέρεται, ψωνίζει, πιάνει κουβέντα με πωλητές και συναγοραστές, γενικά επικρατεί ένα γιορτινό κλίμα. Βλέπω διάφορα μέλη της ελληνικής metal σκηνής να σουλατσάρουν ανάμεσά μας, να μιλούν με τον κόσμο και να βγάζουν φωτογραφίες, επηρεάζομαι και κάνω το ίδιο. Το παράδειγμά τους ακολουθούν και τα μέλη των ξένων συγκροτημάτων που εμφανίζονται στο festival, οπότε να ’σου και δεύτερος γύρος κουβεντούλας και φωτό. Και τρίτος, και τέταρτος, και πάει λέγοντας. Μέχρι και πίτσες είδα να έρχονται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο θεούλης drummer των μεγάλων Cirith Ungol, Robert Garven, ο οποίος τριγυρνούσε παντού, είχε ένα ειλικρινές γλυκύτατο χαμόγελο με όλους μας, και βρέθηκε στο τέλος στις πρώτες σειρές ως πραγματικός οπαδός για να παρακολουθήσει το show των Night Demon. Άξιος!

 

Οι οποίοι Night Demon, ήταν τρομεροί. Φοβεροί και τρομεροί! Είναι τρεις, και νομίζεις πως είναι 13! Αλωνίζουν τη σκηνή (ναι ρε φίλε, οι δύο, ο drummer πού να πάει;!;!;), έχουν ήχο δυνατό και καθαρό, επιρροές εξαιρετικές, είναι οπαδοί και οι ίδιοι και δείχνουν τόσο κ@#%μένοι πάνω στη σκηνή, που τους χαζεύεις! Ο αρχηγός Jarvis Leatherby (το καλλιτεχνικό του Jeff Hershey) δεν μιλάει. Βάζει το κεφάλι κάτω και βγάζει την ομάδα του στην επίθεση. Ούτε μεγάλα λόγια, ούτε γλειψίματα προς το κοινό, μόνο ιδρώτας, ένταση και heavy fuckin’ metal! Ακόμη και όταν σε ένα δύο σημεία ξεφεύγουν από την έννοια της επιρροής και αγγίζουν αυτή της αντιγραφής (άκουσα μέσα από τις τραγουδάρες τους το “Metal Thrashing Mad” των Anthrax και το “Warrior” των Riot, χεχεχε), το κάνουν με τέτοιο τρόπο που όχι μόνο δεν σε ενοχλεί, αλλά το χαίρεσαι κιόλας. Μπράβο τους! Στο κομμάτι “The Chalice” βγήκε και ο Χάρος στη σκηνή, είχαμε και θεατρικές πινελιές μαζί με πρώτης τάξεως metal. Τελευταίο τραγούδι, η διασκευή στο “Wasted Years” με τη συμμετοχή του Bobby Lucas των Attacker στα φωνητικά, η οποία και τιμήθηκε από τον κόσμο. Αυτά να τα βλέπουν ορισμένοι ούγκανοι που το παίζουν “true” (προσέξτε μη σας φύγει κανένας πόντος) και βρίζουν συγκροτήματα όπως καλή ώρα οι Iron Maiden. Τι να πεις, η π@π@ριά έχει πολλές πτυχές. Ο Jarvis ξεστομίζει τη τέταρτη, πέμπτη κουβέντα του μέσα σε μία ώρα, ευχαριστεί από καρδιάς το κοινό που επευφημεί αυτόν και τη μπάντα του και αυτό ήταν. Την επόμενη φορά που θα έρθουν, μη τους χάσετε. Μιλάμε για παραδοσιακό metal με κάκαλα!

 

Ώρα να ανέβουν οι Attacker στο σανίδι και πραγματικά περιμένω από αυτούς μια μεγάλη εμφάνιση, η οποία όμως δεν ήρθε. Εξηγούμαι, για να μη παρεξηγούμαι. Ο ήχος τους δεν ήταν αυτός που έπρεπε. Τα τύμπανα και η μία κιθάρα ήταν κάποιες φορές πιο χαμηλά από τα υπόλοιπα όργανα, όπως αυξομειώσεις είχε και η φωνή του Lucas, ο οποίος δεν ξέρω, μου έδωσε την εντύπωση πως δεν ήταν και στη καλύτερή του βραδιά. Είχε καλές στιγμές, αλλά είχε και μέτριες. Ως σκηνική παρουσία δεν ήταν ιδιαίτερα κινητικός, αλλά αυτό δεν το κοιτώ. Λες και είναι όλοι Dickinson σ ’αυτή τη ζωή. Αλλά εκεί που έλεγες «ωπ, άνοιξε η φωνή του» και άκουγες τις χαρακτηριστικές του βραχνές κορώνες (μη με ρωτάτε πως το κάνει, αλλά γίνεται), εκεί σε έριχνε πάλι. Από κομμάτια βέβαια τα πήγαν καλά, άλλωστε έχουν εξαιρετικό υλικό με τουλάχιστον τρεις δίσκους (βλ. “The Second Coming”, “Giants Of Canaan” και το περσινό “Sins Of The World”) που τσακίζουν κόκκαλα, απλά μπορούσαν καλύτερα. Ακόμη και έτσι όμως, στις κομματάρες “The Hermit”, “Slayer's Blade”, “Lords of Thunder” και “Glen of a Ghost” τα κεφάλια πήγαν πάνω κάτω με ευκολία. Και αυτούς λοιπόν θα ήθελα να τους ξαναδώ, μόνους αν γίνεται, σε καλή βραδιά και σε έναν χώρο σαν το An ή το Κύτταρο. Γενικά, πέρασαν τη βάση και κινήθηκαν σε αξιόλογα επίπεδα, απλά ρε παιδί μου, έχω παραπάνω απαιτήσεις από κάποιους. Κακό είναι;

 

Ο κόσμος εδώ και ώρα πολύς, αναμένει τους θρύλους του US Metal Tyrant για ένα δολοφονικό show. Περίπου στα μισά του set όμως, θα είχε ήδη βγει έξω για «βρώμικο», θα έπινε μπύρες ή θα έψαχνε κάποιο δίσκο στο παζάρι. Για ποιο λόγο; Εξηγούμαι για να μη παρεξηγούμαι, για μια ακόμη φορά. Οι Tyrant είναι πολυαγαπημένη μου μπάντα. Να φανταστείτε, τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, αυτούς ακούω. Εκείνοι οι Tyrant όμως, δεν έχουν καμμιά σχέση με αυτούς που είδα στο UTH. To μόνο που θύμιζε την απίστευτα ρωμαλέα μπάντα του παρελθόντος, ήταν η εικόνα τους, με τα δερμάτινα, τους σταυρούς και τα σιδερικά. Μόλις τους είδα να ανεβαίνουν στη σκηνή, θεώρησα πως θα βλέπαμε κάτι το καταπληκτικό. Αμ δε… Απροβάριστοι, μπέρδευαν τα κομμάτια, με μέτριο επίπεδο ήχο που σε σημεία γινόταν κακός, σκιά του εαυτού τους. Ο Rocky Rockwell στη κιθάρα, δεν ακουγόταν. Όχι ως ήχος. Δεν ακουγόταν γιατί ήταν κακός παικτικά. Πραγματικά ΚΑΚΟΣ. Δεν θυμάμαι να έχω δει τέτοια χάλια άλλη φορά. Ο drummer τους, ένας πιτσιρικάς (δεν ξέρω όνομα, συγγνώμη), δεν μπορούσε να συγχρονιστεί με τους υπόλοιπους. Ο Glen May δεν μπορεί να τραγουδήσει όπως παλιά. Ψηλή νότα δεν ακούσαμε ούτε μία, ενώ είχε σχεδόν αξιοπρεπείς μεσαίες, έστω και με προσπάθεια. Ο Greg May κάτι πήγε να σώσει στο μπάσο, αλλά σαν το πλοίο βουλιάζει, τι να κάνει ένας ναυτικός μόνος του… δεν πα’να’ναι και ο Jack Aubrey από το “Master and Commander”. Το μόνο που μπορώ να τους δώσω ως ελαφρυντικό, είναι πως η απίστευτη ατμόσφαιρα που υπάρχει στους δύο “more than classic” δίσκους τους (ψαχτείτε!) και ο μοναδικός τους ήχος, δεν αναπαράγονται ζωντανά με τίποτα. Δεν χρειάζονται άλλα λόγια. Θέλουν αλλά δεν μπορούν. Aν είναι να παίζουν έτσι ας αποχωρήσουν αθόρυβα.

 

Μετά από μια τέτοια απογοήτευση, θέλαμε ο Ross the Boss να είναι τουλάχιστον αξιοπρεπής. Αν με άριστα το 10 έπιανε ένα 6, τα Manowar τραγούδια πάνω στα οποία θα στηριζόταν και οι αντιδράσεις του κόσμου, θα ανέβαζαν τη βραδιά αυτομάτως στο 8. Και εδώ όμως πέσαμε έξω, αλλά ευτυχώς προς το καλύτερο. Να σημειώσω πως κάποιοι στράβωσαν μούρες διότι θα ήταν headliner μια cover band. Θυμίζω εδώ πως οι δύο από τους τέσσερεις ήταν μέλη των Manowar, έτσι, για να ξέρουμε δηλαδή.
Ο πρώην κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος των Manowar και το συγκρότημά του, όρμησαν στη σκηνή με το “Blood of the Kings” και μέχρι τη τελευταία νότα, όργωσαν, έσπειραν, θέρισαν, έκαψαν τη γη και έριξαν και αλάτι για να μη φυτρώσει τίποτα μετά. Ο ίδιος σε πολύ καλή κατάσταση, έπαιξε τα κλασσικά θέματά του ως έπρεπε, χωρίς ανούσιες και άσκοπες αλλαγές, αλλά και οι παικταράδες που είχε μαζί του έκαναν τα πάντα για να αποδώσουν σωστά μερικά από τα πιο κλασσικά τραγούδια στην ιστορία της metal. Τον Kenny “Rhino” Earl τον ξέραμε, ως μέλος των Manowar άλλωστε και ο ίδιος, ήμασταν σίγουροι πως θα είναι βράχος πίσω από τα τύμπανα. Αλλά για τους Mike LePond και Marc Lopes, δεν έχω λόγια. Ο πρώτος είναι τρομερός μπασίστας, θα τον γνωρίζετε ίσως από τα πάμπολλα σχήματα στα οποία είχε και έχει θέση και τα οποία ξεκινούν από τους Symphony X και τελειώνουν στους Heathen’s Rage. Πραγματικός μπαλαντέρ που ταιριάζει παντού, περνά από το neoclassical στο progressive και από εκεί στο power και στο κλασσικό metal με χαρακτηριστική άνεση, είναι από αυτούς που μπορούν να παίξουν τα πάντα. Δεν ήμουν όμως σίγουρος αν μπορέσει να βγάλει τον θεόρατο ήχο του DeMaio, παρά τα όσα βιντεάκια είχα μπει το πειρασμό να δω στο internet. Άλλωστε, άλλο από κάμερα ή κινητό, άλλο από κοντά. Λοιπόν, ο LePond τα κατάφερε, ακόμη και αν το στυλ του είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό του αρχηγού των Manowar, καθώς παίζει με δάκτυλα και όχι με πένα. Ο δε Lopes, αεικίνητος (ένας από τους πιο κινητικούς frontmen που έχω δει στα τόσα χρόνια που παρακολουθώ συναυλίες), παθιασμένος, τραγουδούσε λες και έπρεπε να αφήσει τη τελευταία του πνοή στο τέλος του show. Εκ των πραγμάτων σύγκριση δεν μπορεί να υπάρξει με τον μεγάλο Eric Adams, οπότε αν δεν μπούμε σε ένα τέτοιο άσκοπο τριπάκι, θα δούμε πως ο Lopes έσκισε το παλικάρι! Σάρωσε, τόσο φωνητικά, όσο και στην επαφή του με το κοινό!
Και τι δεν ακούσαμε από τη παρέα του Ross, αλλά και τι δεν μας έλειψε. Μόνο αν έπαιζε τα πάντα από το “Battle Hymns” ως και το “Kings of Metal” θα ήμασταν ικανοποιημένοι πλήρως. Ο κόσμος σε τέτοιο παροξυσμό που παραλίγο να δούμε ξύλο, από ανόητες παρεξηγήσεις φυσικά. Super highlights μιας βραδιάς γεμάτης τρομερές στιγμές; Αντικειμενικά τα πάντα, υποκειμενικά όμως το “Blood of my Enemies” όπου η γη εσείσθη, το “Kill with Power” όπου η γη εσχίσθη, το “Thor” κατά τη διάρκεια του οποίου και αι πέτραι εσχίσθησαν και το “Battle Hymn” όπου ακόμη και τα μνημεία ανεώχθησαν (φράσεις από το κεφ.27 του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου είναι αυτές, δεν είμαι και ακαδημαϊκός).

 

Στο φινάλε του show με το “Hail and Kill”, αν πετούσες στη μέση του club έναν «αλλόθρησκο» (σκυλά, μπιτά, όποιον θες), δεν θα έβγαινε ζωντανός. Τέτοια ήταν η πώρωση του κόσμου. Χαζεμένοι οπαδοί από άλλες χώρες (Γερμανοί κυρίως αλλά και Πολωνοί, Αμερικανοί και βόρειοι, όλοι τους ευγενέστατοι, ευπροσήγοροι και μεγάλοι πότες!) τραβούσαν με κάμερες και κινητά τον χαμό, κάμερες υπήρχαν πάντα στη σκηνή επίσης, ενώ ο Lopes είχε πάθει πλάκα με τις αντιδράσεις του κόσμου στη πρώτη του φορά στην Ελλάδα. Ένα μόνο αρνητικό βρήκα στην εμφάνιση του Ross: Ρε Αφεντικό, ξεκινάς τον πολεμικό παιάνα “Hail and Kill”, κόβεις την εισαγωγή και παίζεις blues;;; Μα είμαστε σοβαροί;;; A, και στη θέση των solos τυμπάνων, μπάσου και κιθάρας χωρούσαν δύο κομμάτια ακόμη, αλλά είπαμε, ήταν καθαρά 80s εμφάνιση αυτή. Έπρεπε να έχει solos.
Κάπως έτσι η πρώτη μέρα του UTH, με τα πάνω της, τα κάτω της (για τα οποία δεν ευθύνεται η διοργανώτρια αρχή που με μπροστάρη τον Μανώλη Καραζέρη τα πήγε περίφημα στο τομέα της, αλλά οι ίδιοι οι μουσικοί - τι να κάνει ο Μανώλης δηλαδή, να κλείσει με το στανιό πρόβες για τους Tyrant;;;), γεμάτη κέφι, καλή διάθεση και πολύ μέταλλο! Πάμε τώρα για την επόμενη!

Ross the Boss setlist:

Blood of the Kings
Death Tone
The Oath
Blood of my Enemies
Kill with Power
Thor (The Powerhead)
Each Dawn I Die
Gloves of Metal
Sign of the Hammer
Dark Avenger
Fighting the World
Metal Daze
Battle Hymn
Hail and Kill

 

Photos: Νώντας Εμμανουήλ / photorocking.com

 

Read 423 times

Leave a comment