Monuments on Facebook

UP THE HAMMER FESTIVAL DAY TWO AND AFTER SHOW PARTY / Cirith Ungol, Innerwish, Mythra, Thrust, Holy Martyr, Blizzen, Lord Vigo - Gagarin 205 Live Music Space, Αθήνα, 27 Μαΐου 2017

Wednesday, 31 May 2017 15:11
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

“Είδα τους Cirith Ungol…”

Περιγράφει ο Δημήτρης Τσέλλος

Λες και ο χρόνος είχε σταματήσει, βρίσκομαι ξανά στο ίδιο ακριβώς σημείο στον εξώστη του Gagarin 205 Live Music Space, για τη δεύτερη μέρα του UTH. Προηγουμένως, έξω από το club έχω συναντήσει τον Θύμιο και τον Φραγκίσκο από τους Innerwish, ενώ στη παρέα έρχεται να προστεθεί και ο Marco από τους Dexter Ward. Κουβέντα χαλαρή και φιλική για τη πρώτη μέρα, εντυπώσεις, συζήτηση γενικότερα περί metal και κάπου εκεί ο Φραγκίσκος μου λέει: «Φίλε ήμασταν στο soundcheck των Cirith Ungol. Δεν είναι υπερβολή αυτό που θα σου πω. Αν δεν έχουν κάποια ατυχία πάνω στη σκηνή, με βάση αυτό που είδα και άκουσα στο soundcheck, οι τύποι θα σαρώσουν. Είναι από άλλο πλανήτη». Ο Θύμιος συμφωνεί, εμένα και του Marco μας τρέχουν τα σάλια ήδη.

 

Ο κόσμος ήταν τη δεύτερη μέρα περισσότερος από τη πρώτη όταν άνοιξαν οι πόρτες (μιλάμε για καταμεσήμερο), πράγμα που είχε να κάνει και με την απίστευτη τρέλλα των οπαδών των Cirith Ungol για μια υπογραφή από τη μπάντα στα signing sessions! Στον κυρίως συναυλιακό χώρο, οι epic doomsters Lord Vigo βαράνε καλά. Ωραίο στήσιμο, με πολύ καλό υλικό στα χέρια τους, χαρακτηριστικές φιγούρες άπαντες. Να τσεκάρετε το πολύ καλό φετινό ντεμπούτο τους “Blackborne Souls”, όλοι εσείς οι οπαδοί του επικολυρικού doom metal. Είδαμε και τον μπασίστα να οργώνει το club και να παίζει εκτός σκηνής! Συν ένας πόντος για τη διασκευή - φόρο τιμής στο βρετανικό ατσάλι, με το “Witchfinder General”

 

Συνέχεια με τους Blizzen. Αυτό που φαίνεται με τη πρώτη είναι η «αθωότητα» με την οποία προσεγγίζουν τη μουσική τους. Ναι, αυτό ίσως τους στερεί κάποια περισσότερο επαγγελματικά στοιχεία. Από την άλλη όμως, δίνει έναν ενθουσιασμό που δε μπορεί να περάσει απαρατήρητος και που με τη σειρά του προσθέτει αξία στο τελικό αποτέλεσμα. Καθένα από τα μέλη της μπάντας αποδίδει καλά, ενώ τα φωνητικά του μπασίστα και τραγουδιστή Daniel Steckenmesser είναι κοντά σε αυτά του Olof Wikstrand των Enforcer, αλλά με μικρότερη έμφαση και έφεση στις τσιρίδες, και ακόμη πιο ...άγουρα. Εντάξει, καταλάβατε, NWOTHM, μουσικό γιουρούσι και όποιος μείνει όρθιος, έμεινε. Δεν ξέρω γιατί, αλλά όλες αυτές οι μπάντες μου αρέσουν. Κάτι ο ήχος τους, κάτι το στυλ τους, κάτι η παρελθοντολαγνεία τους που είναι ειλικρινής αφού κανείς τους δεν πρόκειται να βγάλει λεφτά από όλο αυτό πλην ίσως ελαχίστων εξαιρέσεων τύπου Enforcer, όλο αυτό το πανηγυράκι με κερδίζει. Ούτε σπουδαίοι λοιπόν, ούτε μέτριοι, ούτε κακοί. Αξιόλογοι. Συν ένας πόντος και εδώ για τη διασκευή στο “Metal Gods”.

 

Οι Holy Martyr από την άλλη, αν και Ιταλοί, παίζουν εντός έδρας. Επικό, πολεμικό metal, τα κεφάλια κάτω, στιβαροί και ατάραχοι. Το καινούργιο τους πόνημα δεν το έχω ακόμη ακούσει για να είμαι ειλικρινής, αλλά σε κομμάτια όπως “Spartan Phalanx”, “Lakedaimon” και “Vis et Honor” έσπασαν πολλά άλατα στο σβέρκο των παρόντων θεατών. Ναι, είναι πιο γραφικοί και από το Μέτσοβο. Ναι, ο τραγουδιστής τους δεν έχει σωστή προφορά (το έχω ακούσει και αυτό, μου έγιναν ορισμένοι ξαφνικά δάσκαλοι ορθοφωνίας). Ναι, η μουσική τους δεν έχει βαρυσήμαντα νοήματα. Ε, και; Αυτό που κάνουν το αγαπούν και να σου θυμίσω «φίλε ιντελεκτουέλ και ελιτιστή» πως ακριβώς ΑΥΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ αγάπησες και εσύ μικρός. Εκτός αν δεν άκουσες ποτέ σου πιτσιρικάς πχ Manowar και άρχισες με Dream Theater και Porcupine Tree, οπότε τί κάθομαι και μιλάω τόσην ώρα;

 

Σταθερά εντός προγράμματος ανεβαίνουν στη σκηνή οι heavy/thrashers (ή μήπως απλά speed metallers;) Thrust, μια από τις θετικές εκπλήξεις του festival. Δεν ήξερα τι να περιμένω από δαύτους και, όταν τους είδα να μπαίνουν έτσι φουριόζοι, νόμιζα πως έβλεπα πιτσιρικάδες σαν τους Blizzen! Προς ακόμη μεγαλύτερή μου έκπληξη, είδα πως έχουν και κοινό. Εννοώ ΚΟΙΝΟ, που να ξέρει τα κομμάτια τους! Αλήθεια, νόμιζα πως είμαστε όλοι και όλοι μια ενδεκάδα ποδοσφαίρου όσοι έχουμε ακούσει το “Fist Held High” άλμπουμ τους. Στο hit-άκι “Posers will Die” είχαμε και sing along στο refrain! Μεγάλες μορφές ο τραγουδιστής τους Eric Claro, διασταύρωση Μογγόλου πολέμαρχου και Βιετκονγκ αντάρτη και ο θεούλης drummer Joe Resendes, με φάτσα ίδια με του Iggy Pop και απίστευτο μαλλί που καθόταν οριζοντιομένο στα πλάγια την ώρα που έπαιζε, άγνωστο πως! Πολύ καλή εμφάνιση, για να επανέλθουμε σε σοβαρό mood και ειλικρινέστατο χειροκρότημα από όλο τον κόσμο. Οι Thrust απέδειξαν πως πολλές φορές το μεράκι είναι το μεγαλύτερο ταλέντο! Μπράβο τους!

 

Μετά τους Thrust, η σειρά των Mythra. Δεύτερη έκπληξη στη σειρά! Κάτι παππούδια που αναπολούν τις μέρες του NWOBHM, αλλά έχουν όρεξη και καρδιά 30άρηδων! Με τις NWOBHM μπάντες έχω πάντα μια επιφύλαξη, καθώς τα χρόνια έχουν περάσει και η εποχή που πήγαιναν με αυτόματο πιλότο, δεν υπάρχει πια. Οι Mythra όμως τα έσπασαν στη κυριολεξία! Όλοι τους πολύ καλοί παίκτες, παρουσίασαν υλικό από τα περασμένα μα και από το ολόφρεσκό τους δίσκο “Still Burning” και έδειξαν πως κάθε άλλο παρά ξοφλημένοι είναι! Ο Vince High στα φωνητικά (ίδιος με τον Walter White από το “Breaking Bad”) είναι υπερκινητικός, έχει πολύ καλή επαφή με το κοινό που γουστάρει και όπως οι σύντροφοί του στη μπάντα, το χαίρεται με τη ψυχή του. Ο Maurice Bates, η δεύτερη «ψυχή» του συγκροτήματος όπως τον είδα εγώ, μου έκανε τρομερή εντύπωση στο μπάσο. Αυτός ήταν ίδιος με τον Bernard Hill, τον γνωστό μας Theoden, με μπαντάνα α λα Roger Glover! Θεότητα ο τεράστιος (απ’όλες τις γωνίες) drummer τους, απευθείας βγαλμένος από το “Sons of Anarchy”. Με λίγα λόγια οι Mythra άξιζαν τη θέση τους εδώ και με το παραπάνω!

 

Τους Innerwish τους ξέρετε. Πιθανότατα θα έχετε ψυλλιαστεί και τη μεγάλη αγάπη που τους έχω. Δεν είναι μόνο το ότι είναι άριστοι μουσικοί και έχουν στο παλμαρέ τους δισκάρες, είναι πρωτίστως οπαδοί και καλά παιδιά. Στο UTH όμως, ένιωσα πως δεν έπαιζαν εντός έδρας. Το κοινό του φεστιβάλ αυτού δεν είναι το δικό τους, δεν τους ταίριαζε το όλο concept. Ήταν μια περίπτωση ίδια με αυτή των Diviner. Παρόλα ταύτα έπαιξαν καταπληκτικά, προσάρμοσαν έξυπνα το σετ τους στις απαιτήσεις του UTH (όσο γίνεται πάντα) και έβαλαν το λιθαράκι τους στη «πιο true δεν πάει» ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο Gagarin από τη προηγούμενη μέρα, με τη θεϊκή τους διασκευή στο “Lonely Lady” των underground ηρώων Q5. Θεωρώ πως κέρδισαν φίλους με την απόδοσή τους μπροστά σε ένα πολύ απαιτητικό και επιλεκτικό κοινό (δεν έχετε ιδέα παίδες τι σημαίνει Έλληνας underground οπαδός) και φυσικά πιστοποίησαν για πολλοστή φορά πως είναι πολύ μεγάλη μπάντα.

 

Κάπου εδώ, τα πράγματα αρχίζουν και ξεφεύγουν της όποιας λογικής. Πλησιάζει η ώρα που θα πατήσουν το σανίδι οι θρύλοι Cirith Ungol, μια μπάντα που αγγίζει τα όρια του μύθου, το «καλύτερο χειρότερο» συγκρότημα που μπορείς να ακούσεις, όπως έγραψε κάποιος, κάποτε. Λίγο μετά τις 23:00 οι γνώριμες φιγούρες των Tim Baker, Greg Lindstrom, Jim Barazza και Robert Garven παίρνουν θέση, μαζί με τον ιθύνοντα νου της επανασύνδεσης, μεγάλο οπαδό της μπάντας, μέγιστο μεταλλά και γενικά τρομερή μορφή, Jarvis Leatherby. Αυτό που βιώσαμε στις επόμενες περίπου δύο ώρες, δεν είχε προηγούμενο και δεν ξέρω αν θα έχει και επόμενο. Χρειάστηκε ούτε μισό τραγούδι, για να θυμηθώ τα λόγια του Φραγκίσκου των Innerwish. Οι Cirith Ungol είναι όντως από άλλο πλανήτη. Από άλλο γαλαξία θα έλεγα. Riffs πιο βαριά και θανατερά και από τη κόλαση την ίδια, μπάσο σκέτος οδοστρωτήρας, τύμπανα τεχνικά και ιδιαίτερα, που δεν σου γεμίζουν το μάτι αλλά λίγο παραπάνω αν τα προσέξεις θα δεις πως ο Garven είναι βιρτουόζος. Και αυτή η φωνή… Ο Tim Baker ακούγεται σαν καλικάντζαρος που ουρλιάζει από το Φρέαρ της Αβύσσου, η φωνή του είναι τόσο… τόσο… τόσο ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ, που θες δεν θες, μένεις στήλη άλατος σαν τον ακούς. Ο Barazza στα solos αλάνθαστος, ενώ ο Leatherby ζει το όνειρο. Απλά ζει το όνειρο. Ξεκίνημα με το “I’m Alive” (όχι τυχαία επιλογή), συνέχεια με “Join the Legion”, χαμός πάνω, κάτω, δεξιά και αριστερά. Ο φίλος μου ο Ανδρέας τσιμπιέται… “Μήτσο τι βλέπουμε ρε συ;!;”, μου λέει και η απάντηση είναι μία: ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ (underground) METAL SHOW. “Atom Smasher”, “Blood and Iron”, μόνο ύμνοι! “Frost and Fire”, “Finger of Scorn”, “Chaos Descends” για να ανοίξουν οι Πύλες του Κάτω Κόσμου, ενώ στη τριάδα “Chaos Rising” - “Fallen Idols” - “Paradise Lost” ο γράφων παρέδωσε πνεύμα! “Crown upon his head, King of all the Dead!” ουρλιάζει ο Baker μαζί με σύσσωμο το Gagarin, που εκείνη την ώρα μοιάζει με τη Mordor και εμείς με Orcs και Uruks!

Οι CU τελειώνουν το σετ τους, χαιρετούν τον κόσμο αλλά κανείς δεν φεύγει. Ο Μανώλης τους σταματά καθοδόν για τα αποδυτήρια, τους γυρίζει πίσω, κανείς τους δεν πιστεύει αυτό που συμβαίνει. Θεότρελλοι οπαδοί ουρλιάζουν το όνομα της μπάντας, ο Tim Baker με το ζόρι προσπαθεί να βρει δυο λέξεις για να μας ευχαριστήσει. Ένα κομμάτι ακόμη; Ναι. “Black Machine” για δεύτερη φορά, πανζουρλισμός, ο Καραζέρης βουτά στο κοινό, τα πάντα μοιάζουν ετοιμόρροπα. Όταν το γκρουπ υποκλίνεται μπροστά μας και μας χαιρετά για τελευταία φορά, ξέρω πως μόλις έλαβε τέλος η συγκλονιστικότερη συναυλιακή στιγμή της …δεκαετίας; Δεκαπενταετίας; Τι να πω… Μόνο κάποιες εμφανίσεις των Warlord, Omen, Manilla Road και άντε δύο-τριών ακόμη να μπορούν να σταθούν ισάξια δίπλα στο ΣΟΚ και ΔΕΟΣ των Cirith Ungol. Ένα παλικάρι άκουσα να λέει πως τουλάχιστον για φέτος, δεν θα ξαναπάει σε live. Δεν χρειάζεται. Καταλαβαίνετε λοιπόν τι ζήσαμε…

Cirith Ungol setlist:

I’m Alive
Join the Legion
Atom Smasher
Edge of a Knife
Blood and Iron
Black Machine
Frost and Fire
Finger of Scorn
Chaos Descends
Doom Planet
Chaos Rising
Fallen Idols
Paradise Lost

Encore 1:

Master of the Pit
King of the Dead
Cirith Ungol

Encore 2:

Black Machine

 

ΣΥΝΟΨΗ ΔΙΗΜΕΡΟΥ

Τα θετικά:

Οι headliners δικαιολόγησαν τον θόρυβο γύρω από το όνομά τους. Ευχάριστες εκπλήξεις οι Night Demon που ήταν άπιαστοι και πάνε για μεγάλα πράγματα, οι Thrust και οι Mythra. Σταθερή αξία οι Innerwish που βρίσκονται στη καλύτερή τους φάση και εξαιρετικοί οι Diviner, αν και οι δυο τους κάπως «ξένοι» με όλο αυτό το underground, cult πανηγύρι. Η ένταξή τους όμως στο billing, δείχνει διάθεση από τους διοργανωτές για πιο «ανοικτούς ορίζοντες» όπως και αναγνώριση της αξίας των καλών μουσικών. Μπράβο επίσης για την επιλογή του χώρου, που «σήκωσε» τη μεγάλη προσέλευση κόσμου και το πολύ πλούσιο merchandise. Ανθρώπινες συνθήκες ακόμη και με τέτοιο πανικό. Μπράβο και για την αισθητή βελτίωση του ήχου σε όλες τις μπάντες, τη δεύτερη μέρα. Φάνηκε πως ο ηχολήπτης έψαξε και βρήκε τις αδυναμίες ώστε να τις περιορίσει/εξαλείψει. Πολλοί μουσικοί είχαν επαφή με τον κόσμο προσωπική, πράγμα που έδινε ακόμη περισσότερο την αίσθηση πως είμαστε στην ουσία ένα μικρό χωριό.

Τα αρνητικά:

Μέτριος ως και κακός ήχος τη πρώτη μέρα, σε πολλές περιπτώσεις. Στο Κύτταρο ο σωστός ήχος επιτυγχάνεται εύκολα λόγω του ιδίου του χώρου, στο Gagarin θέλει δουλειά. Οι Attacker μπορούσαν και καλύτερα. Οι Tyrant ήταν άθλιοι, πραγματικά δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του Μανώλη και των υπολοίπων διοργανωτών την ώρα που έπαιζαν. Αυτό όμως θα πρέπει να περιμένουμε να ξαναγίνει κάποια στιγμή, λόγω της φύσης του UTH. Όταν έχεις έναν θεσμό που φέρνει true - underground - cult - για λίγους - συγκροτήματα, πως θα ξέρεις σε τι φάση βρίσκεται μια μπάντα που έχει να κάνει πρόβα 20 χρόνια, ή έχει μάθει να παίζει στο χαλαρό μπροστά σε 50-100 νοματαίους; Μπορεί να σου βγει Mythra, μπορεί και Tyrant. Οπότε, μάλλον θα ήταν καλύτερα να μη γκρινιάζουμε και να λέμε και ένα “ευχαριστώ” που και που.

 

 

UP THE HAMMERS AFTER PARTY / Dexter Ward, Valor, Thelemite, Angel Martyr - An Club, Αθήνα, 28 Μαΐου 2017

Το Up the Hammers XII αποτελεί ήδη παρελθόν. Περάσαμε τρομερά, είδαμε συγκροτήματα και καλλιτέχνες πολυαγαπημένους, βιώσαμε μια εμπειρία που θα τη συζητάμε για καιρό. Πολύ καιρό. Τι καλύτερο από το να κλείσει αυτή η γιορτή με ένα party όπου το metal, η μπύρα και η καλή παρέα θα ήταν οι πρωταγωνιστές του; Ούτε φωτογραφίες, ούτε επισημότητες, μόνο καλή διάθεση, σκαρφάλωμα στις κολώνες του An και τραγούδι ώσπου να βραχνιάσουμε! Λίγα λόγια όμως θα σας τα πω.

Ανηφορίζω προς τα Εξάρχεια και το An και φτάνω την ώρα που οι Ιταλοί Angel Martyr ξεκινούν το set τους. Πρόκειται για ένα power trio που παίζει γρήγορο και τραχύ speed metal και που αποτελείται από τον κιθαρίστα και τραγουδιστή Tiziano “Hammerhead” Sbaragli, τον μπασίστα Dario “Destroyer Rostix” και τον drummer Francesco Taddei. Πολύ μεταλλική εμφάνιση, με denim and leather εικόνα, ραφτά, κονκάρδες και όλα τα καλά. Ο Sbaragli είναι μεγάλη μορφή και με κερδίζει με το ευδιάκριτο Judas Priest tattoo που έχει στο μπράτσο. Παρουσίασαν τραγούδια από το ντεμπούτο τους “Black Book: Chapter One” και άρεσαν. Επόμενοι στη σειρά οι Thelemite, με το μελωδικό heavy - power metal τους, που και αυτοί παρουσίασαν υλικό από το νέο τους άλμπουμ “Thelemism” όπως και από το ντεμπούτο τους “Slave to Desire”. Δεν μου άρεσαν. Επίσης για κάποιον περίεργο λόγο, ο τραγουδιστής τους μιλούσε συνεχώς στα Αγγλικά, ενώ θα πρέπει οπωσδήποτε να αναθεωρήσει το ενδυματολογικό του στυλ πάνω στη σκηνή. Δουλειά παίδες, δουλειά, δουλειά. Θα ήθελα την επόμενη φορά που θα σας δω, να με κάνετε να αναθεωρήσω. Αυτά, με όλη τη καλή μου διάθεση.

Για τους Valor πάλι, τι να πούμε; Παλαιές καραβάνες στο χώρο του επικού - υμνικού metal, απέδωσαν τα αναμενόμενα. Στις 9/6 κυκλοφορεί η τρίτη (τέταρτη μαζί με το EP) δουλειά τους, με τίτλο “Arrogance: The Fall” και ανυπομονώ να την ακούσω! Τα πρώτα δείγματα πάντως, είναι παραπάνω από ενθαρρυντικά! Ακούσαμε φυσικά και κομμάτια από το αγαπημένο μου “The Yonder Answer”, ενώ ο πιεστικός χρόνος και οι σατράπηδες, άκαρδοι διοργανωτές δεν άφησαν τη μπάντα να παίξει ένα ακόμη τραγούδι, πιθανότατα κάποια διασκευή. Όταν με το καλό βγει ο δίσκος (την άλλη βδομάδα δηλαδή!), άντε Valor, πάρτε τους δρόμους να σας δούμε πάλι!

Τελευταίοι ανέβηκαν στη σκηνή οι οικοδεσπότες Dexter Ward, για να μας πάρουν το scalp! Τα τραγούδια από το ντεμπούτο τους “Neon Lights” ζωντανά είναι σκάλες ανώτερα του δίσκου (και μιλάμε για πολύ καλά τραγούδια, έτσι;), ενώ τα αντίστοιχα του πρόσφατου εξαιρετικού “Rendezvous With Destiny” αποδίδονται με τον δέοντα τρόπο. Πολύ κέφι από τους Ward, που έδειχναν ότι χρειάζονταν αυτή την εμφάνιση για να “ξεμπουκώσουν” μετά από τόσο καιρό. Παράπονο δεν έχω κανένα από τα παιδιά, με πήρε και με σήκωσε η εμφάνισή τους. Να σημειώσω εδώ εμφατικά, πως το σήκωμα της χορδής από τον Άκη Πάστρα στο 01:04 του “Fighting for the Cross” ήταν η πιο METAL στιγμή του ολάκερου του 2016. Ο Sbaragli τραγουδά ντουέτο με τον Marco το “Powerslave” για να πει τη τελευταία στροφή ο Jarvis των Night Demon/Cirith Ungol και να ολοκληρωθεί ο χαμός! Αυτό ήταν. Τέλος και για σήμερα. Ας μαζέψουμε τα κομμάτια μας.

Να πούμε και ορισμένα πιο …πιπεράτα. Παρόντες στο An εκτός από τον Jarvis ήταν και άλλα μέλη των Cirith Ungol, των Mythra, των Thrust, o Bobby Lucas των Attacker, όλοι μια παρέα με μας να βγάζουν φωτό, να μιλούν από καρδιάς για ό,τι μπορείτε να φανταστείτε, να πίνουν τις μπύρες τους και να χαίρονται κάθε στιγμή του live. Απίστευτος τύπος ένας Γερμανός φωτογράφος (δεν θυμάμαι το όνομά του, δυστυχώς), ο οποίος αν και πολιτικός φωτορεπόρτερ ζει για το metal και φορούσε τζιν μπουφάν αμάνικο με 1784 ραφτά και κονκάρδες πάνω του! Ο Ron Cooke και ο Ray Gervais (Thrust) μου είπαν τις εντυπώσεις τους γύρω από τους Έλληνες, τη χώρα μας και το φεστιβάλ, με τον πρώτο να μου εξομολογείται πως με το ζόρι συγκράτησε τα δάκρυά του αρκετές φορές αυτό το τριήμερο. Τον έβλεπες να το λέει και ακόμη και εκείνη την ώρα, το αισθανόταν. Ο Jim Barazza των Ungol δεν περίμενε ποτέ να ζήσει κάτι τέτοιο, ο δε Tim Baker είναι τεράστια μορφή. Από το πώς μιλάει μέχρι το πώς περπατάει, ο άνθρωπος είναι για να τον χαζεύεις. Επίσης είναι ανοιχτόκαρδος, ευγενέστατος και δεν βαριέται να σου μιλάει.

“Jarvis, σ’ευχαριστούμε για τους Night Demon, για τους Cirith Ungol και που είσαι ένας πραγματικός οπαδός της μουσικής μας!” Μια ειλικρινής αγκαλιά και μια ακόμη ειλικρινέστερη παραδοχή: “Man, χωρίς εσάς δεν θα ήμουν τίποτα. Κανείς μας δεν θα ήταν! Εσείς είστε οι πραγματικοί ήρωες!”. Αυτός είναι ο Leatherby. Ένας από μας.
Με τον Robert Garven μιλήσαμε για μουσική, για τη χώρα μας και τον πολιτισμό της, την Ακρόπολη και τον Παρθενώνα. Η ευγένεια και η γλυκύτητα αυτού του ανθρώπου, με ξεπερνά. Το ξέρατε πως οι Cirith Ungol είναι μεγάλοι οπαδοί των Socrates και των Aphrodite’s Child; “Τη Παρασκευή μου είχες πει για τους Έλληνες οπαδούς. Την ώρα του live, θυμήθηκα τα λόγια σου φίλε μου. Θέλω να δω τη συναυλία σε video, βλέπεις πίσω από τα τύμπανα δεν μπορούσα να δω καλά τι χαμός γινόταν από κάτω!”

Έχω και μια αποκλειστικότητα: Οι Cirith Ungol ετοιμάζουν νέο δίσκο, που θα αποτελείται από νέα αλλά και παλαιά κομμάτια που βρίσκονται στο συρτάρι εδώ και 25 χρόνια! Και θα έρθουν ξανά στη χώρα μας, όταν αυτός κυκλοφορήσει!
Ειπώθηκαν και άλλα πολλά, που τα κρατώ για μένα. Μετά από ώρα, φεύγω από το An «γεμάτος» και με ένα χαζό, τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Χαιρετισμούς στον καλό μας φίλο και εξαίρετο μουσικό Γιάννη Μπρίτσα των Crimson Fire/Thelemite, με τον οποίο είχαμε μια πολύ όμορφη και «ζεστή» κουβέντα.
Κλείνοντας, να δώσω τα ειλικρινή μου συγχαρητήρια (δεν είμαι άνθρωπος που “γλείφω” και ό,τι λέω το εννοώ) στον Μανώλη Καραζέρη και την ομάδα του για την άψογη διοργάνωση και να ευχηθώ του χρόνου να είμαστε όλοι καλά ώστε να δώσουμε το «παρών» σ’ένα ακόμη πιο δυνατό Up the Hammers!

 

 

Up the Hammers XIII - 2018

Όχι, δεν είναι νωρίς. Τι πάει να πει ένας χρόνος πριν; Τα πρώτα ονόματα έχουν ήδη ανακοινωθεί, τα πρώτα εισιτήρια έχουν ήδη πωληθεί! Οι Έλληνες θρύλοι Northwind και οι επίσης δικοί μας Agatus που πέρυσι κυκλοφόρησαν έναν τρομερό δίσκο, το “The Eternalist”. Οι Βέλγοι Speed Queen, το μεγάλο όνομα του σύγχρονου, παραδοσιακού metal που ονομάζεται Crystal Viper, οι Night. Οι βετεράνοι του NWOBHM Saracen και Traitor’s Gate.

Όσο για τους headliners …σταυρώνω δάκτυλα και εύχομαι να ισχύουν οι φήμες που διαδόθηκαν πιο γρήγορα και από φωτιά σε ξερά σπαρτά περί “Βαρέως Φορτίου”, ενώ για το δεύτερο όνομα, αναμένουμε.
Μπορώ να ζητήσω χάρη; Είναι πολλά ρε γαμώτο τα ονόματα που θα μπορούσαν να σταθούν στο billing, αλλά τι θα λέγατε ας πούμε για τον “Οπλισμένο Άγιο”;

Μανώλη ακούς;

 

Φωτογραφίες: Chris Lemonis

 

 

 

Read 484 times

Leave a comment