Monuments on Facebook

BLAZE BAYLEY, MAPLERUN, MARAUDER, HAILSTEEL - Κύτταρο, Αθήνα, Τετάρτη 7 Ιουνίου 2017

Thursday, 08 June 2017 15:47
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

BLAZE ΨΥΧΑΡΑ, ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕΤΑΛΛΑΡΑ!

Γράφει ο Δημήτρης Τσέλλος

Τετάρτη. Περίεργη μέρα για συναυλίες. Καθημερινή, ο κόσμος πηγαίνει στις δουλειές του (όσοι είναι τυχεροί και έχουν δουλειά μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό που επικρατεί στο Ελλαδιστάν), η πρωτεύουσα Αθήνα κλασσικά κινείται σε γρήγορους, αγχωτικούς ρυθμούς. Προσπαθώντας να μη πέσω και εγώ σε αυτή το λούκι, φτάνω έξω από το Κύτταρο ακριβώς την ώρα που έπρεπε να έχουν ανοίξει οι πόρτες. Τίποτα. Ελάχιστος κόσμος απ’ έξω, μεταξύ αυτών και ο Λευτέρης ο Τσουρέας, ο οποίος θα είχε τη τιμή να περάσει μαζί μου το υπόλοιπο της ώρας αφού είχε αναλάβει να εγκαινιάσει το νέο του εργαλείο (Lumix το λένε και είναι φωτογραφική μηχανή, όχι κρουστικό δραπανοκατσάβιδο) για λογαριασμό του site μας.

 

Αναμονή μέχρι να ανοίξουν οι πόρτες λοιπόν, διάστημα κατά το οποίο ο Λευτέρης προσπαθούσε να με πείσει για την ανωτερότητα του black metal, είχε το θράσος να εκφέρει άποψη και γνώμη για το κλασσικό metal και, ώ τι θέαμα, να φορά μπλούζα Iron Maiden. Ενώ κοιτούσα το ρολόι μου απελπισμένος, οι πόρτες ανοίγουν επιτέλους και μπαίνουμε στο club. Παίρνουμε θέση στο ένα από τα μπαρ, με όλες τις ωραίες υπάρξεις του χώρου γύρω μας (ο Τσουρέας είναι Δόγγανος τελικά) και κάτι άλλους ιερόσυλους οι οποίοι δεν μπορούν να συλλάβουν το μεγαλείο των Cirith Ungol και με εκνευρίζουν, αλλά ήρθε η ώρα που οι Hailsteel θα ανέβουν στη σκηνή, οπότε για σταματήστε να δούμε τα παιδιά. Όχι, δεν το λέω έτσι χαριτολογώντας, παιδιά είναι. Πιθανότατα να δίνουν και Πανελλήνιες φέτος. Τετράδα, με 80s εικόνα και ακόμη πιο 80s ήχο. Τοξικό speed-thrash, με όλα τα «ροκφόρ», που λένε. Ταχύτητα, εντελώς «άγουρα», γηπεδικά φωνητικά, σολίδια απλά, λιτά αλλά συνεχή και πολλή ένταση! Καψωμένοι πιτσιρικάδες που ζουν το όνειρο, είχαν δικό τους κοινό από κάτω που τραγουδούσε-γκάριζε τους στίχους των ακυκλοφόρητων ακόμη τραγουδιών τους (!), ενώ ήταν ευγενέστατοι και ευχαρίστησαν όσους είχαν πάει από νωρίς για να τους δουν. Έκλεισαν το σετ τους με μια φουριόζα διασκευή στο “Breaking The Law” (μπράβο για το γούστο σας νεαροί μου) και αποχώρησαν χειροκροτούμενοι. Όταν με το καλό βγει το cd σας, για στείλτε υλικό κατά δω αγαπητοί Hailsteel. Κάτι έχουμε να πούμε εμείς.

 

Επόμενοι στη σειρά, οι βετεράνοι Marauder. Τώρα, τι να γράψεις για τους Marauder; Από το 1990 στο στίβο μάχης, με τα πάνω τους, τα κάτω τους, τις μεγάλες, τις καλές και τις κακές τους στιγμές, αλλά πάντα παρόντες και πιστοί σε αυτό που κάνουν. Με τον τραγουδιστή Νίκο Αντωνογιαννάκη ξανά στις τάξεις τους και νέο ντράμερ τον Μπάμπη Ανταλουδάκη ο οποίος αντικατέστησε τον επί 13 χρόνια στη θέση αυτή Γρηγόρη Βλάχο, έδωσαν άλλο ένα τίμιο show. Ακούσαμε κλασσικότερες των κλασσικών στιγμές από το θρυλικό πλέον δίσκο “1821”, κομμάτια από το πρόσφατό τους “Bullethead” και περνάμε καλά. Ο «Μύγας» στα φωνητικά είναι καλύτερος live από το studio, ενώ ο Ανταλουδάκης πιάνει πολύ καλή απόδοση. Αναφέρω τους δύο τους, γιατί τους Σοφρωνα-Τσαουση-Παραλη τους ξέρουμε πολύ καλά και τους έχουμε δει ουκ ολίγες φορές επί σκηνής. Προσωπικές μου αδυναμίες όπως τα “The Return of the Warrior” και “Son of Thunder” έδωσαν πόντους στη βραδιά, αλλά μου έλειψε ένα “Face the Mirror” για να πω την αλήθεια. Το είχα ακούσει όμως τη προηγούμενη φορά που τους είχα δει, παρέα με τους Innerwish και τους Sunburst στη Πειραιώς, οπότε θα το θέσω ως όρο για την επόμενη φορά. Μ’αυτά και μ’αυτά, οι Marauder χαιρετούν το κοινό που έχει πληθύνει σχετικά και δίνουν τη σκυτάλη στους Maplerun.

 

Λοιπόν, εδώ θα γράψω καταρχάς πως είμαι ο πλέον αναρμόδιος να κρίνω τη μουσική τους. Αυτό το κράμα Tool, Alice in Chains, System of a Down, Metallica των “Load” και “Reload” και Godsmack, για να αναφέρω μερικές μπάντες, δεν μου αρέσει καθόλου. Δεν μου αρέσει το alternative, το μισώ, δεν μου αρέσει το nu metal, το απεχθάνομαι. Αλλά μετά από χιλιάδες ώρες ακροάσεων, μετά από τόσες και τόσες μπάντες που έχω δει στη σκηνή, μπορώ να πω με σιγουριά πότε μια μπάντα είναι καλή σε αυτό που κάνει και πότε όχι. Οι Maplerun λοιπόν, είναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΙ. Όσο δεν μου αρέσει η μουσική τους, άλλο τόσο παραδέχτηκα τις δυνατότητές τους, τον επαγγελματισμό τους, τον τρομερό ήχο που έβγαζαν και το ότι ήταν απίστευτα προβαρισμένοι. Δηλαδή για μπάντες σαν τους Soundgarden, τους Alice in Chains ή τους System of a Down (δεν ήταν άλλωστε διόλου τυχαία η διασκευή τους στο "Toxicity"!), θα ήταν το ιδανικό support. Αλλά τη βραδιά αυτή, δεν ήταν στο στοιχείο τους. Το γεγονός όμως πως δεν κουνήθηκε κανείς από τη θέση του όσο έπαιζαν (έχω δει clubs να αδειάζουν εν ριπή οφθαλμού αν παίζει αδιάφορη μπάντα εκείνη την ώρα) και πως καταχειροκροτήθηκαν στο τέλος, τα λέει όλα. Extra πόντοι για το ότι είναι χαμηλών τόνων, ευγενέστατοι και δεν έχουν υφάκι. Οι φίλοι του είδους, μη χρονοτριβείτε και ακούστε τους επειγόντως!

 

Και ήρθε η στιγμή που όλοι περιμέναμε. Πριν πω για την εμφάνιση του Blaze, να βγάλω από μέσα μου κάποια πράγματα, μου επιτρέπετε, ναι; Ο Blaze μου ήταν ανέκαθεν συμπαθέστατος. Μπήκε σε μια μπάντα όπου έπρεπε να αντιμετωπίσει τη σκιά του προκάτοχού του, τη μη υποστήριξη από τα υπόλοιπα μέλη της, τη διαφορετικότητα στη μουσική προσέγγιση. Ο Blaze δεν έκανε για τους Iron Maiden. Δεν έπρεπε να πάει ποτέ σε αυτή τη μπάντα. Όχι γιατί είναι άφωνος, αλλά γιατί η φωνή του είναι το άσπρο με το μαύρο με τη μουσική της Σιδηράς Παρθένου. Ένας δυναμικός βαρύτονος, έπρεπε να τραγουδήσει τα τραγούδια ενός τενόρου σαν τον Dickinson και ενός ιδιαίτερου, τραχύ πανκομέταλλου σαν τον Di Anno. Το υλικό της μπάντας δεν επιδεχόταν αλλαγής, οπότε θα έπρεπε να αλλάξει ο Blaze. Ούτε αυτό γινόταν, και βάλε τον τώρα να τραγουδήσει το “The Trooper” και το “The Evil That Men Do”. Αποτυχία… Οι προσωπικές του δουλειές από την άλλη πέρασαν στα ψιλά, ο Μουσικός Τύπος δεν του έδινε καμία σημασία, ήρθαν επιπροσθέτως πολλά οικονομικά και προσωπικά προβλήματα, αλλά ο Blaze δεν «έσπασε». Λύγισε, αλλά δεν «έσπασε». Και τώρα, μετά από τα τόσα που πέρασε, χωρίς καμία εταιρία να τον «αλυσοδένει» αλλά με δικό του label, νιώθει ελεύθερος. Είναι ελεύθερος. Και η ελευθερία αυτή, φαίνεται πρωτίστως στη σκηνή. Με μια νέα μπάντα δίπλα του (τους Absolva), χωρίς ίχνος βεντετισμού, με χαμηλό προφίλ, ο Blaze μας κέρδισε το βράδυ της Τετάρτης. Βγήκε μαζί με τους υπόλοιπους στη σκηνή δίχως να το παίξει αστέρας, ίδρωσε τη φανέλα, κατέθεσε τη ψυχή του. Οι Chris Appleton (κιθάρα), Karl Schramm (μπάσο) και Martin Mc Nee (τύμπανα), εξαιρετικοί. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΙ. Το setlist βασίστηκε στα δύο τελευταία του άλμπουμ, με το επόμενο να αναμένεται εντός του 2018 για να κλείσει τη τριλογία “Infinite Entanglement” ενώ δεν παρέλειψε να μας χαρίσει και κλασσικές στιγμές του παρελθόντος.

 

Ιδιαίτερος χαμός έγινε όπως προβλεπόταν στα κομμάτια των Iron Maiden. “The Clansman” (όπου δεν υπήρχε ένας που να μη τραγουδούσε), “Futureal”, “Lord Of The Flies” (τρομερή εκτέλεση), “Virus” (υποτιμημένο άσμα) και “Man On The Edge” (με τους Maplerun να βγαίνουν στη σκηνή για headbanging και τραγούδι - ΑΞΙΟΙ!) έδωσαν το κάτι παραπάνω, ενώ στο “Manhunt” των Wolfsbane, είδαμε ένα αυθεντικό, χαβαλεδιάρικο show επί σκηνής και όπως πολύ σωστά είπε ο Λευτέρης, την ευφυέστερη αποχώρηση μπάντας για encore ever! Ο ύμνος “Stare At The Sun” αποδόθηκε όπως του έπρεπε, όπως και τα υπόλοιπα κομμάτια από τη προσωπική δισκογραφία του Blaze, αν και μου έλειψε το “Born As A Stranger”. Ο συμπαθέστατος Βρετανός ευχαρίστησε από καρδιάς όχι μόνο τον κόσμο που τον αποθέωνε, αλλά και τις support μπάντες (κυρίως τους Maplerun οι οποίοι βοήθησαν πολύ κατά τη διάρκεια της ελληνικής περιοδείας) και μετά το πέρας του show, παρέμεινε με τη μπάντα του στο Κύτταρο για υπογραφές, φωτογραφίες και ό,τι άλλο ήθελε ο καθένας, ώσπου να φύγει και ο τελευταίος εξ ημών. Τι άλλο να κάνει για να αποδείξει πως είναι ένας από μας;

Επίλογος: Ήταν μια βραδιά που κανονικά, θα έπρεπε να έχει άλλη όψη. Η επιλογή της καθημερινής δεν ήταν σωστή, αν και καταλαβαίνω τους λόγους. Μια Παρασκευή ή ένα Σάββατο, το Κύτταρο θα ήταν φίσκα. Μη σας πω πως στον Blaze θα έπρεπε ένα γεμάτο Gagarin να τον αποθεώνει. Ο κόσμος όμως και πάλι, ήταν πολύ περισσότερος από όσο περίμενα να δω. Μπράβο μας. Υπήρχε πάθος, ένταση και ευχαρίστηση, ως ping pong μεταξύ ημών και των μουσικών. Όσοι λοιπόν δώσαμε το παρών, περάσαμε υπέροχα. Οι υπόλοιποι που ακόμη και τώρα συγκρίνετε τον Blaze με τον Dickinson και τον θάβετε μην έχοντας ακούσει ΝΟΤΑ από τις προσωπικές του δουλειές (είμαι σίγουρος για αυτό), συνεχίστε τον ύπνο σας. Κάποια στιγμή, επιφυλάσσομαι για ένα “Blaze Underrated Gem” για να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους.

Blaze σ ’ευχαριστούμε ρε φίλε. Όση μεταλλοσύνη έχεις μέσα σου, δεν την έχουμε 100 από μας. Είσαι οπαδός, είσαι ένας από μας. Όταν κυκλοφορήσει ο επόμενός σου δίσκος, μη τολμήσεις και δεν έρθεις κατά δω.

Setlist:

1. Endure And Survive
2. Escape Velocity
3. Futureal
4. Blood
5. Silicon Messiah
6. Eating Lies
7. Human
8. Fight Back
9. Virus
10. Calling You Home
11. Stare At The Sun
12. The Clansman
13. Man Hunt
14. Man On The Edge
15. Dark Energy 256
16. Lord Of The Flies
17. A Thousand Years

Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας

 

Read 505 times

Leave a comment