Monuments on Facebook

METAL CHURCH, DESERT NEAR THE END, SOLITARY SABRED - Club Κύτταρο, Αθήνα, 27 Ιουνίου 2017

Thursday, 29 June 2017 07:52
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Έλιωσε η άσφαλτος. Λύγισαν τα σίδερα.

Παραληρεί ο Δημήτρης Τσέλλος 

Όχι, δεν ευθύνεται ο καύσωνας για όλα αυτά. Αναζητείστε τα αίτια στην οδό Ηπείρου, στον αριθμό 48. Στο θρυλικό Κύτταρο. Και αν θέλετε μάρτυρες για όσα διαδραματίστηκαν εκεί, δεν έχετε παρά να ρωτήσετε όσους το γέμισαν με τρομερή προσμονή, για να παρακολουθήσουν την εμφάνιση ενός συγκροτήματος - απωθημένο. Ως ένας τέτοιος μάρτυρας και γω, θα σας τα περιγράψω από πρώτο χέρι.

 

Στις 20:00 ακριβώς, ακολουθώντας κατά γράμμα το πρόγραμμα και μπράβο γι’ αυτό σε όλους, άνοιξαν το χορό οι Κύπριοι Solitary Sabred με το βάρβαρο heavy - power metal τους. Αν και το αιώνιο «σαράκι» που κατατρώει την ελληνική σκηνή, η έλευση δηλαδή των θεατών λίγο πριν βγει στη σκηνή το ξένο headline όνομα ήταν και πάλι εκεί (μη μου πείτε τη δικαιολογία της καθημερινής και εργάσιμης, είδα και όταν είναι ΣΚ τι συμβαίνει), τουλάχιστον δεν είδα περιστατικά ενός σχεδόν άδειου venue. Μπροστά λοιπόν σε 80 - 100 άτομα, οι Solitary Sabred βγήκαν στη σκηνή με τσαμπουκά και ορμή. Το υλικό τους άλλωστε δεν επιτρέπει από μόνο του μια πιο μετριοπαθή στάση, αλλά μόνο τη κατά μέτωπο επίθεση! Καλοπροβαρισμένοι, δεμένοι, με καλή τεχνική κατάρτιση, στηρίχθηκαν όπως ήταν αναμενόμενο στο πολύ καλό δεύτερό τους άλμπουμ με τίτλο “Redemption Through Force” και εμπλούτισαν το setlist τους και με κομμάτια από το ντεμπούτο τους “The Hero, The Monster, The Myth” όπως και από το επερχόμενο νέο τους cd, που θα κυκλοφορήσει καλώς εχόντων των πραγμάτων μες στη χρονιά ή αρχές του 2018. Η φωνή του Πέτρου Λεπτού (της γνωστής οικογενείας) ζωντανά ακούγεται κάπως διαφορετική του δίσκου και πολύ κοντά σε αυτή του Gerrit Mutz των Sacred Steel και Battleroar, ο ήχος τους δυνατός αλλά δυστυχώς όχι όσο ευκρινής θα έπρεπε, το επικό συναίσθημα να δίνει «το παρών» εις ποσότητας. Σε τραγούδια - δυναμίτες όπως τα “Disciples Of The Sword” και “Burn Magic, Black Magic” ο κόσμος έδειχνε να περνάει καλά, το ίδιο και η μπάντα, μόνο που μου χτύπησε άσχημα το γεγονός πως μιλούσαν πότε Ελληνικά, πότε Αγγλικά. Ξέρω την ιδιαιτερότητα αυτή που έχουν οι Κύπριοι, αλλά έδιναν συναυλία επί Eλληνικού εδάφους και απευθύνονταν σε Έλληνες. Την επόμενη φορά, μόνο Ελληνικά παίδες! Σε γενικές γραμμές, μια καλή απόδοση για τους Solitary Sabred.

 

Για τη συνέχεια, Desert Near The End. Η μπάντα πήρε το όνομά της αν δεν κάνω λάθος από ένα concept το οποίο θέλει κάποιον να ξυπνά σε κάποια ακτή, χωρίς μνήμη, και έκτοτε να περιφέρεται στο εσωτερικό του νησιού (;) σε μια διαρκή αναζήτηση του ήλιου και του ίδιου του του εαυτού. Αυτό είναι και το στιχουργικό υπόβαθρο των τριών, μέχρι τώρα, δίσκων τους, ενώ η μουσική τους είναι ένα μείγμα power - thrash με ολίγη από death, όπου κυριαρχούν, τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά, οι Iced Earth. Και μάλιστα οι Iced Earth της εποχής πριν το “Dark Saga”, οπότε δεν έχω παρά να τους πω μπράβο που δεν έπεσαν στη γνωστή παγίδα. Ο τραγουδιστής τους Αλέξανδρος Παπανδρέου (δεν νομίζω να είναι της γνωστής οικογενείας) ακούγεται ως ένας brutal Barlow, το downpicking του Jon Schaffer ήταν παραπάνω από χαρακτηριστικό στο παίξιμο του Θάνου, ενώ πολύτιμος ήταν ο «εξάχορδος μπασίστας» τους Άκης Πρασινίκας, που έπαιζε για δύο καθώς έπρεπε να κρατά και τη θέση της απούσας ρυθμικής - δεύτερης κιθάρας. Ως τετράδα λοιπόν είχαν έναν πολύ καλό ήχο, αν και θα τον ήθελα λίγο πιο χαμηλά είναι η αλήθεια. Εδώ με την ευκαιρία να πω πως θα πρέπει οι διοργανωτές να κοιτάξουν λίγο τα ονόματα που θα απαρτίζουν το όποιο billing, διότι κάποιες φορές βλέπουμε συγκροτήματα που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους στο ίδιο event. Εδώ, δεν ξέρω ποιος εκ των Solitary Sabred και Desert Near The End ταίριαζε με τους headliners. Εκτός αν ακολουθείται πολιτική “to know as better”, οπότε πάσο. Γενικός βαθμός για τους Desert Near The End αρκετά καλός, αν και για να είμαι ειλικρινής το γεγονός πως δεν τους ήξερα, ίσως να μη με αφήνει να έχω μια σωστότερη άποψη.

 

Και φτάνουμε στη στιγμή που σύσσωμο το Κύτταρο περίμενε. Η ώρα των Metal Church. Εισαγωγή Brad Fiedel (“Terminator 2”), σήκωμα της τρίχας, είσοδος με το “Fake Healer”, σήκωμα και της πέτσας. Οι τύποι βγήκαν για να σαρώσουν τα πάντα και το κατάφεραν με χαρακτηριστική άνεση, ενώ ο κόσμος από την αρχή τρελλαμένος συμμετέχει τραγουδώντας με όλη του τη δύναμη. Τι να γράψεις και τι να μη γράψεις για τους Metal Church. Να γράψεις για τον ήχο τους; Για το επαγγελματικότατο αλλά συνάμα τόσο οπαδίστικο στήσιμό τους στη σκηνή; Για τις τρομερές κιθάρες των Kurdt Vanderhoof και Rick Van Zandt; Για τον ογκόλιθο Steve Unger στο μπάσο; Ή για τον πρώην W.A.S.P, Belladona, Impellitteri, Blackfoot drummer Stet Howland που τα ρήμαξε όλα, παίζοντας κάποιες φορές ακόμη και όρθιος;!; Ή μήπως να πιάσεις στο στόμα σου τον αυθεντικό Dorian Gray, τραγουδιστή Mike Howe; Ο άνθρωπος, καλά να τον έχει ο Θεός, σαν παιδάκι φαινόταν πάνω στη σκηνή και έχει από καιρό περάσει τα πενήντα! Χοροπηδούσε, χόρευε και είχε ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπο, σημάδι πως ευχαριστιόταν κάθε στιγμή. Η φωνή του δε, σε άριστη κατάσταση, έβαζε τα γυαλιά σε πολλούς νεότερους συναδέλφους του με την καθαρότητα, την ένταση και τη καλή της κατάσταση.

Με τα κομμάτια από την εποχή του David Wayne να οδηγούν σε παροξυσμό, τις μεγάλες στιγμές από τη πρώτη θητεία του Mike Howe στη μπάντα να αποδεικνύουν πως οι δίσκοι εκείνοι αγαπήθηκαν ιδιαίτερα και τα τραγούδια του τελευταίου, περσινού τους δίσκου “XI” να στέκονται επάξια στο setlist και τουλάχιστον ένα εξ αυτών (“No Tomorrow”) να είναι φαβορί για να καπαρώσει σταθερή θέση και σε μελλοντικά lives, οι Αμερικανοί έδωσαν σε όλους μας να καταλάβουμε για ποιον ακριβώς λόγο θεωρούνται τόσο μεγάλο συγκρότημα. Τελικά, αν και κάπου κλονίστηκε με την εμφάνιση των Tyrant στο Up The Hammers το ρητό που λέει πως «Αμερικάνικη metal μπάντα μη τη φοβάσαι, αποκλείεται να είναι κακή», χθες έκανα ένα ακόμη βήμα ώστε να το υιοθετήσω πλήρως. US metal, αυθεντικό, πατροπαράδοτο, όπως το γνωρίσαμε και το αγαπήσαμε. Στο “Start The Fire” μας έφυγε το κεφάλι από το headbanging, στο “Watch the Children Pray” o Howe καθοδηγούσε μαεστρικά τα φωνητικά του κόσμου στο refrain, στο “No Friend Of Mine” ακούσαμε και ένα σύντομο solo του Rick Van Zandt, έτσι, για να μπούμε ακόμη περισσότερο σε 80s - 90s κλίμα, ενώ το κυρίως σετ έκλεισε με μια τρομερή εκτέλεση του ύμνου “Beyond The Black”. Επιστροφή για δύο ακόμη κομμάτια (“Badlands”, “The Human Factor”) και η ιαχή “Metal Church! Metal Church!” κάνει το Κύτταρο να τρέμει, καθώς όλοι μας φωνάζαμε όχι μόνο για να επευφημήσουμε τη μπάντα, αλλά και για να ακουστεί το ομώνυμό τους έπος και να μας στείλει για τελευταία φορά. Δυστυχώς αυτό δεν έγινε, αλλά υπάρχει και η επόμενη φορά, που σίγουρα δεν θα έρθει μετά από 23 χρόνια! Έτσι Kurdt;

Trivia: 27 Ιουνίου είχαν εμφανιστεί πρώτη φορά στη χώρα μας και οι Metallica, “αδερφό” γκρουπ των Metal Church. Για ρίξτε μια ματιά εδώ, να σας τα πει ο Κισατζεκιάν καλύτερα.
http://www.rocknrollmonuments.gr/shot-from-the-vault/item/226-shot-from-the-vault-metallica.html

Μετά από αυτόν τον ορυμαγδό, δεν έχω να πω κάτι άλλο. Η αρχή έγινε. Κάντε αυτό που πρέπει τώρα και φέρτε και τον άλλο μεγάλο εκείνης της τρομερής βραδιάς του 1994 στο ΡΟΔΟΝ.

Φέρτε μας τους Vicious Rumors!

 

Metal Church Setlist:

Fake Healer
In Mourning
Needle and Suture
Start the Fire
Reset
Gods of Second Chance
Date with Poverty
No Tomorrow
Watch the Children Pray
No Friend of Mine
Killing Your Time
Beyond the Black

Encore:

Badlands
The Human Factor

 

Photos by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com 

Read 386 times

Leave a comment