Monuments on Facebook

ROCKWAVE FESTIVAL - Rotting Christ, 1000Mods, Nightstalker, Innerwish, Bazooka, Godsleep - Terra Vibe Park, Μαλακάσα, 30 Ιουνίου 2017

Monday, 03 July 2017 17:18
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Το Rockwave είναι το μακροβιότερο Festival όσον αφορά τον σκληρό ήχο στην Ελλάδα, με μια πορεία 21 ετών, από το καλοκαίρι του 1996 και τη Δραπετσώνα.

Καταγράφει ο Δημήτρης Τσέλλος

Εδώ και κάποια χρόνια δεν διανύει περίοδο δόξας όπως στο παρελθόν (όπου είχε φτάσει να θεωρείται ισάξιο των μεγάλων θεσμών του εξωτερικού), όμως θεωρώ πως με το μεράκι των διοργανωτών και τη στήριξη του κόσμου μπορούν να ξεπεραστούν οι όποιες (και δεν είναι λίγες) δυσκολίες. Η Παρασκευή ήταν η πρώτη ημέρα του Rockwave 2017, η αφιερωμένη στην Ελληνική σκηνή εκκίνησή του, και αυτό θα έπρεπε υπό Κ.Σ να κινητοποιήσει αρκετό κόσμο. Δεν έγινε όμως έτσι και θα πούμε παρακάτω το γιατί.

Δυστυχώς ελέω επαγγελματικών και βιοποριστικών υποχρεώσεων, αφού τα χιλιάδες ευρώ που παίρνουμε ως αμοιβή από το site δεν φτάνουν για τη χλιδάτη ζωή που κάνουμε και αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε και αλλού τις καθημερινές, δεν μπορέσαμε με το φίλο Λευτέρη Τσουρέα δυστυχώς να παρακολουθήσουμε τις δύο μπάντες που ξεκίνησαν το event, τους Godsleep και Bazooka. Ζητάμε συγγνώμη από τα παιδιά. Το ένα κομμάτι Bazooka που προλάβαμε φυσικά και δεν αρκεί για να γράψω κάτι, οπότε ας πιάσουμε τα πράγματα από το τρίτο σχήμα και μετά.

 

Φεύγουμε από τη μικρή σκηνή και κατηφορίζουμε στη μεγάλη για να δούμε τους InnerWish. Σας έχω πει πολλές φορές πόσο καλοί είναι, ορισμένοι μπορεί να πιστεύετε πως είμαι στο payroll της μπάντας για να τους κάνω “δημοσιογραφική αβάντα” με τόσους επαίνους που έχω γράψει για αυτούς, αλλά θα κάνετε υπομονή για να διαβάσετε άλλον έναν. Με μία ώρα στη διάθεσή τους και υπό σχετικά ανθρώπινες συνθήκες και όχι υπό 500 βαθμούς Κελσίου, οι Αθηναίοι melodic heavy - power metallers έδωσαν και πάλι τα πάντα μπροστά σε ένα κοινό που κατά πλειοψηφία ήταν “ξένο” ως προς αυτούς, το οποίο όμως κέρδισαν με τη ποιότητα των τραγουδιών τους και τη στάση τους στη σκηνή. Οι metalheads στις πρώτες σειρές είχαν παλμό, τραγουδούσαν και χαίρονταν την εξαιρετική εμφάνιση των InnerWish, οι οποίοι όπως πάντα έκαναν μια βόλτα από το σύνολο της δισκογραφίας τους και μας παρουσίασαν μεγάλες στιγμές από κάθε της σταθμό. Ο ήχος δεν μας τα έλεγε καλά σε σημεία, ειδικά στα πρώτα δύο κομμάτια, αλλά μετά βελτιώθηκε θεαματικά οπότε μικρό το κακό. Αρχή με το “Silent Faces”, αποχώρηση κλασσικά με το “Ready For Attack”, ενώ στο ενδιάμεσο ύμνοι όπως τα “Sirens”, “Burning Desires”, “Rain Of A Thousand Years” και το αγαπημένο, όπως φαίνεται να έχει γίνει ήδη του κοινού, “Needles In My Mind” μας “ανάγκασαν” να τεστάρουμε τις φωνητικές μας χορδές. Στο “Travellers In Time” (α ρε λατρεμένο “Inner Strength”) είναι που ο Λευτέρης, καίτοι οπαδός του ακραίου ήχου, τους βγάζει το καπέλο που δεν φορά: «Μήτσο, οι άνθρωποι δεν θυμίζουν κανέναν. Προσπαθώ να βρω επιρροές - αναφορές και είναι τόσο καλά κρυμμένες, που δεν τις βρίσκεις. Τι δισολίες είναι αυτές;!; Καθαρά προσωπικός ήχος και μπράβο τους! Και τρομερές συνθέσεις!». Τα δώσαμε τα συγχαρητήριά μας και αργότερα στον Μανώλη και στον Θύμιο, όταν τους βρήκαμε εκτός σκηνής. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, θα είναι καθοδόν για να αλώσουν και το Chania Rock Fest. Άξιοι!


“Are you stoned enough mothafuckas???”


 

Παραμένουμε στη μεγάλη σκηνή. Οι Nightstalker δεν χρειάζονται συστάσεις. Πολλά χρόνια τώρα (από το 1989) στη πρώτη γραμμή και στο πάνω πάνω ράφι του σκληρού ήχου στην Ελλάδα, με πολυπληθές κοινό, με ωραία τραγούδια, επαγγελματίες που τιμούν την υπογραφή τους και ερασιτέχνες που ανεβαίνουν στη σκηνή για να περάσουν πρωτίστως αυτοί καλά. Μη σας φαίνεται άσχημος ο όρος «ερασιτέχνης». Η λέξη σημαίνει «εραστής της τέχνης», είναι αυτός που αγαπάει αυτό που κάνει. Όλοι πρέπει να είναι πρωτίστως ερασιτέχνες, για να είναι σωστοί επαγγελματίες. Με το stoner γενικά δεν έχω και τις καλύτερες των σχέσεων, πρέπει να ομολογήσω. Άντε να βρω 5-6 συγκροτήματα (και πολλά λέω) που μπορώ να ακούσω με ευχαρίστηση, είτε από δίσκο είτε σε κάποια ζωντανή εμφάνιση. Ε, οι Nightstalker είναι ένα από αυτά. Επιπροσθέτως ξεκίνησαν να παίζουν έτσι πολύ πριν γίνει μόδα ο ήχος. Ο Αργύρης είναι μορφή, πάει και τελείωσε. Ο Ανδρέας, ο Τόλης και ο Ντίνος μια από τα ίδια. Βρωμιά, μουσική απλυσιά, ψυχεδέλεια αλλά και κολλητικές μελωδίες. Άκρως συναυλιακά τραγούδια, με τον κόσμο να παρασύρεται στο ρυθμό τους. “Forever Stoned”, “Baby God Is Dead”, “Dead Rock Commandos” και φυσικά “Children Of The Sun” οι καλύτερες κατά προσωπική εκτίμηση στιγμές τους. Ένα ακόμη «εύγε» μετά από αυτό για τους InnerWish βγαίνει αβίαστα από το στόμα μου.

 

Επιστροφή στη μικρή σκηνή, για να δούμε τους Κορίνθιους από το Χιλιομόδι. (1000mods). Εντάξει, μιλάμε για μνημειώδες όνομα. Μπράβο σε όποιον το σκέφτηκε. Τα Χιλιομόδια δεν τα είχα δει ποτέ ζωντανά, ούτε με το υλικό τους είμαι σχετικός, χθες ήταν η πρώτη μου φορά και οφείλω να ομολογήσω πως μου δημιούργησαν τις καλύτερες των εντυπώσεων. Είχαν καλό ήχο, είχαν πάθος, είχαν τον αέρα μπάντας που ξέρει πως θα κερδίσει το κοινό εύκολα έστω και μετά το αρχικό μούδιασμα, τα είχαν όλα. Οι εμφανίσεις των Nightstalker και 1000mods μου έκαναν για μια ακόμη φορά παραπάνω από κατανοητό πως το stoner έχει μεγάλο κοινό στη χώρα μας. Δεν μπορώ να ξέρω το γιατί, ίσως και να ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία της νεολαίας - πιτσιρικαρίας σήμερα (φωνή από το υπερπέραν: «Ίσα ρε γέροντα εσύ!»), ίσως να έχουν αλλάξει εντελώς τα κόζια… Μια φορά, εγώ είδα πως οι Έλληνες stoners είναι, τηρουμένων των αναλογιών, πολλοί και δεν απογοητεύονται από τις μπάντες που ακούν. Και ήταν πολύ θετικό το γεγονός πως έβλεπες τόσες φρέσκες φατσούλες να περιφέρονται στο Terra Vibe. Υπάρχει τελικά ακόμη «μαγιά», ώστε να συνεχιστεί ο αγώνας ενάντια στο σκυλάδικο και στο εμετικό «έντεχνο» (λες και οι άλλοι είναι άτεχνοι…) που λυμαίνεται την Ελλάδα. Λίγη ώρα πριν ολοκληρωθεί το set των 1000mods, αφήνω τη μικρή σκηνή για να πιάσω μια καλή θέση για τους τιτάνες που ακολουθούν…


 

Την αρμάδα των Rotting Christ την είδα πρώτη φορά το 2001, σε εκείνο το τρομερό Rockwave του ΟΑΚΑ. Έκτοτε, όπου τους πετυχαίνω, δεν τους χάνω με τίποτα. Μέσα στις λίγες μπάντες του ακραίου ήχου που όχι απλά βλέπω με ευχαρίστηση, αλλά ξέρω τα τραγούδια τους, παίρνω μέρος από το δικό μου μετερίζι στο live, γίνομαι ένα με τους die - hards που χτυπιούνται και ξελαρυγγιάζονται τραγουδώντας. Σκοτάδι, επιβλητική εισαγωγή με sample από το “Orders From The Dead” της Diamanda Galas και ακόμη πιο επιβλητική είσοδος στη σκηνή με το τρομερό “Ze Nigmar”.
Οι τέσσερεις μουσικοί παίρνουν τις θέσεις τους και ο Σάκης ξεκινά τη μουσική αυτή τελετή.
“Abba…Slach lachel… Eli Eli Lama Sabachtani… Pesach”
Ένα καθαρά doom metal riff μας παίρνει και μας σηκώνει, κάποια χιλιάδες κεφάλια υπακούν τυφλά στο πρόσταγμα της μουσικής και πηγαίνουν πάνω κάτω. Εκπληκτικό show, εξαιρετική σκηνική παρουσία, σβήνουν από το χάρτη πολλές μπάντες της αλλοδαπής που έχουν υψηλό κατά τα λοιπά status. Κάθε φορά που τους βλέπω, θυμάμαι την αδιαμφισβήτητη αρχή που λέει πως «όταν μια μπάντα είναι καλή, είναι καλή ό,τι και να παίζει». Από το 1989 οι αποψινοί headliners συνεχώς κερδίζουν οπαδούς. Ξεκίνησαν με τους αυθεντικούς blacksters και σιγά σιγά μόνο με τη μουσική τους, χωρίς να έχουν ανάγκη κανέναν για να τους αβαντάρει, έφτασαν να χαίρουν καθολικής αποδοχής και εκτίμησης. Και αυτό γιατί, ας μη κρυβόμαστε, δεν είναι black πια. Είναι πολλά περισσότερα. Έχουν τον δικό τους ήχο, δεν θυμίζουν κανέναν και τίποτα και το κυριότερο, δεν μπορεί κανείς να τους κοπιάρει. Είναι black, είναι death, είναι gothic, είναι επικοί, είναι ατμοσφαιρικοί, είναι προοδευτικοί, έχουν μυστικισμό και folk στοιχεία... Άσε που είναι πλέον συγκρότημα - μπαλαντέρ. Μπορούν να παίξουν παντού και με τον οποιοδήποτε.

Ακούσαμε λοιπόν, με αρωγό έναν εκπληκτικό ήχο, πρόσφατες λιτανείες σαν το “Ἐλθὲ, Κύριε” και το “Ἄπαγε Σατανά”, γεμίσαμε μυστικισμό με το έπος “In Yumen-Xibalba”, το θεϊκό mid tempo του “Grandis Spiritus Diavolos” έφερε μέγα fist banging… Στο “Κατά Τον Δαίμονα Εαυτού” με το μικρασιάτικο απίθανο solo και το θρακιώτικο τελείωμα έσβησα, στο “Χάος Γένετο (The Sign Of Prime Creation)” δεν μπορούσα να κλείσω το στόμα μου με όσα έβλεπα. Αυθεντικό ελληνικό folk metal μέσω του “Nemecic” και μια μεγάλη βουτιά στο παρελθόν με τα “King Of A Stellar War”, “The Sign Of Evil Existence”, “Transform All Suffering Into Plagues”, και “Forest Of N’Gai”, με τα τρία τελευταία να ακούγονται κλάσεις ανώτερα ζωντανά από το δίσκο (μη βαράτε οι πρωτο-blacksters, τώρα τα ακούμε και εμείς οι false!). Στη διασκευή του “Societas Satanas” των Thou Art Lord (project του Σάκη και του άλλοτε πληκτρά των Rotting Christ Γιώργου Ζαχαρόπουλου) ο χαμός συνεχίστηκε, ενώ η μπάντα αποχώρησε με το “Noctis Era”. Encore με τα “ΧΞΣ” και “Non Serviam” (το χαρακτηριστικότερο RC τραγούδι) και θριαμβευτική λήξη. Μόνο ύμνοι από και προς το μεγαλύτερο ελληνικό συγκρότημα όλων των εποχών, τίποτα λιγότερο. Τίποτα; Όχι, με μένα έχετε να κάνετε, είμαι γνωστός ψείρας. Είχα μια μικρή ελπίδα πως αυτό θα αλλάξει, αλλά βλέπω πως δεν γίνεται δουλειά, γι’ αυτό θα το πω: Αγαπητέ Σάκη δεν γίνεται στο “Non Serviam” να παραβλέπεις το σημείο με το λατινικό μανιφέστο. Είναι το μισό κομμάτι ως αξία. Βάλε να ακούγεται ως προηχογραφημένο sample από πίσω, μαζί με τα πλήκτρα και την υπέρτατη βοθρίλα που κραυγάζει τον τίτλο, να σηκωθεί η τρίχα κάγκελο! Επιστροφή στους επαίνους, για να δώσω συγχαρητήρια στους δύο εξτρέμ της μπάντας, τον κιθαρίστα Γιώργο Εμμανουήλ και τον μπασίστα Βαγγέλη Καρζή. Απόλυτα δεμένοι, απόλυτα προβαρισμένοι, άρτιοι μουσικοί, θεατρικοί όσο πρέπει, δίνουν τη δική τους παράσταση στα άκρα της σκηνής.

Αυτοί ήταν οι Rotting Christ σε μια φοβερή και τρομερή εμφάνιση που μας έστειλε. Εκπληκτικό show, αντάξιο μεγάλων συγκροτημάτων που εμφανίζονται σε μεγάλα fests. Δεν περίμενα βέβαια και κάτι άλλο από αυτούς. Ίσως να ήταν ακόμη καλύτεροι και από τη πρόσφατη εμφάνισή τους στο Academy. Για τέτοιο σκηνικό μιλάμε.


 

Για το τέλος, κάποιες σκέψεις μόνο που έχουν να κάνουν με τη πρώτη παράγραφο. Δεν θέλω να το παίξω φιλόσοφος του σκληρού ήχου και της μουσικής γενικότερα, ένας απλός εραστής της είμαι και εγώ, αλλά πρέπει να ειπωθούν κάποια λογάκια. Στην έναρξη του θεσμού που λέγεται Rockwave Festival, είχαμε έξι δικά μας συγκροτήματα να αποτελούν τη σύνθεσή της, με το κοινό να είναι ετερόκλητο, όπως άλλωστε και η ίδια η σύνθεση. Metallers (οπαδοί του ακραίου ήχου και του μελωδικού), stoners, doomsters, rockers. Ας πιάσουμε τους πρώτους. Οι Rotting Christ, κάνουν διπλά sold out shows στο Academy της Πειραιώς. Βάλτε περίπου 4.000 κόσμου. Οι InnerWish γεμίζουν το Gagarin με ευκολία. Προσθέστε 1000+ οπαδούς. Πάμε στους stoners. Οι Nightstalker και οι 1000mods επίσης sold out στο Academy και στο Gagarin. Άλλα δύο χιλιάρικα λαού κατά μέσο όρο, με ευκολία. Όσοι ακούν rock γενικά, θα βρουν οπωσδήποτε κάτι που να τους αρέσει στους stoners, όσοι αρέσκονται στον πρωτόλειο heavy doom ήχο των Black Sabbath, παίζουν μπάλα παντού. Δεν μαζεύονται 2-3 χιλιάδες από αυτούς; Μαζεύονται. Metalheads που γουστάρουν γενικά τη φάση των festival δεν θα υπάρχουν σε όλη την Αθήνα; Λογικά πρέπει. Να μην είναι άλλο τόσοι; Ε, τι στο καλό.

Λοιπόν, με όλα αυτά να ισχύουν, στη Μαλακάσα ήμασταν 4.000 - 5.000 κόσμου. Με αυτό το billing, περίμενα τους διπλάσιους. Ναι, τους διπλάσιους. Η δικαιολογία του καύσωνα είναι απλά δικαιολογία. Στο Terra Vibe ο καιρός ήταν πολύ πιο «ανθρώπινος», το φυσικό πράσινο και οι εγκαταστάσεις «έριχναν» κατά πολύ τη θερμοκρασία. Κανείς μας δεν έσκασε, εκτός από τους Godsleep και Bazooka ου βγήκαν νωρίς και τους χτυπούσε ο ήλιος κατακούτελα. Η δεύτερη δικαιολογία, η απόσταση, επίσης δεν στέκει. Με δικό σου μέσο, πας εύκολα. Μια εθνική οδό παίρνεις. Δεν έχεις; Τα λεωφορεία (ΚΤΕΛ και ιδιωτικά) και ο ΟΣΕ κάνουν μια χαρά τη δουλειά τους. Σε σύγκριση δε με αντίστοιχα events του εξωτερικού, η Μαλακάσα είναι μες στα πόδια μας. Θες και τρίτη δικαιολογία, αυτή του εισιτηρίου; 12, 14 Ευρώ προπώληση και 16 Ευρώ στο ταμείο είχε. Αν ήσουν δε από αυτούς που είχαν διήμερο εισιτήριο για 1-2/7, έμπαινες δωρεάν. Στο Terra Vibe ήταν η καλύτερη αυτή τη στιγμή heavy power μπάντα της ντόπιας σκηνής, η καλύτερη stoner rock, η μεγαλύτερη metal και η μεγαλύτερη stoner rock (δεν αναφέρομαι στα άλλα δύο σχήματα απλά διότι θέλω να θίξω τα μεγέθη), και όλοι μαζί μάζεψαν ένα σκάρτο τάλιρο. Μήπως να πω «πάλι καλά»; Ο Λευτέρης περίμενε ακόμη λιγότερους… Ντροπή και πάλι ντροπή. Τι ισχύει λοιπόν; Για ποιο λόγο επικρατεί αυτή η κατάσταση;


Δεν είναι λόγος, είναι λόγοι. Πρώτος, ο Έλληνας δεν έχει φεστιβαλική παιδεία. Δεν τον ενδιαφέρει το Φεστιβάλ ως θεσμός, τον ενδιαφέρουν οι μπάντες που το απαρτίζουν. Ποτέ δεν θα δεις προπώληση εισιτηρίων χωρίς να έχει ολοκληρωθεί το billing. Μόνο σε περιπτώσεις όπως αυτή του Up The Hammers αλλάζει αυτό και ευτυχώς, απ’ όσο δείχνουν τα πράγματα, και στα Χανιά. Δεύτερος λόγος: ο Έλλην οπαδός δεν έχει τη περιέργεια να δει κάτι νέο, δεν τον ενδιαφέρει να γνωρίσει έναν καλλιτέχνη από κοντά σε κάποια συναυλία. Είναι ικανός να κάτσει να ακούσει τα 2 από τα 6 συγκροτήματα που του αρέσουν και να φύγει μετά, ΑΝ πάει βέβαια. Τη Παρασκευή είδα μέχρι και κόσμο να φεύγει πριν βγουν οι Rotting Christ! Ήμαρτον, ακούς stoner, δεν έχεις μια ριμάδα περιέργεια να δεις ποιοι είναι αυτοί οι Rotting Christ που όλοι τους θεωρούν το μεγαλύτερο ελληνικό metal συγκρότημα όλων των εποχών; Τρίτος λόγος, η πολυσυλλεκτικότητα. Μάλλον δεν δείχνει να πιάνει το κόλπο. Ξέρω, η οικονομική κρίση έχει χτυπήσει όσο δεν φανταζόμαστε εμείς οι απ’ έξω τους διοργανωτές συναυλιών. Το ρίσκο είναι συνεχές και σίγουρο, οπότε ο διοργανωτής κοιτά να μαζέψει τα πράγματα όσο μπορεί. Αλλά μια αμιγώς metal, rock, alternative μέρα, θα συγκέντρωνε περισσότερο κόσμο και αυτό διότι σε συνάρτηση με το εισιτήριο, το «μπαστάρδεμα» των ειδών αποθαρρύνει. Σε μία μέρα με είσοδο στα 40 για παράδειγμα ευρώ (δεν μιλάμε για περιπτώσεις όπως της Παρασκευής, εκεί είπαμε, ήταν ξεφτίλα χωρίς δικαιολογίες), ένας μεταλλάς δεν θα τα δώσει για να παρακολουθήσει ένα billing που θα έχει 7 μπάντες εκ των οποίων καθαρά metal θα είναι οι 2-3, που μπορεί να του αρέσει η μία. Όπως έφυγε ο stoner-άς πριν βγουν οι Christ.

Τέλος πάντων, μη γυρνάτε μετά και γκρινιάζετε όταν ο διοργανωτής στρέφεται σε safe επιλογές τύπου Evanescence, Gojira και Placebo. Έτσι. Κάθε χρόνο θα βλέπετε τον Hoyem και τους Flogging Molly μέχρι να βαρεθούν να έρχονται. Ίσως τελικά ισχύει πως δεν είμαστε πραγματικοί λάτρεις της μουσικής, αλλά κακώς εννοούμενοι ποζεράδες που απλά κάνουμε φιγούρα όταν μας έρθει βολικό. Ή έχουμε παραδοθεί αμαχητί στο κράτος εν κράτη που ονομάζεται Μπουζουκιστάν. Στους Metal Church ήμασταν 500 άνθρωποι στο Κύτταρο. Στους ίδιους Metal Church, που ήταν headliners στο Keep It True του 2014. Πού ήταν όλοι οι “true metallers” που κραυγάζουν “Heavy Metal ρε μ@υνιά” και γέμισαν ασφυκτικά δύο μέρες το Gagarin; Όπως και να’ χει, για μέχρι εκεί είμαστε απ’ ό,τι φαίνεται. Και παίρνουμε αυτό που μας αξίζει, ως η χώρα που κατάφερε να είναι η μόνη που ΔΕΝ έκανε sold out στους AC/DC!


Αυτά έγιναν στην έναρξη του φετινού Rockwave, όπως την είδε η αφεντιά μου. Με τα συν και δυστυχώς τα πλην της, μας έκανε να περάσουμε πολύ καλά και να σκεφτόμαστε ποτέ θα έχουμε ξανά μια αντίστοιχη σύναξη. Αυτό είναι που μετράει στο κάτω κάτω: η επίγευση! Και αυτή, ήταν γλυκιά.
Εμείς θα τα ξαναπούμε, το συναυλιακό Καλοκαίρι δεν τελείωσε!

Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας

 

Read 588 times

Leave a comment