Monuments on Facebook

KAMASI WASHINGTON – Τεχνόπολις, Γκάζι, Αθήνα, Τρίτη 4 Ιουλίου 2017

Thursday, 06 July 2017 15:47
Published in Live Reviews

Παγκόσμιο, όσο το περιμέναμε άλλωστε

Γράφει ο Χρήστος Κισατζεκιάν 

Θα ξεκινήσω συνειδητά καταγράφοντας πως, κατά την ταπεινή μου άποψη, ο χαρισματικός Kamasi ΔΕΝ είναι ο νέος John Coltrane όπως έχει ακουστεί από διάφορα ΜΜΕ που αγαπούν την υπερβολή και τα «πυροτεχνήματα» με σκοπό την υψηλή ακροαματικότητα! Ναι. Είναι βαθιά ταλαντούχος και το πάντρεμα της jazz fusion με τα spirituals, τη funk και το R&B που επιχειρεί, πράγματι καταντά περιπετειώδες έως και βιωματικό όταν αποδίδεται από σκηνής όπως τούτο το βράδυ στο Γκάζι. Όμως Coltrane υπήρξε μόνο ένας.

 

Ο θρύλος που τον περιβάλει τον θέλει να πιάνει το πάνω στο πιάνο παρατημένο σαξόφωνο του πατέρα και μέντορα του Rickey και να αναπαραγάγει μονομιάς την μελωδία του Wayne Shorter στο “Sleeping Dancer Sleep On”. Έχετε δοκιμάσει ποτέ να βγάλτε έστω και μια νότα με χάλκινο πνευστό στα χέρια σας; Δοκιμάστε, σας προκαλώ, κι αν βγει κάτι, τα ξαναλέμε!... Μιλάμε λοιπόν για έμφυτο ταλέντο που μαζί με τις καίριες μουσικές (και μη) σπουδές που ακολούθησαν, τον ήθελε με υποτροφία να γεννά το πρώτο του σχήμα με παιδικούς του φίλους: τους The Young Jazz Giants. Σύντομα βρέθηκε δίπλα σε τρανταχτά μα και διαφορετικού χαρακτήρα ονόματα όπως ο διάσημος hip-hop μάστορας Snoop Dogg, ο μέντοράς του Gerald Wilson και ο θρύλος του R&B Raphael Saadiq. Αυτό ήταν. Η πόρτα της παγκόσμιας αναγνώρισης είχε ανοίξει διάπλατα για τον επιβλητικό (από κάθε άποψη) Kamasi που έχει πλέον συνεργαστεί με τιτάνες όπως οι McCoy Tyner, Freddie Hubbard, Kenny Burrell, George Duke, Jeffrey Osborne, Quincy Jones, Stanley Clark, Harvey Mason, Chaka Khan κ.α.

 

Όταν έπεσε στα χέρια μου το προπέρσινο, πρώτο του προσωπικό κύημα δια χειρός του φίλτατου Ηλία Ασλάνογλου, κοντοστάθηκα! Ως αμετανόητος λάτρης της jazz fusion είχα «διψάσει» για κάτι φρέσκο και συνάμα μεγαλεπήβολο, ως περιπετειώδες. Το “Epic” τα είχε όλα. Τιτάνια διάρκεια, πλουραλισμό, ελευθεριότητα σε κάθε του έκφανση και, ναι, την απαραίτητα άψογη τεχνική κατάρτιση που τούτο το «Μεγάλο Τσίρκο της Σύγχρονης Μουσικής» απαιτεί. «Τσίρκο» με την έννοια του ότι σε αυτό το ιδίωμα τα όρια του πού μπορεί να φτάσει ένα όργανο και ένας μουσικός διαρκώς επεκτείνονται, μέσα από έναν διακαή, υγιέστατο συναγωνισμό που συναντάται σε ελάχιστα ακόμη ιδιώματα!

Φύσει αδύνατον να απολαύσουμε τα εκατον εβδομήντα δύο λεπτά του εν λόγω δίσκου από σκηνής στην Τεχνόπολη. Άλλωστε η συναυλία ξεκίνησε τελικά γύρω στις 22:30 και ο ανοικτός χώρος ακολουθεί τους περιορισμούς της ώρας κοινής ησυχίας, ή τουλάχιστον δεν τους «ξεχειλώνει». Όμως και τα ενενήντα της παράστασης υπήρξαν χορταστικότατα, αφού οι εναλλαγές του μουσικού σκηνικού ήταν οι αναμενόμενες.

 

Έως και οκτώ τα άτομα επί σκηνής. Δυο τυμπανιστές παρακαλώ, κι ο ένας καλύτερος από τον άλλον. Και δε χρειάστηκε το αυτοσχεδιαστικό “Drum Talk” όπου έδειξαν μονάχοι τα «δόντια» τους για να τους βγάλουμε το καπέλο. Οι Robert Miller & Jonathan Pinson συνυπήρξαν σοφά εξαρχής, σε κάθε τους επιλογή. Σε αυτό όμως συνέβαλε τα μάλα ο άξιος γεφυροποιός Joshua Crumbly που αλλάζοντας με ευκολία -έως και εκνευριστική- από το κοντραμπάσο στο ηλεκτρικό, κράτησε το ενδιαφέρον στα μετόπισθεν διαρκές!

Δίπλα στον Αφροαμερικάνο σαξοφωνίστα στάθηκε ο Ryan Porter μα και αυτός καθαυτός ο πατέρας του Rickey στο alto και το φλάουτο. Μοναδική μου «ένσταση» ο αποκαλούμενος “hot sauce” από τον Kamasi: ο «μαέστρος» Brandon Coleman. Και τούτο γιατί παρά τα από σκηνής πλούσια εύσημα που του καταλόγισε ο ηγέτης του σχήματος, κατά την ταπεινή μου άποψη ο Coleman δεν έφτασε τον υψηλό πήχη παρά τα πολλά και διάφορα παραμορφωτικά κολπάκια του (talk box, mini moog pitches)… Το αντίθετο συνέβη όμως με την λεπτεπίλεπτη και ευλαβική Patrice Quinn που ενώ παρέμεινε αρκετές φορές βουβή εις το όνομα των μακροσκελών ορχηστρικών & αυτοσχεδιαστικών συνθέσεων που αγαπά τούτος ο μουσικοσυνθέτης, οι πινελιές της υπήρξαν πολλές και αιθέριες και στα τραγούδια που ενέχουν στίχους, μα και στα παραπάνω!

 

 

 

Το «εύπεπτο» “The Rhythm Changes” που επιλέχθηκε σοφά ως κλείσιμο της αυλαίας μάλιστα της έδωσε την ευκαιρία να ανοίξει τα φτερά της ακόμη πιο πολύ και οι επίμονες και επαναλαμβανόμενες «κραυγές» του Kamasi από σαξοφώνου, τα λεγόμενα «κολλήματα» σε μια φράση ή μια νότα, κατάντησαν έως και επιδημικά ανατριχιαστικές για τους δυο χιλιάδες που δώσαμε το παρών.

Set List (η σειρά ίσως δεν ισχύει)

Change of the Guard
Re Run
Henrietta Our Hero
Giant Feelings

Drum Talk
Leroy and Lanisha
The Magnificent 7
The Rhythm Changes

Photos by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com

Read 398 times

Leave a comment