Monuments on Facebook

FOO FIGHTERS - Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, Αθήνα, Δευτέρα 10 Ιουλίου 2017

Tuesday, 11 July 2017 06:00
Published in Live Reviews

Μακράν ότι πιο επιθετικό & ακραίο έχει φιλοξενήσει τούτο το οικουμενικό ιστορικό μνημείο

Γράφει ο Ανδρέας Πανόπουλος και προλογίζει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Για έξη αιώνες έχασε τούτη την πρωτιά αυτή ο Αριστοφάνης! Μονάχα αυτός με τις ανατρεπτικές, θεμελιώδεις του κωμωδίες θα μπορούσε να κλέψει δικαιωματικά από τον παρορμητικό Grohl την αξιοζήλευτη και αξιομνημόνευτη πρωτιά της επικεφαλίδας. Απλά, θα έπρεπε η γέννησή του να καθυστερούσε κάτι λιγότερο από εξακόσια χρόνια…

Δεδομένων των συνθηκών λοιπόν, ο Dave θα έχει να το λέει στα παιδιά της μελιστάλαχτης Harper που απολαύσαμε επί σκηνής, πως, ήταν ο πρώτος που «ασέλγησε» στα ιερά και όσια του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού! Να ‘ναι καλά ο πολυπράγμων Chad Smith και η σειρά του BBC “Landmarks Live In Concert”, αφού πέντε χιλιάδες τυχεροί απολαύσαμε ένα παγκόσμια δημοφιλέστατο σχήμα, επιτέλους, στα ντουζένια του και όχι στην παρακμή του!...
Και μιας που ανέφερα την κορούλα του που τίμησε από σκηνής τους ανυπέρβλητους Queen (το “We Will Rock You” είναι εύκολο στα τύμπανα που κάθισε η μικρή(!), ΠΟΣΟ μου άρεσε όλο όπου ο Dave μας σύστησε έναν-έναν τους συνοδοιπόρους του με μια τζούρα από αγαπημένο τραγούδι του καθενός!!!... Ο Shieflett μας τσάκισε με την εισαγωγή του τιτάνιου "Wanted Dead Or Alive", ο συμπαθέστατος Mendel τους παρακίνησε να παίξουν το "Another One Bites The Dust" (δυο φορές τιμώμενοι οι Queen λέμε!!!), ο δημοφιλέστατος Smear έπιασε Ramones με το καταιγιστικό "Blietzkrieg Bop", ενώ ο Jaffee προσπαθώντας να προβάλει το θρυλικό mini moog, έχασε τη μπάλα ο καψερός!.... Όσο για τον Hawkins…ok. Γνωστή η τρέλα που κουβαλά! Φωνητική η προτροπή του και μόνο.

Τεράστια η πρόκληση λοιπόν για τον καθένα μας να καταγράψει το κορυφαίο συναυλιακό γεγονός της χρονιάς για τη χώρα μας φέτος. Όμως αναζητώντας αμετανόητα «κατάθεση ψυχής» όπου τη συναντήσω, ήταν η εικόνα του αλλόφρονα, φίλτατου και νεαρού συνάδελφου Ανδρέα Πανόπουλου που με ώθησε να τον πλησιάσω στη μεταλλική μπάρα της ορχήστρας και του ζήτησα να αναλάβει το κείμενο αφού, ξεκάθαρα, αποτελεί die hard οπαδό του κουιντέτου. Στα κόκκινα όμως!
Ανδρέα μου, πάρε το τιμόνι και σπάστα! Όσο για μένα, ας εκθέσω εδώ φωτογραφίες που τράβηξα από το άνω διάζωμα και ας σημειώσω το πιο πολύτιμο φυλακτό τούτης της βραδιάς κατά την ταπεινή μου άποψη: τη συμβουλή/προτροπή του αγαπημένου μας Dave. «Τώρα που θα γυρίστε σπίτι, σεις που είστε γονείς, κάντε μου τη χάρη να σκεφτείτε πολύ σοβαρά το εξής… Αγοράστε τους το αγαπημένο τους μουσικό όργανο! Και πού ξέρετε; Ίσως κάποια στιγμή γίνουν διάσημοι και σας το ξεπληρώσουν αγοράζοντάς σας ένα μεγάλο σπίτι. Τουλάχιστον εγώ αυτό έκανα στους δικούς μου!».

 

 

Η ώρα είναι λίγο μετά τις 02:00 τα ξημερώματα κι ακόμα προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τι ζήσαμε λίγες ώρες πριν, νομίζοντας πως ζω σ’ένα όνειρο που σε λίγο θα τελειώσει και θα ξυπνήσω στην πραγματικότητα.

Χρειάστηκαν 22 χρόνια και αφορμή ένα ντοκιμαντέρ, για να κάνει την πρώτη του εμφάνιση επί Ελληνικού εδάφους το όχημα του αεικίνητου Grohl.

Δεν θα μπω σε όλη αυτή την κουβέντα π.χ. για το «αν αυτή η μπάντα αξίζει την φήμη της» και για το «αν δεν ήταν ο Grohl πιο πριν drummer των Nirvana,θα γίνονταν γνωστοί;;;» και λοιπά, αλλά όπως και να έχει ένα μεγάλο μέρος του ότι χαίρει αυτής της φήμης οφείλεται στην ΓΝΗΣΙΑ τρέλα και αγάπη του για την μουσική!

Ο κόσμος από νωρίς είχε δημιουργήσει αρκετή ουρά προκειμένου να μπει μέσα, μια ουρά που έφτανε σχεδόν μέχρι την στάση του μετρό, όσο απίστευτο και αν ακούγεται…

Αυτό οφείλονταν βέβαια και στο αρκετό χασομέρι που υπήρχε στον έλεγχο για τα εισιτήρια με ταυτότητες κ.λ.π., αλλά και στο ότι δεν επιτρέπονταν η είσοδος στον χώρο με τσάντες, πράγμα που προκαλούσε φυσικά μια αναστάτωση σε όποιον του το ανακοίνωναν.

Με μια ελαφριά καθυστέρηση της τάξεως του μισάωρου λοιπόν για να προλάβει να μπει μέσα ο κόσμος αν και κάποιοι έχασαν ενδεχομένως και το πρώτο τραγούδι (“Times like These’) που άνοιξε μέχρι το πρώτο refrain μόνος του ο Grohl, για να τον συμπληρώσει με το υπόλοιπο group, ξεκίνησε η βραδιά !

Το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού πλέον γεμάτο και η φωτισμένη Ακρόπολη να μαγεύει την μπάντα κάνοντας τον Dave να το χαρακτηρίσει ως ότι πιο τρελό έχουν κάνει μέχρι αυτή την μέρα.

Δεν ξέρω πως μπορείς να νιώθεις παίζοντας σε ένα τόσο ιστορικό και μαγευτικό μέρος μπροστά σε ένα «τοίχος 5.000 ανθρώπων» όπως το χαρακτήρισε ο ίδιος. Όμως πιστέψτε με! Ξέρω πως νιώθει κάποιος που περιμένει να δει την αγαπημένη του μπάντα 22 χρόνια: ανατριχίλα!

Επαγγελματίες στο φουλ σε ένα show το οποίο είναι άρτια οργανωμένο και δουλεμένο, δεν είδα κάτι διαφορετικό από ότι έβλεπα κάθε φορά που έψαχνα στο youtube κάποια νέα εμφάνιση τους σε κάποια άλλη χώρα: ίδιες παύσεις, ίδιοι «αυτοσχεδιασμοί». Όμως όπως και να έχει, κάτσε καλά, όλα αυτά δεν τα έβλεπες εδώ πίσω από το γυαλί της οθόνης του υπολογιστή σου μα συνέβαιναν μπροστά σου, σε απόσταση αναπνοής – εγώ εκεί βρέθηκα πάντως!

Ήχος άψογος σε όλον τον χώρο και τόσο όσο σε ένταση, φώτα τέλεια, άλλωστε ντοκιμαντέρ γυρίζανε και διάθεση στο φουλ!

 

Οι Foo fighters δεν είναι μια μπάντα που περιμένεις να δεις κάτι τρελό στις εμφανίσεις τους, τουλάχιστον πλέον, όντας μεγαλύτεροι και πιο ήρεμοι αλλά ξέρεις πως αυτό που θα δεις θα είναι τουλάχιστον ενός στάνταρ επιπέδου .
Άνοιξαν με κομμάτια όπως τα “Times Like These”, “All my Life”, “Learning to Fly”, και στη συνέχεια μας παρουσίασαν κάποια κομμάτια τους από τον επερχόμενο δίσκο όπως τα “La Dee Da”, “Arrows”, αλλά νομίζω αυτό που κέντρισε τον περισσότερο κόσμο ήταν το “Sunday Rain”.

Ο κόσμος ήταν αρκετά νωθρός με κάποιες εξαιρέσεις βέβαια στα πιο γνωστά hit της μπάντας (“My Hero”, “Monkey Wrench”, “Pretender”) και σε αυτό έπαιξε ρόλο σίγουρα το ότι ήταν καθιστοί που όπως και αν το κάνεις καθιστός, δεν μπορείς να γκρουβάρεις. Όπως φυσικά και το ότι ήταν πολύ ετερόκλητος ο κόσμος!...
Αμφιβάλλω αν οι μισοί είχαν σχέση με την μπάντα ή απλά ήταν ένα event που τους δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσουν και απλά πήγαν για την φάση… Για να γίνω πιο κατανοητός, ανάμεσα σε όλους αυτούς κάπου έκανε την εμφάνιση της και η Βίσση αλλά και η Άννα Δρούτσα(;).

Το συμπέρασμα είναι πως με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μια αρκετά μεγάλη μπάντα ήρθε στην Ελλάδα, την είδαν όσοι την είχαν απωθημένο γύρισε ένα ντοκιμαντέρ που θα είναι και διαφήμιση για την χώρα μας μόνο θετικά μπορείς να τα δεις όλα αυτά.

Υποσχέθηκαν πως θα ξανά έρθουν σύντομα και όχι σε 20 χρόνια γιατί θα είναι 70 χρονών τότε και «δεν θέλουμε να δούμε και να ακούσουμε κάτι τέτοιο» όπως είπε και ο Grohl.

Όσο και να θέλω να ξαναέρθουν, φοβάμαι πως δεν είναι μεγάλο το κοινό της μπάντας στην Ελλάδα για να βγάλει και τα έξοδα της η παραγωγή και όσος χαμός έγινε τώρα είναι λόγο της πρώτης τους εμφάνισης επί ελληνικού εδάφους και λόγο του όλου ντόρου που έγινε για το ντοκιμαντέρ και για το να παίξει μια rock/punk μπάντα σε έναν τέτοιο χώρο όπως το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, επίσης πάντα το ότι ένα event είναι για περιορισμένο κόσμο με προσκλήσεις και λοιπά εξιτάρει το Ελληνικό κοινό για να μπορεί να ανεβάσει μια φωτό και να πει «ήμουν κι εγώ εκεί»...

Μακάρι να διαψευστώ
Και μακάρι να ξαναέρθουν σύντομα!

Photos by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com

<p>

</p>

Read 378 times

Leave a comment