Monuments on Facebook

NEW LONG FEST 2017 / Day 1 : Hail Spirit Noir, Chronosphere, Mahakala, Puta Volcano, Dendrites, Krause - Πολιτιστικό & Αθλητικό Κέντρο Δήμου Νέας Μάκρης, Σάββατο 15 Ιουνίου 2017

Wednesday, 19 July 2017 06:00
Published in Live Reviews

Τίποτα καλύτερο για ένα ζεστό Σαββατοκύριακο του Ιουλίου, αλλά και ένα για ένα ιδανικό κλείσιμο της συναυλιακής σεζόν, από το New Long Fest. Το μουσικό φεστιβάλ που λαμβάνει χώρα επί 13 συναπτά έτη, στο Πολιτιστικό και Αθλητικό Κέντρο της Νέας Μάκρης Η 13η εκδοχή του, λοιπόν, μας επιφύλασσε 14 από τις καλύτερες εγχώριες μπάντες που έχουν ως βάση τους, θα λέγαμε, το μέταλ ή έστω, φέρουν στοιχεία του. Με τις μισές να τις έχω ξαναδεί (και να θέλω να τις ξαναδώ, για τους λόγους που θα αναφέρω στη συνέχεια) και τις άλλες μισές όχι, δε θα μπορούσα να μη βρίσκομαι εκεί.

Ανταπόκριση: Πάνος Σταυρουλάκης

 

Φτάσαμε στον χώρο, στις 17:30, την ώρα δηλαδή που άνοιγαν οι πόρτες, και πετύχαμε την πρώτη μπάντα στο soundcheck. Η ώρα πέρασε γρήγορα και στις 18:00, ανέβηκαν και επίσημα, πια, στη σκηνή, οι noise rockers Krause. Για ένα μισάωρο, χωρίς διακοπές, βιώσαμε στο πετσί μας τον χαρακτηρισμό τους, που προηγείται του rockers, δηλαδή, τον θόρυβο. Το θέμα είναι ότι μόνο καλοδεχούμενος δεν ήταν ο ήχος τους. Σε πολύ υψηλή ένταση και με υλικό που δεν αντέχεται εύκολα σε τέτοια ύψη, απομακρύνθηκα όσο περισσότερο μπορούσα, και πάλι δεν ήταν αρκετό. Η δυσφορία της έντασης, ήταν ανυπόφορη (δεν νομίζω ότι έχω ξαναβρεθεί σε αντίστοιχη συνθήκη). Παρά το γεγονός πως η τετράδα ήταν προσπαθούσε, κάτω από δυνατό ήλιο να πείσει τα 50-60 άτομα που ήμασταν εκείνη την ώρα εκεί, πως έχουν κάτι αξιοπρόσεκτο να παρουσιάσουν, δε νομίζω ότι το κατάφεραν. Επίσης, καλή η τάση προς το sludge, αλλά να μην ‘πνιγόταν’ μέσα στη βρωμιά του θορύβου τους και θα γινόταν ακόμα καλύτερη. Μετά από ένα μισάωρο και αφού μας είχαν παίξει μερικά τραγούδια από το ντεμπούτο άλμπουμ τους ‘2 a.m. thoughs’, τελείωσαν κι εγώ ανακουφίστηκα. Ελπίζω να τους ξαναδώ υπό καλύτερες συνθήκες, επειδή στον πυρήνα τους, διακρίνω κάτι δυναμιτίστικο και δίνω μια πιθανότητα πως ίσως το πρόβλημα να προέκυψε εξαιτίας του γεγονότος πως ήταν η πρώτη μπάντα που ανέβηκε και τα του ήχου, όσο δοκιμασμένα κι αν ήταν, τότε μόνο φάνηκε τι συμβαίνει πραγματικά με αυτά και τι διορθώσεις επιδέχονται.

 

Μόλις δέκα λεπτά αργότερα, ανέβηκαν οι Βολιώτες groovers Dendrites. Χαιρέτησαν, ευχήθηκαν να έχουμε ένα ωραίο απόγευμα και για τα επόμενα 35 λεπτά, έπαιξαν κι αυτοί τραγούδια από το ομώνυμο, ντεμπούτο άλμπουμ τους. Ο ήχος καλύτερος, καθαρότερος, και κυρίως και ευτυχώς, ανεκτός! Εν τω μεταξύ, ομολογώ ότι ο ήχος τους, με παρέπεμψε σε πρώιμους System Of A Down! Παρ’ όλα αυτά, στη συνέχεια φάνηκε ξεκάθαρα ότι μιλάμε για μια stoner μπάντα. Ποιο είναι το περίεργο με αυτό; Κανένα άλλο εκτός του ότι μου άρεσαν – όντας άνθρωπος που δε γοητεύομαι πολύ εύκολα από το συγκεκριμένο είδος. Μου άρεσαν πολύ, με κέρδισαν οι απλές, κατά κύριο λόγο, κιθαριστικές τους συνθέσεις και το γεγονός πως ο ρυθμός τους, ήταν ένα ‘τσικ’ πιο αργός σε σχέση με τις μπάντες του είδους. Το πρώτο τους άλμπουμ, promising, ειδικά για το είδος τους. Αξιοπρεπέστατη εμφάνιση, με την οποία περάσαμε καλά αμφότεροι. Θα χαρώ να τους ξαναδώ! Ευχαρίστησαν, ξεσήκωσαν το κοινό που είχε αυξηθεί λίγο και είχε ξεφύγει από την προηγούμενη κατάσταση του και αποχώρησαν.
19:35 δείχνει το ρολόι, οι Πατρινοί Void Droid ανεβαίνουν στη σκηνή, κι εγώ από μέσα μου, αναστενάζω. Τους είχα δει πριν ένα οχτάρι μήνες, περίπου, ως support και δε μου είχαν αρέσει – να τα λέμε κι αυτά. Ίσως ήταν όλη εκείνη η βραδιά περίεργη, μιας και δε μου άρεσε ούτε το συγκρότημα που είχε προηγηθεί αυτών, ούτε εκείνο που ακολούθησε. Επειδή, όμως, δε στέκομαι ποτέ στη μια εμφάνιση κάποιου (ειδικά αν καταληφθώ, σε αυτή, από δυσαρέσκεια), κάτι έπαυσε τον αναστεναγμό μου και σκέφτηκα, ‘κάτσε να δούμε τι θα κάνουν σήμερα’. Και για μα τω Θεώ, αντιστράφηκε η άποψη μου! Εντάξει, δε λέω ότι τους αγάπησα, αλλά μου άρεσαν. Τους βρήκα, καταρχάς, περισσότερο δεμένους από την προηγούμενη φορά. Έπαιξαν κομμάτια από τις προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές τους, αλλά παρουσίασαν και ένα νέο κομμάτι, καλησπερίζοντας και λέγοντας πως ‘είναι εδώ για να περάσουν καλά και θα το κάνουν με αυτό το τραγούδι’. Ένα μέλος προσέφερε επικουρικά τη φωνή του, σε κάποια σημεία, το ετερόκλητο κοινό, αυξανόταν, μαζί με τις hardcore πινελιές στον ήχο τους, το νεό υλικό, το βρήκα ενδιαφέρον- και μάλιστα περισσότερο από το παλιό, και η μισάωρη εμφάνισή τους, ήταν πραγματικά ωραία, ούσα η απόδειξη πως δεν πρέπει ποτέ να μένουμε στην πρώτη εικόνα. Τέλος, στα αρνητικά να τονιστεί ένα πολύ δήθεν ύφος, που βγάζει η μπάντα, και ειδικά ο τραγουδιστής της (ήδη από την προηγούμενη φορά), το οποίο, αν σταδιακά μετριαστεί, θα είναι τα πράγματα καλύτερα, και για εκείνους, αλλά και για εμάς (...).

 

Puta Volcano για τρία τέταρτα, κυρίες και κύριοι. Η μπάντα που αρκετά την είχα ακούσει, καθόλου δεν την είχα δει, όμως – ήθελα, αλλά στα live τους όλο κάτι άλλο τύχαινε. Θηλυκή παρουσία, επί μικροφώνου, σπάει το αρσενικό σερί, με την βαρία, ουσιαστική φωνή της. Λαμβάνει και φωνή μπασίστα η παρουσίαση, η οποία εμπεριείχει και κομμάτια από τον τελευταίο τους, πρόσφατο δίσκο (δυναμικότερα από τα υπόλοιπα, κατ’ εμέ). Δυστυχώς, η ένταση του ήχου, και πάλι πολύ υψηλή, σε σημείο σχετικής παραμόρφωσης. Ευτυχώς, ή φωνή αναλλοίωτη – επιδέξια και με μεγάλη δυναμική, σώζει τα πάντα. Μας ρωτάει, στη συνέχεια, αν περνάμε καλά και πόσο. Παρατηρείται μια κάποια, μικρή ηχητική βελτίωση και κάπως καλύτερα, μπορώ να απολαύσω τις ατμοσφαιρικές τους μελωδίες που ‘κρύβονται’ μέσα στα κομμάτια τους. Θέλω πολύ να τους ακούσω και σε κλειστό χώρο, να έρθω ‘πιο κοντά τους’ και να χαρώ και αυτή τη φωνή με καλύτερο ήχο (έχουμε και αδυναμία, μουσικά, στις female-fronted μπάντες του χώρου μας). Τα κομμάτια τους, παράγουν ένα ατρόμητο συναίσθημα (πράγμα που απέδειξαν οι ίδιοι με το να σταθούν στη σκηνή με τέτοιον ήχο) και η επικοινωνία με το κοινό διευκολύνθηκε, αν και εκείνο έδειξε ήδη να τους έχει στην καρδιά του, και αν δε μπήκαν ήδη στη δική μου, είναι σίγουρα σε πολύ καλό δρόμο.

 

Στις 21:40 και για 40 λεπτά, απολαμβάνουμε επί σκηνής, τους Mahakala. Άλλη μια μέταλ μπάντα που ήθελα καιρό να δω, από τη μια, πειδή τόσα είχα ακούσει για αυτούς και από την άλλη, γιατί γνωρίζω τον τραγουδιστή τους, τον Δημήτρη. Θα τους είχα ήδη δει, στην τελευταία, μεγάλη τους συναυλία, στα τέλη Μαρτίου, αν εκείνη τη μέρα δε λάμβαναν χώρα, παράλληλα, άλλες 7(!) συναυλίες, κάτι που έκανε την επιλογή, τρομερά δύσκολη. Ο καιρός γαρ εγγύς, όμως και η μέρα αυτή, έφτασε. Παίζουν διάφορα κομμάτια τους, και από τον τελευταίο τους δίσκο, που βγήκε πριν λίγους μήνες, άλλα έκαναν και ‘βουτιά στο παρελθόν’, όπως είπαν, με κομμάτια και από τον πρώτο τους. Γνήσιο heavy metal, που παραπέμπει σε προηγούμενες δεκαετίες, brutal φωνητικά και η φωνή του Δημήτρη (που εγώ τη χαρακτηρίζω «μαγική» - μιας και διαφέρει από τις συνηθισμένες του ήχου, είναι πιο ‘μαλακή’ και ταιριάζει απίστευτα!), δημιουργούν τον καλύτερο συνδυσμό. Σε αυτόν έρχεται να προστεθεί και η προτροπή του στο κοινό (το οποίο πλέον ήταν μεγάλο) να «πέσει ξύλο» και ένας ωραίος χαμός δημιυργείται. Μας ευχαρίστησαν και μας είπαν ότι είμαστε κι εμείς κομμάτι του New Long Fest, και μόνο χαρά θα μπορούσαμε να νιώσουμε για αυτό, όπως επίσης και για την εμφάνισή τους, σε αυτό, φέτος.

 

Για 45 λεπτά έμελλε να εμφανιστούν, ύστερα, οι Chronosphere. Τετράδα κλασικού μέταλ, με κοινή εμφάνιση (κόκκινα παντελόνια, μαύρα αμάνικα, ζώνες με καρφιά, μακρύ μαλλί), μαυροκόκκινο πανό με το λογότυπό τους, πίσω και επάνω τους. Εκτός από τον ντράμερ, οι υπόλοιποι τρεις έδιναν πόνο στα μικρόφωνα και από μακριά, έμοιαζαν σαν τρίδυμοι! Δυνατός και καθαρός ο ήχος τους, μας έκανε να απολαύσουμε τα επαναλαμβανόμενα ριφάκια διάλυσης, από παλιό και νέο υλικό τους (ήταν από τις μπάντες του διημέρου με το περισσότερο δισκογραφικό υλικό). Αυτών η μουσική κι αν θύμιζε προηγούμενων δεκαετιών! Με εισαγωγές σε κάποια τραγούδια τους, όπως ‘αυτό είναι για την ειλικρίνεια’, ‘αυτό για όσους παλεύουν’, ‘αυτό για τα άτομα με τις ορμόνες του αντίθετου φύλου’, ‘αυτό για την κατάσταση της χώρας’, ‘αυτό για μια καριόλα’, πολύ πόνο στις κιθάρες και τον κόσμο από κάτω να κάνει χαμό και απόπειρες mosh pit. Ο τραγουδιστής, πριν το τελευταίο κομμάτι και ευχαριστώντας, να λέει ‘είναι η τελευταία ευκαιρία να κουνήσετε την κωλάρα σας’ και το κοινό δε θα μπορούσε να μην ανταποκριθεί, προκαλώντας μου εντύπωση που παράλληλα φώναζε και όλους τους στίχους απ’έξω! Αναμνηστική φωτογραφία, κλείνοντας και ένα κοινό ενθουσιασμένο. Not my thing, η μπάντα, μουσικά που με ξένιζε, αλλά σαν θέαμα, εντυπωσιακοί!

 

Και φτάνουμε αισίως στην τελευταία μπάντα της βραδιάς, τους ξακουστούς Hail Spirit Noir, να ανεβαίνουν με καθυστέρηση στη σκηνή (ένεκα καθυστερήσεων λόγω θεμάτων προηγούμενων μπαντών) στις 23:50 και για 55 ολόκληρα λεπτά, να την κάνουν κυριολεκτικά δική τους. Η εξάδα(!) συστήθηκε, μας είπε ‘Χαίρε, Νέα Μάκρη!’ και τα όργανα πήραν φωτιά. Ομολογώ πως τους ανακάλυψα πριν λίγο καιρό, μ’άρεσαν πολύ και ανυπομονούσα να τους δω και ζωντανά, να διαπιστώσω αν θα είναι το ίδιο καλοί, και με εντυπωσίασαν όντας ακόμα καλύτεροι! Το psychedelic black metal τους, αποδίδεται άψογα επί σκηνής, αυτοί να πηγαινοέρχονται άνετα στη σκηνή και σε όλη τους τη δισκογραφία, τραγούδια με αγγλικό και ελληνικό στίχο, σύνθετες μελωδίες που μαγνητίζουν, δέοντα φωνητικά. Ο τραγουδιστής, από μακριά, μου φαινόταν σαν τον Andrian Hates, των Diary Of Dreams, και η φωνή του, μου θύμισε τον τραγουδιστή των Septicflesh. Η εμφάνισή τους, αποτελεί αναμφισβήτητα το highlight της πρώτης ημέρας. Καπνοί επί σκηνής, ωραίο δέσιμο μεταξύ τους, ‘Κοιμάστε;’, στο κοινό, ‘Περνάτε καλά;’. Εννοείται πως κανείς δεν κοιμάται και όλοι περνούσαν τέλεια, αφού δεν υπήρξε κάποιος που να μην ξεσηκωθεί. Ευχαρίστησαν και ευχήθηκαν να συνεχίσουμε να στηριζουμε, για να είναι κι αυτοί εδώ, με τα χρόνια, να γιορτάζουμε όλοι μαζί. Έτσι έκλεισε η πρώτη ημέρα, σε κλίμα γιορτής κι με εμάς να φεύγουμε κατευχαριστημένο, με την επιθυμία μου να ξαναδώ τους Hail Spirit Noir, σίγουρη και περισσή ανυπομονησία για την επόμενη μέρα.

Φωτογραφίες; Αναστασία Παπαδάκη & Χρήστος Λεμονής

 

Read 665 times

Leave a comment