Monuments on Facebook

NEW LONG FEST 2017 / Day 2 : Hypnotic Nausea, Allochiria, Blame Kandinsky, SuperPuma, Borderline Syndrome, Amniac, Nochnoy Dozor - Πολιτιστικό & Αθλητικό Κέντρο Δήμου Νέας Μάκρης, Κυριακή 16 Ιουνίου 2017

Thursday, 20 July 2017 06:00
Published in Live Reviews

Για δεύτερη μέρα βρεθήκαμε στην Πρώην Αμερικάνικη Βάση, το σημερινό Πολιτιστικό και Αθλητικό Κέντρο της Νέας Μάκρης, για τη δεύτερη και τελευταία μέρα του κλασικού, πια, New Long Fest, που φέτος διοργανώνεται για 13η χρονιά. Σήμερα, ήρθαμε να δούμε τις υπόλοιπες 7 από τις 14 μπάντες. Προσωπικά, τη σημερινή μέρα την περίμενα με περισσότερη αγωνία, επειδή θα έπαιζαν κάποια γνωστά μου και αγαπημένα συγκροτήματα. Όπως μου είπε και φίλος διοργανωτής, στο τέλος της ημέρας, που του είπα συγχαρητήρια για το διήμερο και το πόσο ωραία πέρασα, ‘Σήμερα ήταν η μέρα σου, ε; Έχω καταλάβει τα μουσικά σου γούστα!’. Και δεν είχε πέσει καθόλου έξω! Πάμε όμως να δούμε τι παρακολουθήσαμε την Κυριακή στο New Long Fest.

Ανταπόκριση: Πάνος Σταυρουλάκης

 

Σε αντίθεση με την προηγούμενημέρα, που η 6η μ.μ, μας βρήκε στον χώρο εν μέσω πολλής ζέστης και τρελού ήλιου, σήμερα τα πράγματα ήταν αντίστροφα, χαμηλή θερμοκρασία, συννεφιά, ψύχρα, και ενδόμυχος φόβος βροχής. Ξεχάστηκαν όλα, όμως, όταν 18:00 νταν, ανέβηκαν στη σκηνή οι Amniac. Ας πούμε λίγο για αυτούς: Είναι έαν από τα αγαπημένα συγκροτήματα, όπως προείπα. Ήταν η τέταρτη φορά που θα τους έβλεπα, και μάλιστα σε διάστημα πεντέμιση μηνών. Η πρώτη ήταν στις αρχές Φλεβάρη, όπου παρουσίασαν τον εκπληκτικό δεύτερο δίσκο τους ‘Matriarch’ και το δελτίο τύπου της συναυλίας, έλεγε να μη τους χάσουμε, καθώς σπάνια δίνουν συναυλίες (πράγμα που μπορεί να ίσχυε παλαιότερα, αλλά τώρα έχει διαψευστεί, και ευτυχώς για αυτό, έχω να πω!), η επόμενη ήταν τέλη Μάρτη ως opening act των Γάλλων Alcest και η Τρίτη, και η Τρίτη, πριν ένα μήνα σχεδόν, όπου ήταν το δεύτερο support, μετά τους New Past, στην παρουσίαση του πρώτου δίσκου των Whatever End. Το πόσο ξετρελάθηκα μαζί τους από την πρώτη στιγμή, δύσκολα περιγράφεται. Οι εμφανίσεις τους, άχαστες (ας χρησιμοποιήσουμε κι αυτό τον περίεργο όρο που πολύ τον βλέπω τελευταία).

 

Το αξιοσημείωτο είναι, πως από την προηγούμενη φορά, ο τραγουδιστής τους άλλαξε, καθώς ο Παντελής αναχώρησε για τα ξένα και τη θέση του πήρε ο Δημήτρης, με απευθείας απόσπαση από τους Spacement και θεωρώ πως στάθηκε άξιος ‘αντικαταστάτης’ και έδεσε αμέσως με τη μπάντα. Κάτι που αποδείχθηκε ξανά, στο μισάωρο που ξέσκιζε τον λαιμό του πάνω στη σκηνή, την Κυριακή. Ο κόσμος ήταν λίγος, δυστυχώς, ακόμα, αλλά περισσότερος, συγκριτικά με την ίδια ώρα της προηγούμενης μέρας. Χτύπημα επι σκηνής από τη μπάντα, χτύπημα και στα αυτιά του κοινού, οι ολίγες (λόγω μεγάλης τους διάρκειας) post-sludge κομματάρες που μας έπαιξαν, από το δεύτερο άλμπουμ τους, αν δεν κάνω λάθος. Ιδανική έναρξη της ημέρας, λάθος ώρα, κατ’ εμέ, για τη μπάντα. Όχι μόνο λόγω της αξίας τους, αλλά επειδή, όπως και να το κάνουμε, έχουν και κάποια χρόνια στη σκηνή, μαζί με δυο δουλείες αριστουργήματα, δεν ξεκίνησαν χθες. Βέβαια, μπορεί να παίζουν και άλλοι λόγοι που δε γνωρίζουμε, οπότε θα σταθώ στα θετικά γεγονότα, που ήταν ο άψογος ήχος, η καθαρότητα των brutal φωνητικών και των όσων τα συνόδευαν, από άλλα δύο μέλη της μπάντας, καθώς και η ασταμάτητη ροή και ενέργειά της. Τυχεροί όσοι τους είδαν. Μπράβο παιδιά!

 

Ένα πεντάλεπτο πριν τις 19:00 και στη σκηνή ανεβαίνει το σχήμα των Nochnoy Dozor, που όλο και περισσότερο ακούγεται τον τελευταίο καιρό, και δικαίως θα σας πω εγώ, με το όνομά τους να αποτελεί ακόμα ένα που αγαπώ να βλέπω live (μιας που ακόμα δεν έχουν κυκλοφορήσει την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά – βρίσκεται στα σκαριά αυτό τον καιρό) και είναι ακόμα ένα που θα έβλεπα για τέταρτη φορά. Πρώτη φορά που τους είδα, ήταν και η παρθενική τους συναυλία, τον Φλεβάρη, ως support στο live των Amniac που λέγαμε! Τέλη Μάρτη, έπαιξαν μαζί με τους επίσης αγαπημένους Lunar Cycle, αρχές Μάη, με New Zero God και Rumors, στο Θέατρο Εμπρός και τέλη Ιουνίου, έκαναν supporNochnoy Dozort στη συναυλιάρα των SubRosa! Εντυπωσιακή κινητικότητα για μια μπάντα χωρίς υλικό στα χέρια του κοινού, ακόμα εντυπωσιακότερη, όμως, είναι η σύνθεσή της, καθώς αποτελείται από μια φωτογράφο, ένα μέλος των One Man Drop, ένα των Blame Canada, ένα των Maplerun και ένα των Universe217. Για την ιστορία, ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 2015, το όνομά τους είναι τίτλος παλιάς ρώσικης (;) ταινίας και προφέρεται «Νοσνόυ Ντοζόρ», σαν βλάχικο, όπως μας είπε η Λίνα, μια εκ των δύο κοριτσιών της μπάντας.

 

Σχετικά με την εμφάνισή τους, τώρα, πρέπει να πω ότι ήταν η καλύτερη τους, μέχρι σήμερα. Ο ήχος, κι εδώ, αψεγάδιαστος, και η ειδικά η φωνή της Λίνας, ακουγόταν κρυστάλλινη! Σπάνια ακούς τόσο πεντακάθαρα φωνή! Σε αυτό το σημείο, να τονίσουμε το πόσο ‘τυχερό’ είναι ένα συγκρότημα σαν αυτό, με δυο φωνάρες σαν της Λίνας και της Ρεβέκας! Εξωπραγματικά μελωδικές και βαθιές! Η μπάντα είναι πια, καλύτερα δεμένη, κινείται με περισσότερη άνεση ανάμεσα στα κομμάτια της, χωρίς διακοπές, αναπτύσσει επικοινωνία με το κοινό, πράγμα που νωρίτερα, το έκαναν πιο δειλά. Κάτι μικροθεματάκια τεχνικά, άμεσα επιλύθηκαν, ο ντράμερ βαρούσε σαν τρελός, η Λίνα ρωτούσε τα νέα μας και ένα τραγούδι τους, που μας έπαιξαν, με τίτλο «All Mine», μας είπε ότι της έχουν πει ότι ακούγεται στο ρεφρέν σαν ‘γαμάει’. Γέλια από το κοινό, το οποίο το κέρδισαν επάξια, από τα επιδοκιμαστικά σχόλια που έκανε και έπιασα, μέρος του οποίου δεν τους είχε ξαναδεί. Περιμένουμε εναγωνίως τον πρώτο τους δίσκο και πράγματα εξαιρετικά από αυτούς. Το μόνο που θα πω πως θέλει λίγη δουλίτσα, είναι εμφάνιση και η κίνηση επί σκηνής. Κατά τα άλλα, όλα τζάμι.

19:45 με 20:20 μας ήρθαν οι Borderline Syndrome. Η τετράδα που συνδυάζει post rock, math rock, στοιχεία metal, ambient, indie. Το διαβάζετε και σας εξιτάρει; Ας μείνετε εκεί, γιατί θα πρότεινα να μην τους ακούσετε. Όσο ενδιαφέρον κι αν κούγεται αυτό το instrumental κουαρτέτο στην περιγραφή, άλλο τόσο δεν είναι στην ακρόαση. Πραγματικά, δεν ξέρω τι να γράψω για αυτούς... Δεν είναι ότι είναι κακοί μουσικά, αλλά οι συνθέσεις τους, δεν νομίζω ότι ακούγονται εύκολα και δεν ξέρω πού απευθύνονται, σε τι κοινό και σε τι προτιμήσεις... Ευγενέστατοι, χαιρέτησαν, ευχαρίστησαν και ευχήθηκαν, μας έπαιξαν τα μεγάλα κομμάτια τους, στα οποία είχαμε και κάποια πνιγμένα φωνητικά από τον πληκτρά που εκτελούσε και χρέη κιθαρίστα (αν θυμάμαι καλά), προηχογραφημένα samples, ψιλοslow αλλά και καταιγιστικοί ρυθμοί, με μια dreamy απόχρωση, υλικό από το τελευταίο, περυσινό EP τους. Προσωπικά, με άφησαν όμως κάπως αδιάφορο και δε θα το περίμενα, ομολογώ. Μου θύμισαν μουσικά τους Omega Monolith… Δεν ξέρω, ίσως θα έπρεπε να ξαναπροσθέσουν φωνητικό part, όπως είχαν παλαιότερα, πριν την αποχώρηση της Σοφίας Σαρρή από τη μπάντα και την αλλαγή μουσικής κατεύθυνσης της τελευταίας. Ο κόσμος που αυξανόταν με πολύ αργούς ρυθμούς, υποστήριξε, αλλά δεν τρελάθηκε κιολας. Τέλος πάντων, σε καμία περίπτωση δεν τους λες κακούς, όπως είπα, για αυτό και θα ήθελα να τους ξαναδώ, πιστεύω πως μπορούν να κάνουν καλύτερα πράγματα. Είδομεν.
Έχουμε στη συνέχεια τους SuperPuma, που για ένα σαραντάλεπτο, μας ταξίδεψαν, μας λίκνισαν και μα ςέφτιαξαν τη διάθεση και τη μουσική αίσθηση. Διέκρινα ροκ κέντρο βάρους, μέταλ εξάρσεις και επίγευση απο blues… Εντυπωσιακοί, υπέροχη φωνή ο τραγουδιστής, επιρροές. Επίσης, θα πω πως ‘είδα’ μέσα τους πολλές ξένες, μακρινές επιρροές, και η πρώτη που μου ήρθε, ήταν κάτι από Wovenhand και από κάτι ακόμα που μέσα στον ενθουσιασμό μου, δυσκολεύτηκα να ερευνήσω περισσότερο. Αδιάλειπτη κίνηση, ημίγυμνος ο frontman (αυτός κι αν φέρνει σε Αμερικάνο εξωτερικά) από το δεύτερο κομμάτι και ο κόσμος αυξανόταν. Ωραίοι στίχοι, οι οποίοι, ήταν εύηχοι τους ακούγαμε καθαρά και δυνατά (τι ωραίος ήχος, τι δουλεμένη φωνή) και αυτό σίγουρα συνετέλεσε στην απόλαυση ακρόασής τους. Κατά τη διάρκεια του σετ τους, είχε πια νυχτώσει αρκετά και τα φώτα άναψαν, και το θέαμα ανέβηκε κι άλλο. Στο τελευταίο τραγούδι, προσκλήθηκε επάνω και η Λίνα, των Nochnoy Dozor, και όλοι απογειωθήκαμε. Ευχαρίστησαν όλοι και αποχώρησαν, με το κοινό εύθυμο κι εμένα να θέλω οπωσδήποτε να τους ξαναδώ!

 

Άλλο ένα μαγικό σαραντάλεπτο, φέρνει άλλη μια αγαπημένη μπάντα στις 21:30, οι Blame Kandinsky. Μια μπάντα που έχει κάνει έναν μικρό χαμό από το ’13 που εμφανίστηκε. Πέντε τρελά αγόρια που τα διαλύουν όλα – κάτι που θα μπορούσαν να κάνουν καλά, ακόα κι αν τους είχες δεμένους σε μια καρέκλα, από τον λαιμο και τη μέση και τους επέτρεπες απλώς να κρατούν τα όργανα και τα μικρόφωνα τους, πόσο μάλλον τώρα, που οργώνουν τη σκηνή σε κάθε live τους. Άλλη μια φορά του είχα δει, τον Μάρτιο, και χωρίς να ξέρω τίποτα, βρέθηκα να κοπανιέμαι στους τοίχους του club, τρελαμένος. Μιλάμε για περιπτωσάρα αυτή η μπάντα! Καταρχάς, περιέχει ένα κράμα μουσικών ειδών του ακραίου ήχου, βλέπετε mathcore, hardcore, post-hardcore, screamο και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Επίσης, η ένταση τους, η σκληρότητά τους, η ακρότητά τους, στη μοσυική, στους στίχους, στις εμφανίσεις τους, δεν περνούν σε καμία περίπτωση απαρατήρητες. Δεν ξέρω κατά πόσο υπάρχουν μπάντες σαν τους Blame Kandinsky στην Ελλάδα. Κι αν υπάρχουν, θα είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Θυμίζουν ξένα συγκροτήματα, μεγάλα, από αυτά που παρακαλάμε να έρθουν για κανένα live, αλλά τα χρόνια περνούν και χαρά δε βλέπουμε. Να λοιπόν πως οι συγκεκριμένοι, ήρθαν να αποδείξουν και για το τι είμαστε ικανοί να κάνουμε κι εδώ.

 

Προσωπικά, με παραπέμπουν σε ένα κράμα από Asking Alexandria και Enter Shikari, με μια πρώτη σκέψη, που αν τη συνέχιζα, θα προστίθενταν πολλές ακόμα μπάντες. Δε θα είχε όμως σημασία αυτό, γιατί μπορεί τα παιδιά να φέρουν επάνω τους πολλές εμφανείς επιρροές, αλλά τις συνδυάζουν με καθαρά πρωτόλεια πράγματα και μπράβο τους. Στην αρχή, ο ήχος τους την Κυριακή, ήταν σαν κάπως ξερός; Σαν κάπως παραμορφωμένος; Γρήγορα διορθώθηκε όμως και ακούγαμε τη φωνή του frontman που κατεδάφιζε τα πάντα, πεντακάθαρη. Ο ήχος ξανάκανε νερά αργότερα, αλλά δε δίναμε σημασία πια. Ένα μέλος της μπάντας ανέβηκε πάνω στα ντρας και έπαιζε εκεί πάνω ασταμάτητος, όντας πλάτη, μετά μεταφέρθηκε πάνω στο ηχείο (μετά πήδηξε και από αυτό, κάτω και έπαιζε μέσα στον κόσμο), μπροστά ση σκηνή, ο ντράμερ ήταν ημίγυμνος, θεατές άρχισαν να ανεβαίνουν στη σκηνή και να πηδούν από αυτή πάνω στους υπόλοιπους και γενικότερα, μια παράνοια επικρατούσε. Στο κοινό να πέφτει ξύλο, απο πάνω να ακούμε κομμάτια δικά τους και διασκευές, όλοι να παραληρούν. Ευχαριστίες, ιαχές, ιδρώτας και αναζήτηση αντοχών για να αντέξουμε την υπόλοιπη βραδιά, μετά από αυτό.

 

Και φτάνουμε αισίως, πέντε λεπτά πριν τις 23:30, όπου είναι και η ώρα, του καλύτερου και σημαντικότερου, κατά την ταπεινή μου γνώμη, συγκροτήματος, της ημέρας, του διημέρου, και σίγουρα, ενός εκ των καλύτερων της ελληνικής εναλλακτικής σκηνής, γενικότερα. Και αυτό, βεβαίως, είναι οι τρομεροί Allochiria, κυρίες και κύριοι! Τι να πρωτοπεί κανείς για αυτούς και πως να τους περιγράψει; Και αυτούς, και τους δίσκους τους, και τις εμφανίσεις τους και όλη την κατάθεση πραγματικής, αξιοζήλευτης, αξιομνημόνευτης και αξιοσημείωτης δουλειάς και προσφορά τους στον χώρο της σκηνής του ακραίου ήχου, που φυσικά, δεν έχει μείνει εντός συνόρων! Με το ομώνυμο EP (από το μακρινό 2010, με άλλο τραγουδιστή) και δύο αριστουργηματικά άλμπουμ ‘Omonoia’ (2014) και ‘Throes’ (το τελευταίο, κυκλοφόρησε πριν τέσσερις μήνες, απο τη γερμανική δισκογραφική Art Of Propaganda), έχουν καταφέρει μέσα στα 9 χρόναι ύπαρξής τους, να γίνουν ένα από τα κορυφαία συγκροτήματα στην underground μουσική πλευρά της χώρας μας και κάθε εμφάνισή τους, να αποτελεί, όχι απλώς εγγύηση, αλλά μια μοναδική εμπειρία που κάθε ένας που τη χάνει, θα έπρεπε να λυπάται για τον εαυτό του. Αν σας είπα, πρωτύτερα για κάποιες αγαπημένες μου μπάντες που έπαιξαν στο φεστιβάλ, καμία δε συγκρίνεται με αυτήν. Παιδιά, οι Allochiria, είναι από μόνοι τους, ένας άλλος κόσμος, ένα άλλο επίπεδο, μέτρο σύγκρισης, είδος μουσικής και αξιολόγησής της. Δηλαδή, όταν γίνονται κριτικές και βαθμολογήσεις δίσκων, πρέπει μετά το πέμπτο αστέρι, να μπει κι ένα έκτο, που θα ονομάζεται Allochiria, προς τιμήν τους, αλλά κανείς δε θα το συμπληρώσει και το έκτο, φοβάμαι... Παίρνουν, λοιπόν, τα παιδιά, τις θέσεις τους, τα φώτα χαμηλώνουν και η τελετουργία αρχίζει με το ‘Oppression’, από τον δίσκο “Omonoia”. Ευτυχώς, ο ήχος, σε αυτή τη σημαντικότατη εμφάνιση, ξανά κρύσταλλο. Ντεσιμπέλ στο τέρμα και μια τρομερή Ειρήνη, να αρχίζει το λαρυγγικό ξέσκισμα με τη μία. Ναι, γιατί δεν ξέρω αν το γνωρίζετε, αλλά ένα από τα πολλά ατού αυτής της μπάντας, είναι η κορωνίδα της, η Ειρήνη, η μικροκαμωμένη κοπέλα που αν τη δεις εκτός σκηνής να σου χαμογελάει και να σου μιλάει με τη γλυκιά και ελπτή φωνή της, δε θα μπορούσες ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα, να φανταστείς ότι δύναται να παράξει τέτοια φωνή σαν αυτή που θα ακούσεις να έχει τραγουδώντας. Και για να σας μεταφέρω και μια δική μου εμπειρία, να σας πω ότι είχα ακούσει Allochiria σπίτι μου, είχα ξετρελαθεί, βλέπω την παρουσίαση του τελευταίου τους δίσκου που θα γινόταν τον Μάρτιο, λέω θα πάω, τελειώνουν τα supports (με πρώτο τους Blame Kandinsky, εκεί τους είδα πρώτη φορά (και δεύτερη, ως δεύτερο support στους Toundra), φαντάζεστε τι βραδιά ζήσαμε), ξεκινούν οι Allochiria, βλέπω την Ειρήνη και μένω μαλάκας (γιατί μέχρι τότε, νόμιζα ότι τραγουδούσε άντρας!). Με τέτοια μπρουτάλ φωνητικά, θα μείνετε κι εσείς μαλάκες αν δεν τους έχετε ακούσει ακόμα. Η συνέχεια έρχεται με το ‘Κ.’, επίσης από τον πρώτο δίσκο, και ακολουθουν σερί, από τον δεύτερο, τα ‘Lifespotting’, ‘Counting Fives’ και ‘Denouement’, από τον δεύτερο. Συγκλονιστική performance, γυρισμένη πλάτη στο κοινό, πτώση στο έδαφος.

 

Η πεντάδα, κυρολεκτικά κατεδάφισε τη σκηνή. Ο Στέφανος, στα ντραμς, να κάνει πραγματικά υπεράνθρωπη προσπάθεια να μην τα σπάσει, τόσο πόνο που έδινε, κάτι που έκανε και η Ειρήνη, με τον λαιμό της. Η καταπόνηση, ήταν εμφανής και με αυτό, δεν εννοώ για τη φωνή που βγάζει, αλλά για το εμφανές μεταφορικό βάρος που έχουν τα τραγούδια τους, τα οποία ακούς και σε πετούν στον όλεθρο. Θλίψη, οδύνη, σκοτάδι, διάλυση, παρακμή, καταστροφή, τέλος, θάνατος είναι και τα στιχουργικά τους μοτίβα, εξάλλου, με κάτι συνθέσεις, τόσο καλοδουλεμένες, που δε συναντάς συνέχεια. Τεράστια η συγκίνηση και η δύναμη του θεάματος. Όταν σε ένα τραγούδι, υπήρχε στίχος μέχρι το τέλος του, και ένα δευτερόλεπτο μετά, η Ειρήνη από τη βαριά φωνή της, γύρισε στην κανονική και ευχαρίστησε τους πάντες, ένα πηγαίο γέλιο ήρθε από την έκπληξη του κοινού που δεν την είχε ξανακούσει. Κάποιος φώναξε ‘θέλουμε κι άλλο’, ένας άλλος, χιουμοριστικά ‘παίξτε κι άλλο ρε, τόσα λεφτά πληρώσαμε’ και ένας τρίτος ‘θέλουμε και του χρόνου Allochiria’. Σφιχτό το δέσιμο της μπάντας και υπέροχη επικοινωνία και ψυχική σύνδεση με το κοινό. Τέλος σετ μετά από σαράντα λεπτά που μας άφησαν ξέπνοους, χαμόγελα παντού, ο κόσμος (που για τα παιδιά, είχε γεμίσει τον χώρο) να ουρλιάζει και να επιδοκιμάζει σαν τρελός. Μάλιστα, όσους άκουσα και με όσους μίλησα, όλοι τους θεωρούσαν πως ήταν η καλύτερη εμφάνιση στο New Long Fest για φέτος. Και αυτό, έρχομαι να το προσυπογράψω κι εγώ, χωρίς καμιά αμφιβολία. Ακούτε κύριοι διοργανωτές; Ο λαός μίλησε. Περισσότερος από τον μισό κόσμο, αποχώρησε μετά τους Allochiria. Μάλλον, είτε ήξερε τι ήθελε να δει, είτε θεώρησε πως οτιδήποτε μετά από αυτό που έζησε, δε θα έφτανε ως τα αυτιά του ή και τα δύο. Υπερτυχεροί, όσοι τους είδαν.

 

Για το τέλος, οι Hypnotic Nausea. Βέβαια, πιστεύω πως και όποιο συγκρότημα που και να το αγαπούσα, να έπαιζε μετά τους Allochria, δε θα μπορούσα να τους αντιληφθώ πλήρως, πόσο μάλλον αυτό, από το οποίο δεν έχω και τις καλύτερες εντυπώσεις, αλλά πάμε να κάνουμε μια προσπάθεια να μιλήσουμε για αυτούς. To τρίο των Αγρινιωτών instrumental rockers, εμφανίστηκε κατά τις 23:35, ήσυχο και χωρίς πολλά πολλά, ξεκίνησε να παίζει τις μεγάλες σε διάρκεια ορχηστρικές συνθέσεις τους, οι οποίες είναι περίπλοκες φαινομενικά, κενές ουσιαστικά. Είναι αυτές που παρά το γεγονός ότι κατά την ακρόασή τους, παρατηρείς αλλαγές σε αυτές, είτε στο ρυθμό, είτε στην ένταση, είτε στο είδος στο οποίο θα μπορούσες να κατατάξεις τη μουσική εκείνη τη στιγμή, φαίνεται πως δεν οδηγούν πουθενά και θεωρώ πως ειδικά σε live versions, αυτό κουράζει. Τι να τα κάνω τα εφέ και τα extracts στα intros, αν το σύνολο, περνάει και δεν ακουμπάει; Με τους Hypnotic Nausea, έχω πάθει αυτό που έπαθα και με τους Void Droid. Τους είχα ξαναδεί (δις – μια ως support στους Crippled Black Phoenix και μια στους Mother Of Millions) και δε μου άρεσαν. Όμως, αυτή τη φορά, ήταν καλύτεροι. Και πιστεύω πως μπορούν να είναι ακόμα καλύτεροι. Όχι ως προς την απόδοση, αυτό το κατέχουν, αλλά ως προς τη σύνθεση. Ευελπιστώ να ακούσω κάτι καλύτερο από αυτούς μελλοντικά. Για παράδειγμα, σε κάποια σημεία υπάρχουν από τον έναν, φωνητικά μέρη, μικρά σε διάρκεια και πνιγμένα. Θα ήθελα να επεκταθεί η χρήση τους, και μάλιστα σε καθαρή μορφή. Έχει υπέροχη φωνή ο τύπος και θα προσδώσει πολλά στα κομμάτια τους. Καλά τα instrumental σχήματα, υπέροχο και το post rock, που το αγαπάμε, αλλά μέχρι σήμερα, στη χώρα μας, το ‘χουν με αυτό μόνο όσοι ασχολούνται αποκλειστικά με αυτό. Όταν το ανακατεύεις με πόσα άλλα είδη και υποείδη, η σούπα που μαγειρεύεις, δεν τρώγεται. Καλό θα είναι λοιπόν είτε να αφοσιωθούν αποκλειστικά σε ένα είδος ή να βελτιώσουν και να ορίσουν την υπάρχουσα κατάστασή τους.

 

Στη συγκεκριμένη τους εμφάνιση, δεν ήταν άνευροι όσο άλλες φορές, υπήρχε καλύτερη συνεργασία μεταξύ τους, αν και θα πρέπει κάπως να βελτιωθεί ίσως και το θέμα της γενικότερης στατικότητάς τους επί σκηνής, κι ας "ταιριάζει" με το μουσικό τους προφίλ. Shout out στα metal στοιχεία που εμφανίστηκαν στη συνέχεια τους set τους και στη βαρύτητα που εξήγαγαν! Ίσως κάτι τέτοιο να τους ταιριάζει περισσότερο λοιπόν, και να μην κολλάει και τόσο η χρήση των τόσο "ηλεκτρονικών" στοιχείων, γιατί μετά την αλλαγή τους, μου άρεσαν ομολογώ. Καλύτερα θα ήταν, επίσης, να έχουν μπει νωρίτερα στο πρόγραμμα, επειδή η συνειδητή υποτονικότητα που φέρουν, δεν ταίριαζε για τις 12 παρά το βράδυ, συν ότι κατά την ταπεινή μου άποψη «καταβαθρώθηκαν» από τους Allochiria νωρίτερα, για τους όποιους λόγους και ο κόσμος μειώθηκε τόσο πολύ σε αυτούς, στο τέλος (πέρα από το ότι η Δευτέρα είναι εργάσιμη φυσικά!). Τέλος, μας ευχαρίστησαν και χαιρέτησαν και έτσι τελείωσε και η δεύτερη βραδιά του Φεστιβάλ. Υπόσχομαι να τους ξαναδώ. Νιώθω ότι αξίζουν πολλά, ακόμα κι αν "ενίσταμαι" μέχρι σήμερα.

Πριν κλείσω αυτή την τεράστια ανταπόκριση, θα ήθελα να πω ένα τεράστιο μπράβο και ένα τεράστιο ευχαριστώ, σε όλες τις μπάντες, για τις στιγμές που μας χάρισαν, αλλά και στους διοργανωτές, για αυτό το υπέροχο διήμερο, τη φροντίδα, τη δουλειά και τη φιλοξενία τους, εύχομαι και τριήμερο του χρόνου, όπως έμαθα πως ήταν πέρυσι. Τέλος, ένα μπράβο και σε όλο το κοινό που στήριξε και στηρίζει τέτοιες προσπάθειες, φεστιβάλ, εκδηλώσεις, και κυρίως τις μπάντες της χώρας μας, που το αξίζουν και με το παραπάνω. Το κοινό είναι που φάνηκε πρωτίστως κατευχαριστημένο από το φεστιβάλ, και τίποτε δε συγκρίνεται με αυτό, να τα λέμε κι αυτά! Άντε, και του χρόνου περισσότεροι. Ραντεβού το φθινόπωρο, στους κλειστούς χώρους, για ακόμα περισσότερες υπέροχες εμφανίσεις σαν κι αυτές.

Να είστε όλοι καλά.

Φωτογραφίες: Χρήστος Λεμονής

Read 480 times

Leave a comment