Monuments on Facebook

BRUTAL ASSAULT 22 - Φρούριο Josofev, Jaromer, Τσεχία Ημέρα 1η, Τετάρτη 9 Αυγούστου 2017

Tuesday, 22 August 2017 06:00
Published in Live Reviews

Θέλει αρετή και τόλμη το πετυχημένο Metal Festival!

Παρουσιάζουν οι Στέφανος Τυροβολάς & Λευτέρης Τσουρέας

Δια χειρός Τυροβολά

Από τη στιγμή που αποφασίσαμε να πάμε στο Brutal Assault, οι μέρες περνούσαν αργά και η προσμονή μεγάλωνε. Οι τελικές ετοιμασίες έγιναν, οι λεπτομέρειες κανονίστηκαν και όλα ήταν στη θέση τους. Αλλά αν δεν τρέξεις να προλάβεις το αεροπλάνο, δεν έχει πλάκα, συνεπώς, μετά από ένα sprint στο Ελ. Βενιζέλος, ένα χαλαρό και ήρεμο ταξίδι, πολλές μπύρες στο πρώτο μαγαζί που βρήκαμε στην Πράγα, και μια περιπλάνηση με το τραίνο στους αγρούς της επαρχιακής Τσεχίας, φτάσαμε στον προορισμό μας και ήμαστε έτοιμοι για μάχη.

 

Μπαίνοντας στο Jaromer, το πρώτο που σου κάνει εντύπωση (μετά από το ότι η πόλη είναι κτισμένη μέσα από σε ένα μεσαιωνικό κάστρο), έχει να κάνει με την απόβαση χιλιάδων μεταλλάδων που έχουν κατασκηνώσει παντού, σε κάθε σημείο της πόλης. Το δεύτερο αφορά την ολική ενασχόληση της πόλης με το φεστιβάλ. Μου θύμισε το τριήμερο του καρναβαλιού στην Πάτρα, καθώς ΟΛΟΙ κινούνται οικονομικά αλλά και πολιτισμικά στους ρυθμούς του.
Η είσοδος στο φρουρίου Josofev, εύκολη και γρήγορη, η διοργάνωση προσεγμένη στη λεπτομέρεια, ίσως παραπάνω αυστηρή και τυπική από όσο θα έπρεπε, αλλά πάντα με τη λογική να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες του μέσου metalhead (sic). Στο χώρο του φεστιβάλ συναντούσες ανθρώπους από κάθε μεριά του πλανήτη. Ειδικά η παρουσία των Λατινοαμερικάνων έντονη, όπως και η πολυπληθής παρουσία από τις γειτονικές χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, με κάλυψη σε όλο το ηλικιακό φάσμα, από 5χρονα με τους γονείς τους, σε (πολλά) νεαρά ζευγάρια, παρέες από νέους ηλικιακά, οπαδούς, αλλά και αρκετούς γερο-μέταλλους. Η παγκόσμια metal κοινότητα, σε αντιπροσωπευτική και μαζική παρουσία σε μια οικουμενική γιορτή.

Στον χώρο δέσποζαν οι δυο μεγάλες κεντρικές σκηνές, η μία δίπλα στην άλλη, που φιλοξενούσαν εναλλάξ μπάντες (με αποτέλεσμα να μην υπήρχε διάλειμμά πάνω από 2 λεπτά στην ροή της μουσικής), ενώ το μουσικό σκηνικό συμπληρωνόταν με 2 ακόμα μικρότερες σκηνές, αλλά σε απόσταση 5λεπτου. Γενικά ο χώρος ήταν πολύ διαχειρίσιμος και σε καμία περίπτωση τεράστιος, με αποτέλεσμα να μπορείς να πας στο σημείο που θες, πολύ γρήγορα.

 

Η εκκίνηση έγινε με τους God Mother και το μπαχαλάδικο punk-ικο metal τους, που έβαλε αμέσως τους πάντες σε κλίμα, με τον θεό μπασίστα τους να βγαίνει στη σκηνή με ολόσωμο λουλουδάτο φόρεμα, και τον τραγουδιστή να κατεβαίνει στον κόσμο για ένα κομμάτι, με τον συνεπακόλουθο πανικό, που μας έφτιαξε το κέφι και μας έστειλε για ένα γύρο (φθηνές και super) μπύρες.

Στη συνέχεια πήραν τη σκυτάλη οι Γερμανοί Deserted Fear, με το πολύ δεμένο και αξιόλογο thrash-death τους, που αξίζουν προσοχής στο μέλλον, καθώς έχουν όλα τα εφόδια να γίνουν αξιοσημείωτη μπάντα. Live θερίζουν.

 

Συνέχεια με το νέο project του Τompa Lindberg με συνοδοιπόρο τον Adrian Erlandsson και μούρες της σκηνής (Τhe Lurking Fear). Επιθετικό death metal, λιγότερο μελωδικό από τη σχολή At the Gates, αλλά στακάτο, γρήγορο και βάρβαρο. Ωραίοι, βαθιά μέσα μου περίμενα μια διασκευή At the Gates, αλλά δεν ήρθε ποτέ. Σημειωτέον, ήταν η πρώτη εμφάνιση του γκρουπ εκτός Σουηδίας.

Μετακινούμαστε κάποια βήματα και παίρνουμε θέση για τους Ιταλούς Θεούληδες Fleshgod Apocalypse. Με τον ήλιο κόντρα να μας βαράει κατακούτελα, το αναγεννησιακό hyper-speed death metal τους δρα ως ανάσα δροσιάς, αν και το φως της μέρας δεν τους ταιριάζει. Ωραία σκηνική παρουσία, αν και η θερμοκρασία στα κοστούμια τους θα χτύπαγε τριψήφιο. Για μια ακόμη φορά ειδική μνεία στον drummer-κανόνι Francesco Paoli, που είναι εντυπωσιακός.

Έρχεται η ώρα για την πρώτη βόλτα στο φεστιβάλ, που καταλήγει την σκεπαστή σκηνή, για να πάρουμε μια γεύση από τους ντόπιους Morkhimmel, οι οποίοι προσκυνάνε Obituary σε λίγο πιο crust φόρμες, και ο τραγουδιστής τους έχει τη φωνή του Tardy. Συμπαθέστατοι.

Συνέχεια με τους θρύλους Gorguts, που αποτέλεσαν το πρώτο highlight της μέρας με το τρελαμένο death τους. Επιστήμονες, με rhythm section από άλλο πλανήτη. Μεγάλη εμφάνιση.

 

Μετακίνηση για να χαζέψουμε Root που είναι καλοί και ο Big Boss μορφάρα! Επίσης παίζουν «εντός έδρας» όντας Τσέχοι και το πιστό τους κοινό τους ανεβάζει ακόμα μερικούς πόντους.

 

Το απαραίτητο διάλειμμα για να βγει η υπόλοιπη μέρα (αλλά για να γεμίσουμε και το ντεπόζιτο με μπύρα) μας ανάγκασε να δούμε τους Wintersun από μια οθόνη. Στην συνέχεια όμως, φύγαμε καρφί για Madball.
Αντικειμενικά τα έκαναν όλα γης μαδιάμ. Γνωστή και σπουδαία hardcore μπάντα της ανατολικής ακτής (Agnostic Front legacy), μετέτρεψαν το ακραίο κοινό του Brutal Assault σε core μαχητές. Σπουδαίος frontman o Freddy Cricien, τεράστια μορφή ο μπασίστας ‘‘ Hoya Roc’’ Guerra, μεγάλη εμφάνιση, σήκωσαν όλο το χαρτί της πρώτης μέρας.

 

Ακούμε δύο τραγούδια από τους ιστορικούς βετεράνους Metal Church, που κάνουν μια ωραία εμφάνιση, αλλά δεν είναι πολύ στα γούστα μας και προχωράμε. Ωστόσο να πούμε ότι το κοινό τους έμοιαζε παραπάνω από ικανοποιημένο και απέδιδε στην μπάντα status rock star.

 

Πιάνουμε στασίδι από νωρίς για μια από τις τελευταίες εμφανίσεις των The Dillinger Escape Plan, που ξεκινάνε χαοτικά και ολοκληρώνουν με πλήρη παράδοση στην παράνοια. Στο ενδιάμεσο έχουν αποδώσει απίθανα τα πάντα, έχουν πιάσει επίπεδα Θέωσης στα πιο νορμάλ κομμάτια τους ( Αντίο Μόνα Λίζα), αλλά όσο πλησιάζαμε προς το τέλος της εμφάνισής τους, μας έκαναν να αναρωτιόμαστε πως προβάρουν και κάνουν δομή το απόλυτο χάος. Εξουθενωτική εμφάνιση, πολύ καλή, αλλά εντελώς mind-blowing.

 

Στο αναγκαίο διάλειμμα που ακολουθεί για να συνέλθουμε, θυσιάζονται οι Master’s Hammer, που ακούγονται ok από μακρυά, αλλά σίγουρα είναι οι headliners της μέρας, καθώς έχουν μαζευτεί και οι πέτρες για να τους δουν, ενώ στη συνέχεια δίνουν thrash πόνο οι βετεράνοι Overkill, που παρά το προχωρημένο της ώρας, στέλνουν στη μάχη και στα moshpits πολλούς πιστούς τους οπαδούς.

 

Η κούραση είχε αρχίσει να κάνει έντονη την παρουσία της, οι μπύρες επίσης, συνεπώς σέρνουμε τα κουφάρια μας μέχρι τους Batushka.
Το hype της συγκεκριμένης μπάντας είναι μεγάλο και όχι άδικα. Το Litourgiya είναι ένας δίσκος που θα αντέξει στα χρόνια, και η μπάντα προσπαθεί να το υπηρετήσει όσο καλύτερα μπορεί. Το show που προσφέρουν είναι ωραίο, θεατρικό και υποβλητικό, ενώ και η απόδοση της μπάντας είναι σωστή και τσιτωμένη. Απλά, μου δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι ο δίσκος της μπάντας είναι μεγαλύτερος από την ίδια, και ακόμα δεν μπορεί να το διαχειριστεί όπως πρέπει. Τίμια εμφάνιση παρόλα αυτά.

 

Με τα μάτια να κλείνουν, οι Wolves in the Throne Room θυσιάζονται στο βωμό της τετραήμερης αντοχής, αλλά το RnR Monuments είναι παντού.
Νικητές της εκκίνησης οι Madball, και γενικά πολύ γεμάτη μέρα με πολύ καλές εμφανίσεις από το σύνολο των μπαντών, που άνοιξαν την όρεξη για τα καλύτερα που έρχονταν από την επόμενη.

Υ.Γ Δεν γίνεται ειδική αναφορά στον ήχο κάθε μπάντας, γιατί απλά ήταν εξαιρετικός σε όλες. Το άξιο αναφοράς θα είναι το αντίθετο.

 

Δια χειρός Τσουρέα

THE LURKING FEAR

Η ολοκαίνουρια μπάντα του Thomas Lindberg κατάφερε στο, σχεδόν, μισάωρο που είχε στη διάθεση της, να ξεσηκώσει τον κόσμο που 3 το μεσημέρι είχε αρχίσει δειλά δειλά να γεμίζει τον χώρο μπροστά από τις δύο κεντρικές σκηνές του φεστιβάλ. Όπως ήταν αναμενόμενο έπαιξαν 8 από τα 12 κομμάτια από το “Out of the voiceless grave” , έχοντας καλό ήχο – κάπως μπουκωμένο όμως. Τα κομμάτια που επέλεξαν ήταν τα “Vortex Spawn”, “The Starving Golds of Old”, “The Infernal Dread”, “Tongued With Foul Flames”, “With Death Engraved In Their Bone”, “Beneath Menacing Sands”, “Winged Death” και “Upon Black Winds”.
Το σουηδικό death metal τους ήταν πειστικό όσο και το ακριβές παίξιμο στα drums από τον συνοδοιπόρο του στους AT THE GATES, Adrian Erlandsson. Ό,τι καλύτερο λοιπόν για εναρκτήρια επαφή μας με το φεστιβάλ!

 

GORGUTS

Υπερτεχνικοί όπως ήταν αναμενόμενο, αλλά δεν τους χάρηκα όσο θα ήθελα λόγω των συνθέσεων τους που μου φέρνουν περισσότερο σε ασκήσεις πάνω στο πεντάγραμμο, παρά σε κανονικές συνθέσεις. Το σίγουρο είναι ότι έπαιξαν καλά και όσοι είναι στο πνεύμα τους έδειχναν να ευχαριστιούνται το 45λεπτο σετ τους και τα 7 κομμάτια που επέλεξαν ήταν τα “From Wisdom to Hate”, “Obscura”, “Nostalgia”, “The carnal state”, “Inverted”, “An Ocean of Wisdom" και “Forgotten Arrows”.

 

ROOT

Απωθημένο 25 χρόνων να τους δω live και επιτέλους το κατάφερα. Οι Τσέχοι ήταν καθηλωτικοί με εκπληκτικό ήχο και άρτια εκτελεσμένα και τα 11 κομμάτια που επέλεξαν να παρουσιάσουν στα 45 λεπτά που βρέθηκαν στην δεξιά κεντρική σκηνή του festival. Ο Big Boss έχει καβατζάρει τα 65 χρόνια και συνεχίζει ακάθεκτος να δίνει συναυλίες μαζί τους. Είχε το αναλόγιο του το οποίο ελάχιστες φορές χρειάστηκε να κοιτάξει, αλλά μετά από ένα 20λεπτο ορθοστασίας, ζήτησε να έρθει το σκαμπό του για να ξεκουραστεί. Όσο ήταν όρθιος δεν σταματούσε να βγάζει τη γλώσσα του σα δαίμονας και να κινείται αργά γύρω από το μικρόφωνο. Τα φωνητικά του τα απέδωσε μια χαρά, αλλά είχε βοήθεια κυρίως από τον μπασίστα τους, Igor Hubik. Το κιθαριστικό δίδυμο του «παλιού» Alesh A.D. και του «νέου» Jan Konečný ήταν απλά άψογο και βοηθούσε και στα φωνητικά όποτε έπρεπε. Ο drummer τους, Pavel Kubát, είναι απλά απίστευτος σε δύναμη και ένταση! Απογείωσε την εμφάνιση τους στο μέγιστο βαθμό με το σταθερό και δυνατό παίξιμο του!

 

Highlight δε θα μπορούσε να ήταν άλλο από το κλείσιμο με το “666”, στο οποίο έκαναν φωνητικά οι κιθαρίστες και ο μπασίστας και ο Big Boss τους κατεύθυνε με το μπαστούνι του σαν διευθυντής ορχήστρας. Αν και στο πρώτο τους 7ιντσο και στο πρώτο τους album είναι μόλις 3 λεπτά, εδώ το ξεχείλωσαν δίνοντας το έναυσμα στο κοινό να τραγουδήσει μαζί τους το ρεφραίν.
Από το φοβερό περσινό τους album, “Kärgeräs - Return from Oblivion”, επέλεξαν τα “Moment of Fright” και “Black Iris”. Από τους προηγούμενους δίσκους τους επέλεξαν τα “The Festival of Destruction” (εναρκτήριο του σετ), “Høbitov”, “Rulbräh”, “Leviathan”, “Casilda's Song”, “The Old Ones”, “The Oath” και “Píseň pro Satana”.
Μοναδικό παράπονο ότι ο Big Boss επικοινωνούσε με το κοινό μόνο στα τσέχικα και οι οπαδοί του που δεν ήταν Τσέχοι απλώς δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι έλεγε ανάμεσα στα κομμάτια. Δηλαδή όταν πηγαίνει σε live εκτός Τσεχίας, συνεχίζει να μιλάει στα τσέχικα; Αυτό θα έπρεπε να το κοιτάξουν αν θέλουν να λένε ότι σέβονται όλους τους οπαδούς τους. Σε ένα φεστιβάλ δεν είναι παρόντες μόνο οι αυτόχθονες, αλλά και άνθρωποι από όλο τον κόσμο που επικοινωνούν κυρίως με την αγγλική γλώσσα!

 

WINTERSUN

Οι Φινλανδοί κατάφεραν αν και ήταν 7 το απόγευμα και ο ήλιος έκαιγε, να μεταφέρουν την ατμόσφαιρα της μουσικής τους, τόσο με τα σκηνικά, όσο και με τις πειστικές εκτελέσεις των 6 κομματιών που επέλεξαν για το 55λεπτο σετ τους. Επέλεξαν τα “Awaken From The Dark Slumber (Spring)”, “Winter Madness”, “Beyond the Dark Sun”, “Starchild”, “Sons of Winter and Stars” και “Time”. O Jari Mäenpää τα πήγε περίφημα στα φωνητικά του και η συνολική εμφάνιση τους επιβεβαίωσε γιατί έχουν απήχηση την εποχή αυτή.

 

MADDER MORTEM

Όταν ανακοινώθηκε ότι θα εμφανιστούν σε αυτό το festival, υποσχέθηκα στον εαυτό μου ν πάω να τους δω όποιος κι αν είναι στην κεντρική σκηνή. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν οι MADBALL, τους οποίους επίσης καιγόμουν να δω. Πήγα όμως στη μικρή σκηνή να χαρώ όλο το σετ των Νορβηγών. Η απόδοση τους ήταν άψογη και η Agnete M. Kirkevaag απλώς επιβεβαίωσε γιατί είναι μια από τις ελάχιστες πραγματικά καλές τραγουδίστριες στον σκληρό ήχο με τη συνολική της παρουσία. Απογοητεύτηκα, όμως, από τον ήχο που ήταν εντελώς παραμορφωμένος και ενοχλητικός σε σημείο που να μη μπορείς να χαρείς ακόμα και πιο αδύναμα σε ένταση κομμάτια όπως το “The Whole Where Your Heart Belongs”. Για την ιστορία έπαιξαν 7 κομμάτια, τα οποία ήταν “If I Could”, “The Little Things”, “Jigsaw”, “M for Malice”, “Fallow Season” και “Underdogs”. Κρίμα…

 

MADBALL

Απλά έσπειραν τον πανικό με το επιμεταλωμένο Νεουρκέζικο hardcore τους. Από πού να ξεκινήσει κανείς και που να τελειώσει; Απόδοση; Άψογη! Επικοινωνία με το κοινό; Φοβερή με το frontman τους, Freddy Cricien, να έχει ιδρώσει την μπλούζα του όσο κανένας άλλος frontman σε όλη τη διάρκεια του festival, μιας και όργωνε τη σκηνή συνέχεια και χτυπιόταν χωρίς σταματημό! Δέσιμο στο rhythm section από τον μπασίστα Jorge "Hoya Roc" Guerra και τον τρομερό νεότερο drummer τους, Mike Justian. Ο Brian "Mitts" Daniels στην κιθάρα έδινε με το παίξιμο του το συμπαγή ήχο που έχουν και κατάφεραν στα 55 λεπτά που ήταν στη σκηνή να αναδείξουν το γιατί είναι μια από τις κορυφαίες live μπάντες στον ήχο που ανήκουν!

 

METAL CHURCH

Η επιλογή τους μόνο ξεκάρφωτη μπορεί να θεωρηθεί. Σαν να θέλανε οι διοργανωτές να βάλουν κι ένα αμιγώς κλασικομεταλλάδικο σχήμα έτσι για τη διαφορά. Οι Αμερικανοί έπαιξαν σε λίγο κόσμο μπροστά στην αριστερά σκηνή και απέδωσαν άψογα το σετ των 10 κομματιών που επέλεξαν να παρουσιάσουν (“Fake healer”, “In mourning”, “Needle and suture”, “Start the fire”, “Gods of second chance”, “No friend of mine”, “Killing your time”, “The human factor”, “Badlands” και “Beyond the black”). Ο ήχος ήταν μια χαρά και η απόδοση του κιθαριστικού διδύμου Kurdt Vanderhoof/ Rick van Zandt καθήλωσε όσο και οι ερμηνείες του Mike Howe. Όσοι ήταν στο Κύτταρο στην πρόσφατη συναυλία τους επί αθηναϊκού εδάφους μπορούν να καταλάβουν τι μπορεί να κάνει αυτή η μπάντα στα live της. Κακό timing όμως η επιλογή των υπεύθυνων του φεστιβάλ να τους βάλουν ανάμεσα στους καταιγιστικούς MADBALL και στους ισοπεδωτικούς THE DILLINGER ESCAPE PLAN που ακολουθούσαν.

 

THE DILLINGER ESCAPE PLAN

Ήταν απλά ισοπεδωτικοί! Αν και με ξένισε κάπως ο ήχος τους – ήταν τελείως ξερός χωρίς βάθος στα τύμπανα και όγκο στις κιθάρες - κατάφεραν στο έπακρο να μεταφέρουν την ένταση των κομματιών τους. Όλα αυτά σε συνδυασμό με το εκπληκτικό φωτιστικό σύστημα που εγκατέστησαν στη δεξιά κεντρική σκηνή, κατάφεραν να είναι μια από τις πιο εντυπωσιακές εμφανίσεις του φεστιβάλ γενικότερα. Ο Greg Puciato παραμένει τρομερός frontman και ακόμα αναρωτιέμαι πως καταφέρνουν να χτυπιούνται σαν τρελοί οι Kevin Antreassian και Ben Weinman στις κιθάρες και όλα να ακούγονται τόσο άψογα εκτελεσμένα! Και μιλάμε για συνεχείς παύσεις σε κάθε κομμάτι, κι όμως δεν χάνονταν σε κανένα σημείο των κομματιών τους! Απλά φοβερό και το rhythm section των Liam Wilson και Billy Rymer σε μπάσο και τύμπανα αντίστοιχα. Τρομερή εμφάνιση παρακαταθήκη στην υστεροφημία τους, μιας και αυτή ήταν – αν δεν κάνω λάθος – η προτελευταία τους εμφάνιση επί ευρωπαϊκού εδάφους!

 

MASTER’S HAMMER

Ο ηγέτη τους, Franta Storm, αποφάσισε αιφνιδιαστικά φέτος να ενεργοποιήσει μια συναυλιακή εκδοχή των Τσέχων θρύλων του black metal. Οι MASTER’S HAMMER επι σκηνής δεν έχουν δύο βασικά μέλη τους: Τον κιθαρίστα Tom Necrocock που έχει παίξει σε όλα τα full length album τους εκτός του “Slagry” και του πληκτρά Vlasta Voral που είναι υπεύθυνος για τα πιο ολοκληρωμένα πλήκτρα – κατά τη γνώμη μου - στην ιστορια του black metal για τα πρώτα τους album στα early 90s (“Ritual”, “ Jilemnický okultista”). Σε αυτή την εμφάνιση είχαν ενημερώσει ότι θα παίξουν υλικό από αυτά τα δύο κομβικά album για την ηχητική εξέλιξη του μαυρομεταλλικού ήχου συν δυο κομμάτια από το “ Vracejte konve na místo” του 2012 – συγκεκριμένα ήταν τα “Nordfrostkrampfland” και το ομότιτλο με το δίσκο κομμάτι . Επαιξαν - εκπληκτικά για δεύτερη συναυλία τους - στη σειρά από την αρχή του set τους 7 από τα 10 κομμάτια του “Rituals” - “Pád modly”, “Věčný návrat”, “ Géniové”, “Černá svatozář”, “Zapálili jsme onen svět”, “ Každý z nás...!” και “Utok”.
Στην κιθάρα είναι πλέον ο Petr "Blackie" Hošek των BLACKOSH, που απέδωσε με εκπληκτική ακρίβεια τα απαιτητικά lead μέρη της κιθάρας, ενώ ο Franta Storm περισσότερο έπαιζε γραμμές και ρυθμικά μέρη με τη δική του. Ο νεοφερμένος στο μπάσο, Vlasta Henych, έδεσε άψογα με τον Honza Kapák, που πίσω από τα τύμπανα έπαιζε εκπληκτικά τα μέρη τους.

 

Ο ήχος ήταν πάρα πολύ καλός, αλλά έλαμπαν με την απουσία τους τα μοναδικά πλήκτρα του Vlasta Voral, ειδικά στα 3 κομμάτια που επέλεξαν να παρουσιάσουν – “ Mezi kopci cesta je klikatá...”, “Já nechci mnoho trápiti”, “ Já mizérií osudu jsem pronásledován...” - από τον πιο αγαπημένο μου δισκο από όλο το φάσμα της σκληρής μουσικής, το “ Jilemnický okultista” του 1992. Αν είχαν παίξει από αυτόν 7 κομμάτια και όχι από το “Rituals”, θα είχα χάσει τη μιλιά μου.
Όμως κάτι σημαντικό έλειπε από την τελική απόδοση τους και ήταν η εξαφάνιση των πλήκτρων και του ιδιότυπου timpani – κληρονομιά των CELTIC FROST - που έβαλαν μάλιστα στην πρώτη γραμμή. Αν ακουγόντουσαν όπως έπρεπε ίσως και να μιλούσαμε για ιστορική εμφάνιση! Οπτικά όλο το σκηνικό ήταν ό,τι πρέπει για τη μουσική τους, έχοντας πολλούς σταυρούς, μετατρέποντας τη σκηνή σε νεκροταφείο. Εκατέρωθεν και πίσω από τη σκηνή ήταν δυο γυναίκες ημίγυμνες που στο κεφάλι τους είχαν φορέσει τεράστιες μαύρες μάσκες με προσωπείο τράγου. Όλο αυτό εντεινόταν με τη συχνή χρήση των 4 συστημάτων που έβγαζαν φωτιές σε κάθε κομμάτι που έπαιζαν – καμμία σχέση με τους EMPEROR που μάλλον τσιγκουνεύτηκαν στη χρήση του την επόμενη μέρα!
Τελευταίο κομμάτι ήταν φυσικά το “Jama pekel”, στο οποίο επικράτησε το αδιαχώρητο και άφησε πίσω του μια γλυκόπικρη ανάμνηση σε εμένα. Θέλω πολύ να τους ξαναδώ και να ακούσω σωστά τα πλήκτρα και το timpani. Χωρίς αυτά είναι σαν να ακούσει κάποιος DREAM THEATER, βλέποντας τον Kevin Moore και να μην τον ακούει καθόλου! Έτσι κι εγώ τα ψιθύριζα για να μπορέσω να ακολουθήσω τις εκτελέσεις τους, που χωρίς τα πλήκτρα είναι εντελώς primitive αυτά που παίζουν οι κιθάρες. Επίσης όπως και στους ROOT και εδώ ο mastermind τους μιλούσε μόνο στα τσέχικα στο κοινό, αγνοώντας τους αλλόγλωσσους επιδεικτικά… Ας είναι… Μέχρι την επόμενη φορά που θα είναι ελπίζω σύντομα, εκπλήρωσα το εφηβικό μου απωθημένο!

 

OVERKILL

Θα έχουν να παινεύονται ότι ήταν η καλύτερη εμφάνιση της πρώτης μέρας του φεστιβάλ. Έχοντας ως σύμμαχο τον εκπληκτικό ήχο, ξεκίνησαν το ωριαίο σετ τους με το εναρκτήριο κομμάτι του φετινού φοβερού album τους. Πέρα από το “Mean, Green, Killing Machine” έπαιξαν και το “Goddamn Trouble” από το “The Grinding Wheel” μαζί με τα “Rotten to the Core”, “Electric Rattlesnake”, “Hello From the Gutter”, “In Union We Stand”, “Ironbound” και “Elimination”. Η απόδοση τους ήταν εκπληκτική με όλα τα μέλη τους να αποδίδουν τα 9 κομμάτια που επέλεξαν να παρουσιάσουν, με φοβερά πειστικό τρόπο. Ο Bobby "Blitz" Ellsworth ξεσήκωνε συνεχώς το κοινό μέχρι που στο τέλος έπαιξαν τη διασκευή τους στο “Fuck you” των THE SUBHUMANS. Όλο το κοινό εκστασιάστηκε από την εμφάνιση τους και φυσικά έκανε σύσσωμο την πασίγνωστη κίνηση με όρθιο με τον Μεσαίο από τα δάχτυλα του χεριού μας.

 

BATUSHKA

Η τελετή στήθηκε αν και έσβησε τα κεριά ο λίγος αέρας που έπνεε στο κάστρο του Jaromer στις 1 τα ξημερώματα. Έπαιξαν όλο το μοναδικό full length album τους, “Litourgiya”, το οποίο για έναν αδιευκρίνιστο λόγο τους έχει εκτινάξει σε σημείο να παίζουν σε περίοπτη θέση όπως σε αυτό το festival.Και όλα αυτά με μόλις ένα δίσκο στη βραχύβια πορεία τους στην τρέχουσα δεκαετία! Αν αυτό δεν είναι hype τότε τι είναι αναρωτιέμαι…
Αφήνοντας αυτές τις σκέψεις θα πρέπει να παραδεχτώ ότι στο κλείσιμο της πρώτης μέρας του Brutal Assault, οι Πολωνοί απέδωσαν το black metal τους με πειστικό τρόπο, ικανοποιώντας τους πολλούς που επέλεξαν να παραμείνουν μέχρι εκείνη την ώρα.

 

WOLVES IN THE THRONE ROOM

Η κούραση της ημέρας δε με πτόησε (σημ. Κισατζεκιάν: Τυροβολάς-Τσουρέας 0-1) και δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουμε τους Αμερικανούς post blacksters που για πάνω από μια ώρα έδωσαν τα ρέστα τους στη μικρή σκηνή! Υπήρχε πολύς κόσμος που κάθισε μέχρι τόσο αργά να τους δει, χαροποιώντας με διπλά για την προσπάθεια που έκανε η πεντάδα από την Ουάσιγκτον επί σκηνής. Χωρίς μπάσο, έχοντας 3 κιθάρες κατάφεραν να έχουν εκπληκτικό ήχο με φοβερό διαχωρισμό σε όλα τα όργανα – ακόμα και τα πλήκτρα της Brittany McConnell ακούγονταν πίσω από το τείχος των Aaron Weaver, Nathan Weaver και του νεοφερμένου Kody Keyworth. Ο drummer τους στα live, Trevor Deschryver, κατάφερε να αποδώσει άψογα το ιδιότυπο ρυθμικό μέρος των WOLVES IN THE THRONE ROOM, για το οποίο είναι διάσημοι! Τα φωνητικά μέρη βοήθησαν στο έπακρο στην απόκοσμη ατμόσφαιρα της εμφάνισης τους, που οπτικά ήταν υποβλητική με το σταθερό κόκκινο φωτισμό και τον καπνό που δεν έλειψε σε κανένα χρονικό σημείο του live τους.

Φωτογραφίες; Λευτέρης Τσουρέας

Read 328 times

Leave a comment