Monuments on Facebook

BRUTAL ASSAULT 22- Φρούριο Josofev, Jaromer, Τσεχία Ημέρα 2η, Πέμπτη 10 Αυγούστου 2017

Monday, 30 November -0001 00:00
Published in Live Reviews

Αυτοκρατορικό μεγαλείο

Γράφει ο Στέφανος Τυροβολάς

Μετά από την αναγκαία (και ζωτική) ξεκούραση, ξεκινήσαμε για τη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ, που είχε και τις μεγαλύτερες προοπτικές από άποψη ονομάτων.
Οι φόβοι για τον καιρό δεν μας πτόησαν, και ήμαστε έτοιμοι για δεύτερη μέρα μάχης.

 

Η εκκίνηση (για μας) έγινε με τους Havok, που έβαλαν μπουρλότο στη μέρα από νωρίς με το σκεπτόμενο και πολιτικοποιημένο thrash τους, που πλέον αποτελεί ότι καλύτερο κυκλοφορεί στο κύμα thrash revival. Λίγες κουβέντες, πολύ ξύλο, συνεχές mosh και circle pits, από ένα κοινό που απλά τρελαινόταν με τους δυναμίτες που εξαπέλυε η μπάντα από το Colorado. Σπουδαία εμφάνιση, σπουδαίοι παίκτες, ωραίοι τύποι, το μέλλον είναι δικό τους και θα φέρει καλά πράγματα.

 

Πέρασμα από τη μικρή σκηνή , όπου ρίχνουμε μια ματιά στους ντόπιους black metallers Avenger, που δεν ενθουσιάζουν και συνέχεια στην κεντρική σκηνή για τους Ρώσους Arkona , και το pagan folk/black τους. Πολύς λαός περιμένει να τους δει, προβιές, σπαθιά, κέρατα και χαμούλης. Μορφάρα η frontwoman με τα (σωστά) growls, και feelgood αίσθημα εν γένει, από μια μπάντα που, αν τρολλάρει το κάνει ωραία, αν παίζει σοβαρά θέλει δουλειά, γιατί ακόμα δεν έχει αποφασίσει τι θέλει να προσφέρει. Το κοινό της πάντως το διασκέδασε με το παραπάνω.

 

Μπυρίτσα και μπροστά για να δούμε την νέα version των Nile. Mετά την αποχώρηση του Dallas, αλλά και με μια σχετική (ποιοτική) στασιμότητα στη δισκογραφική παρουσία, η αναμονή για το τι θα εμφανίσουν οι προφήτες των φαραώ, ήταν μεγάλη. Και δικαιώθηκε, καθώς διέλυσαν τα πάντα. Τρομερή εμφάνιση, από μια μπάντα που φαίνεται στα καλύτερά της. Τρομερό δέσιμο και στακάτες εκτελέσεις, που σε συνδυασμό με τον άψογο ήχο, που προσφέρει το συγκεκριμένο φεστιβάλ, δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μίγμα. ‘‘Defiling the Gates of Ishtar’’ και ακόμα παραμιλάμε. Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στον αντικαταστάτη του Dallas, Brian Kingsland, που γεμίζει τα παπούτσια του προκάτοχού του και έχει δώσει ζωντάνια στην μπάντα. Για τον δικό μας, Γιώργο Κόλλια, δεν χρειάζονται πολλά, κάθε φορά παίζει τις ‘‘κάλτσες ‘’ του και το κάνει να φαίνεται εύκολο.

 

Παραμιλώντας από την τεράστια εμφάνιση των Nile, ακούμε λίγο Swans, που έχουν το κοινό τους, και σε αυτό που κάνουν είναι μάλλον καλοί, αλλά η μονοτονία δεν αντέχεται, συνεπώς συνεχίσαμε ακούγοντας Samael, που είναι ιστορική μπάντα και έδωσαν ένα show αντίστοιχο, που ικανοποίησε το κοινό τους. Σαφώς industrial αισθητικής και προσανατολισμού, έδωσαν ένα τίμιο live.

Συνέχεια με τους hardcore ήρωες Hatebreed, που βάζουν τον κόσμο σε κίνηση, προσφέροντας απλόχερα αυτό που θέλει ο λαός στα φεστιβάλ. Ξύλο και χοροπηδηχτά. Σπουδαίος frontman ο James Jasta, ωραίοι παίχτες, αλλά σήμερα είναι η μέρα των Αυτοκρατόρων, οπότε μετά από 5 κομμάτια, φεύγουμε, για να πιάσουμε καλή θέση για το επετειακό live των Emperor.

 

Oι Emperor είναι θρύλος, και το ‘‘Anthems to the Welkin at Dusk’’, ο καλύτερός τους δίσκος, συνεπώς η επετειακή περιοδεία για τα 20 χρόνια από την κυκλοφορία του, και η αυτούσια εκτέλεσή του, αποτελούσε έναν απίθανο συνδυασμό.
Αλλά τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την πραγματικότητα, και οι Emperor ήταν συγκλονιστικοί. Υποβλητική ατμόσφαιρα, φορτισμένη απόδοση, live φόρος τιμής σε ένα σπουδαίο έργο, αλλά και στους οπαδούς τους. Η απόδοση των Emperor, η μετάδοση στο κοινό, το feeling της συναυλίας ήταν μαγικό, και ενδεικτικό μιας μπάντας που είναι σπουδαία, δεν κάνει την σπουδαία.
Δέος και συγκίνηση, σοκ και ανατριχίλα.

 

Μετά από αυτό συναισθηματικό κατακλυσμό, θα ήταν δύσκολο να συνεχίσεις, αλλά αδυναμίες είναι αυτές, οπότε πήγαμε να δούμε Opeth για να περάσουμε καλά και να συνέλθουμε.
Ο Akerfeldt είναι Σουηδός, αλλά η ιδιοσυγκρασία του είναι Βρετανική, και εκείνη τη μέρα ήταν σε mode σκληρής μισανθρωπίας, οπότε αποφάσισε να παίξει ένα ποτ-πουρί κομματιών , που ήταν μεν αντιπροσωπευτικά, αλλά κυρίως έδειχναν ότι η μπάντα αυτή μπορεί να παίξει ακόμα death metal .
‘‘The Drappery Falls’’, ‘‘Ghost of Perdition’’, ’’The Heir Apparent’’, ‘’ Demon of The Fall’’, ‘’Deliverance’’, και ο Μιχαλιός σε φόρμα, κράζει το σύμπαν, ενώ γλωσσόφαγε τους Suffocation που ακολουθούσαν, αλλά έδωσε μια πολύ μεγάλη παράσταση, στις κορυφαίες αυτού του φεστιβάλ.
Αφού μπορείς ρε παλληκάρι μου, γράψε πάλι λίιιγο death.

 

Και μετά από τους Opeth ήρθε το χάος, μιας και τους γκαντέμιασε ο Akerfeldt όλους, και άνοιξαν οι ουρανοί. Suffocation δεν μπορέσαμε να δούμε, γιατί ψάχναμε υπόστεγο, ενώ χάσαμε και κάμποσους Rotting Christ, λόγω βροχής, αλλά όσο είδαμε, ήταν απίστευτοι.
Στόφα μεγάλης μπάντας, με τρομερό ήχο, με σπουδαία σκηνική παρουσία, και με το πιστό κοινό να ακολουθεί ‘’ βρέχει-χιονίζει’’, οι Christ έδωσαν ένα live αντάξιο headliner.
Και ήταν κρίμα, γιατί αν δεν είχαν ανοίξει οι ουρανοί, θα κέρδιζαν και πολλούς νέους οπαδούς.

 

Η καλύτερη μέρα του φεστιβάλ έλαβε ένα τέλος που δεν άξιζε λόγω καιρού, αλλά έδωσε τόσα highlights, στιγμές που θα τις θυμόμαστε χρόνια μετά, οπότε χαλάλι η βροχή που φάγαμε (γενναιόδωρα).
Η συνέχεια ήταν μπροστά μας...

Γράφει ο Λευτέρης Τσουρέας

CRYPTOPSY

 

Οι Καναδοί επέλεξαν να παρουσιάσουν ολόκληρο το δεύτερο album τους, “None So Vile”, που κυκλοφόρησε το 1996. Κατάφεραν μεσημεριάτικα με τον πλέον πειστικό τρόπο. Έχοντας εκπληκτικό ήχο στην αριστερή κεντρική σκηνή, οι CRYPTOPSY μας έδωσαν τα μυαλά στα χέρια. Ο Matt McGachy απέδωσε με το δικό του τρόπο τα αρχικά φωνητικά μέρη του Lord Worm, ενώ ο Christian Donaldson παίζει σαν βετεράνος, γεγονός απολύτως λογικό μιας και είναι 12 χρόνια στη μπάντα. Ο Olivier Pinard με το μπάσο του γέμιζε όσο μπορούσε το εκπληκτικό παίξιμο στα drums του μοναδικού μέλους που έχει μείνει από τότε, του φοβερού και τρομερού Flo Mounier. Σίγουρα μέσα στους καλύτερους drummer του festival με το φοβερά τεχνικό και γρήγορο παίξιμο του!

 

HAVOK

 

Είναι από τις πιο διάσημες νέο-thrash μπάντες και με την εμφάνιση τους στο Brutal Assault φέτος, απλώς το επιβεβαίωσαν. Ο Nick Schendzielos – είναι ομογενής μας;!;!; - έκλεψε την παράσταση με το φοβερό του παίξιμο και τον ήχο που έβγαζε με το μπάσο του! Πραγματικά απίστευτος!
Ανοίχτηκε όπως ήταν αναμενόμενο μεγάλο circle pit και γινόταν σε κάθε κομμάτι το έλα να δεις! Όμως κάπου εδώ θέλω να επισημάνω το γεγονός ότι σχεδόν το σύνολο του κοινού που επιδίδεται σε τέτοια «συναυλιακά αθλήματα», αγνοεί παντελώς τα κομμάτια του σχήματος που ακούει. Απόδειξη ήταν όταν ετοιμάστηκαν για wall of death και οι HAVOK έπαιξαν το “F.P.C.” που δεν είχε κανένα ξέσπασμα. Το ξενέρωμα που είχαν στα πρόσωπα τους οι θαμώνες του circle pit απλά δεν μεταφέρεται με κανένα τρόπο – όσοι θέλετε το έχω τραβήξει σε video! Τα υπόλοιπα 8 κομμάτια που επέλεξαν από τα 4 full length album τους ήταν τα “Prepare for Attack”, “Point of No Return”, “Hang 'Em High”, “Claiming Certainty”, “Ingsoc”, “Covering Fire”, “Give Me Liberty...or Give Me Death” και “Intention to Deceive”.
Κατά τα άλλα ήταν η πιο fun φάση της δεύτερης μέρας και σίγουρα μια μπάντα που αξίζει κανείς να δει live.

ARCONA

 

Ίσως η πιο αχταρμάς μπάντα του φεστιβάλ είναι οι Ρώσοι. Παίζουν κυριολεκτικά ό,τι ναναι από τον ακραίο ήχο και η τραγουδίστρια τους είναι απλά ανεπαρκής στα καθαρά φωνητικά – είναι φαινόμενο πλέον οι frontwomen να τα καταφέρνουν στα ακραία και να πατώνουν στα καθαρά; Στα 6 κομμάτια που επέλεξαν να παρουσιάσουν (“Pokrovy Nebesnogo Starca”, “Goi, Rode, Goi!”, “Zov Pustikh Dereven”, “Zakliatie”, “Stenka na Stenku”, “ Yarilo”) κατάφεραν να ξεσηκώσουν τον κόσμο που είχε μαζευτεί να τους δει. Και αυτό έχει σημασία στο τέλος, άσχετα αν το στυλ τους είναι τόσο πολυδιάστατο που έχει ακόμα και folk κατευθείαν μετά από extreme σημείο…

 

Τι να πω! Χάνω τα λόγια μου με κάτι τέτοια! Απορώ πως έχουν απήχηση κάτι τέτοια σχήματα! Μάλλον γερνάω και κάνω σαν τους γέρους του Muppet show με κάτι τέτοια σχήματα… Και έριξα το γέλιο της ζωής μου όταν σχολίασε ανάλογα ο έτερος Αντώνης Αντωνιάδης: «Μας τρολάρουν! Είναι το Πλοκάμι του Καρχαρία της Ρωσίας! Δεν μπορεί να παίρνουν στα σοβαρά αυτό που κάνουν»!

NILE

 

Η αποχώρηση του Dallas Toler-Wade από τους NILE μετά από 20 ολόκληρα χρόνια παρουσίας, προξένησε μεγάλη ανησυχία στις τάξεις των οπαδών τους. Ο Γιώργος Κόλλιας στο περιθώριο μιας μικρής συζήτησης που είχαμε για τη συμμετοχή του στο τελευταίο album των SERENITY BROKEN, μου είχε πει ότι είναι καλύτεροι από ποτέ με την προσθήκη του Brian Kingsland. Η αγωνία μου ήταν μεγάλη…

 

Με σύμμαχο τον τρομερά καλό ήχο, που βοηθούσε να ακούγονται όλα τα όργανα με σαφή διαχωρισμό, οι Αμερικανοί έσπειραν τον πανικό για περίπου 50 λεπτά. Ο αντικαταστάτης του Dallas τα πήγε περίφημα και στα φωνητικά πέρα από την κιθάρα. Ο επίσης φρέσκος – μόλις 2 χρόνια στο group - Brad Parris πέρα από τα φωνητικά έφτιαξε ένα σφιχτοδεμένο rhythm section με το Γιώργο Κόλλια. Πραγματικά δεν μπορώ να χορτάσω να τον βλέπω live. Κάθε φορά είναι μια ακόμα αποκάλυψη για το πόσο καλός drummer είναι, παίζοντας με πολύ πάθος και ενέργεια, ακόμα κι αν το drumkit δεν είναι το δικό του – οι κάσες ήταν με το λογότυπο του Brutal Assault! Ο ηγέτης τους, Karl Sanders, απολάμβανε την παρουσία του στη σκηνή και έδειχνε πιο άνετος από τις 4 φορές που τους έχω δει live επί ελληνικού εδάφους.

 

Το κοινό ήταν αρκετά θερμό στις αντιδράσεις – ανοίχτηκε και moshpit - απέναντι τους και μάλλον κανείς μας δεν έφυγε με το παραμικρό παράπονο από το setlist των 7 κομματιών που επέλεξαν: “Sacrifice Unto Sebek”, “Defiling the Gates of Ishtar”, “Kafir!”, “In the Name of Amun", "Sarcophagus”, “Unas Slayer of the Gods” και στο τέλος το “Black Seeds of Vengeance”, στο οποίο έγινε ο κακός χαμός! Μένει να δούμε πως θα είναι το επόμενο album τους με αυτή τη σύνθεση! Συναυλιακά πάντως πήραν άριστα!

SAMAEL

 

Έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια από τότε που οι Ελβετοί θρύλοι της πρώτης γενιάς του black metal έχουν απήχηση στον κόσμο σε στουντιακό επίπεδο. Αυτό, όμως, δεν αποτρέπει τους διοργανωτές των φεστιβάλ να τους συμπεριλάβουν στη λίστα των συγκροτημάτων τους. Η εμφάνιση τους απλώς επιβεβαίωσε την γενικότερη άποψη που έχω γι’ αυτούς μετά : Live είναι ό,τι πρέπει για festival, έχοντας φοβερά ρυθμικό τέμπο σε όλα σχεδόν τα κομμάτια τους. Μεγάλη έκπληξη προξένησε να βασίσουν το set τους στα πολυαγαπημένα μου “Passage” και “Ceremony of opposites” από το οποίο έπαιξαν σερί τα “Baphomet’s throne”, “Crown” και “Son of earth! Τα έκαναν αγνώριστα και ακούγονταν σαν πιο σύγχρονα SAMAEL κομμάτια, κερδίζοντας τους νεότερους οπαδούς τους και προβληματίζοντας ως ένα βαθμό κάποιον απαιτητικό παλιό οπαδό τους!

 

Ο Vorph έχει το χάρισμα του frontman και ο Xy είναι καταιγιστικός όποτε άφηνε τα keyboards του για να πιάσει τις μπακέτες και να θυμηθεί πόσο καλός drummer ήταν μέχρι και πριν 23 χρόνια, όταν και οι SAMAEL άλλαξαν ριζικά με το “Passage” album! Εντύπωση μας προκάλεσε ο δεύτερος κιθαρίστας τους, Makro, που είχε βάψει το μισό του πρόσωπο άσπρο και το άλλο μισό μαύρο. Και όχι μόνο αυτό αλλά έπαιζε κιθάρα με μαύρα γάντια! Ακόμα αναρωτιέμαι πως κατάφερνε και έπιανε τα τάστα τόσο άνετα…
Πέρα από τα παλιά “Shining Kingdom”,“Rain”, “ Slavocracy”, “Of war”, “ The Ones Who Came Before” παρουσίασαν και δύο καινούρια κομμάτια από το επερχόμενο νέο τους album, “Hegemony”. Πρώτο παρουσίασαν το “Rite of Renewal” και μετά το “Angel of wrath”, για το οποίο έχουν ετοιμάσει και lyric video.

EMPEROR

 

Μεγάλη η αναμονή για την εμφάνιση των Νορβηγών – πλέον – superstars του extreme metal και όχι μόνο στα στενά όρια του black metal. Πραγματικά ό,τι έχουν καταφέρει οι Αυτοκράτορες είναι το λιγότερο αξιοθαύμαστο. Μετά την επανασύνδεση τους έχουν γίνει το πιο εμπορικό όνομα σε συναυλιακό επίπεδο στην ιστορία του μαυρομεταλλικού ήχου και η καθηλωτική τους εμφάνιση και στο Brutal Assault απλώς επιβεβαίωσε το γιατί.
Με σύμμαχο τον άψογο ήχο – μόνο τα πλήκτρα δεν ακούγονταν καλά κέντρο και δεύτερη σειρά που ήμουν – οι EMPEROR παρουσίασαν με καταιγιστικό τρόπο το δεύτερο full length album τους. Ανατριχίλα στο “Ye Entrancemperium” και οι φλόγες κάνουν τη σκηνή να φαντάζει εντυπωσιακή ειδικά σε όποιον τους έβλεπε πρώτη φορά! Και ήταν πολλοί που ήρθαν μόνο για να δουν EMPEROR εκείνη την ημέρα, όπως μια παρέα 20χρονων Ιταλών, που είχε μπαστακωθεί στο κάγκελο της αριστερά σκηνής από τις 11 το πρωί – είναι πολύ τυχεροί που δεν ακύρωσε κάποια μπάντα και δεν μεταφέρθηκε η εμφάνιση τους στην άλλη σκηνή! Αντίθετα ένα άλλο ζευγάρι που γνώρισα στο σπίτι που έμενα μαζί με την παρέα μου, ταξίδεψε από την Αυστραλία για να δουν από όλο το festival μόνο τους EMPEROR και μάλιστα από το λόφο που βρίσκεται πολύ μακριά από τη σκηνή!
Πώς να περιγράψει κανείς το χαμό του “Ensorcelled by Khaos”; Αποθέωση της σαφήνειας με μπόλικη πολυπλοκότητα! Στο συγκεκριμένο κομμάτι αποδεικνύεται η άρτια τεχνική κατάρτιση που έχουν σαν μονάδες ο Trym στα τύμπανα, ο Samoth στην κιθάρα και ειδικά ο Ihsahn που σε κάνει να νιώθεις αμήχανα με την άνεση που παίζει πλέον αυτά τα μέρη!

 

Συγκίνηση στο “With strength I burn” που τραγούδησαν και οι πέτρες το υμνικό μέρος στη μέση του κομματιού! Με έπιασαν λυγμοί στο outro του “The wanderer”, όταν συνειδητοποίησα ότι θα ήταν η τελευταία φορά που θα έβλεπα live την πιο αγαπημένη μου μπάντα από τη νορβηγική σκηνή! Η εικόνα αυτή με στιγμάτισε και με το τέλος του αποφάσισα να φύγω από τη δεύτερη σειρά, που δεινοπάθησα λόγω του σπρωξίματος που έφαγα σε όλη τη διάρκεια παρουσίαση του “Anthems..” – θα είχα γυρίσει τον αστράγαλο μου αν είχα φορέσει αθλητικά! Πίσω από τις μπροστά σειρές είχε στηθεί ένα mini moshpit το οποίο έσπρωχνε διαρκώς τις μπροστά σειρές! Πραγματικά δεν περίμενα σε black metal συναυλία να αντιμετωπίσω κάτι ανάλογο, όπως και να βλέπω πολλούς να κάνουν crowdsurfing… Αλλάζουν τα πράγματα μου φαίνεται και γεροπαραξενεύω μάλλον…

Μετά την παρουσίαση του εμβληματικού album, η τετράδα έμεινε στη σκηνή για να παρουσιάσει τα “Curse You All Men!”, “I am the black wizards” και “Inno a satana”, στο οποίο έγινε το αδιαχώρητο! Και στα τρία οι φλόγες επί σκηνής άναβαν συνεχώς, αλλά δυστυχώς είχα απομακρυνθεί λίγο από την σκηνή για να καταφέρω να το απαθανατίσω – πως τράβηξα αυτές που βλέπετε με τέτοιο σπρωξίδι είναι ένα θαύμα που μόνο αυτή η compact μηχανή που έχω μπορεί να εξηγήσει!
Με αμηχανία έμαθα ότι παίζουν και το 2018 την παρουσίαση αυτού του δίσκου και θα σχεδιάζω από τώρα να πάω να τους ξαναδώ στο Netherlands Deathfest τον Μάρτιο. Είναι πραγματική εμπειρία να βλέπεις αυτή τη μπάντα live, αν και στη ψυχή μου παραμένει σε περίοπτη θέση η εμφάνιση τους στο Inferno του 2016, που ήταν απλά μια από τις καλύτερες συναυλίες που έχω βιώσει στη ζωή μου…

OPETH

Ήταν σίγουρα η έκπληξη όχι μόνο της δεύτερης μέρας, αλλά ολόκληρου του φεστιβάλ! Ήταν ανέλπιστα πολύ καλό, έχοντας τον mainman τους σε μεγάλα κέφια, τα οποία φάνηκαν τόσο από την φοβερή απόδοση των ακραίων φωνητικών του, όσο και από τη λογοδιάρροια που τον έπιασε ανάμεσα στα κομμάτια. Πραγματικά τους SUFFOCATION τους γλωσσόφαγε λέγοντας με ειρωνεία: «Ειμαστε οι OPETH από τη Σουηδία και παίζουν death metal. Όσοι όμως θέλουν ακούσουν πραγματικό death metal, ακολουθούν οι SUFFOCATION». Άλλα αμίμητα που είπε:
- Πριν ξεκινήσουν το “Demon of the Fall” πέταξε τα καρφιά του: «Το 1997 ήταν μια πολύ καλή χρονιά για την σκανδιναβική ακραία σκηνή. Δε θα έλεγα το ίδιο και για τους EUROPE και τους TNT».
- Όταν προλόγισε το “The Drapery Falls” είπε σχετικά για την ιστορία του τίτλου του album που το περιλαμβάνει (“Blackwater park”) ότι το πήρανε από μια παντελώς άσημη μπάντα, που ευτυχώς δεν τους μήνησε, παρά το γεγονός ότι ήταν το breakthrough τους.
- Είδε μια αστραπή ενώ μιλούσε στο κοινό και είπε « Oh, Thunder…not the band»!
Κανείς δεν περίμενε να έχουν τόσο πολύ ενέργεια και να επιλέξουν να παίξουν κομμάτια που έχουν να παρουσιάσουν χρόνια σε live τους. Συγκεκριμένα έπαιξαν 7 κομμάτια με μόνο ένα κομμάτι από το τελευταίο τους album – το ομότιτλo “Sorceress” στην αρχή της συναυλίας τους! Συνέχισαν με τα “Ghost of Perdition”, “Cusp of Eternity”, “Heir Apparent” και “Deliverance”. Μάλλον οι OPETH στις εμφανίσεις τους στα φεστιβάλ αυτό το καλοκαίρι έπιασαν το νόημα και απέφυγαν να παίξουν κομμάτια από τα πρόσφατα album τους, που είναι ως ένα βαθμό αντισυναυλιακά.

SUFFOCATION

 

Αφού τους γλωσσόφαγε ο Akkerfeld ενώ ψιλόβρεχε κατά τη διάρκεια της εμφάνισης των OPETH, άνοιξαν οι ουρανοί από την αρχή που πάτησαν το πόδι τους στην αριστερή κεντρική σκηνή του festival. Ήταν φοβεροί όπως ήταν αναμενόμενο και αποζημίωσαν όσους δεν πτοήθηκαν από τη δυνατή βροχή. Frontman τους ήταν ο Kevin Muller που τα πήγε περίφημα στα 9 κομμάτια που επέλεξαν από τη μεγάλη δισκογραφία τους: “Thrones of Blood”, “Pierced from Within”, “Return to the Abyss”, “Funeral Inception”, “Clarity Through Deprivation”, “Your Last Breaths”, “Liege of Inveracity”, “Catatonia” και “Infecting the Crypts”.

ROTTING CHRIST

 

Η βροχή συνεχιζόταν, αλλά με τα αδιάβροχα τους πάρα πολύς κόσμος περίμενε υπομονετικά για να δει τους συμπατριώτες μας, οι οποίοι τους αποζημίωσαν με μια φοβερή εμφάνιση. Ο Στέφανος και ο Αντώνης που βρίσκονταν κάτω από τη σκηνή μου είπαν ότι ο ήχος τους ήταν CD και εγώ που ήμουν πάνω στη σκηνή για να τους βιντεοσκοπήσω και φωτογραφίσω, άκουγα ευδιάκριτα όλα τα όργανα! Στο μέσο της εμφάνισης τους η βροχή σταμάτησε και στο “Societas satanas” άνοιξε ένα μεγάλο circle pit που προκάλεσε μεγάλη ικανοποίηση στον mastermind τους, Σάκη Τόλη.

 

Από τα 90s έπαιξαν μόνο το “The sign of evil existence” και το “Forest of N’Gai”! Έπαιξαν μόλις 55 λεπτά και ήταν αναμενόμενο να μείνουν έξω κομμάτια που έχουν standard στο setlist τους όπως κομμάτια από το “Non serviam” και “Triarchy of the lost lovers” album. Αντ’αυτού παρουσίασαν από το τελευταίο τους album “Rituals”, τα “Απαγε Σατανά”, “Ze Nigmar” και“Ελθε Κύριε” . Απαραίτητα για το setlist τους θεωρούν προφανώς τα “Αθάνατοι εστέ”, “Κατά τον δαίμονα εαυτού” και “In Yumen-Xibalba”, κομμάτια που αντικατοπτρίζουν πλήρως την αναγέννηση του ονόματος τους, που ξεκίνησε πριν 10 χρόνια με το “Theogonia”.

 

Με τον εθιστικό ρυθμό του “Grandis spiritus diavolos” και όχι με το “ΧΞΣ” όπως θα ήταν αναμενόμενο, αποχαιρέτησαν τους οπαδούς τους, που ήταν οι μόνοι άνθρωποι παρόντες σε όλους τους χώρους του φεστιβαλ. Και έμειναν στη θέση τους για να χαρούν μια πειστική τους εμφάνιση για το πόσο σπουδαία live μπάντα είναι εν έτει 2017 οι ROTTING CHRIST. Και αυτό ισχύει έχουν δέσει σαν ναυτικός κόμπος οι «παλιοί» Σάκης και Θέμης Τόλης με τους «νέους» και εδώ και 3 χρόνια, Γιώργο Εμμανουήλ στην κιθάρα και Βαγγέλη Καρζή στο μπάσο .

 

Η ενέργεια τους τόσο σαν σκηνική παρουσία, όσο και σαν απόδοση πάνω στη σκηνή είναι η αιτία που οι CHRIST περνάνε – κατά τη γνώμη μου – την καλύτερη περίοδο της καριέρας τους συναυλιακά. Και σε αυτό συνηγορούν η φοβερή απόδοση τους τόσο στο διήμερο στο Piraeus Academy στην αρχή της χρονιάς, όσο και στην εμφάνιση τους ως headliners στην πρώτη μέρα του Rockwave festival!

Η εμφάνιση στην Τσεχία ήταν ακόμα πιο πειστική όσο κι αν σας φαντάζει απίστευτο, κι ας μην είχαν τις εντυπωσιακές φλόγες, που είχαν στη Μαλακάσα. Και μας γέμισε με περηφάνια η συνολική τους παρουσία και για το γεγονός ότι τους επέλεξαν να κλείσουν τη δεύτερη μέρα του Φεστιβάλ!

Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας

Read 225 times

Leave a comment