Monuments on Facebook

BRUTAL ASSAULT 22- Φρούριο Josofev, Jaromer, Τσεχία Ημέρα 3η, Παρασκευή 11 Αυγούστου 2017

Thursday, 24 August 2017 06:00
Published in Live Reviews

Καιρός VS Φεστιβάλ σημειώσατε Χ.

Γράφει ο Στέφανος Τυροβολάς

Την Παρασκευή το σκηνικό ήταν χειμωνιάτικο, και η νεροποντή, νωρίς το πρωί, έδειξε το πώς θα εξελισσόταν η μέρα.

Σωστά εξοπλισμένοι και αποφασισμένοι ξεκινήσαμε τη μέρα μας, με τα κεφάλια να βουίζουν ακόμα από τις χθεσινές τεράστιες εμφανίσεις, συνεπώς οι προσδοκίες για τη συνέχεια είχαν αυξηθεί. Το καλό με τα φεστιβάλ είναι ότι αυξάνεται ο πήχης των απαιτήσεων, και εκεί, στις μεγάλες σκηνές και στον σκληρό ανταγωνισμό, ξεχωρίζει η ήρα από το στάρι.

 

Εκκίνηση με τους Φινλανδούς Wolfheart, που προσέφεραν το πρώτο highlight της μέρας, με το πολύ σωστό παίξιμό τους, την ενέργεια που έβγαλαν, αλλά και με το υλικό τους, που τους καθιστά πρωτοπόρους στο melodeath ιδίωμα αυτή τη στιγμή. Εξαιρετικός και με προσωπικό στίγμα, ο lead κιθαρίστας τους, αμίλητος αλλά στιβαρός, ο ιθύνων νους Tuomas Saukonnen, άψογη όλη η μπάντα, συνέχισαν τα ποιοτικά στάνταρ του φεστιβάλ, από εκεί που είχαν μείνει το προηγούμενο βράδυ.
Άξιοι

 

Μεταφερόμαστε λίγα μέτρα για να ακούσουμε τους θρύλους από την Νέα Ορλεάνη, Crowbar, που είναι σε φόρμα, και ξυρίζουν κεφάλια με το αλήτικο , sludge τους, ενώ ο Kirk Windstein είναι μεγάλη συναυλιακή μορφή. Ωραία εμφάνιση, αν και θα τους ήθελα λίγο πιο μετά, γιατί παρά ήταν νωρίς για sludge. Αποτέλεσε, παρόλα αυτά , μια ακόμα σπουδαία στιγμή του φεστιβαλικού τετραημέρου.

 

Λίγο πριν τελειώσουν οι ‘Άγιοι’ της Νέας Ορλεάνης, φεύγουμε καρφί, για να δούμε τους ΝεοΖηλανδούς Ulcerate, στην μικρή σκηνή. Οι Ulcerate έβγαλαν έναν από τους κορυφαίους δίσκους της προηγούμενης χρονιάς, και είναι πρωτοπορία στο death αυτή τη στιγμή, αλλά στην προκείμενη ήταν κατώτεροι των περιστάσεων. Κακός ήχος, θαμμένη κιθάρα, και βαρετή προσέγγιση από μια μπάντα που είναι υπερ-τεχνική, αλλά αυτό λειτουργεί ως μειονέκτημα στη σκηνή. Η πρώτη απογοήτευση του φεστιβάλ, από μια μπάντα που είχε καλλιεργήσει μεγάλες προσδοκίες. Ελπίζω να βρουν μελλοντικά ένα modus operandi για το σανίδι.

 

Πριν τελειώσουν οι Ulcerate, κάναμε το σφάλμα να βγούμε από τη μικρή ( προστατευμένη) σκηνή, και εντός πενταλέπτου ήρθαμε αντιμέτωποι με ένα hardcore μπουρίνι, που αποδιοργάνωσε τα πάντα. Διακόπηκε η εμφάνιση των Sacred Reich στη μεγάλη σκηνή, έπεσε το ρεύμα σε μεγάλο μέρος του φεστιβάλ, και επικράτησε ένας γενικός πανικός για ένα μισάωρο. Αυτό είχε ως συνέπεια να πάει πίσω όλο το πρόγραμμα στη μεγάλη σκηνή, οπότε, με το που σταμάτησε (η πρώτη νεροποντή) , ξεκίνησαν ξανά οι Sacred Reich, και έτσι είχαμε την ευκαιρία να δούμε μια ιστορική μπάντα, σε αντίξοες συνθήκες, να δίνει ένα καταπληκτικό live. Προσωπικά δεν τους είχα σε μεγάλη υπόληψη, αλλά αυτό που είδα ήταν αψεγάδιαστο. Γενικά, είναι σημαντικό να δείχνει η μπάντα χαρούμενη και ευγνώμων για αυτό που κάνει, να μεταδίδει χαμόγελα στο κοινό της, και να βλέπει τη συνθήκη ως δυνατότητα και όχι ως ‘δουλειά’. Μπράβο στους πάλιουρες για αυτό που προσέφεραν.

Διάλειμμα για ανεφοδιασμό, που εξελίσσεται σε νέα μάχη με την καταιγίδα, οπότε καταφέραμε να προσεγγίσουμε την μεγάλη σκηνή στην εκκίνηση της εμφάνισης των Ελβετών Eluveitie, που παίζουν με αέρα headliner, και έχουν πολύ καλή σκηνική παρουσία και πολύ πιστό κοινό, αλλά το folk τους δεν ενθουσιάζει, ειδικά από τη στιγμή που μέσα στο χρόνο εξελίχθηκε σε αρκετά Eurovision metal. Παρόλα αυτά το κοινό τους παραληρεί και συμμετέχει σε κάθε στροφή της μουσικής τους, αλλά ψάχνουμε για κάτι πιο metal να μας ζεστάνει, συνεπώς πιάσαμε μπροστινές σειρές για να δούμε Trivium.
Δεύτερη απογοήτευση μέσα στην ημέρα, από την κυνική και επαγγελματική εμφάνιση των Αμερικάνων, που έπαιξαν σωστά, αλλά σίγουρα περιμέναμε αρκετά παραπάνω, και σίγουρα λιγότερο τουπέ. Καλός μπροστάρης ο Matt Heafy, αλλά και αυτός και η μπάντα του, έβγαζαν ένα κλίμα αγγαρείας στην εμφάνιση τους. Αντιμετώπισαν και ένα τεχνικό πρόβλημα, με την κιθάρα του Heafy να σβήνει λίγο πριν το φινάλε, και ήρθε και έδεσε το αίσθημα μιας ‘ψόφιας’ performance. Μάλλον έγινε σαφές, γιατί δεν εξελίχθηκαν (και δεν πρόκειται) να εξελιχθούν σε mega-band.

Με ξινισμένες φάτσες, πάμε να δούμε Carcass, και όλα φτιάχνουν με μιας, διότι οι Βρετανοί τσακίζουν κόκκαλα, και με δανεικό εξοπλισμό! Όπως ενημέρωσε από σκηνής ο Jeff Walker, ο εξοπλισμός τους αγνοείτο, και έτσι έπαιξαν με την ευγενική συνεισφορά των Eluveitie, Sacred Reich και Clawfinger.
Και εδώ παρουσιάζεται η μεγάλη διαφορά με τους Trivium π.χ. Έχεις μια μπάντα που δικαιολογείται απόλυτα να είναι ξενερωμένη και χαλασμένη, παρόλα αυτά σέβεται τον κόσμο που έχει έρθει να την δει, αγαπά αυτό που κάνει, και παίζει σαν να μην υπάρχει αύριο. Χωρίς πολλά λόγια, οι Carcass ήταν οι νικητές αυτής της δύσκολης μέρας, και το έκαναν κόντρα σε κάθε αντιξοότητα και μπράβο τους. Σπουδαίος ήχος, φεστιβαλικό setlist, τσίτες τα γκάζια, νερά και μπύρες στο κοινό, και ‘This Mortal Coil’.
Μάγκες!

 

Συνέχεια με Electric Wizard, που είχαν σούπερ visual backround, και πολύ κοινό, αλλά το sludge/doom τους θέλει ‘ιδιαίτερες’ συνθήκες για να γίνει κατανοητό και κτήμα του πιο περιφερειακού κοινού, συνεπώς ήταν μια οκ εμφάνιση, αλλά το club θα ταίριαζε πολύ περισσότερο.

Στη συνέχεια κάναμε μια βόλτα από τους Σουηδούς Clawfinger, που λανσάρουν rap metal από το 1993 (όπως έγραφε και το banner τους), αγαπάνε Mike Patton, αλλά δεν είναι στα γούστα μας, οπότε κατηφορίσαμε προς την μικρή σκηνή, όπου, με καθυστέρηση λόγω ενός μαραθώνιου soundcheck των Front Line Assembly, έπαιζαν οι God is an Astronaut. Eίναι δύσκολο είδος το post, και παρεξηγημένο (όχι άδικα), αλλά η μπάντα από την Ιρλανδία, το υπηρετεί πολύ σωστά. Ωραίες ατμόσφαιρες, ένταση, ελεγχόμενο χάος και μελωδίες, σε ένα πακέτο που σε ανάγκαζε να το παρακολουθήσεις και να μπεις στη ‘φάση’ του. Δεν ήταν τυχαίο ότι γέμισαν ασφυκτικά την μικρή σκηνή, παρέδωσαν μια από τις εμφανίσεις-έκπληξη, για μένα τουλάχιστον που δεν τους είχα σε μεγάλη εκτίμηση.

 

Με το τέλος της εμφάνισης των Ιρλανδών, και με την ώρα να πλησιάζει για αναχώρηση, δεν καταφέραμε να δούμε το σύνολο της εμφάνισης των Γερμανών Der Weg Einer Freiheit, αλλά αυτό που είδαμε, ξεπέρασε τις ήδη υψηλές προσδοκίες. Τολμώ να πω ότι αυτή η μπάντα είναι ότι πιο ανερχόμενο στο χώρο του black metal, πολύ δεμένη, παιχταράδες, με τις ατμόσφαιρές τους, με τις μελωδίες τους, δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα ‘μεγάλα’ ονόματα του χώρου, και αν κάθε φορά παίζουν live έτσι, θα ανοίξουν δρόμους προς την κορυφή πολύ γρήγορα. Μπράβο τους, αν και λόγω ώρας χάσαμε το μισό set.

Κάπως έτσι έλαβε τέλος η πιο περίεργη μέρα του φεστιβάλ, με τον καιρό να βάζει δύσκολα, το ηθικό να μην πέφτει, με τις μεγάλες εμφανίσεις να συνεχίζονται, αλλά και με τις πρώτες απογοητεύσεις να εμφανίζονται.

Και έμενε ακόμα μια μέρα..


Γράφει ο Λευτέρης Τσουρέας


 

WOLFHEART

Πολύ ανώτεροι από το αναμενόμενο ήταν η εμφάνιση των Φινλανδών. Τα πήγαν περίφημα και κέρδισαν το χειροκρότημα των αρκετών fans που βρίσκονταν στην δεξιά μεγάλη σκηνή στις 3 το μεσημέρι για να τους δουν. Σε 40 λεπτά έδωσαν ένα καλό δείγμα μελωδικού death metal από τους 3 full length δίσκους τους και είχαν πολύ καλό ήχο.

 

CROWBAR

Ήθελα πάρα πολύ να δω τις παλιοσειρές από τη Νέα Ορλεάνη και μας αποζημίωσαν με το στακάτο παίξιμο τους και τη, γεμάτη ενέργεια, εκτέλεση και των 11 κομματιών που επέλεξαν από την πλούσια δισκογραφία τους από το 1991! Μιλάμε για 11 δίσκους με τελευταίο το περσινό “The Serpent Only Lies” από το οποίο έπαιξαν τα “I Am the Storm” και “Plasmic and Pure”. Εντύπωση προκάλεσε η επιλογή τους να παίξουν σερί 3 κομμάτια από το “Crowbar” album στην αρχή του σετ τους (“High Rate Extinction”,”Self-Inflicted”, “All I Had (I Gave)”), δίνοντας έναν old school προσανατολισμό στην εμφάνιση τους. Ο ήχος ήταν σύμμαχος τους και απέδωσαν πειστικά και τα “To Build A Mountain”, “The Cemetary Angels”, “Walk With Knowledge Wisely”, “Conquering”, “Planets Collide” και “Like Broken Glass”. Είναι ένα group ό,τι πρέπει για να απολαύσει κανείς με παγωμένη μπύρα σε ένα καλοκαιρινό φεστιβάλ!

 

ULCERATE

Ίσως η μεγαλύτερη απογοήτευση του φεστιβάλ… και δεν έφταιγε η απόδοση τους, αλλά η παντελής απουσία της κιθάρας στον ήχο της μικρής σκηνής! Ακούσαμε ουσιαστικά τους Νεοζηλανδούς τεχνικούς death metallers σε drum n’ bass έκδοση! Πραγματικά κρίμα να ακούγεται η κιθάρα μόνο όταν έπαυαν τα drums και το μπάσο και να εξαφανίζονται με το που έμπαιναν! Δεν καταλάβαμε κανένα από τα 5 κομμάτια που επέλεξαν και φύγαμε με βαριά καρδιά για την κεντρική σκηνή. Το μόνο που έμεινε σαν κρυφό χαμόγελο ήταν το μπλουζάκι που φορούσε ο frontman τους, Paul Kelland…

 

SACRED REICH

Οι Αμερικανοί ήταν η πιο άτυχοι ολόκληρου του festival. Έπαιζαν καλά – όχι τίποτα τρομερό στο εναρκτήριο “Ignorance” - για περίπου 10 λεπτά, όταν πάνω από τη σκηνή τους ερχόταν με μεγάλη ταχύτητα ένα κατάμαυρο σύννεφο, το οποίο προμήνυε ότι θα ερχόταν βροχή και μάλιστα δυνατή. Το μήνυμα ότι θα ερχόταν θεομηνία ήρθε από σκηνής όταν χάθηκε εντελώς ο ήχος της κιθάρας του Wiley Arnett, που τους ανάγκασε να διακόψουν το “One nation” αν θυμάμαι καλά! Μέσα σε 5 λεπτά έγινε ο κακός χαμός από τη βροχή που διέκοψε την εμφάνιση τους για 30 λεπτά, γιατί διακόπηκε το ρεύμα σε όλο το συναυλιακό χώρο! Μετά έμαθα ότι επανήλθαν στην αριστερή σκηνή και έπαιξαν τα υπόλοιπα κομμάτια του σετ τους, μεταθέτοντας τον χρονικό προγραμματισμό της κεντρικής σκηνής κατά περίπου 50 λεπτά – όσο χρόνο είχε ένα group το απόγευμα για να παρουσιάσει το υλικό του.

 

Μέσα στη θεομηνία αποφάσισα να τρέξω προς τη μικρή σκηνή και ευτυχώς το αδιάβροχο μου και τα παπούτσια μου με προφύλαξαν από το νερό, αλλά το παντελόνι μου είχε γίνει ένα με τα πόδια μου από το νερό που είχαν τραβήξει. Μετά κόπων και βασάνων καταφέρνω να φτάσω στην μικρή σκηνή που επικρατούσε το αδιαχώρητο. Για καλή μου τύχη ακολούθησα μια παρέα που πήγαινε προς τη σκηνή και είδα ότι ο χώρος από τη μέση και μπροστά ήταν μισοάδειος! Προφανώς με το που έμπαιναν στη μικρή σκηνή για να προφυλαχτούν από τη βροχή, δεν το κουνούσαν ρούπι, δημιουργώντας την εντύπωση ότι είμασταν υπεράριθμοι. Και όχι μόνο κατάφερα να ξεφύγω από το ασφυκτικό περιβάλλον, αλλά έπιασα και κάγκελο από το οποίο είδα όλες τις μπάντες της μικρής σκηνής μέχρι τις 23:30, γιατί ήθελα να δω διακαώς τους πολυαγαπημένους μου FRONT LINE ASSEMBLY! Μοναδικό πρόβλημα ότι δεν είχα τίποτα να πιω από τις 17:30 και το πρόβλημα που είχε το μικρόφωνο του παλιού μου κινητού λόγω της υγρασίας που πήρε από την νεροποντή.

 

THE CROWN

Ήθελα πάρα πολύ να τους δω και δυστυχώς δεν αποζημιώθηκα. Η απόδοση και η ενέργεια τους ήταν μια χαρά, αλλά δεν έπαιξαν ούτε ένα κομμάτι από τα δύο θρυλικά πρώτα albums όταν και λέγονταν CROWN OF THORNS.

 

Δυστυχώς επιδόθηκαν σε αυτή τη μίξη death metal και punk rock n’ roll. Από τα 7 albums τους ως THE CROWN επέλεξαν τα “1999-Revolution 666”, “Deathexplosion”, “Face of Destruction/Deep Hit of Death”, “Iron Crown”, “Crowned in Terror”, “Blitzkrieg Witchcraft”, “Total Satan”, “Natashead Overdrive” και “Zombiefied!”. Όσοι τους γουστάρανε σίγουρα πέρασαν καλά, αλλά προσωπικά περίμενα άλλα, οπότε οι προσδοκίες μου δεν εκπληρώθηκαν!

 

POSSESSED

Όσοι ήσασταν παρόντες στην πρόσφατη εμφάνιση τους στο Κύτταρο γνωρίζετε τι κάνει live η μπάντα του Jeff Becerra. Ήταν πραγματικά αυτό που λέμε old school extreme metal σε όλο του το μεγαλείο. Το κιθαριστικό δίδυμο Daniel Gonzalez/Claudeous Creamer απέδωσε πειστικά τα κομμάτια που επέλεξαν από τη μικρή δισκογραφία τους.

 

Παρουσίασαν και ένα καινούριο κομμάτι από το νέο τους album, που θα κυκλοφορήσει εντός του έτους από τη Nuclear Blast. Ο Becerra ήταν μια χαρά στις φωνητικές του υποχρεώσεις και κέρδισε το πιο ζεστό χειροκρότημα από όλα τα σχήματα που εμφανίστηκαν εκείνη τη μέρα στη μικρή σκηνή του Brutal Assault.

 

IGORRR

Η ανοιχτομυαλιά στα ακούσματα των ακραίων μεταλλάδων μεταφράστηκε σε συγκρότημα και είχε το όνομα τους, που είναι το project του Gau­tier Serre. Με έναν DJ που είχε ένα τείχος από ηλεκτρονικά συστήματα, έναν drummer και πλήρη απουσία κιθαρίστα και μπασίστα, οι Γάλλοι πάντρεψαν το beat της ηλεκτρονικής μουσικής, τους ρυθμούς των drums με τα γυναικεία καθαρά και τα αντρικά ακραία φωνητικά. Και προξενεί ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση το γεγονός ότι το τελευταίο τους album, “Savage Sinusoid”, κυκλοφόρησε από τη Metal Blade!

 

Στο τέλος κατέβηκαν από τη σκηνή ο drummer και οι τραγουδιστές και έγιναν ένα με τις πρώτες σειρές, που παραληρούσαν! Αυτή η μπάντα δίνει αυτό το καλοκαίρι 39 εμφανίσεις… Είπα τίποτα κακό; Να φάω τη γλώσσα μου!

 

SWALLOW THE SUN

Οι Φινλανδοί είναι μεγάλο όνομα στο χώρο του μελωδικού death metal και απλώς το απέδειξαν με την επαγγελματική εμφάνιση τους, ικανοποιώντας και τους πιο απαιτητικούς οπαδούς τους. Ο Mikko Kotamäki είναι από τα καλύτερα λαρύγγια του είδους και το κιθαριστικό δίδυμο Markus Jämsen/Juha Raivio είχε όλη την ενέργεια και το δέσιμο των 16 χρόνων που είναι μαζί στην μπάντα! Άξιοι!

 

FRONT LINE ASSEMBLY

Ο χρονικός προγραμματισμός των εμφανίσεων της μικρής σκηνής τινάχτηκε στον αέρα λόγω του στησίματος των drums και της αναλογικής ηλεκτρονικής κονσόλας μαζί με το laptop. Εκεί που είχε πραγματικά πλάκα ήταν η προσπάθεια των Τσέχων να ανέβουν ψηλά για να στήσουν έναν προτζέκτορα. Κινδύνεψε ο ένας τεχνικός να πέσει κάτω, γιατί κανείς δεν είχε φιλοτιμηθεί να κρατήσει σταθερά την σκάλα! Με μισή ώρα καθυστέρηση, ο Bill Leeb ανέβηκε στη σκηνή και το industrial παρτι ξεκίνησε. Για 55 λεπτά οι Καναδοί μετέτρεψαν τη μικρή σκηνή σε club του Βερολίνου, παρασύροντας στους καταιγιστικούς ρυθμούς τους ακόμα και τους πιο κλειστόμυαλους. Ο drummer ήταν εντυπωσιακός, δίνοντας μια φοβερή ηχητική που δε θα μπορούσε να είναι ίδια με ένα προηχογραφημένο beat. Οι συνεχείς καπνοί στη σκηνή ενέτειναν την ατμόσφαιρα που είχε η μουσική τους και τα projections ίσα ισα που φαίνονταν – τσάμπα ο κόπος τους να στήσουν τον προτζέκτορα! Ήταν μια από τις πιο έντονες συναυλιακές στιγμές της ζωής μου και ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν σαν διάλειμμα από την κλασική ροκ ενορχήστρωση…

Ήλπιζα ότι θα δω CARCASS, αλλά δυστυχώς άλλαξαν θέση στο bill και τους έχασα. Ο Στέφανος μου είπε ότι έπαιξαν καταπληκτικά, αλλά μου είπανε κιόλας ότι δεν ήταν τόσο καλοί λόγω της κακής τεχνικής κατάρτισης του νέου τους drummer. Μετά από όλα αυτά το κινητό μου επανήλθε και το παντελόνι μου κατάφερε και στέγνωσε, οπότε η πιο επεισοδιακή μέρα του φεστιβάλ είχε αίσιο τέλος.

Δυστυχώς χάσαμε την ευκαιρία να δούμε τους Γερμανούς blacksters DER WEG EINER FREIHEIT σε όλο τους το μεγαλείο που έσπειραν τον τρόμο στη μικρή σκηνή στις 02:30 μετά τα μεσάνυχτα. Η μοναδική σοβαρή μου απώλεια από όλο το Φεστιβάλ…

Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας

 

Read 245 times

Leave a comment