Monuments on Facebook

BRUTAL ASSAULT 22- Φρούριο Josofev, Jaromer, Τσεχία Ημέρα 4η, Σάββατο 12 Αυγούστου 2017

Friday, 25 August 2017 06:00
Published in Live Reviews

Ραντεβού του χρόνου (γιατί θα ξαναπάμε).

Γράφει ο Στέφανος Τυροβολάς

Η τελευταία μέρα του Φεστιβάλ, επανέφερε τον καλό καιρό και τις πολλές και μαζεμένες σπουδαίες εμφανίσεις, κερδίζοντας με το σπαθί της, τον τίτλο της δεύτερης καλύτερης μέρας του τετραημέρου.

 

Η αρχή για εμάς έγινε με τους βετεράνους Artillery από τη Δανία, που απέδωσαν με πολύ κέφι παλιό και καινούριο υλικό τους, διασκέδασαν οι ίδιοι, και πρόσφεραν απλόχερα feelgood αίσθημα, με το groovato και επιθετικό thrash τους. Έκαναν και αφιέρωση από σκηνής σε έναν τρελαμένο fan τους, που τους είχε δει 60 φορές, οπότε πλέον μπορεί να αποσυρθεί ευτυχισμένος (και αναγνωρισμένος).

 

Συνέχεια με Prong. Η προσμονή ήταν μεγάλη, και η εμφάνιση των Madball την πρώτη μέρα, μας έκανε να περιμένουμε τα πάντα, από τους θρυλικούς crossover thrash metallers. Πολύς κόσμος, πολύ κέφι, αρκετό ξύλο, αλλά σε γενικές γραμμές μια οκ εμφάνιση από τους Αμερικάνους. Δεν έδωσαν αυτή την φωτιά που περιμέναμε, για να γίνει χαμός στο live, αλλά περισσότερο προσέφεραν μια επαγγελματική εμφάνιση, που πιθανότατα θα ξεχαστεί γρήγορα.

 

Στη συνέχεια , και μετά το απαραίτητο διάλειμμα για μπύρες και λουκάνικα, ανηφορίσαμε προς το λοφάκι, για να περάσει η ώρα, ενώ έπαιζαν οι Άγγλοι While she Sleeps. To post-metalcore τους μου είναι απόλυτα αδιάφορο, αλλά οφείλω να ομολογήσω οτί είχαν πολύ κοινό, και πιστό, σε βαθμό υστερίας, γεγονός που προκαλεί ερωτήματα για τα κριτήρια της επιτυχίας, αλλά ο προβληματισμός δεν κράτησε πολύ, γιατί ακολούθησαν οι Πολωνοί κάφροι deathsters Decapitated, που παρέσυραν τα πάντα στο διάβα τους, κάνοντας μια σπουδαία εμφάνιση, ισορροπημένη ανάμεσα σε παλιό και νέο υλικό. Χαμός στα pits, ύμνος το ''Never'' από τον καινούριο τους δίσκο. Αψεγάδιαστη εμφάνιση, στις κορυφαίες συνολικά.

Στην Πολωνία βάζουν βενζίνη στα μπιμπερό, δεν εξηγείται αλλιώς.

 

Συνέχεια με τους Βέλγους Oathbreaker, να ρίχνουν τους τόνους, αλλά όχι την ένταση. Ανταπεξήλθαν πολύ καλά στη μεγάλη σκηνή, που δεν τους κατάπιε, ενώ η frontwoman Caro Tanghe, μαγνητίζει τα βλέμματα καθώς πέρα από πανέμορφη, είναι και εκπληκτική performer.
Πολύ καλή εμφάνιση από τα μέλη της κολλεκτίβας του Amenra, απέκτησαν καινούριο κοινό με την εμφάνισή τους, και έδειξαν οτί το ατμοσφαιρικό black/crust τους μπορεί να ανοιχθεί σε μεγάλα ακροατήρια.

 

Ανηφορίζουμε και πάλι προς το λοφάκι, για να χαζολογήσουμε ακούγοντας Demolition Hammer, που ξεκινάνε με μέτριο ήχο, και κακοτριγκαρισμένα τύμπανα, αλλά στην πορεία ανεβάζουν ταχύτητες και προσφέρουν χαμόγελα. Thrash attack!

Ωραίοι.

 

Η αρένα γεμίζει για την special εμφάνιση των Tiamat, που θα παρουσίαζαν ολόκληρο το WildHoney και οι προσμονή από τους οπαδούς τους είναι τεράστια. Αλλά ειλικρινά δεν έχω ξαναδεί χειρότερη εμφάνιση μπάντας ever. ''Αλλού'' τελείως ο Johan Endlund, ξέχναγε στίχους, σταμάταγε ενώ η μπάντα έπαιζε, δεν έμπαινε στα επόμενα κομμάτια, ξέχασε να παίξει το τελευταίο του δίσκου και του το επισήμανε η μπάντα του, μια απελπισία σε γενικές γραμμές. Θα ήταν προτιμότερο, μερικές φορές, να μην καταστρέφεις μια κληρονομιά, όταν στην πορεία, κάπου το χάνεις. Κρίμα.

Μετά από αυτό το σοκ, οτιδήποτε θα ακουγόταν ως μεγαλείο, και έτσι οι Architects κερδίζουν από τα αποδυτήρια με το postcore τους, που και πάλι δεν μας λέει πολλά, αλλά είναι καλοπαιγμένο, είναι δυνατό και προκαλεί ντελίριο στην αρένα. Χωρίς να (μας) ενθουσιάζουν, κέρδισαν άνετα τον κόσμο που τους παρακολουθούσε.

 

Είχα ακούσει πολλά για τα live του Devin Townsend και της μπάντας του, αλλά αυτό που είδαμε ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Ήχος επιστήμη, εμφάνιση με prog προσανατολισμό, αλλά με metal χαρακτήρα, τρομερός performer o Καναδός ψυχάκιας, για μια ώρα δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα άλλο, πέρα από το να κοιτάς αποβλακωμένος τη σκηνή.

Εντυπωσιακή εμφάνιση, η καλύτερη της μέρας, η δεύτερη καλύτερη συνολικά (μετά τους Emperor), από την δικιά μου οπτική. Mην χάσετε με τίποτα την εμφάνισή τους στις 24 Σεπτέμβρη στο Fuzz.

 

Μετά το extravagant show του Devin Townsend, η εμφάνιση των Amorphis, ήταν ένα ταξίδι στο χωροχρόνο, ευχάριστο, ισορροπημένο, αλλά όχι μαγικό. Καλή εμφάνιση, αλλά ο ήχος τους, ήταν δυο στάθμες κάτω από ότι ακούγαμε πριν από τους Καναδούς, οπότε γρήγορα το ενδιαφέρον μετακινήθηκε στο αν οι Mayhem θα είναι καλοί ή όχι.

Μετά το show τους στην Αθήνα προέκυψε μια συζήτηση, για το αν αυτό που είδαμε ήταν μεγαλειώδες ή αίσχος. Προσωπικά θεωρώ την εμφάνιση των Νορβηγών στην Αθήνα τον Μάη, επική, αλλά δεν μπορώ να μην παραδεχτώ οτί στην Τσεχία, ήταν κακοί. Δεν ξέρω αν φταίει ο ήχος, η σύγκριση με τους υπόλοιπους, ή αν απλά ήταν μια κακή μέρα, αλλά ακόμα και ο Hellhammer έκανε λάθη, ενώ ο Atilla ήταν ντεφορμέ. Κακός ήχος σε κάθε σημείο του φεστιβάλ, χλιαρότατη απόδοση, και οι Νορβηγοί θρύλοι, έμειναν πολύ πίσω στην κλίμακα ανταγωνισμού.

Αυτό φυσικά δε ακυρώνει οτί είναι υπερμεγιστότεράστιοι.

 

Κάπως έτσι έκλεισε η τελευταία μέρα του φεστιβάλ, με πολλά ups και λίγα (αλλά ηχηρά) downs.
Συνολικά μιλάμε για ένα απίστευτα οργανωμένο Φεστιβάλ, πολύ οικονομικό (ειδικά σε τρόφιμα και αλκοόλ, ρούμι-κόλα με 2.30 euros και μπύρες μισόλιτρες με 1.10 euros, πλάκα μας κάνετε έτσι;), με ταχύ ρυθμό ανάπτυξης, που είναι πόλος έλξης από ολόκληρο τον πλάνήτη (ισχυρή η παρουσία Λατινοαμερικάνων), και προσφέρει πολύ υψηλής ποιότητας show.

 

Προφανώς τους ευνοεί η γεωγραφική θέση της χώρας, αλλά τίποτα δεν έγινε από τη μιά στιγμή στην άλλη, αλλά έχουν χρειαστεί 22 χρόνια επιμονής και προσπάθειας για να φτάσουν στο σημείο που είναι σήμερα.

Συγκλονιστικές εμφανίσεις, νέα ξεπετάγματα και λίγες απογοητεύσεις για ένα τετραήμερο που άξιζε 100% τον κόπο, την κούραση και τη βροχή.


Γράφει ο Λευτέρης Τσουρέας


 

SIKTH

Άλλοι λένε ότι παίζουν mathcore, άλλοι djent και άλλοι prog metal. Ό,τι κι αν παίζουν από όλα αυτά οι Άγγλοι απλώς δεν το έχουν κατά τη γνώμη μου. Οι δύο frontmen δεν κατάφεραν σε κανένα σημείο να ξεσηκώσουν το νωχελικό κοινό που μεσημεριάτικα κάθισε να τους δει. Κακό timing…

 

ARTILLERY

Οι γερόλυκοι thrashers συμπληρώνουν φέτος 35 χρόνια παρουσίας και το αξιοθαύμαστο είναι το γεγονός ότι από το 2009 έχουν κυκλοφορήσει 4 δίσκους, όσους κυκλοφόρησαν από τότε που ξεκίνησαν μέχρι το 2000 με μια παύση 7 ετών (1991-1998). Οι παλιοσειρές Morten και Michael Stützer σε μπάσο και κιθάρα αντίστοιχα έδιναν το σύνθημα για old school καταστάσεις, που δυστυχώς έφταναν σε εμάς χωρίς την ένταση που έπρεπε. Ο ήχος που είχανε είχε σκαμπανεβάσματα και ζήσαμε τον εφιάλτη των μικρών συγκροτημάτων στα φεστιβάλ που έχουν γίνει επί ελληνικού εδάφους. Ο «νέος» frontman τους, Michael Bastholm Dahl, είχε καλή επικοινωνία με το κοινό, που δεν είχε τον ίδιο ενθουσιασμό με σχήματα ανάλογου ύφους. Οι Δανοί έπαιξαν 8 τραγούδια: “In Defiance of Conformity”, “The Challenge”, “By Inheritance”, “Legions”, “Live by the Scythe”, “Khomaniac”, “Terror Squad” και “Into the Universe”. Κλου της εμφάνισης τους η αναφορά ότι μέσα στο κοινό ήταν ένας παλιός οπαδός τους που τους είχε δει live 60 φορές! Αλήθεια ξέρετε πολλές μπάντες να έχουν τόσο πιστούς οπαδούς;

 

PRONG

Είχα αγωνία να δω το Αμερικάνικο τρίο, κυρίως έχοντας στη μνήμη μου την απίστευτη εμφάνιση τους στο Hellfest το 2013. Με το “Zero days” στις αποσκευές τους, οι PRONG κατάφεραν να κερδίσουν και τον πλέον ανυποψίαστο για το κοφτό groovy στυλ τους. Από το album τους που κυκλοφόρησε ένα μήνα πριν, έπαιξαν μόνο το “Divide and Conquer”. Τα υπόλοιπα 7 κομμάτια του σετ τους ήταν τα “Beg to Differ”, “Unconditional”, “Turnover”, “Cut and Dry”, “Broken Peace”, “Whose Fist Is This Anyway?” και “Snap Your Fingers, Snap Your Neck. O Tommy Victor είναι μετά από 31 χρόνια ένας χαρισματικός frontman και σίγουρα υποτιμημένος όσο και η μπάντα του! Θα μπορούσαν να ήταν ακόμα καλύτεροι, κυρίως λόγω του μπουκωμένου ήχου – στο Hellfest ήταν κρύσταλλο!

 

DECAPITATED

Το moshpit που δημιουργήθηκε ήταν από τα μεγαλύτερα του φεστιβάλ και είχε και ένα μεγάλο φουσκωτό στρώμα σε σχήμα κοχυλιού! Οι Πολωνοί ξεσήκωσαν τον κόσμο στη δεξιά κεντρική σκηνή και άφησαν άπαντες ικανοποιημένους μετά από μια ώρα καταιγιστικού old school death metal. Τα μισά κομμάτια του σετ τους ήταν από το φετινό, έβδομο κατά σειρά, full length album τους, “Anticult” – η μόνη μπάντα του φεστιβάλ που έκανε κάτι τέτοιο! Από αυτό έπαιξαν τα “Deathvaluation”, “Kill the Cult”, “Never” και “Earth scar”, ενώ τα υπόλοιπα κομμάτια που επέλεξαν ήταν τα “Post(?) Organic”, “Day 69”, “Spheres of Madness” και στο τέλος το “Homo Sum”.

 

OATHBREAKER

Black metal με γυναίκα τραγουδίστρια… Μάλιστα... Είχαν κάποιο ενδιαφέρον συνολικά οι Βέλγοι, αλλά η προβλέψιμη δομή των κομματιών τους απλά με κούρασε – ξέσπασμα και μετά ήρεμο μέρος και ξανά ξέσπασμα. Η φωνή της όταν τραγουδούσε καθαρά απλώς δεν ακουγόταν, γεγονός που με έκανε να πιστεύω ότι την έθαψε ο ηχολήπτης. Ώσπου ξάφνου ακούγεται η κραυγή της και αντιλαμβάνομαι ότι πολύ απλά η Caro Tanghe δεν το έχει με τα καθαρά φωνητικά! Ο κόσμος χειροκροτούσε μουδιασμένα και η ομορφούλα frontwoman τους ήταν και ντροπαλή εκτός των άλλων! Τα μακροσκελή κομμάτια που έπαιξαν ήταν τα “10:56”, “Second Son of R.”, “Being Able to Feel Nothing” και “Glimpse of the Unseen”. Αν αυτή είναι μια ακόμα τάση του σύγχρονου μαυρομεταλλικού ήχου, καταλαβαίνω γιατί απέχω από το να παρακολουθώ μπάντες σαν και αυτούς…

 

DEMOLITION HAMMER

Ίσως η χειρότερη μπάντα του φεστιβάλ! Δεν είχαν συνθέσεις αξιόλογες να ασχοληθεί κανείς, ο ήχος τους ήταν ό,τι να ‘ναι και ο frontman τους ανάμεσα στα κομμάτια έλεγε ένα κάρο βλακείες – κάθε τρεις λέξεις έλεγε f#$k! Ο κόσμος έκανε το χαβαλέ του με το μπύροthrash τους και αναρωτιέμαι πραγματικά ποιος τους έβαλε τόσο ψηλά στο bill να παίζουν δυο θέσεις πάνω από τους DECAPITATED…

TIAMAT

Πήγα μπροστά στην αριστερά μεγάλη σκηνή με ακόμα πάρα πολύ κόσμο για να δω από περιέργεια τι θα κάνει ο ηγέτης τους, Johan Edlund. Θα παρουσίαζαν το “WIldhoney”, έναν δίσκο κομβικό για την εξέλιξη του ατμοσφαιρικού metal των mid 90s, ο οποίος αποτέλεσε ηχητικά και τον οδηγό για τον λεγόμενο «ήχο Century media». Ο δίσκος αυτός είναι δίκοπο μαχαίρι, γιατί τα πρώτα του κομμάτια είναι ό,τι πρέπει για live παρουσίαση τους, όμως από το “Kaleidoscope” και μετά, οι ρυθμοί πέφτουν και αν είναι υποτονικοί θα είμαστε μάρτυρες ενός καταστροφικού για την υστεροφημία τους live. Και δυστυχώς έγινε ακριβώς αυτό που περίμενα…

 

Με ένα καπέλο και γυαλιά ηλίου αν και είχε σκοτεινιάσει, ο – κάτοικος Θεσσαλονίκης - Σουηδός ήταν απλώς επαρκής στο εναρκτήριο “ Whatever That Hurts”. Οι στίχοι του έφευγαν και η απόδοση της μπάντας ήταν το λιγότερο άνευρη. Κάπως έτσι συνεχίστηκε η εμφάνιση τους μέχρι που τον έπιασε το φιλότιμο να μιλήσει για το δίσκο: «Δε θυμάμαι πότε κυκλοφόρησε…πριν 15 χρόνια ή πριν 25; Τέλος πάντων…Συγγνώμη ας μη μιλάω καλύτερα! Ας παίξουμε μουσική». Μέχρι το “Gaia” ήταν υποφερτοί, αλλά ο 46χρονος mastermind τους ήταν φανερά στον κόσμο του. Μετά από αυτό έπεσε στο πάτωμα της σκηνής και ξεκίνησε να τραγουδάει τους στίχους από τις σημειώσεις του. Μετά πέταξε την κιθάρα του μπροστά στον εμβρόντητο κιθαρίστα της μπάντας (Johan Niemann), ο οποίος δεν ήξερε τι να κάνει… Όλη η μπάντα πλέον δεν ήξερε πότε να ξεκινήσει να παίζει το επόμενο κομμάτι, βλέποντας τον να είναι εκτός τόπου και χρόνου! Έβγαλε και τα γυαλιά και πήγαινε σε όλους τους μουσικούς του να «παίξει» μαζί τους.

Κιθάρα δεν ξανάπιασε και είπε να φύγει ανακουφισμένος με το τέλος του “A Pocket Size Sun”. Όμως τον έπιασε ο drummer τους και πιο παλιός στην μπάντα, Johan Niemann, για να του υπενθυμίσει ότι έχουν να παρουσιάσουν άλλο ένα κομμάτι! Και πάλι δεν αξιώθηκε να πάρει την κιθάρα και κυριολεκτικά εκτέλεσε με τη φωνή του ένα από τα πιο εμβληματικά κομμάτια στην ιστορία του ατμοσφαιρικού metal, το “The sleeping beauty” από το κολοσσιαίο “Clouds”.
Ήταν μια μαύρη στιγμή στην ιστορία τους και σίγουρα η χειρότερη εμφάνιση συνολικά του φεστιβάλ. Σε άλλες εποχές θα έτρωγαν μπουκάλια και αποδοκιμασίες! Αλλά φαίνεται ότι πλέον έχουμε γίνει ανεκτικοί ακόμα και στην προκλητική αδιαφορία ενός μουσικού. Δεν ήταν ότι δεν απέδωσε καλά τα φωνητικά του ή τα μέρη της κιθάρας του. Ήταν το γεγονός ότι αδιαφόρησε πλήρως για το κοινό που ήρθε να τους δει με προκλητικό τρόπο! Τραγικός και αδικαιολόγητος το λιγότερο…

 

VALLENFYRE

Ειχα χαρεί υπερβολικά όταν είδα ότι είναι στο bill του festival και έτρεξα στη μικρή σκηνή από νωρίς για να πιάσω καλή θέση και να απολαύσω την μπάντα του Greg Mackintosh. Φαίνεται ότι στους PARADISE LOST περνάνε midlife crisis αν κρίνω από την επιλογή του 47χρονου κιθαρίστα τους, να ξυρίσει τα μαλλιά του και να αφήσει μοϊκάνα, αφού τα είχε κόψει και βάψει όταν ήρθε με τους PARADISE LOST στο φετινό Rockwave festival.

 

Η απόδοση τους ήταν πολύ καλή για πρώτη τους συναυλία για το νέο δίσκο, αλλά ο ήχος τους ήταν κάπως παραμορφωμένος και με δυσκολία διέκρινε κανείς τις διαφορές που έχουν τα κομμάτια τους. O frontman τους περιφερόταν συνέχεια σκυφτός και άλλαζε τις σελίδες με τους στίχους όταν τελείωνε κάθε κομμάτι. Από το “Fear Those Who Fear Him” επέλεξαν 7 από τα 12 κομμάτια του (“Born to Decay“, “Messiah”, “Degeneration”, “An Apathetic Grave”, “Nihilist”, “The Merciless Tide”, “Kill All Your Masters”). Από τα προηγούμενα δύο albums τους επέλεξαν τα “Scabs”, “Instinct Slaughter”, “Cathedrals of Dread”, “Splinters” και “Desecration”. Θα μπορούσαν καλύτερα, αλλά δικαιολογούνται λόγω του γεγονότος ότι ήταν η πρώτη τους εμφάνιση για την προώθηση του φετινού τους album. Τουλάχιστον στα φωνητικά του ο Mackintosh ήταν επαρκής!

 

DEVIN TOWNSEND PROJECT

Ήταν απλά η κορυφαία εμφάνιση του φεστιβάλ! Από πού να ξεκινήσει κανείς; Από τον τρομερά ισορροπημένο ήχο που ακούγονταν όλα τα όργανα ξεκάθαρα, αγγίζοντας τα όρια να τον αποκαλέσεις ήχο CD; Να εξάρει κανείς τη φωνή του Townsend που τόσο στα πιο ακραία και στα καθαρά ήταν αψεγάδιαστη – να τον ακούσετε πόσο διαφορετικό κάνει το “Hyperdrive” που πρωτοτραγούδησε η Anneke! Τι να πει κανείς για το setlist που είχε τα πάντα, ικανοποιώντας και τον πιο φανατικό οπαδό τους που ήθελε να ακούσει κομμάτια και εκτός του DEVIN TOWNSEND PROJECT; Επέλεξε τα “Rejoice”, “Stormbending”, “Failure”, “Deadhead”, “Ziltoid Goes Home”, “Supercrush!”, “March of the Poozers”, “Kingdom” και “Higher”.

 

Το πακέτο Devin Townsend Project είναι απλά κάτι που οφείλει ένας οπαδός της σκληρής μουσικής να προσφέρει έστω μια φορά στη ζωή του σαν εμπειρία, που για εμένα έγινε βίωμα. Τον απόλαυσα όσο κανέναν άλλον ακόμα κι όταν με το φλεγματικό του χιούμορ τα έχωνε στην Katy Perry και σε όσους έχουν συγκεκριμένα πιστεύω για το τι είναι prog metal και τι όχι! Και όλα αυτά ακόμα και κατά τη διάρκεια ενός κομματιού, όχι μόνο ανάμεσα τους! Είναι το λιγότερο ένας χαρισματικός frontman!

 

AMORPHIS

Οι Φινλανδοί τα πήγαν περίφημα και στο ωριαίο τους σετ χώρεσαν και κομμάτι από τα πολυαγαπημένα μου “Tales from the thousand lakes” (“Into hiding”) και “Elegy” (“My kantele”). Ο Tomi Joutsen είναι πλέον «παλιός» και τα πήγε περίφημα τόσο στα ακραία, όσο και στα καθαρά φωνητικά. Οι κιθαρίστες Esa Holopainen και Tomi Koivusaari είναι 27 χρόνια μαζί στο group και παίζουν τα μέρη τους πραγματικά με κλειστά τα μάτια. Aπό το, προ διετίας, τελευταίο τους album έπαιξαν τα “Under the Red Cloud”, “Sacrifice”, “Bad Blood” και “Death of a King”, ενώ από τα υπόλοιπα προηγούμενα επέλεξαν τα “Silver Bride”, “Hopeless Days”, “The Smoke”, “House of Sleep”.

 

ΜΑΥΗΕΜ

Ήμουν πολύ περίεργος να τους ξαναδώ και με αγωνία περίμενα να δω τι ήχο θα έχουν, μιας και έθαψαν τις κιθάρες στο Fuzz club της Αθήνας, καταστρέφοντας την ατμόσφαιρα που έχει το “De mysteriis dom. Sathanas”. Πίστευα, λοιπόν, μετά από αυτό που είδα ότι το κιθαριστικό δίδυμο Teloch/Ghul είναι ανεπαρκές τόσο ηχητικά, όσο και εκτελεστικά για να παρουσιάσουν το πρώτο full length album τους με πειστικό τρόπο. Και στο Brutal Assault οι ισχυρισμοί μου απλώς επιβεβαιώθηκαν πλήρως…

 

Οι κιθάρες ακουγόντουσαν πεντακάθαρα και μπορούσε και ο πλέον άσχετος να καταλάβει ότι είχαν επιλέξει να βάλουν τέρμα το fuzz και να ακούγονται τραχιές όσο δεν πάει. Το “Funeral fog” απλώς δεν το καταλάβαμε και πάλι, το “Freezing moon” έχασε πλήρως σε ατμόσφαιρα, το “Cursed to eternity” θυσιάστηκε στο βωμό της ακρότητας που τους διακατέχει σαν μπάντα, τα “Pagan fears” και “Life eternal” ευνουχίστηκαν ακόμα και το κεντρικά τους riff, στο “Buried by time and dust” δεν παίχτηκε καν το lead θέμα που προστέθηκε στη στουντιακή έκδοση του album λες και επέλεξαν να το παίξουν στη μορφή που είχε όταν ήταν ο Dead πίσω από το μικρόφωνο! Το “From the dark past” ήταν κι αυτό μια απογοήτευση, ενώ παραδόξως το “De mysteriis dom. Sathanas” αποδόθηκε συνολικά επαρκώς και τα ιδιότυπα φωνητικά του Attila δεν έλαμψαν με την απουσία τους.

Και κάπου εδώ φαίνεται ότι δεν ήταν τυχαία η απαξίωση που δέχτηκαν οι MAYHEM μετά το live τους στην Αθήνα. Είναι επιλογή τους να παρουσιάζουν έτσι το album αυτό και τολμάνε και το κάνουν για 2 και πλέον χρόνια. Πραγματικά το live album που κυκλοφόρησαν για να το διαφημίσουν δεν έχει καμμία σχέση με αυτό που θα δει κανείς σε live τους. Στο live album φαίνεται να παίζουν πιστά τα κομμάτια, γεγονός που με κάνει πλέον να πιστεύω ότι ή έχουν κορεστεί μετά από τόσες φορές που το έχουν παρουσιάσει ή απλά δεν είναι 100% live το “De Mysteriis Dom Sathanas Alive”.

 

Ο Attila δεν ήταν στα φωνητικά εντυπωσιακός, ενώ ο Hellhammer τα πήγε περίφημα, αλλά ο ήχος στα drums του ήταν εμφανώς μπουκωμένος και δε βοηθούσε στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα. Καταληκτικά πρέπει αυτή η παρουσίαση δίσκου να είναι η χειρότερη που έχει γίνει τόσο εκτεταμένα στην ιστορία του extreme metal και σίγουρα η μεγαλύτερη απογοήτευση όλου του Φεστιβάλ…

Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας

Read 271 times

Leave a comment