Monuments on Facebook

“SUMMER UNDER THE QUARRY METAL FESTIVAL II” 2017 – Σάββατο 26 Αυγούστου, Άλσος Βεϊκου, Γαλάτσι.

Monday, 28 August 2017 06:00
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Δεύτερη συνεχή χρονιά. Στο γνωστό καταπράσινο αμφιθέατρο του Άλσους Βεϊκου, η σύναξη ντόπιων σχημάτων του χθες και του σήμερα έχει την τιμητική της αφού κόντρα σε όλα τα άχαρα που συμβαίνουν γύρω μας, ο Πάνος Parthos Παπαγεωργίου και οι πιστοί συνεργάτες τους επιμένουν για ομαδική ψυχοθεραπεία, εκατέρωθεν!

Γράφουν οι Σοφία Γεωργούση (ΣΓ), Δημήτρης Τσέλλος (ΔΤ) και Χρήστος Κισατζεκιάν (ΧΚ & πρόλογος)

Τα σχήματα επτά φέτος. Και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες όλων για την τήρηση του προγράμματος, όλο και κάτι θα σου σπάσει τα αρ@#$$#@ια ώστε να σε θέλει «υπόλογο» στους γονείς των νεοτέρων!... Εν προκειμένω, πέρα από τις όποιες ισχνές καθυστερήσεις στα επτά soundchecks, ήταν τα συλλεκτικά πεταλάκια του κιθαρίστα των Sirius Δημήτρη Σταθόπουλου που τα «στήλωσαν» στο άνοιγμα της αυλαίας και μέχρι να σταματήσουν τα νάζια, πήγε επτά και κάτι… Όποιος έχει σταθεί όμως έστω και μια φορά στα σανίδια, ΞΕΡΕΙ!
Το θέμα είναι πως στην τελική, μια και τα ξημερώματα Κυριακής που ολοκληρώθηκε τούτη η ετήσια βαρυμεταλλική μουσική γιορτή, νικητές ήταν για άλλη μια φορά η επιμονή και η υπομονή όσων παλεύουμε αμετανόητα να κρατήσουμε τα φτερά μας στη θέση τους... Στην πλάτη μας ντε!!!

 

Sirius

Οι Sirius είχαν τον πάντα άχαρο ρόλο του πρωτοεμφανιζόμενου στη σειρά από τις μπάντες του billing. Επίσης είχαν ένα κάποιο τρακ, μια κάποια συστολή (θετικό αυτό για μένα στη φάση που βρίσκονται) την οποία προσπάθησαν και κατάφεραν να ξεπεράσουν με κάποιες έξυπνες και ωραίες ατακούλες (ή μήπως το σωστό είναι ατακίτσες;). Τέλος πάντων, καταλάβατε. Ο ήχος τους κινείται σε ξεκάθαρα heavy power μονοπάτια και μάλλον ρίχνει τις περισσότερές του ματιές προς τις ΗΠΑ, παρά προς τη Γηραιά Ήπειρο. Το ότι διασκεύασαν στο τέλος το “Valhalla Rising” των Grand Magus δεν ξέρω κατά πόσο συνδέεται με την ακριβώς προηγούμενη πρόταση, αλλά σίγουρα δείχνει τις σωστές καταβολές των παιδιών, όσων αφορά τις μουσικές προτιμήσεις.

 

Κάπου, σε ένα τραγούδι, άκουσα σε παραλλαγή (ως φόρος τιμής θέλω να πιστεύω) το βασικό riff του “Metal Daze” των Manowar, οπότε παίρνουν και από δω extra πόντο. Και άλλον ένα, για το γεγονός πως είναι πρωτίστως οπαδοί. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουν, είναι να συνεχίσουν τη σκληρή δουλειά (ή αν δεν δουλεύουν σκληρά ως τώρα, να ξεκινήσουν!) και όλα θα βρουν το δρόμο τους. Α! Και λίγη περισσότερη προσοχή στα φωνητικά. Εντελώς προσωπική και εκτός πραγματικότητας της μπάντας άποψη, καθώς δεν ξέρω τι και πως, με έναν πιο δυναμικό τραγουδιστή τα κομμάτια θα ακούγονταν πολύ πιο ανεβασμένα. Εν αναμονή του πρώτου βήματός των Sirius λοιπόν, που είναι EP και τιτλοφορείται “Wings Of Fire”. (Δ.Τ)

 

Given Free Rein

Ακολούθησαν οι Given Free Rein, ένα φρέσκο σχήμα που παρουσιάστηκε το 2015 και κινείται στο χώρο του hard, post rock. Τα καθαρά φωνητικά του Andrew Koureta σε συνδυασμό με τα διαρκή σόλο στην κιθάρα και την έντονη παρουσία του μπάσου ηλέκτρισαν την ατμόσφαιρα. Σε μερικά κομμάτια δε, χρησιμοποιήθηκαν φωνητικά samples συμπληρώνοντας το ηχητικό αποτέλεσμα.

 

Μας ξένισε λίγο το “thank you” αντί για «ευχαριστώ» προς το κοινό έπειτα από κάθε κομμάτι, αλλά ίσως να είμαστε αυστηροί κριτές με τον Δημήτρη. Αν και με εμφάνιση αστραπή, οι Given Free Rein προσέθεσαν τη δική τους καίρια alternative πινελιά στο Φεστιβάλ. (Σ.Γ)

 

Pulse R

Τη σκυτάλη πήραν οι Pulse R με ένα δυναμικό ξεκίνημα. Hard rock/ alternative metal σχήμα με επιρροές από After Bridge και Velvet Revolver. Σκληρό rock ,λοιπόν, και εφόσον εγκρίνει και ο Δημήτρης με τα ιδιαίτερα γούστα του, μπορείτε να το θεωρείτε επιτυχία. Η έντονη ενέργεια του συγκροτήματος ξεσήκωσε το κοινό. Αποκορύφωμα της εμφάνισης της μπάντας αποτέλεσαν οι guest συμμετοχές. Από την μία, ο Άρης Λάμπος των Deathcrop Valley και μάλιστα υπεύθυνος της έκθεσης comics που βρισκόταν στο φεστιβάλ.

 

Από την άλλη, ο Πάνος Παπαγεωργίου των Parthian Shot που διοργάνωσε -βεβαίως- το Under the Quarry Metal Fest και συμμετείχε στην παρουσίαση μιας ευχάριστης διασκευής του “Man in the Βox” από τους Alice in Chains. Όσο περίεργη μέρα και να είχαν οι Pulse R έπειτα από το ατυχές συμβάν ενός τρακαρίσματος, για το οποίο μας πληροφόρησε ο Βιντζηλαίος, δικαιώθηκαν και με το παραπάνω στη σκηνή εισάγοντάς μας σε έντονους ρυθμούς. (Σ.Γ)

Illusory

Πριν γράψω κάτι για τους Illusory, να συμπληρώσω στα όσα σωστά γράφει η Σοφία, πως οι Given Free Rein μου έδωσαν την εντύπωση ότι θέλουν να πετύχουν πράγματα πάνω από τις (τωρινές) δυνατότητές τους. Κακά τα ψέματα, φωνή/ έγχορδο/πλήκτρα σε άριστο επίπεδο, μόνο από μουσικούς σαν τον Geddy Lee έχουμε δει. Γι’ αυτό δουλειά παίδες, θέλει δουλειά.

 

Επιστροφή σε heavy - power ηχοχρώματα με τους Illusory, οι οποίοι είναι στην ουσία οι Ivory Tower με νέο όνομα. Δεν τους είχα ξαναδεί ως τώρα, αν και έχουν ήδη δύο δίσκους στο παλμαρέ τους και μπορώ να πω πως με κέρδισαν. Μεγάλες δόσεις μελωδίας, ωραίες κιθάρες και φωνητικά που θα μπορούσα να τα φανταστώ ακόμη πιο ταιριαστά σε μια aor - melodic rock μπάντα, καθώς στις ψηλές νότες ο τραγουδιστής τους Δημήτρης Θεοδώρου είναι αρκετά επηρεασμένος (ή του βγαίνει αβίαστα) από τον Steve Perry των Journey. Τα’χω πει εγώ αυτά, όλοι εμείς οι heavypowerepic-άδες κρύβουμε έναν aor-ά μέσα μας. Ή και όχι τόσο μέσα μας.

 

Η Μαργαρίτα Παπαδημητρίου των Voice Box, SL Theory στα φωνητικά συνέβαλε αρκετά στο να δημιουργηθεί μια όμορφη δυάδα, και το βράδυ που είχε ήδη καταφτάσει συνέβαλε με τη σειρά του στη δημιουργία της ατμόσφαιρας που και οι ίδιοι οι Illusory ήθελαν. Σε γενικές γραμμές, μια καλή εμφάνιση για τους φίλους μας που στηρίχτηκαν όπως ήταν αναμενόμενο στο περυσινό τους πόνημα “Polysyllabic”. (Δ.Τ)

 

Mother of Millions

Σειρά είχε το progressive/alternative metal σχήμα των Mother of Millions με αρκετές επιρροές από Tool & Leprous. Ο Γιώργος Προκοπίου, ιθύνων νους και των Poem, μας ταξίδεψε με την ιδιαίτερη φωνή του διεκδικώντας την θέση ενός από τους καλύτερους frontman της βραδιάς. Οι Mother of Millions είχαν το δικό τους κοινό στο φεστιβάλ, ωστόσο κατάφεραν να καθηλώσουν και τους υπόλοιπους, παρασύροντάς τους σε ένα μουσικό ατμοσφαιρικό ταξίδι.

 

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασε το τεχνικό κομμάτι του συγκροτήματος. Περίεργες τεχνικές στα drums και στα μακρά φωνητικά, έντονη παρουσία πλήκτρων, ακόμα και χρήση δοξαριού στην κιθάρα. Ανιχνεύσαμε επιρροές από Dream Theater και από Fates Warning των early 00’s. Όπως και να έχει, το ιδιόμορφο αποτέλεσμα μας δικαίωσε και μας επέτρεψε να απολαύσουμε την ποικιλία ακουσμάτων του Metal Fest. (Σ.Γ)

 

Diviner

Για τους Diviner τι να γράψω τώρα πάλι… Είναι η τρίτη (ή μήπως τέταρτη;) φορά μες στη χρονιά που τους βλέπω και όπως πάντα η απόδοσή τους έπιασε υψηλά standards. Μόνο που με πείραξε ο αυτή τη φορά αδύναμός τους ήχος, το είπα και στον Γιάννη Παπανικολάου άλλωστε επί προσωπικού. Το rhythm section είχε τη μισή δυναμική από αυτή που έχουμε συνηθίσει. Γενικά, αν εξαιρέσεις τους Mother of Millions και τους Maplerun που είχαν τους δικούς τους ανθρώπους πίσω από τη κονσόλα, οι υπόλοιπες μπάντες είχαν πρόβλημα και ακόμη και κατά τη διάρκεια του σετ διόρθωναν (!!!) τον ηχολήπτη. Τι να πεις… αυτά συμβαίνουν όταν άσχετοι με το αντικείμενο άνθρωποι βρίσκονται εκεί για να κάνουν τη δουλειά κάποιου άλλου σχετικού, που θα την έκανε άψογα. Και για να μη παρεξηγηθώ, σε αυτό δεν φταίει ο Πάνος που διοργάνωσε ένα άψογο φεστιβάλ, αλλά αυτός που του κατσίκωσε τον ηχολήπτη στο σβέρκο.

 

Πίσω στους Diviner οι οποίοι μέσα σε μια ατμόσφαιρα που συνδύαζε πάθος, πώρωση και χαβαλέ, μας έστειλαν ξανά με κομματάρες από το ντεμπούτο τους “Fallen Empires” (ένας από τους καλύτερους heavy-power δίσκους της ελληνικής σκηνής, αν θέλετε τη γνώμη μου), με το hit “Evilizer” και το τρομερό “Riders From The East” να είναι «τσικ» (ένα τι;) πάνω από τα υπόλοιπα όσον αφορά και πάλι τα δικά μου γούστα («μας έπρηξες με τα γούστα σου», ξέρω). Η Σοφία, που δεν μπορείς να πεις πως είναι και οπαδός του συγκεκριμένου ήχου, πιάστηκε επ’αυτοφώρω να κουνά ρυθμικά το κεφάλι σε πολλά από τα riffs τους, οπότε αυτό από μόνο του είναι ένα επιπλέον credit. Επόμενο ραντεβού των Diviner με το κοινό τους, στο “Let’s Rock Festival 2017” στα Οινόφυτα. Και ελπίζω ο Γιάννης να φορά τη “The Punisher” μπλούζα του. (Δ.Τ)

 

Maplerun

Αν υπάρχει εκεί έξω έστω κι ένας που αναρωτιέται γιατί οι Αθηναίοι (και Ευρωπαίοι βεβαίως βεβαίως όπως άλλωστε θέλουν να δείχνουν προς τα έξω μέσω των social media) Maplerun κατείχαν σε τούτη την τίμια διοργάνωση τη θέση του headliner, επιτρέψτε μου να πω εκ πείρας πως πέρα από την πιο πλούσια δισκογραφία, αν μη τι άλλο, είναι μετά τους Universe 217 ίσως η πιο hard working band της χώρας μας!... Βέβαια όπως και πολλοί από εμάς που έχουμε υπάρξει μέλη της Ελληνικής σκηνής γνωρίζουμε, εν τέλει το να είσαι τελευταίος σε πολυπληθή bills όπως εδώ, καταντά μειονέκτημα αφού βγαίνεις επί σκηνής (καλή ώρα) λίγο πριν τις μια τα ξημερώματα όπου αρκετοί έχουν φύγει με ελαφρά πηδηματάκια… Να άλλος ένας λόγος λοιπόν που το κουαρτέτο ήταν πρωταγωνιστικό: πάτησαν στη σκηνή και έπαιξαν σε διακόσια πενήντα άτομα λες και ήταν η τελευταία τους φορά! Όπως άλλωστε ανέκαθεν πράττουν – respect!!!

 

Δέσιμο μπετόν αρμέ, ιδρώτας, κέφι και τεχνική αρτιότητα, με ήχο μάλαμα από τα έμπιστα χέρια του Βαγγέλη που επιλέγουν κι αυτοί -όπως αρκετοί ακόμη του σιναφιού μας- δικαίως. Η μερίδα του λέοντος στο αναγκαστικά/δημοκρατικά μικρό set list ανήκε φυσικά στο νεόφερτο και κατά την ταπεινή μου άποψη κορυφαίο τους “Partykrasher”.

Το πιο τίμιο κλείσιμο λοιπόν για έναν από τους πιο τίμιους βαρυμεταλλικούς ετήσιους θεσμούς της χώρας μας που ήρθε για να μείνει, αφού οι πλάτες του Πάνου Παπαγεωργίου και των συνεργατών του μοιάζουν με κείνες του Άτλαντος!...(Χ.Κ)

Φωτογραφίες: Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com

 

Read 342 times

Leave a comment