Monuments on Facebook

ARCH ENEMY, JINJER - Piraeus 117 Academy, Αθήνα, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Monday, 25 September 2017 08:08
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Ο τυφώνας Alissa σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά του!

Ανταποκρίνεται ο Δημήτρης Τσέλλος

Έτσι δεν συνηθίζεται, να δίνουν οι επιστήμονες γυναικεία ονόματα στους τυφώνες; Ας ονομάσουμε και εμείς λοιπόν κατά τον ίδιο τρόπο τον δικό μας μεταλλικό τυφώνα! Ένας τυφώνας που ενώ ζύγωνε απειλητικά τα μέρη μας, εμείς αντί να κρυφτούμε, τρέξαμε να πιάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερη θέση για να τον ανταμώσουμε!

 

Το Academy είχε αρκετό κόσμο. Μάλιστα, υπήρξε ικανοποιητική προσέλευση από την αρχή, ώστε να δει τους Ουκρανούς Jinjer. Εμ, δεν ήταν Έλληνες για να τους σνομπάρουμε! Κατά την εμφάνιση των ανατολικοευρωπαίων, μου έκαναν εντύπωση τα παρακάτω: Καταρχάς, παρατήρησα πως έχουν κοινό! Δεν εννοώ 10-15 σκόρπιους οπαδούς να τραγουδάνε δω και κει, όπως συμβαίνει πολλές φορές. Εννοώ κοινό συντεταγμένο, που να γνωρίζει τα κομμάτια και να συμμετέχει με τον τρόπο του σε αυτά. Δεύτερον, η τραγουδίστριά τους Tatiana Shmailyuk, είναι μορφή. Ευτυχώς παράτησε τα ράστα, τα έξαλλα κουρέματα και τα πολλά μπιχλιμπίδια στο πρόσωπο, η απλότητα της πάει. Φωνητικά ήταν αξιοπρόσεκτη, καλύτερη στα brutal από τα «καθαρά», ενώ κινητικά πότε χτυπιόταν σαν τον Anselmo, πότε λικνιζόταν άκρως αισθησιακά, πότε έμοιαζε με τη metal έκδοση της Lady Gaga με τις ρομποτικές - “poker face” - κινήσεις της. Όπως και να ‘χει τράβηξε τα βλέμματα πάνω της, όπως επίσης και ορισμένες εχμ… «πονηρές» εκφράσεις θαυμασμού. Ο κιθαρίστας Roman Ibramkhalilov πέρασε και δεν ακούμπησε. Άλλωστε, τι να περιμένουμε από ένα συγκρότημα που δεν έχει solos; Θα κριθεί λοιπόν μόνο για τα ρυθμικά του μέρη. Καλός ήταν πάντως. Σαφώς σημαντικότερος ο ρόλος του Eugene Kostyuk στο μπάσο. Πρόκειται για τον βράχο της μπάντας, που πάνω του έχουν χτιστεί τα κομμάτια της στην ουσία. Από την άλλη, ο θεούλης ντράμερ Vladislav Ulasevish είχε το πιο απλό, λιτό και κοντό set drums που έχω δει ποτέ μου, αλλά και πάνω σε αυτό τα πήγε περίφημα. Σε γενικές γραμμές, αυτό το “Pantera - Lamb of God - Gojira - γενικά groove metal” δεν μου αρέσει, αλλά δεν μπορώ να μην παραδεχτώ πως είναι το είδος μουσικής που κάνει το μεγαλύτερο γκελ στη νεολαία μαζί με το stoner στις μέρες μας. Οπότε, με καθαρά αντικειμενικά κριτήρια, όσο γίνεται, βάζω πολύ καλό βαθμό στη μπάντα. Λέτε να δούμε τους Jinjer να γίνονται μεγάλοι; Το έχουν το πακετάκι!

Ο κόσμος έχει φισκάρει την αρένα του Academy και είμαστε έτοιμοι για το κυρίως πιάτο της βραδιάς: “Thunderstruck” από τα ηχεία και κάπου εκεί θυμάμαι το πόσο σημαντικό είναι ένα καλό intro για μια συναυλία! Οι Arch Enemy «εφορμούν» και ναι, είναι μια μεγάλη μπάντα στην απόλυτη ακμή της. Δεν κόπιασαν ιδιαίτερα για να μας το αποδείξουν. Ήρθαν, είδαν, μας κατατρόπωσαν και αποχώρησαν. Τόσο απλά. Εκνευριστικά αλάνθαστοι, σαρωτικοί θα έλεγα, τίμησαν τα πολλά παράσημα που έχουν στο πέτο ως μονάδες (καθένας ξεχωριστά γράφει βιβλίο), με την ΘΕΑ Alissa να κυριαρχεί. Ειλικρινά, περισσότερα θα μπορούσα να γράψω για τους Jinjer, παρά για τους Arch Enemy. Οι δεύτεροι δεν χρειάζονται λόγια πολλά. Πέντε λεπτά να ήταν κάποιος παρών το βράδυ της Παρασκευής, θα καταλάβαινε περί τίνος πρόκειται.

 

Στηριζόμενος σε ένα πλουσιότατο ηχητικό οπλοστάσιο και με έναν ήχο αξιοθαύμαστο, ο «Εχθρός» είχε εύκολη δουλειά μπροστά του. Ο κόσμος δικός του, «ζούσε» τη συναυλία όπως το ορμητικό metal των Σουηδών επιβάλει. Ανελέητο headbanging, ξύλο μπόλικο στις πρώτες σειρές, γροθιές υψωμένες, sing along και ιαχές συνόδευαν τη μπάντα. Σχεδόν 20 τραγούδια (γεμάτο setlist), riff-άρες, ρυθμικός όγκος από μπετόν αρμέ, μελωδίες από «κει ψηλά» (Amott και Loomis είναι απίστευτοι ως δίδυμο), όλα στον υπερθετικό βαθμό. Για μένα βέβαια που είμαι «αλλού», η καλύτερη στιγμή της βραδιάς ήταν όταν στο σύντομο και πανέμορφο ντουέτο των Amott και Loomis στη σκηνή, απόντων των υπολοίπων, ο δεύτερος έπαιξε απόσπασμα από την εισαγωγή του ΤΙΤΑΝΙΟΥ δίσκου των Helstar “Nosferatu”, το “Rhapsody In Black”. Για όλους τους υπόλοιπους, ήταν οποιαδήποτε άλλη. Το σημαντικότερο όμως είναι πως μπορεί και ένας ακροατής που δεν ακούει νότα από death metal, να παρακολουθήσει κάποιο Arch Enemy live και να μείνει ευχαριστημένος. Μεγάλη υπόθεση αυτό!

Μερικές σκέψεις για το τέλος… Ξέρω πως αρκετοί σνομπάρουν τέτοιες μπάντες, για διάφορους λόγους. Δεν αναφέρομαι σε αυτούς που δεν ακούν death και γενικά ακραίο ήχο φυσικά, αλλά σε όσους είναι οπαδοί του extreme metal και παρόλα ταύτα αρνούνται να αποδεχθούν πως κάποια πράγματα αλλάζουν. Σε όσους θεωρούν πως οι Σουηδοί είναι false, φλώροι, δήθεν και τα ρέστα. Τι να κάνουμε ρε παιδιά; Ο Johan Liiva δεν τραγουδά πια στη μπάντα εδώ και χρόνια. Η Angela έφυγε και αυτή. «Μπροστινή» τώρα είναι μια κούκλα, που έχει «καρύδια» μεγαλύτερα από πολλούς άνδρες συναδέλφους της και που τραγουδά καλά. Το line up είναι η πεμπτουσία της all star μπάντας. Έχει μέσα Amott, Loomis, D’Angelo (πως πάχυνες έτσι εσύ;), Erlandsson. Πού το κακό; Τόσο πια μας χαλά το mainstream; Ναι, το ξέρω, η μαγεία είναι στο underground, εγώ ο ίδιος το υποστηρίζω πολύ περισσότερο από τη mainstream σκηνή. Και σε μένα δεν αρέσει τόσο το γεγονός πως το παρόν (για το μέλλον θα δούμε) του σκληρού ήχου λέγεται groove, melodic death, stoner κλπ, αλλά δεν θα αποκηρύξω τα τόσα πολλά παιδιά που έτρεξαν να δουν Arch Enemy. Κάποια στιγμή, λογικά, θα μπουν βαθύτερα στον ακραίο ήχο και θα (πρέπει να) μάθουν και τους Death, τους Pestilence και τους Celtic Frost ας πούμε. Όλα στην ώρα τους! Σκοπός είναι κάτι να τους βάλει και να τους κρατήσει στο χώρο και οι Arch Enemy μπορούν. Μήπως να πούμε και ένα μπράβο που βλέπουμε μπάντες στην ακμή τους;

Την επόμενη φορά που θα ξανάρθουν, θα είμαστε πάλι εκεί!


Arch Enemy Setlist:

The World Is Yours
Ravenous
Stolen Life
War Eternal
My Apocalypse
Blood In The Water
You Will Know My Name
The Race
The Eagle Flies Alone
As The Pages Burn
Burning Angel
No Gods, No Masters
Dead Bury Their Dead
We Will Rise
Avalanche
Snow Bound
Nemesis
Fields of Desolation

 

Φωτογραφίες; Λευτέρης Τσουρέας

Read 335 times

Leave a comment